III SA/Wr 88/22

III SA/Wr 88/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący/
Barbara Ciołek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1995
art. 26 ust. 3  pkt 6
Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska–Hrycyk Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Asesor WSA Anta Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2023 r. w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 12 października 2021 r. nr L.dz. A-II-633-KF-389/20/MG w przedmiocie wydania negatywnej opinii związanej z ubieganiem się o wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. T. (dalej: strona, skarżący) jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu (dalej organ II instancji, Komendant WP) z dnia 12 października 2021 r. L.dz. A-II-633-KF-389/20/MG utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji we Wrocławiu (dalej: organ I instancji, Komendant MP) z dnia 19 sierpnia 2021 r. w przedmiocie nagannej opinii o skarżącym w związku z ubieganiem się przez wyżej wymienionego o wpis na listę [...].
Z akt sprawy wynika, że strona 20 września 2020 r. złożyła wniosek o wpis na listę [...].
Postanowieniem z dnia 9 marca 2021 r. Komendant MP, na podstawie art. 26 ust. 3 pkt. 6 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o [...] (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1995 ze zm., dalej: u.o.o.i.m., ustawa o ochronie) wydał stronie naganną opinię jako o osobie ubiegającej się o wpis na listę [...]. W dniu 30 kwietnia 2021 r. Komendant WP uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W dniu 19 sierpnia 2021 r. Komendant MP po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ponownie wydał naganną opinię o skarżącym. W uzasadnieniu podkreślił, że istotę wydania nienagannej opinii z art. 26 uat. 3 pkt 6 u.o.o.i.m. stanowi ocena postawy opiniowanego dająca rękojmię należytego wykonywania zadań przez pracownika [...], a nie ustalenie statusu osoby opiniowanej jako niekaranej w świetle przepisów prawa. Na podstawie zebranego materiału dowodowego Komendant MP stwierdził, że nie można uznać skarżącego za osobę odznaczającą się cechą nienaganności. Wskazał organ, że pracownik [...] powinien być osobą uczciwą, solidną i nie dającą powodu do krytyki, co wynika ze specyfiki zawodu kwalifikowanego pracownika [...]. Takich cech w ocenie organu nie posiada strona, ponieważ jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym prawomocnych wyroków sądów, skarżący dopuścił się czynów z art. 278 § 1 kk ([...]), art. 191 § 1 kk (zmuszanie do określonego zachowania, zaniechania lub znoszenia), art. 209 § 1 i 1a kk ([...]) oraz z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Ocenił organ, że nagminne uchylanie się od obowiązku [...] świadczy o łamaniu przez skarżącego nie tylko przepisów prawa lecz dodatkowo o zachowaniu sprzecznym z zasadami współżycia społecznego i rodzinnego. Stwierdził organ, że fakt zatarcia z dniem [...] r. orzeczonych wobec strony wszystkich kar, nie wpływa na ocenę strony w świetle przepisów u.o.o.i.m. Wskazał organ, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, jednak na podstawie całego zebranego materiału dowodowego Komendant MP stwierdził, że nie można uznać strony za osobę posiadającą nienaganną opinię.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia strony, zaskarżonym postanowieniem Komendant WP utrzymał w mocy postanowienie Komendanta MP. W uzasadnieniu postanowienia odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego wydania nienagannej opinii i wskazał, że wydanie takiej opinii sprowadza się do ustalenia czy opiniowana osoba legitymuje się nieskazitelnym charakterem i postawą życiową dającą rękojmię należytego wykonywania zadań pracownika [...]. Argumentował organ, że dla wydania opinii niezbędne jest uwzględnienie całej historii zachowań osoby opiniowanej. Zaznaczył organ, że w przypadku zatarcia skazania dana osoba winna być uznawana za niekaraną, jednakże nie oznacza to, że przy ocenie rękojmi należytego wykonywania zadań pracownika [...] i wydawaniu opinii, organ nie bierze pod uwagę całego dotychczasowego postępowania danej osoby. Stwierdził organ, że w sprawie zostały uwzględnione wszystkie okoliczności faktyczne dotyczące postawy skarżącego. Zarówno opinie dotyczące jego obecnej postawy – pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, pozytywna opinia w miejscu pracy, brak interwencji z jego udziałem (sprawdzenie od 31 grudnia 2020 r. do chwili obecnej), jak również uwzględniono informacje z policyjnych baz danych, z których wynika, że wobec strony wszczynane były 3-krotnie procedury poszukiwania w celu zatrzymania i doprowadzenia do najbliższego [...] lub [...] celem odbycia [...]. Baza zawiera informacje o [...]- krotnym wykroczeniu w ruchu drogowym (sprawy zakończone mandatowo) oraz [...]-krotnym legitymowaniu jego osoby przez Policję. Ponadto ustalono również, że strona nie przestrzegała przepisów karnych: -art. 278 § 1 kk, w 2010 roku dokonał [...]; - art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w 2010 roku posiadał wbrew przepisom ustawy [...]; - art. 191 § 1 kk, w 2011 roku stosując [...], uszkodzenia [...] oraz [...] w postaci [...] zmusił pokrzywdzonego do określonego zachowania; - art. 209 § 1 i art. 209 § la kk, w 2015 roku oraz 2019 roku uchylał się od wykonywania obowiązku [...]. Powołał się organ na wyroki Sądu [...] (z dnia [...] r. sygn. akt [...]) oraz Sądu [...] (z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] r. [...]). Wskazał również organ na wydane w dniu [...] r. przez Sąd [...] w sprawie sygn. akt [...], postanowienie w przedmiocie zatarcia wszystkich orzeczonych wobec Pana P. T. kar oraz kartę karną z dnia [...] r., według której Pan P. T. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Podkreślił organ, że strona składając w dniu 25 września 2020 r. wniosek o uzyskanie opinii złożyła oświadczenie, że nie była skazana prawomocnym wyrokiem za [...].
