III SAB/Łd 15/15

III SAB/Łd 15/15 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2015-09-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2015-03-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Sygn. powiązane
I OSK 3366/15 - Postanowienie NSA z 2016-10-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art.. 161 par. 1 pkt 3, art. 149 par. 1, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 8 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 roku sprawy ze skargi T. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie załatwienia pisma z dnia [...] postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. stwierdzić, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi A. D. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. [...] kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu T. G. z urzędu.
Uzasadnienie
W piśmie opatrzonym datą [...] T. G. wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie załatwienia wniosku z dnia [...] "o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej działki nr [...] Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa...".
Zarządzeniem z dnia 17 kwietnia 2014r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia poprzez złożenie odpisu pisma z dnia [...], którego dotyczy skarga na bezczynność i dowodu złożenia pisma w organie oraz wykazania, że przed wniesieniem skargi wyczerpał tryb o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. – poprzez złożenie zażalenia do organu wyższego stopnia wraz z potwierdzeniem dowodu nadania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu [...] skarżący złożył kserokopie dwóch pism, tj.:
1. opatrzonego datą "[...]" zatytułowanego "Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z dnia [...] Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa/Wniosek o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej" wraz z dowodem nadania do Starosty [...] w dniu [...] (k. 11);
2. opatrzonego datą "[...]" zatytułowanego "Zażalenie na bezczynność organu Starosty [...] w sprawie: [...] dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej/samowolnych przeróbek mapy zasadniczej..." skierowanego do [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu [...] (k.12).
Na rozprawie w dniu 11 września 2014r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że z koperty, w której znajdowało się pismo skarżącego opatrzone datą "[...]" wynika, że zostało nadane w dniu [...] Pełnomocnik organu wskazał, że w aktach administracyjnych nie posiada drugiego pisma opatrzonego datą "[...]" – (k. 12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14, odrzucił skargę T. G. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie załatwienia pisma z dnia [...].
W uzasadnieniu postanowienia sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W tej sytuacji warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Starosty [...] jest uprzednie wniesienie przez stronę skarżącą do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a.
Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 25 lutego 2014 r. skierował do Starosty [...] pismo zatytułowane m.in. "Wniosek o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej" (k.11) oraz w tym samym dniu – [...] – pismo skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego pt. "Zażalenie na bezczynność organu Starosty [...] w sprawie: [...] dotyczącej sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej/samowolnych przeróbek mapy zasadniczej..." (k.12). Natomiast w dniu 2 kwietnia 2014 r. (k. 2) skarżący wniósł do sądu skargę na bezczynność Starosty [...] polegającą na niezałatwieniu pisma z dnia [...].
Kodeks postępowania administracyjnego umożliwia stronom postępowania administracyjnego zaskarżenie do organu wyższego stopnia bezczynności organu administracji publicznej (art. 37 K.p.a.). Skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 K.p.a. i dopiero przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 K.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z kolei organ wyższego stopnia może wyznaczyć dodatkowy termin na załatwienie sprawy, zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 K.p.a). Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę zarówno na bezczynność danego organu, jak i na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania. Skarga jest dopuszczalna niezależnie od pozytywnego, czy negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia.
W przedmiotowej sprawie skarżący w dniu [...] skierował do organów administracji – wniosek o załatwienie sprawy i jednocześnie również w dniu [...] - zażalenie na niezałatwienie sprawy w przedmiocie tego wniosku. Uwzględniając konieczność wyczerpania wszelkich środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji, przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego, należy ustalić, kiedy strona skierowała zażalenie na bezczynność organu do organu wyższego stopnia. W tym kontekście istotny jest więc czas, jaki upłynął od dnia złożenia wniosku o załatwienie sprawy do dnia wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia. W ocenie Sądu skarżący nie wyczerpał trybu z art. 37 § 1 K.p.a., bowiem w tym samym dniu złożył przedmiotowe pisma. Tym samym pozbawił organ I instancji możliwości wynikającej z treści art. 35 § 3 K.p.a., a zatem miesięcznego terminu na załatwienie sprawy. Organ, którego bezczynności skarga dotyczy, nie miał zatem nawet możliwości przekazać zażalenia do organu nadrzędnego, tj. do organu właściwego do jego załatwienia. Organ nadrzędny nie miał natomiast okazji, chociażby powziąć wiadomości o nieprawidłowościach, jakich dopuścić się miał – w ocenie skarżącego – Starosta [...].
