III SA/Wr 764/22

III SA/Wr 764/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący/
Barbara Ciołek
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 204/24 - Wyrok NSA z 2025-01-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), sędzia WSA Barbara Ciołek, po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 26 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2022 r., nr SKO E 4020/2/22 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. G. (skarżący, strona skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia 16 maja 2021 r. nr SKO E 4020/2/22 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Wrocławia (organ I instancji) z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr EPWA.806.396.13775.32254.2022.ABB o oddaleniu zarzutu nieistnienia obowiązku oraz oddaleniu zarzutu wygaśnięcia obowiązku w całości lub w części w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o numerze EP/4509/21.
Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący zaparkował swój samochód (nr rejestracyjny: [...]) w strefie płatnego parkowania przy "ul. [...]" we W. i opłacił postój w godzinach od 9:59 do 12:23. O godzinie 12:40 kontroler stwierdził przekroczenie czasu opłaconego postoju i wystawił zawiadomienie (nr [...]) o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój. W zawiadomieniu pouczył, że w konsekwencji parkowania bez opłaty skarżący jest zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej w wysokości 40 zł w terminie siedmiu dni od wystawienia zawiadomienia, lub w wysokości 80 zł w przypadku, jeśli zapłata nastąpi po upływie siedmiu dni. Dnia 14 października 2020 r. organ I instancji wystawił upomnienie na kwotę 44,50 zł tytułem opłaty dodatkowej oraz 11,60 zł opłaty za upomnienie.
W piśmie stanowiącym odpowiedź na upomnienie skarżący wyjaśnił, że opłatę dodatkową za postój po upływie opłaconego czasu uiścił w dwóch częściach: 4,50 zł zapłacił w parkomacie w dniu 20 stycznia 2020 r. a kwotę 35,50 zł przelał na rachunek bankowy podany w zawiadomieniu — w ciągu siedmiu dni od wystawienia zawiadomienia, zatem należność wynosiła 40 zł i została w całości uiszczona.
W odpowiedzi na powyższe pismo, organ I instancji poinformował skarżącego, że w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący dokonał dwóch opłat za parkowanie (pierwsza obejmowała opłatę uiszczoną o godzinie 9:59 za czas od 9:59 do 12:23, druga — uiszczona o godzinie 13:10 za okres od godziny 13:10 do 15:21) zatem zgodnie z opisem, że są to opłaty za postój w tych godzinach, opłata w wysokości 4,50 zł nie mogła zostać uznana za część opłaty dodatkowej. Zgodnie bowiem z zawartym w zawiadomieniu z 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój pouczeniem, wpłaty należności można było dokonać w następujący sposób: gotówką w kasie organu I instancji, zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w każdym parkomacie lub przelewem na podany numer rachunku bankowego. Podano również numer telefonu, pod którym można uzyskać informacje dotyczące m.in. sposobów zapłaty. Z tego względu należność z tytułu opłaty za przekroczenie czasu opłaconego postoju stała się wymagalna. W związku z tym, że skarżący uiścił kwotę 35,50 zł w sytuacji, kiedy zobowiązanie wynosiło 80 zł (zgodnie z zawiadomieniem z 20 stycznia 2020 r. — jako niezapłacone w całości w terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia), organ wystawił upomnienie na brakującą kwotę 44,50 zł. W konsekwencji braku wpłaty — Prezydent Wrocławia jako wierzyciel, na mocy art. 26 u.p.e.a. w dniu 22 grudnia 2021 r. wystawił tytuł wykonawczy nr EP/4509/21 i przekazał go do organu egzekucyjnego wraz z wnioskiem o wszczęcie egzekucji kwoty 44,50 zł i należności głównej oraz kwoty 11,60 zł stanowiącej koszty upomnienia. Tytuł wykonawczy, jak wynika z jego treści, dotyczy należności pieniężnych z tytułu kary za nieuiszczenie opłaty za postój — na podstawie art. 13f ust. 1 u.d.p. oraz § 10 uchwały nr XLIX/1437/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia wysokości stawek za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, sposobu pobierania tych opłat i określenia wysokości opłaty dodatkowej (tekst jedn. opubl. obwieszczeniem Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 23 stycznia 2020 r. w Dz. Urz. Woj. Doln. Z dnia 19 lutego 2020 r. poz. 1389, powołanej dalej jako uchwała z 22 kwietnia 2010 r.)
