III SA/WR 782/20

III SA/Wr 782/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-06-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2631/21 - Wyrok NSA z 2025-06-24
VI SA/Wa 1552/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-02-08
II GSK 2361/21 - Wyrok NSA z 2025-11-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
Ip. 5.7.1, Ip. 6.1.2 zał. nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , , , po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą U. (dale: strona, skarżąca) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 9 października 2020 r. nr BP.501.1234.2020.1091.DL1.8716 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dale: k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej uotd), Ip. 5.7.1, lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 3, art. 46 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014), rozdział I, rozdział VIII załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm., dalej rozporządzenie nr 3821/85), art. 4, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.U.UE.L.2006.102.1, dalej rozporządzenie nr 561/2006) – utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 23 czerwca 2020 r. nr WITD.DI.0152.I0946/21/20 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.150 zł.
Organ I instancji nakładając karę pieniężną wskazał, że podczas kontroli drogowej w dniu 17 listopada 2019r. na drodze krajowej nr 3 (w miejscowości R., w momencie kontroli pojazd poruszał się z miejscowości J. do N.), samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] stwierdzono: - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego, zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny; oraz - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenia zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub wyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony. Pojazdem wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do N. (transport [...] z K. do H.). Kontrolowany przewóz wykonywany był na rzecz i w imieniu strony, pojazdem kierował M. K.. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 17 listopada 2019r., do którego nie zostały wniesione zastrzeżenia.
Uzasadniając decyzję organ I instancji przedstawił okoliczności w jakich stwierdzono zarzucane naruszenia. Wskazał organ, że w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że kierowca prowadził pojazd, w którym tachograf nie rejestrował, ani w pamięci urządzenia, ani na karcie kierowcy danych o ruchu pojazdu. Na wydruku z tachografu o godzinie 19:22 (18:22 UTC) zostało uwidocznione, że od godz. 00:00 do godziny 18:36 (17:36 UTC) tachograf rejestrował w pamięci urządzenia i na karcie kierowcy postój, a od godz. 18:36 (17:36 UTC) inne prace, a od godz. 18:47 (17:47 UTC) prowadzenie pojazdu przez 35 minut do momentu zatrzymania oraz że w tym czasie pojazd pokonał 28 km. Inspektorzy w ramach kontroli prawidłowości działania tachografu przeprowadzili próbę drogową. Inspektor po naciśnięciu kombinacji klawiszy (w prawidłowo działającym tachografie nie ma to wpływu na jego funkcjonowanie), polecił kierowcy wykonanie jazdy. O godzinie 19:23 wykonano przejazd z punktu kontrolnego do J. – pętla autobusowa. Prędkościomierz pojazdu pokazywał prędkość, a stan licznika pozostawał na liczbie [...] i nie ulegał zmianom. Tachograf rejestrował odpoczynek. Na pętli autobusowej na ul. [...] w J. nakazano kierowcy zawrócenie i jazdę powrotną. Na pętli autobusowej ok. godz. 19:31 polecono wyłączenie silnika, a po chwili jego powtórne uruchomienie, takie działanie dezaktywuje nielegalne oprogramowanie. Prędkościomierz od tego momentu nadal pokazywał prędkość, a licznik pojazdu zaczął rejestrować prawidłowo przebytą drogę, a tachograf rejestrować aktywność polegającą na prowadzeniu pojazdu. Pojazd zatrzymał się o godzinie 19:47. Na pętli autobusowej stan licznika wynosił [...] km, a po zakończeniu próby drogowej wskazywał [...] km.
Po pobraniu danych z tachografu i karty kierowcy oraz sporządzeniu wydruków ( dziennego z karty kierowcy, danych technicznych oraz zdarzeń i usterek z urządzenia rejestrującego) porównano je z otrzymanymi danymi z systemu viaTOLL. W wyniku powyższego stwierdzono, że w dniach 21, 24, 26, 28 października oraz 4, 6 listopada 2019 r. pojazd był rejestrowany przez bramownice, natomiast tachograf rejestrował odpoczynek.
Stwierdził organ I instancji, że okoliczności sprawy wskazują na korzystanie przez kierowcę z tachografu, który został zmanipulowany (przeprogramowany) tak, aby przy użyciu odpowiedniej kombinacji klawiszy na tachografie nie była rejestrowana aktywność kierowcy ani przebyta droga. Na wydruku zdarzeń i usterek, jak również w pamięci urządzenia tachograf nie zarejestrował żadnego błędu wskazującego na awarię lub uszkodzenie tachografu. Podobnie tachograf nie wyświetlał żadnego komunikatu o błędzie lub usterce.