Zdaniem Sądu, skierowanie wniosku o załatwienie sprawy w dniu wniesienia zażalenia na bezczynność organu, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Dopuszczenie takiej możliwości czyniłoby przepis art. 37 k.p.a. zupełnie niecelowym, postępowanie zaś prowadzone przez organ odwoławczy – mające na celu dokonanie stosownych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, czy też podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości – iluzorycznym i pozbawionym sensu. Katalog uprawnień organu wyższego stopnia przewidziany w art. 37 § 2 k.p.a. wymaga, aby organ ten mógł choćby zapoznać się z treścią zażalenia, co pozwoliłoby organowi – w razie zasadności zażalenia – na wdrożenie procedur dyscyplinujących i eliminujących stwierdzone nieprawidłowości.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a, odrzucił skargę.
Od powyższego orzeczenia T. G. złożył skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu według norm prawem przepisanych, które nie zostały opłacone w całości ani w żadnej części.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj:
1. art. 52 § 1 p.p.s.a. poprzez uznanie za niewyczerpane środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie w sytuacji, gdy środki te zostały przez skarżącego w pełni wykorzystane.
2. art. 52 § 2 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na przyjęciu, że zwrot: "stronie nie przysługuje żaden środek zażalenia" oznaczać może jedynie sytuację, w której kolejne organy podejmują określone działania względem środków wniesionych, w wyniku których ponowne ich wniesienie jest niemożliwe, podczas gdy zwrot ten odnosić należy do aktywności lub jej braku ze strony skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że poza dwoma pismami, na których nieprawidłowe złożenie powoływał się Sąd w zaskarżonym postanowieniu, skarżący skierował jeszcze dwa inne pisma, datowane na dzień [...], jedno do Starosty [...], drugie do WINB, a więc ponad miesiąc później. Oba pisma przedstawiały niemal identyczną treść, jak wszystkie pozostałe, jakie skarżący składał w przedmiotowej sprawie. Dowodzi to, że pisma z dnia [...] nie były jedynymi próbami rozwiązania problemu ze strony skarżącego przed wniesieniem skargi do sądu, co przemawia za wyczerpaniem przez niego wszystkich dostępnych środków zaskarżenia. Zdaniem strony skarżącej, nawet gdyby przyjąć za niewyczerpaną drogę zaskarżania rozstrzygnięć, jaką przewiduje k.p.a. poprzez złożeniu dwóch pism w dniu [...], to nie można zapomnieć, że skarga do WSA w przedmiotowej sprawie datowana jest dopiero na dzień [...], zaś samo postanowienie zapadło pięć miesięcy później. Przez cały ten czas, zarówno po [...], jak i po [...] skarżący nie zaprzestał działań, zmierzających do załatwienia sprawy na poziomie organów administracyjnych.
Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej T. G. postanowieniem z dnia 30 grudnia 2014r., sygn. akt I OSK 3158/14 uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2014r., sygn. akt III SAB/Łd 13/14.
Za uzasadnione NSA uznał zarzuty kasacyjne odnoszące się do naruszenia przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez ich błędną wykładnię oraz wadliwe zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia prawidłowo zaznaczył, że w świetle art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu administracji było uprzednie wniesienie przez skarżącego do organu wyższego stopnia zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednak dalsza analiza stanu faktycznego i prawnego doprowadziła sąd do nietrafnego wniosku, że skarżący nie wyczerpał administracyjnego środka zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność organu, a w konsekwencji skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. NSA podkreślił, że jedynym warunkiem formalnym, który musi być spełniony, aby skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania była dopuszczalna, jest wcześniejsze złożenie zażalenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a.