Stwierdził Komendant WP, że skarżący będąc osobą dorosłą, o ukształtowanym charakterze, podejmował działania, które świadczą o jego negatywnym stosunku do obowiązującego porządku prawnego oraz norm etyczno-społecznych. Okoliczności te poddają w wątpliwość poszanowanie przez stronę przepisów wynikających z różnych gałęzi prawa, nie tylko karnego. Powyższe rodzi obawę, że zadania z zakresu przepisów ustawy o [...] nie będą realizowane zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi. Ponadto okoliczność, złożenia przez opiniowanego oświadczenia o nieskazaniu prawomocnym wyrokiem za [...], utwierdziła organ II instancji w przekonaniu, iż spełnienie tych obaw jest realne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu strona zarzuciła:
I. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na treść opinii, tj.:
1. art. 106 k.k. i 107 § 4, 4a, 5 k.k. poprzez ich pominięcie i utrzymanie w mocy negatywnej opinii o skarżącym jedynie w oparciu o wyroki z Krajowego Rejestru Karnego, przy braku innych negatywnych przesłanek wydania pozytywnej opinii, w sytuacji gdy na podstawie ww. przepisów wyroki orzeczone wobec skarżącego winny zostać zatarte z mocy prawa najpóźniej z dniem [...] r., co potwierdza załączone do akt sprawy postanowienie Sądu [...] [...] z dnia [...] r., przez co ww. okoliczności skazania nie mogą stanowić zasadniczej podstawy wydania negatywnej opinii, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.;
2. art. 26 ust. 3 pkt. 6 u.o.o.i.m. przez jego błędną wykładnię, polegającą na utrzymaniu w mocy negatywnej opinii o skarżącym i uznaniu, że wymieniony nie spełnia warunków wskazanych w ww. przepisie, aby uzyskać wpis na listę [...], ze względu na przyjęcie przez organ, iż skarżący nie cechuje się nienagannością, jedynie w oparciu o zatarte z mocy prawa wyroki, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co do złożonego przez skarżącego oświadczenia o niekaralności i przejęcie, iż poświadczył nieprawdę, w sytuacji gdy dokładna i całościowa analiza stanu faktycznego prowadzi do wniosku, iż jak wskazuje treść postanowienia Sądu [...] [...] z dnia [...] r. (w aktach sprawy), ze względu na brak informacji w dokumentacji Sądowej o uiszczeniu nawiązki, stwierdzenie zatarcia skazania mogło nastąpić dopiero z dniem [...] r., przy czym ze względu na uiszczenie przedmiotowej nawiązki w kasie sądowej oraz uzyskane zaświadczenie o niekaralności załączone do wniosku, skarżący nie mógł przypuszczać, iż o trudnościach z określeniem dnia zatarcia skazania (na dzień złożenia wniosku o uzyskanie wpisu na listę [...]), wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia jakoby skarżący, składając oświadczenie o niekaralności, poświadczył nieprawdę.
Wniosła strona o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, zobowiązując organ do wydania w określonym terminie j postanowienia i wskazując sposób jej rozstrzygnięcia, tj. wydanie pozytywnej opinii o skarżącym, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę Komendant WP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżone postanowienie według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że nie narusza ono prawa.