Pojazd wyposażony był w tachograf [...], nr podzespołu [...], nr fabryczny [...], wyprodukowanym w 2017 r.
W trakcie kontroli w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa wezwano Policję i następnie wymontowano tachograf, który zatrzymany do celów dowodowych w zw. z podejrzeniem popełnienia przestępstwa.
Zauważył również organ, że w tym samym czasie, co przedmiotowy pojazd, zatrzymano do kontroli jeszcze 5 innych pojazdów strony w każdym przypadku stwierdzono manipulowanie tachografami. Nadto od dnia 27 listopada 2019 r. kontrola w przedsiębiorstwie strony ujawniła wielokrotne ingerowanie w działanie tachografów, w [...] pojazdach.
Odnośnie drugiego stwierdzonego naruszenia, tj. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego- zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilku osobowej o 1 godzinę, to organ I instancji wskazał, że analiza danych zawartych na karcie kierowcy, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia wykazała, ze w dniu 14 listopada 2019 r. o godzinie 13:05 rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W sprawie natomiast kierowca odebrał jedynie 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 5:05 dnia 15 listopada 2019 r. do godziny 13:05 dnia 15 listopada 2019 r. czasu UTC+1. Stwierdził organ, że kierowca skrócił odpoczynek o 1 godzinę. Kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu.
Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b ani art. 92c uotd.
W wyniku odwołania strony organ II instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Organ odwoławczy nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92b oraz art. 92c uotd.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj. art. 7, 77§ 11 i 80 oraz art. 84 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz dokonaniu dowolnej oceny dowodów, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji do nieuzasadnionego przypisania stronie naruszenia opisanego pod l.p. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wyrażające się w tym, że organ administracji drugiej instancji nie dysponując jakimkolwiek materiałem dowodowym, domniemywa zmanipulowanie oprogramowania do urządzenia rejestrującego (tachografu) przez kierowcę, pomimo że kontrolujący podczas kontroli nie znaleźli jakichkolwiek urządzeń niedozwolonych mogących wpływać na działanie urządzenia rejestrującego (tachografu cyfrowego), w toku postępowania przed organami pierwszej i drugiej instancji nie ustalono, czy w okolicznościach sprawy doszło do jakiejkolwiek manipulacji w tachografie bądź impulsatorze zamontowanym w w/w pojeździe, czy możliwy jest montaż i demontaż urządzenia zakłócającego pracę tachografu lub impulsatora w trakcie poruszania się pojazdu, względnie zainstalowanie (zmiana) oprogramowania pozwalającego na zatrzymanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy i w jaki sposób miałoby ono technicznie działać, opierając się na pozaustawowej przesłance "specjalistycznej wiedzy inspektorów" (str. 9 decyzji), nie zaś na wiadomościach specjalnych biegłego, co oznacza, że do nierejestrowania na urządzeniu rejestrującym wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi na karcie kierowcy doszło wskutek awarii tachografu, co oznacza, że w sprawie zachodzi przesłanka zwalniające stronę z odpowiedzialności administracyjnej, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym,
2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., a także 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, wyrażające się w bezzasadnym nie uwzględnieniu żądań dowodowych strony, co doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji nietrafnego przyjęcia, iż w sprawie strona ponosi odpowiedzialność administracyjną z tytułu naruszenia przepisu l.p. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy, tzn.: zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu tachografów na okoliczność, czy tachograf cyfrowy w pojeździe marki [...], nr rejestracyjny nr rejestracyjny [...] w okresie, którego dotyczy zarzut naruszenia przepisu lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. od 21 października 2019 r. do 6 listopada 2019 r. działał prawidłowo, a jeżeli nie - to z jakich przyczyn, w szczególności, czy mogło dojść do awarii tachografu lub impulsatora na skrzyni biegów w w/w pojeździe, czy w okolicznościach sprawy doszło do jakiejkolwiek manipulacji w tachografie bądź impulsatorze zamontowanym w w/w pojeździe, czy możliwy jest montaż i demontaż urządzenia zakłócającego pracę tachografu lub impulsatora w trakcie poruszania się pojazdu, względnie zainstalowanie (zmiana) oprogramowania pozwalającego na zatrzymanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy - a w konsekwencji, ustalenie w sposób dowolny w oparciu o pozaprawne kryterium "wiedzy specjalistycznej" kontrolujących inspektorów, że w tachografie zostało zmienione oprogramowanie pozwalające na zatrzymywanie tachografu oraz drogomierza podczas jazdy, przy jednoczesnym zaniechaniu identyfikacji, o jakie oprogramowanie miało by chodzić i na czym miałoby polegać jego działanie, pomimo że ustalenie powyższego bezwzględnie wymagało posiadania wiadomości specjalnych i dopuszczenia dowodu z opinii biegłego;
3) z ostrożności procesowej, na wypadek uznania ustaleń faktycznych organu II instancji za prawidłowe, naruszenie przepisu 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że w stanie faktycznym powinien znaleźć zastosowanie przepis 6.1.2. załącznika nr 3 do ustawy.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.150 zł z tytułu: - naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, przyrząd rejestrujący, czujnik ruchu, urządzenie zewnętrzne GNSS lub urządzenie wczesnego wykrywania na odległość, nieposiadające świadectwa homologacji typu lub tachograf lub powyżej wymieniony element składowy tachografu, który został podrobiony lub przerobiony (art. 92a ust. 1, zał. nr 3 lp. 6.1.2. uotd) oraz – naruszenia skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego- zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilku osobowej o czas do 1 godziny (l.p. 5.7.1. zał. nr 3 uotd).