W sprawach w przedmiocie bezczynności i przewlekłości istotne jest to, że sąd podejmuje rozstrzygnięcie przy uwzględnieniu stanu sprawy nie tylko w momencie wnoszenia skargi, ale też w czasie wyrokowania. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem NSA ten aspekt został całkowicie pominięty, w rezultacie czego sąd zbyt dużą wagę przyłożył do kwestii zagwarantowania organom terminów koniecznych na podjęcie potrzebnych działań. W rezultacie Sąd Wojewódzki przyjął, że przewidziane w art. 52 § 1 p.p.s.a. wyczerpanie środków zaskarżenia nie zostało spełnione wobec złożenia w tej samej dacie wniosku o załatwienie sprawy i zażalenia na bezczynność. Zdaniem NSA niezrozumiałe jest stwierdzenie, że złożenie obu pism w tej samej dacie "pozbawiło organ I instancji możliwości wynikającej z treści art. 35 § 3 k.p.a., a zatem miesięcznego terminu na niezałatwienie sprawy". Należy bowiem wskazać, że niezależnie od wadliwych działań strony organ ma obowiązek prowadzić postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ewentualne opóźnienia spowodowane z winy strony są uwzględniane zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. W konkretnej sprawie organ powinien złożonemu przez stronę wnioskowi nadać właściwy bieg, a zażalenie miał obowiązek przekazać organowi wyższego stopnia, który oceniłby jego zasadność. Sąd czyniąc ogólnie prawidłowe uwagi co do celu regulacji przewidzianej w art. 37 k.p.a. – nie dostrzegł jednocześnie, że sprawdzenia dopuszczalności skargi dokonuje po upływie 6 miesięcy od dnia złożenia zażalenia. Sąd Wojewódzki zamiast skupiać się na stanie sprawy w momencie złożenia zażalenia, powinien przede wszystkim ustalić, czy doszło do wszczęcia i zakończenia postępowania w konkretnej sprawie. W szczególności obowiązkiem Sądu było zweryfikowanie okoliczności podanych w skardze i odpowiedzi złożonej przez organ administracji, który domagając się oddalenia skargi wskazał na załatwienie sprawy. Natomiast fakt ewentualnego złożenia wniosku równocześnie z zażaleniem mógłby mieć znaczenie dla oceny zasadności skargi, a nie jej dopuszczalności, zwłaszcza gdy Sąd rozpoznaje sprawę po upływie tak długiego okresu od dnia złożenia zażalenia oraz skargi na bezczynność organu.
NSA podkreślił, że z uwagi na orzecznicze kompetencje sądu wynikające z art. 149 p.p.s.a., rozpoznawanie sprawy w przedmiocie bezczynności lub przewlekłości dokonywane jest według stanu istniejącego w dniu wyrokowania. Również w tym momencie sąd ma obowiązek właściwie zakwalifikować sprawę konkretyzując, czy wydawane orzeczenie dotyczy bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji. W niniejszej sprawie mimo wyznaczenia rozprawy, Sąd Wojewódzki nie dokonał na podstawie akt ustaleń koniecznych do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia. Jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej przeprowadzona przez Sąd Wojewódzki analiza stanu faktycznego była fragmentaryczna, a wnioskowanie nieprawidłowe.
Po pierwsze w skardze strona wskazując na bezczynność organu nawiązała nie tylko do wniosku z [...], ale też do dwóch zażaleń z dnia [...], które w ustaleniach Sądu zostały całkowicie pominięte. Nieprecyzyjne jest też przedstawienie w uzasadnieniu postanowienia treści pism z [...] Sąd opisuje bowiem, że dwa pisma opatrzone datą [...] zatytułowane były jako "zażalenia", a rozważania odnosi do wniosku z dnia [...] r. oraz zażalenia z tej samej daty, wywodząc następnie, że równoczesne ich złożenie wykluczało skuteczne wyczerpanie trybu zaskarżenia bezczynności. Ponadto w analizie stanu faktycznego Sąd Wojewódzki pominął fakt, że jedno z zażaleń z dnia [...] odnosi się do wniosku z [...], a drugie zażalenie do sprawy o oznaczonym numerze. Treść pism złożonych przez skarżącego wskazywała więc na toczące się już postępowanie, co może oznaczać, iż wadliwie Sąd uznał wniosek z [...] jako wszczynający odrębne postępowanie. Sąd ustalając stan faktyczny sprawy nie uwzględnił również informacji organu, dotyczących przeprowadzenia i zakończenia postępowania zainicjowanego wnioskiem z [...]. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia świadczy o mało wnikliwym zbadaniu akt administracyjnych. Ponadto dla właściwego rozpoznania sprawy niezbędne było przeprowadzenie dowodu z akt sprawy sądowoadministracyjnej zakończonej wyrokiem WSA z 9 września 2014 r., III SAB/Łd 14/14. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Wojewódzki – kierując się przedstawioną wyżej wykładnią przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. – dokona ustaleń niezbędnych do oceny dopuszczalności skargi oraz w razie potrzeby jej zasadności. Celem uniknięcia ewentualnego rozstrzygania o sprawie objętej już wyrokiem sądu, konieczne będzie zbadanie zakresu sprawy zakończonej wyrokiem podjętym w dniu 12 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Łd 38/14. Jak bowiem wynika z akt sprawy oraz wyroków podjętych w odrębnych postępowaniach sądowych składane przez skarżącego liczne pisma mogą dotyczyć tożsamej sprawy administracyjnej i sądowoadministracyjnej co ma znaczenie w kontekście art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. lub art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Zarządzeniem z dnia 25 marca 2015r. sędzia sprawozdawca wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia przez:
-złożenie odpisu pisma z dnia [...], którego dotyczy skarga na bezczynność i dowodu złożenia tego pisma w organie, a jeżeli pismo to znajduje się w aktach sprawy, to należy wskazać które jest to pismo (należy podać numer strony w aktach sprawy);
-wykazanie, że przed wniesieniem skargi na bezczynność do sądu administracyjnego, skarżący wyczerpał tryb, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., tj., że złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, do organu wyższego stopnia wraz z potwierdzeniem dowodu nadania, a jeżeli zażalenie to znajduje się w aktach sprawy to należy wskazać, które jest to zażalenie (należy podać numer strony w aktach sprawy).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu [...] pełnomocnik skarżącego złożył od akt sprawy odpisy dokumentów w postaci; zażalenia na niezałatwienie sprawy z dnia [...] wraz z dowodem nadania, zażalenia na bezczynność organu z dnia [...] wraz z dowodem nadania, zażalenia z dnia [...] na niezałatwienie w terminie wniosku z dnia [...] wraz z dowodem nadania oraz wniosku dowodowego z dnia [...] wraz z dowodem nadania.
