III SAB/Łd 53/25

III SAB/Łd 53/25 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Wyporska-Frankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
659
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 26 września 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 26 września 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. na przewlekłe prowadzenie postępowania Łódzkiej Agencji Rozwoju Regionalnego z siedzibą w Łodzi w przedmiocie wniosku w naborze projektu postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
P. S. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania Łódzkiej Agencji Rozwoju Regionalnego z siedzibą w Łodzi w przedmiocie wniosku w naborze projektu pod nazwą [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Rozpoznanie skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." - kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W myśl art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Nadto, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Należy do nich m.in. ustawa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm.) - dalej: "ustawa wdrożeniowa".
Podkreślić należy, że powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zatem sprawy, które dotyczą aktów lub czynności niewymienionych w tym katalogu, nie są objęte właściwością sądu administracyjnego. W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Ustawa wdrożeniowa reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z przyjętą w tej ustawie zasadą odpowiedniego stosowania przepisów p.p.s.a. Przy czym wyjaśnić należy, że odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany. Jednakże aby uruchomić procedurę sądowoadministracyjną na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a., podstawa prawna do wniesienia skargi musi wynikać wprost z przepisów ustawy wdrożeniowej (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 3187/18, – powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W art. 73 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przewidziano, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Jest to jedyny przepis ustawy wdrożeniowej, który przewiduje legitymację skargową w celu zainicjowania sprawy sądowoadministracyjnej. Przy czym ani w ustawie prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani w ustawie wdrożeniowej nie przewidziano możliwości poddania kontroli sądu administracyjnego tego, czy właściwa instytucja nie prowadzi naboru wniosków w trybie konkursowym w sposób przewlekły, albo pozostaje bezczynna. Konkurs taki nie jest bowiem prowadzony w trybie postępowania administracyjnego lub podatkowego, ani takiego, do którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej znajdowałyby zastosowanie, jak tego wymaga art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I SAB/Sz 13/18). W myśl art. 50 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu, przy uwzględnieniu przepisów ustawy wdrożeniowej. Stąd ukonstytuowanie drogi sądowoadministracyjnej nastąpiło w odrębnym od p.p.s.a. akcie prawnym, jakim jest ustawa wdrożeniowa, ponieważ wobec jej braku kontrola sądowoadministracyjna takich postępowań byłaby niemożliwa do przeprowadzenia. Oceny tej nie zmienia dyspozycja art. 76 ustawy wdrożeniowej polecająca, w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym do postępowania przed sądami administracyjnymi, stosować odpowiednio przepisy p.p.s.a., określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150, art. 152. Powołana treść normatywna wskazuje tylko, jakie przepisy znajdować mają zastosowanie przed sądem administracyjnym podczas rozpatrywania dopuszczalnej skargi, a to z powodu uregulowania w ustawie wdrożeniowej pewnych kwestii odmiennie niż w p.p.s.a. Przepis ten nie odnosi się jednak do etapu postępowania przesądowego i w żadnym razie nie wskazuje, że rozstrzygnięcia podejmowane przez właściwą instytucję w toku konkursu są aktami lub czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Wskazać również należy, że w myśl art. 59 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. kolei nadto, w myśl art. 72 ustawy wdrożeniowej do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio.
Mając na względzie powyższe należy uznać, że droga sądowa w sprawie zainicjowanej skargą, tj. w sprawie bezczynności organu, nie jest dopuszczalna. Przedmiot skargi nie podlega kontroli sądu administracyjnego, nie mieści się w granicach kognicji wyznaczanej ustawami. Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
a.kr