W sprawie nie są kwestionowane przez stronę ustalenia organu odnośnie naruszenia skrócenia wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego- zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilku osobowej o czas do 1 godziny ((l.p. 5.7.1. zał. nr 3 uotd).
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie będąc związany zarzutami skargi, nie stwierdził podstaw do podważenia ustaleń i wniosków organu w zakresie powyższego naruszenia. Akta sprawy potwierdzają zasadność stanowiska organu. Jak wynika z danych zawartych na karcie kierowcy, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerw napięcia, w dniu 14 listopada 2019 r. o godzinie 13:05 rozpoczął się 24 godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9 godzinny nieprzerwany odpoczynek. W sprawie natomiast kierowca odebrał jedynie 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 5:05 dnia 15 listopada 2019 r. do godziny 13:05 dnia 15 listopada 2019 r. czasu UTC+1. Kierowca nie okazał przy tym dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu. Słusznie zatem uznał organ, że kierowca skrócił odpoczynek o 1 godzinę, czym naruszono art. 8 ust. 1-5 i 8 rozporządzenia nr 561/2006 i w konsekwencji słuszne było nałożenie kary z lp. 5.7.1. załącznika nr 3 uotd. Uzasadnione było również stanowisko organu o braku podstaw do zastosowania art. 92b uotd. Strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Strona nie przedstawiła dowodów na właściwą organizację pracy, a kontrola wykazała że była ona niedostateczna.
Wbrew zarzutom skargi akta sprawy potwierdzają również słuszność stwierdzenia przez organy, że kierowca ingerował w działanie tachografu. Za takim wnioskiem jednoznacznie przemawiają ustalenia poczynione i utrwalone w trakcie kontroli i zebrane w trakcie postępowania, których strona skutecznie nie podważyła. Strona nie podważyła mocy dowodowej protokołu kontroli, ani też nie wykazała awarii tachografu, nie podważyła również ustaleń poczynionych przy użyciu danych z viaTOLL.
Przeprowadzona kontrola i próba drogowa, co wynika z protokołu kontroli, do którego nie wniesiono zastrzeżeń, wykazały nieuprawnioną ingerencję w działanie tachografu.
Zaznaczyć trzeba, że protokół kontroli, sporządzony przez uprawnionych funkcjonariuszy publicznych w prawem przewidzianej formie w zakresie przyznanych im ustawowych kompetencji, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., któremu przysługuje szczególna moc dowodowa. Na gruncie tego przepisu judykatura przyjmuje jednolicie, że "utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową" (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2019r., sygn. akt II GSK 1944/17). Szczególna moc dowodowa dokumentu urzędowego nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu, co wymaga aktywności podmiotu kwestionującego treść dokumentu urzędowego. Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co w nich urzędowo stwierdzone, nadto przedmiotem oceny, tak jak i inne dowody w postępowaniu prowadzonym przez inne organy (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r., sygn. akt II GSK 1976/15, LEX nr 2412739).
W sprawie kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń.