Zarządzeniem z dnia [...], sędzia sprawozdawca poinformował pełnomocnika skarżącego, że w pkt 1 lit. a) wezwania z dnia [...], chodzi o pismo skarżącego – T. G. – z dnia [...], którego dotyczy skarga na bezczynność. Wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi pisma, o którym mowa w skardze (tzn. z dnia [...]) i dowodu złożenia tego pisma w organie, a jeżeli pismo to znajduje się w aktach sprawy, to należy wskazać, które jest to pismo (należy podać numer strony w aktach sprawy).
W piśmie procesowym z dnia 30 kwietnia 2015r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie sądu pełnomocnik skarżącego wskazał, że pismo, którego dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność wraz z dowodem nadania znajduje się na k nr 11 akt sądowych, jest to pismo z dnia [...] zatytułowane "Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z [...] /wezwanie do usunięcia naruszenia prawa/Wniosek o dopełnienie czynności przywrócenia treści mapy zasad.dz. [...]".
Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015r. wydanym na rozprawie sąd zobowiązał:
- pełnomocnika organu do złożenia w terminie 14 dni pisma wyjaśniającego jakie czynności podjął Starosta [...] po złożeniu przez skarżącego wniosku z dnia [...] oraz akt administracyjnych dotyczących postępowania dotyczącego wniosku skarżącego z [...];
- pełnomocnika skarżącego do złożenia w terminie 14 dni zażalenia skarżącego z [...] skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego o którym mowa w skardze oraz zażalenia skarżącego z [...] do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz wyjaśnienia jakie rozstrzygnięcie wydał [...]WINGiK w przedmiocie tych zażaleń a także o wyjaśnienie jakie rozstrzygnięcie wydał [...]WINGi w przedmiocie zażalenia skarżącego z [...].
Ponadto Sąd postanowił dopuścić jako dowód w sprawie akta spraw o sygn. III SAB/Łd 14/14, III SAB/Łd 38/14 i III SA/Łd 481/15.
W piśmie procesowym z dnia [...], stanowiącym odpowiedź na powyższe wezwanie, pełnomocnik organu wyjaśnił, że pismo T. G. z dnia [...] zatytułowane było jako "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z dnia [...]. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek o dopełnienie zaniechanych czynności przywrócenia treści mapy zasadniczej dz. [...]". Przedmiotowe pismo zgodnie ze wskazaniem dotyczyło sprawy zakończonej postanowieniem Starosty [...] nr [...] z dnia [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie zapisu na mapie zasadniczej pt. "granica sporna". Było to kolejne zażalenie T. G. w powyższej sprawie, gdyż pierwsze zostało złożone 13 stycznia. Zażalenie z dnia [...] zostało przekazane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], który utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej poprzez usunięcie zapisu na mapie zasadniczej pt. "granica sporna". Jednocześnie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] uznał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione.
Zdaniem pełnomocnika organu pomimo, że pismo z dnia [...] zatytułowane zostało jako "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z dnia [...] (...)", dotyczyło sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] a zażalenie zostało przekazane zgodnie z właściwością do organ II instancji (który stwierdził, że jest ono nieuzasadnione). W dniu [...] T. G. wniósł za pośrednictwem Starosty [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na "bezczynność organu S. [...] w sprawie znak: [...]". W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że wnosi skargę na niezałatwienie sprawy w terminie za pismem organu tj. Głównego Geodety Kraju z dnia [...] znak: [...] przez Starostę [...]. Pismo to, jak wskazał dotyczy spraw w związku ze złożonymi przez niego wnioskami z dnia:
-z dnia [...] i z dnia [...], dotyczących "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją [...] z [...] w temacie umieszczenia napisu granica sporna",
-z dnia [...] dotyczącego przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996r. przez ujawnienie punktu [...] i przywrócenie punktu [...]",
-z dnia [...] i z dnia [...] dotyczących "wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety Jankowskiego".