Sąd podziela wyrażony przez organ pogląd odnośnie wydania nienagannej opinii o jakiej mowa w art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie.
Zgodnie z treścią art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o [...] na listę [...] wpisuje się osobę, która posiada nienaganną opinię wydaną przez właściwego ze względu na jej miejsce zamieszkania komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, sporządzoną na podstawie aktualnie posiadanych przez Policję informacji albo – w przypadku obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw - przez organ odpowiedniego szczebla i kompetencji tych państw, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 5 wyżej wskazanej ustawy opinię, o której mowa w ust. 3 pkt 6, wydaje się nie rzadziej niż co 3 lata, w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a w przypadku opinii dotyczącej obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz obywatela polskiego zamieszkałego na terenie tych państw, w formie przyjętej w tym państwie.
Zasadnie wskazał organ, że nienaganna opinia, o której mowa w ww. przepisie stanowi pojęcie niedookreślone znaczeniowo, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowane zostały poglądy, które Sąd podziela, dotyczące tego pojęcia. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II GSK 963/10 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA) analizując powyższe pojęcie stwierdził, że na nienaganną opinię w rozumieniu regulacji zawartych w ustawie o [...] zasługuje człowiek prawy, uczciwy, o nieskazitelnym charakterze, niedający powodów do krytyki, solidny. A w wyroku z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 1066/08 (CBOSA) NSA wyraził pogląd, że nienaganna opinia odnosi się do zagadnienia stosunku danej osoby do powszechnie akceptowanych wartości społecznych (etycznych) oraz obowiązującego porządku prawnego. Przesłanka "nienaganności opinii" jest związana z pewnymi względnie stałymi i trwałymi cechami charakteru lub osobowości danej osoby, które – w związku z określonymi i stwierdzonymi przez właściwe organy zachowaniami tej osoby – wskazują, że opiniowany podmiot daje rękojmię prawidłowego wykonywania zadań z zakresu [...][...]. Brak cechy "nienaganności" jest związany z tymi zachowaniami, które wynikają ze świadomego i dobrowolnego ignorowania lub lekceważenia norm i wartości porządku moralnego, społecznego lub prawnego. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 303/17, CBOSA).
Słusznie wskazał również organ, że wydając opinię w trybie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie niezbędne jest uwzględnienie zakresu zadań i związanych z tym uprawnień, jakie pełni pracownik [...]. Z ustawy o ochronie wynika, że pracownikowi [...] w wykonywaniu zadań [...] przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36). Nie ulega wątpliwości, że pracownik [...] ma za zadanie zapewnić bezpieczeństwo [...], a zatem przy ocenie kryterium nienaganności zachowania należy przyjąć wysoki standard zachowania, jaki ma spełniać pracownik [...][...].
Pracownicy [...] winni dawać rękojmię prawidłowego wykonywania swej pracy. Niezbędne jest zatem przed uzyskaniem ww. uprawnień, dokonanie oceny zachowania kandydata na pracownika [...] wobec innych osób i zdarzeń, w różnych sytuacjach i środowiskach, poszanowanie powszechnie uznawanych wartości, prawidłowość i adekwatność reakcji na różne czynniki i zagrożenia. Surowe kryteria oceny nienaganności i wymagania względem kandydata na pracownika [...], w ocenie Sądu, stanowią gwarancję właściwego wykonywania zadań.
Wydając opinię organ jest zatem zobligowany wziąć pod uwagę postawę danej osoby w jak najszerszym obszarze aktywności życiowej. Obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postepowania w ramach którego winien zgromadzić niezbędne dla stwierdzenia nienaganności informacje o danej osobie.
Jako zasadne ocenia również Sąd stanowisko, że kwestia nienagannej oceny jest odrębna od niekaralności. Sąd podziela pogląd wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że uznanie ukarania za niebyłe nie uniemożliwia dokonania oceny zdarzeń, będących podstawa ukarania pod kątem nieskazitelnego charakteru oraz dotychczasowego zachowania, dającego rękojmię należytego wykonywania zawodu. Na gruncie prawa administracyjnego zatarcie skazania określone w art. 106 kk nie oznacza szczególnie przy badaniu przesłanki rękojmi należytego wykonywania zawodu publicznego, że czyn nie został popełniony, a wyrok nie został wydany (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 279/13, z dnia 11 kwietnia 2018 r. II GSK 1791/16, CBOSA). W ocenie Sądu z uwagi na wskazywaną wyżej specyfikę wykonywanej przez pracownika [...] pracy związanej z koniecznością zagwarantowania zaufania publicznego, jak i przysługujące takiemu pracownikowi uprawnienia stosowania środków [...] fizycznej osób i przy ocenie pracownika [...], powyższy pogląd pozostaje w pełni aktualny.