M. K. został również przesłuchany jako osoba, co do której istnieje uzasadniona podstawa skierowania do sądu wniosku o ukaranie, w trakcie tego przesłuchania kierowca potwierdził wszystkie jazdy w dniach 21, 24, 26, 28 października 2019 r. oraz 4 i 6 listopada 2019 r. stwierdzone przy użyciu viaTOLL w trakcie, których tachograf nie rejestrował jazdy. Nie potrafił wyjaśnić przyczyn braku rejestracji jazdy ani w ww. daniach ani w dniu kontroli.
Przede wszystkim nie podziela Sąd argumentacji strony o braku stosownych uprawnień i kompetencji inspektorów transportu drogowego w zakresie wiedzy specjalistycznej i konieczności powołania biegłego. Inspekcja transportu drogowego jest powołana do kontroli przestrzegania przepisów w zakresie przewozu drogowego, a inspektorzy transportu drogowego posiadają niezbędny zakres wiedzy specjalistycznej także w zakresie działania tachografów. W sprawie inspektorzy poczynili ustalenia faktyczne potwierdzające brak awarii tachografu i ingerowanie w działanie tachografu.
Z protokołu kontroli oraz z danych z viaTOLL bezspornie wynika, że kierowca prowadził pojazd, w którym tachograf nie rejestrował, ani w pamięci urządzenia, ani na karcie kierowcy danych o ruchu pojazdu.
Ingerencję w działanie tachografu potwierdziła przeprowadzona przez kontrolujących próba drogowa. Inspektorzy w trakcie kontroli jednoznacznie wykazali, że w trakcie jazdy, po naciśnięciu kombinacji klawiszy, tachograf pomimo braku rejestracji awarii czy uszkodzenia - nie rejestrował jazdy, ale odpoczynek. Tachograf dopuszczony do obrotu zgodnie z przepisem załącznika IB rozporządzenia nr 3821/85 nie ma funkcji pozwalającej na użycie kombinacji klawiszy w celu wpłynięcia na rejestrację zapisów.
Z pozyskanych informacji z viaTOLL wynika, że poddany kontroli pojazd jeszcze w szeregu innych przypadkach (w dniach 21, 24, 26, 28 października 2019 r. oraz 4 i 6 listopada 2019 r.) nie rejestrował danych o ruchu pojazdu. Brak rejestracji miał miejsce przede wszystkim przy wyjeździe, na odcinkach od miejsca rozpoczęcia przewozu do granicy państwowej, a przy powrocie, od granicy państwowej do miejsca zakończenia przewozu. W stwierdzonych przypadkach kierowcą również był M. K..
W trakcie postępowania organy ustaliły ponadto, że w przedsiębiorstwie strony doszło do wielokrotnych przypadków tożsamego ingerowania w działanie tachografów ([...] pojazdy).
Zdaniem Sądu, organy zasadnie wskazały, że strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c uotd. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Trafnie organy oceniły, iż skarżąca nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 uotd. W sprawie do naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć. Wszystkie okoliczności sprawy były takimi, na które skarżąca, należycie kontrolując i nadzorując kierowców, miała wpływ i mogła je przewidzieć.
Podkreślenia wymaga, że dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 uotd, powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Przedsiębiorca musi kontrolować na bieżąco czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń. Wpływ ten przejawia się między innymi w możliwości prowadzenia odpowiednich szkoleń, dokonywaniu kontroli oraz zatrudniania odpowiednich osób. To na przedsiębiorcy ciąży bowiem obowiązek ustalenia, czy zatrudniani przez niego kierowcy dopuszczają się naruszeń i to jego obciążają negatywne konsekwencje zaniedbań, zaniechań lub działań świadomych tych osób, konsekwencją których jest poniesienie odpowiedzialności finansowej. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne odnoszą się jedynie do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2163/14, z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2752/14, z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 205/14 z dnia 12 marca 2015 r., wyrok WSA w Opolu z dnia 2 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 186/14, CBOSA).
Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2019 r., CBOSA).
W niniejszej sprawie, co słusznie podkreśliły organy żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności skarżąca nie wykazała. Wręcz przeciwnie strona dysponując danymi o logowaniu własnych pojazdów na bramownicach ViaToll mogła porównać je z danymi z tachografu, czego nie czyniła, a jak stwierdzono w przedsiębiorstwie strony skala naruszeń była duża i powtarzalna.
W ocenie Sądu, nie doszło również w sprawie do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Jak już Sąd wskazywał w sprawie nie było potrzeby powoływania biegłego, inspektorzy w zakresie posiadanych kompetencji ustalili stan faktyczny sprawy, a podjęte wnioski są uzasadnione.
Podsumowując, zdaniem Sądu, zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną.
Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.