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014 roku sygn. akt III SAB/Łd 38/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał Starostę [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosków skarżącego w terminie 30 dni, od dnia doręczenia akt organowi. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem zostały zwrócone przez WSA w Łodzi w dniu 13 marca 2015 roku.
Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] połączył do wspólnego rozpoznania wnioski T. G. z dnia [...] i [...], dotyczące "przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z ostateczną decyzją [...] z [...] w temacie umieszczenia napisu granica sporna" oraz z dnia [...] dotyczącego przywrócenia treści mapy zasadniczej zgodnie z zarysem pomiarowym z 1996 r. przez ujawnienie punktu [...] i przywrócenie punktu [...]". Wnioski te w istocie odnosiły się do tego samego żądania wnioskodawcy i nie było przeszkód po temu aby zostały rozstrzygnięte przez organ I instancji łącznie. Sprawa została oznaczona sygnaturą: Nr [...].
Zawiadomieniem z dnia [...] roku Nr [...] Starosta [...] zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie rozpatrzenia ww. wniosków, tj. z dnia [...], [...] i [...].
Pismem z dnia [...] Nr [...] organ I instancji wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni wniosków z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...] wskazując, że podstawą dokonania zmiany zgodnie z żądaniem wnioskodawcy jest dokumentacja geodezyjna i kartograficzna, sporządzona przez uprawnione podmioty, przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Pomimo wezwania, strona nie uzupełniła wniosku o wprowadzenie zmiany w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr ew. [...], położonej w obrębie [...] miasto [...] .
Natomiast wnioskiem z dnia 2 lutego 2015 roku T. G. wystąpił o wznowienie postępowania "(...) o wydanie postanowienia z dnia [...] w/s [...] w okolicznościach, gdy skarżący (jako strona na wniosek, której wszczęto postępowanie) złożył wniosek o umorzenie postępowania pismem z [...] (...)".
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ I Instancji pismem z dnia [...] roku nr [...] wezwał wnioskodawcę do zajęcia jednoznacznego stanowiska, czy powyższy wniosek z dnia [...] stanowi wniosek o umorzenie, czy o kontynuację postępowania w sprawie rozpatrzenia jego wniosków z dnia [...], z dnia [...] i z dnia [...].
W odpowiedzi na powyższe wezwanie T. G. w piśmie z dnia [...] wniósł o umorzenie postępowania wskazując na podstawę prawną art. 105 § 1 K.p.a.
Pismem z dnia [...] nr [...] organ I instancji wskazał, że brak jest podstaw prawnych do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Decyzją z dnia [...] , nr [...] Starosta [...] odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów obrębu [...] - miasto [...] zmian dla działki nr ew. [...], stanowiącej własność T. G., wskazując, że wnioskodawca nie uzupełnił dokumentacji w wymaganym terminie, która pozwalałaby na wprowadzenie żądanych zmian.
W dniu [...] T. G. wniósł odwołanie. Obecnie prowadzone jest postępowanie odwoławcze przed organem II instancji
Reasumując przedstawione powyżej okoliczności pełnomocnik organu stwierdził, że rozpatrzenie wniosku T. G. z dnia [...] zgodnie ze zobowiązaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nastąpiło decyzją z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów obrębu [...] miasto [...] zmian dla działki nr ew. [...], oraz postanowieniem z dnia [...] Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie " (...) wyłączenia z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety [...]", wykonanego przez Firmę "A", "(...) nielegalnie przyjętego do zasobu dnia [...] pod nr [...] (...)".
W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącego odpowiadając na wezwanie sądu z dnia [...] przedstawił kopie zażalenia z dnia [...] skierowanego do [...]WINGiK oraz do Starosty [...], zażalenie na niezałatwienie sprawy z dnia 5 [...] skierowane do S[...] i zażalenie na bezczynność z dnia [...] skierowane do [...]WINGiK wskazując, że według skarżącego ww. sprawy nie zostały załatwione podobnie jak zażalenie z dnia [...] – k nr 12 akt sprawy.
Zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2015 roku sędzia sprawozdawca wezwał pełnomocnika organu do uzupełnienia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, akt administracyjnych sprawy przez nadesłanie:
1. dowodu przekazania zażalenia skarżącego z dnia [...] [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz rozstrzygnięcia [...]WINGiK w którym uznał on za nieuzasadnione zażalenie na niezałatwienie sprawi w terminie (o dokumentach tych jest mowa na stronie 2 "odpowiedzi na zobowiązanie sądu" z [...]);
2. postanowienia Starosty [...] z dnia [...] nr [...]. o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie " ...wyłączania z powiatowego zasobu geodezyjnego nielegalnie przyjętego operatu geodety [...], wykonanego przez Firmę "A", nielegalnie przyjętego do zasobu dnia [...] pod nr [...]" (o postanowieniu tym jest mowa na stronach 5 – 6 "odpowiedzi na zobowiązanie sądu" z [...]".
W dniu 10 lipca 2015r. do akt sprawy wpłynęły wskazane powyżej brakujące dokumenty.
W dniu 14 lipca 2015r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego "Porycko, Wołyń 10 lipca 2015r. wraz z siedmioma załącznikami, a w dniu 15 lipca 2015r. kolejne pismo procesowe "Jazłowiec dnia 13 lipca 2015r.", do którego skarżący załączył kopię wniosku "o wznowienie postępowania o wydanie postanowienia z dnia [...] (...)" skierowanego do [...]WiNGiK opatrzonego datą [...] oraz kopie pism z dnia [...] i [...] skierowane do S[...].
Zarządzeniem z dnia 17 lipca 2015r. sędzia sprawozdawca zobowiązał pełnomocnika skarżącego do ustosunkowania się do pisma procesowego pełnomocnika organu administracji z dnia [...].
W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2015r. pełnomocnik skarżącego popierając dotychczasowe stanowisko w sprawie, w tym stanowisko przedstawione przez skarżącego w pismach z dnia 10 i 13 lipca 2015r. wskazał, że wbrew stanowisku organu, wniosek skarżącego z dnia [...], którego dotyczy przedmiotowa skarga na bezczynność z dnia [...] nie został rozpatrzony, ponieważ nie została wydana przez organ decyzja w przedmiocie "przywrócenia treści mapy zasadniczej dz. [...]" zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...].
W dniu 28 lipca 2015r. do akt sprawy wpłynęło kolejne pismo procesowe skarżącego sporządzone w [...] opatrzone datą "26 lipca 2015r." wraz z załącznikami (k nr 282-291 akt sądowych).
W piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2015r. pełnomocnik organu ustosunkowując się do treści pism pełnomocnika skarżącego z dnia 21 lipca 2015r. przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania, podtrzymał stanowisko zaprezentowane w piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2015r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 z późn. zm), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl art.3 § 2 pkt.1-4 i 8 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1.)decyzje administracyjne
2.)postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty
3.)postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie
4.)inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach
8. ) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt.1-4a.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi T. G. jest bezczynność Starosty [...] w rozpoznaniu jego pisma z dnia [...].
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga kwestia dopuszczalności skargi.
W ocenie sądu niniejsza skarga jest dopuszczalna mimo, że w przedmiocie wniosku skarżącego z [...] wydany już został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie III SAB/Łd 38/14.
Należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Starosty [...] w załatwieniu pisma z [...] została wniesiona w dniu [...] Postanowieniem z dnia 11 września 2014r. w sprawie III SAB/Łd 13/14 WSA w Łodzi odrzucił skargę z uwagi na niezłożenie przez skarżącego zażalenia, o którym mowa w art.37 § 2 K.p.a. Od tego postanowienia T. G. wniósł skargę kasacyjną. W dniu [...]. T. G. wniósł do WSA w Łodzi ponowną skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie pięciu pism w tym między innymi pisma z [...] co do którego wniesiono skargę w niniejszej sprawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą III SAB/Łd 38/14. W sprawie tej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2014r. WSA w Łodzi zobowiązał Starostę [...] do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie pięciu pism w tym m.in. pisma z [...], w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi. Nadto sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wyrok w sprawie III SAB/Łd 38/14 stał się prawomocny. W dniu 30 grudnia 2014r., na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z 11 września 2014r. NSA postanowieniem w spr. I OSK 3158/14 uchylił zaskarżone postanowienie. Niniejsza sprawa wróciła zatem do WSA w Łodzi już po wydaniu i uprawomocnieniu się wyroku w spr. III SAB/Łd 38/14. W związku z czym powstała wątpliwość czy dopuszczalne było rozpoznanie niniejszej sprawy skoro prawomocnym wyrokiem w sprawie III SAB/Łd 38/14 WSA w Łodzi rozstrzygnął już sprawę bezczynności Starosty [...] w przedmiocie wniosku z [...].