Powyższe w praktyce oznacza, że organ wydający opinię w trybie art. 26 ust. 3 pkt 6 ustawy o ochronie winien uwzględnić wszelkie zdarzenia z udziałem skarżącego.
Odnoszące poczynione uwagi sprawy, w ocenie Sądu organy przeprowadziły prawidłowe postępowanie i wydana względem strony naganna opinia znajduje uzasadnienie w aktach. Organy (Komendant MP i WP) nie naruszyły przepisów ustawy o [...], w tym art. 26 ust. 3 pkt 6 tej ustawy, jak również przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.)
Naganna opinia o skarżącym została wydana na podstawie analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Uwzględniono m.in.: notatkę urzędową z dnia [...] r. sporządzoną przez dzielnicowego Komisariatu Policji Wrocław [...], z której wynika, że strona posiada pozytywną opinię w miejscu zamieszkania, nie jest widywana z osobami o ujemnej opinii społecznej, nie sprawia problemów sąsiedzkich, nie odnotowano interwencji z jej udziałem (sprawdzenie od [...] r. do chwili obecnej) oraz nie wszczynano wobec niego procedury Niebieskiej Karty; ustalono, że strona od pół roku jest pracownikiem [...] w K. sp. z o.o. we W, wcześniej przez około [...] miesięcy pracowała w A.; wynajmuje sama mieszkanie i płaci [...] na rzecz [...] syna; w policyjnych bazach danych widnieją informacje o rejestracjach procesowych i inne; zgodnie z wydrukiem z bazy Krajowego Systemu Informacji Policyjnej z dnia [...] r. wobec strony wszczynane były [...]-krotnie procedury poszukiwania w celu zatrzymania i doprowadzenia do najbliższego [...] lub [...] celem odbycia [...]; w bazie są informacje o [...]- krotnym wykroczeniu w ruchu drogowym (sprawy zakończone mandatowo) oraz [...]-krotnym legitymowaniu strony przez Policję; opinia z dnia 18 marca 2021 r. wydana przez [...] K., zgodnie z którą strona w środowisku zawodowym jest osobą sumienną, rzetelną, zaangażowaną w wykonywanie obowiązków służbowych. Ponadto ustalono, że względem strony odnotowano nieprzestrzeganie przepisów [...]: art. 278 § 1 kk, w [...] roku dokonał [...]; art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w 2010 roku posiadał wbrew przepisom ustawy [...]; art. 191 § 1 kk, w 2011 roku stosując groźbę karalną, uszkodzenia [...] oraz [...] w postaci [...] zmusił pokrzywdzonego do określonego zachowania; art. 209 § 1 i art. 209 § la kk, w [...] roku oraz [...] roku uchylał się od wykonywania obowiązku [...]. Powołał się organ na wyroki: Sądu [...] (z dnia [...] r. sygn. akt [...]) oraz Sądu [...] (z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz z dnia [...] r. [...]).
Wskazał również organ, że w dniu [...] r. Sąd [...] w sprawie sygn. akt [...] wydał postanowienie w przedmiocie zatarcia wszystkich orzeczonych wobec strony kar oraz kartę karną z dnia [...] r., według której strona nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego.
Mając na uwadze zebraną dokumentację i poczynione ustalenia, w ocenie Sądu stanowisko organów wyrażone w opinii jest uzasadnione. Organ uwzględnił przy tym zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty postawy strony i dokonał ich oceny.
Jako zasadne należy ocenić stanowisko organu, że ustalone zachowania strony, w tym wielokrotne naruszenia prawa (różnego rodzaju), unikanie wykonania kar świadczą o tym, że strona nie respektowała porządku prawnego i norm społecznych, co poddaje w wątpliwość jej predyspozycje do wykonywania zawodu pracownika [...]. Jak już Sąd wskazywał względem pracownika [...] ze względu na specyfikę wykonywanych zadań i szczególne uprawnienia, stawiane są wysokie wymogi, co do jego charakteru i zachowania. W przypadku strony, co zauważył organ, wielość ustalonych negatywnych zachowań, nie daje gwarancji należytego wykonywania zawodu pracownika [...] i nie równoważy (czy nie niweluje) tego obecna pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i pracy. Powyższego nie zmienia również kwestia niewiedzy strony o braku zatarcia skazania.
W ocenie Sądu organy wydając postanowienia prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o ochronie i dochowały przepisów procedury.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.