Sąd w obecnym składzie stanął na stanowisku, że dopuszczalne było rozpoznanie niniejszej sprawy mimo wydania wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14. Mimo wydania wyroku sądowego organ może być bowiem nadal w bezczynności w załatwieniu pisma strony. Nadto po zmianie przepisu art.149 p.p.s.a. sądy orzekają czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W poprzedniej sprawie (tzn. w spr. III SAB/Łd 38/14) sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W następnej zaś sprawie sąd ewentualnie może orzec, że doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa co może mieć istotne znaczenie dla strony (por. wyrok NSA z 25 września 2012r. w spr. II OSK 1516/12). W związku z czym, mimo wydania wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14, dopuszczalne było rozpoznanie niniejszej sprawy tym bardziej, że skarżący nadal popierał skargę podnosząc, że organ administracji jest cały czas w bezczynności.
W ocenie sądu skarga była dopuszczalna gdyż przed jej wniesieniem wyczerpano środek zaskarżenia przewidziany w art.37 § 1 K.p.a. W dniu [...] T. G. wniósł bowiem zażalenie do [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na bezczynność Starosty [...] (k.12). Wprawdzie zażalenie to wniesiono w tym samym dniu co pismo skarżącego z [...] (tzn. oba pisma wniesiono [...] ) lecz należało uznać, że skarżący przed wniesieniem skargi wyczerpał środek prawny, o którym mowa w art.37 § 1 K.p.a. Niezależnie od tego należy podnieść, że w dniu [...] skarżący złożył kolejne zażalenie do organu odwoławczego na bezczynność Starosty [...] (k.227). Można zatem przyjąć, że przed wniesieniem skargi wyczerpany został tryb postępowania określony w art.52 § 1 p.p.s.a. Wprawdzie w sprawie III SAB/Łd 38/14 sąd uznał, że wyczerpanie trybu nastąpiło poprzez wniesienie zażalenia do [...].W.I.N.G i K. z dnia [...] lecz sąd w tamtej sprawie nie dysponował wszystkimi pismami, które zostały złożone w niniejszej sprawie.
Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności administracyjnej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/.
W rozpoznawanej sprawie T. G. wniósł skargę na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie jego pisma z dnia [...]. Pismo to skarżący zatytułował "zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za wnioskiem z [...]". Jego analiza wskazuje, że skarżący domaga się "przywrócenie treści mapy zasadniczej dz.71 za decyzją Burmistrza M. [...] ([...])", "sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej", "usunięcia z mapy napisu – granica sporna". Postanowieniem z dnia [...][...] Starosta [...] połączył do wspólnego rozpoznania wnioski skarżącego z dnia [...],[...] i z [...] gdyż dotyczą one tego samego żądania i nie było przeszkód aby zostały rozstrzygnięte łącznie (w aktach administracyjnych). Następnie decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...] po rozpatrzeniu wymienionych trzech wniosków odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów obrębu [...] – miasto [...] zmian dla działki nr [...] stanowiącej własność T. G. (w aktach administracyjnych). Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] Decyzją z dnia [...] rozpoznano zatem wniosek T. G. z [...]. Nie ulega wątpliwości, że organ administracji dopuścił się bezczynności w załatwieniu wymienionego wniosku. Pomiędzy datą złożenia wniosku (25 lutego 2014r.) a jego rozstrzygnięciem (24 marca 2015r.) upłynęło 13 miesięcy. Przekroczony został zatem znacznie termin miesięczny, o którym mowa w art.35 § 3 K.p.a. jak również termin dwumiesięczny dla spraw szczególnie skomplikowanych w rozumieniu art.35 § 3 K.p.a. Przed wydaniem decyzji z [...] organ I instancji pismem z [...] udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z [...] a następnie przesłał je do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego będąc przekonany, że dotyczyło ono sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Starosty [...] z [...] nr [...]. Dopiero po wydaniu wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14 organ I instancji rozstrzygnął wniosek z [...] decyzją z [...]. Ostatecznie zatem pismo skarżącego zostało rozstrzygnięte decyzją Starosty [...]. Skoro zatem w postępowaniu sądowoadministracyjnym organ I instancji decyzją z [...] rozpoznał wniosek z [...] to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe. Uwzględnienie skargi na bezczynność polega na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. W niniejszej sprawie w przedmiocie pisma skarżącego z [...] organ I instancji wydał już decyzję w dniu [...]. W związku z czym postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć na podstawie art.161 § 1 pkt.3 p.p.s.a.
Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącego wyrażonego na rozprawie, że wniosek z [...] nie został rozpoznany bo decyzja z [...] nie rozstrzygnęła wniosku zgodnie z żądaniem T. G. Należy zaznaczyć, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawidłowości decyzji z [...] lecz to czy w przedmiocie wniosku z [...] organ I instancji wydał określony akt. Starosta [...] decyzją z [...] rozstrzygnął wniosek skarżącego a skoro T. G. się z nim nie zgadza to może się odwołać od tej decyzji a następnie ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. Zarzut strony skarżącej w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
W przekonaniu sądu bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Należy zaznaczyć, ze nie w każdym przypadku bezczynności organu mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Ocena w tym zakresie powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidulanie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych (por. wyrok WSA w Białymstoku z 8 października 20913r., w spr. II SAB/Bk 65/13).
Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14, iż opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie wynikało z lekceważenia strony czy też innych rażących naruszeń prawa. Organ administracji nieprawidłowo zrozumiał treść pisma z [...] sądząc, że jest to pismo złożone do sprawy w której wydano postanowienie z [...] nr [...] zaś sprawa została przesłana do organu odwoławczego. W związku z czym Starosta [...] odpowiedział skarżącemu na to pismo (pismem z [...]) a następnie przesłał je do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który także odpowiedział na to pismo (pismem z [...]). Opóźnienie w rozpoznaniu wniosku z 2[...] wynikało zatem ze złego zrozumienia treści tego pisma. Wpływ na to miała również postawa samego skarżącego, który cały czas składał w Starostwie [...] różne pisma, wnioski, oświadczenia, załączniki i inne w zasadzie dotyczące tych samych kwestii. Tak ogromna ilość składanych pism spowodowała dezorientację organu, czy kolejne pismo jest pismem do prowadzonego jednego z wielu postępowań czy też nowym wnioskiem. Organ administracji jest zobowiązany przyjmować wszelką korespondencję składaną przez stronę i nadać jej właściwy bieg lecz w sytuacji gdy jest "zasypywany" przez skarżącego ogromną ilością pism to może się "pogubić" w nadaniu pismu odpowiedniego biegu. Sytuacja tak miała miejsce w niniejszej sprawie.
Dodać tylko należy, iż w tutejszym sadzie toczyło się i nadal się toczy co najmniej kilkanaście spraw ze skargi T. G. i w każdej z nich skarżący składa bardzo dużą ilość pism, oświadczeń czy wniosków (w niniejszej sprawie skarżący złożył do akt ponad sto różnych pism). Można zatem zrozumieć fakt, że w niniejszej sprawie organ pomyłkowo nadał pismu z [...] nieprawidłowy bieg i dopiero po wydaniu wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14 rozpoznał ten wniosek wydając w jego przedmiocie decyzję z [...].
Wspomnieć tylko należy, że w przedmiocie wniosku z [...], Starosta [...] wydał decyzję jeszcze przed upływem terminu wyznaczonego w wyroku w sprawie III SAB/Łd 38/14. W wymienionym wyroku organ został zobowiązany do wydania aktu w terminie 30 dni od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych. Akta te zostały doręczone organowi w dniu [...] zaś decyzję wydano [...] czyli przed upływem wymaganego terminu.
Reasumując tę część rozważań sąd uznał, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Reasumując sąd uznał, że Starosta [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu pisma skarżącego z dnia [...]. W dniu [...] organ administracji wydał jednak decyzję w przedmiocie tego pisma. W związku z czym postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Jednocześnie sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając to na uwadze, na podstawie art.161 § 1 pkt.3 i art.149 § 1 p.p.s.a., sąd umorzył postępowanie sądowoadministracyjnej i stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Na podstawie arft.250 p.p.s.,a. sąd przyznał adwokatowi A. D. kwotę 516,60 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu obejmującą podatek od towarów i usług. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 221,40 zł – wynagrodzenie za udział w postępowaniu kasacyjnym i 295,20 zł – wynagrodzenie za udział w postępowaniu przed sądem I instancji.
Należy zaznaczyć, że z dniem 15 sierpnia 2015r. zmieniło się brzmienie art.149 p.p.s.a. dokonane ustawą z dnia 9 kwietnia 2015r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015r. poz.658). Przepis art.2 tej ustawy stanowi, że ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015r., stosuje się do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie jedynie w zakresie przepisów wymienionych w art.2. W przepisie tym nie wymieniono art.1 pkt.40 (dotyczący nowego brzmienia art.149 p.p.s.a.). W związku z czym w niniejszej sprawie zastosowanie ma art.149 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym (tzn. obowiązującym do 15 sierpnia 2015r.) a nie w brzmieniu po nowelizacji (tzn. obowiązującym od 15 sierpnia 2015r.).
b.a.