Kolegium podtrzymując stanowisko organu I instancji o oddaleniu zarzutów nieistnienia obowiązku oraz wygaśnięcia obowiązku, stwierdziło, iż organ I instancji nie miał możliwości ani podstaw do uznania, że wpłata kwoty 4,50 zł dokonana w parkomacie opisana jako opłata za postój za okres od godziny 13:10 do 15:21 jest częścią opłaty dodatkowej a nie zapłatą za kolejny okres postoju. Zawiadomienie z 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój zawiera pouczenie, w jaki sposób można uiścić opłatę dodatkową. Skarżący wybrał opcję uiszczenia opłaty (jej części w wysokości 4,50 zł) zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w parkomacie. I chociaż — jak podnosi skarżący — w pouczeniu brak było wyjaśnień, w jaki sposób dokonać opłaty w parkomacie, to czyni ono zadość wymaganiom art. 13f u.d.p. w związku z § 10 uchwały nr XLIX/1437/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 kwietnia 2010 r. Wybór sposobu zapłaty zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK wymaga działania zgodnie z instrukcją wyboru odpowiedniej opcji już w trakcie korzystania z parkomatu. Zdaniem organu II instancji nie ma zatem konieczności, aby zawiadomienie o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój zawierało szczegółowe instrukcje obsługi parkomatu w tym zakresie. W ocenie organu nie można uznać, że skarżący dokonał opłaty dodatkowej w pełnej kwocie 40 zł w ciągu siedmiu dni od dnia wystawienia zawiadomienia t.j. od 20 stycznia 2020 r. Po 27 stycznia 2020 r. zobowiązany był już do zapłacenia kwoty 80 zł, zatem egzekwowany tytułem wykonawczym obowiązek istniał i był wymagalny.
W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
- art. 13b ust. 3 i 4 i art. 13f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.) — dalej: u.d.p. w związku z § 10 ust. 4a oraz § 8 ust. 1 pkt 2 i § 8 ust. 1a uchwały z 22 kwietnia 2010 r. przez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że uiszczenie opłaty dodatkowej za postój pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu przez dokonanie tej opłaty kartą płatniczą w parkomacie nie stanowiło uiszczenia tej opłaty dodatkowej, a jedynie wykupienie nowego biletu, podczas gdy w wyżej wymienionych przepisach uregulowane zostało, że w treści zawiadomienia o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania obowiązkowo powinien być wskazany "sposób uiszczenia opłaty dodatkowej", a sposób ten w stanie faktycznym sprawy został określony w zawiadomieniu słowami "opłatę dodatkową należy wnieść: (...) zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilna BLIK w każdym parkomacie" – wobec czego uiszczenie opłaty kartą płatniczą w parkomacie po wystawieniu przez organ zawiadomienia bezsprzecznie stanowiło wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej za postój po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu;
- art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 9, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r., poz. 2000 ze zm.) przez dowolną i fragmentaryczną ocenę "zawiadomienia o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania", z którego wprost wynikało że opłatę dodatkową za postój po upływie czasu określonego na wydruku z parkomatu można było, alternatywnie do innych płatności uiścić zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością BLIK w każdym parkomacie, a jednocześnie brak było innych wskazówek, jak tę opłatę uiścić, a zatem uiszczenie opłaty w sposób wskazany w treści zawiadomienia uznać należy za wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej .
Podkreślił, że dochodzona tytułem wykonawczym należność została uiszczona w całości w dniach 20 stycznia 2020 r. i 27 stycznia 2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje;
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) — dalej: p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą orzeczeń i postępowań prowadzących do wydania tychże, w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa.
Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd posiada zatem uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Kwestia sporna w rozstrzyganej sprawie sprowadza się głównie do stwierdzenia, czy egzekwowany obowiązek istniał i czy był wymagalny. Dotyczy to kwoty 4,50 zł uiszczonej przez skarżącego w parkomacie, bowiem uiszczenie przez skarżącego kwoty 35,50 na rachunek bankowy – jako opłaty dodatkowej - nie było przez organ kwestionowane. Zdaniem skarżącego uiszczona przez niego sporna kwota była opłatą dodatkową, więc obwiązek nie istnieje, bo doszło do jego wykonania. Zdaniem zaś organu w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący dokonał dwóch opłat za parkowanie (pierwsza obejmowała opłatę uiszczoną o godzinie 9:59 za czas od 9:59 do 12:23, druga — uiszczona o godzinie 13:10 za okres od godziny 13:10 do 15:21) zatem zgodnie z opisem, że są to opłaty za postój w tych godzinach, opłata w wysokości 4,50 zł nie mogła zostać uznana za część opłaty dodatkowej.
Według art. 33 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) — dalej: u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie natomiast z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych może być:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Według art. 34 p.p.s.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Następnie wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:
1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej;
2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:
a) w całości,
b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut;
3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:
a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,
b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.
Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.
Sąd rozpoznając skargę na postanowienie organu o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w ramach swojej kognicji, dokonuje oceny zgłoszonych przez skarżącego zarzutów.
Skarżący powołując się na art. 33 ust. 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a., wniósł zarzuty wygaśnięcia obowiązku w całości oraz nieistnienia obowiązku. W doktrynie oraz orzecznictwie utrzymuje się pogląd, że podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie (wyrok NSA z 12.01.2018 r., sygn. akt II FSK 3535/15). Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako dwóch lub więcej podstaw zarzutu. Zobowiązany wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 p.p.s.a. uważa, iż obowiązek nie istnieje, ale nie dlatego, że wygasł w całości lub w części. Wygaśnięcie obowiązku stanowi bowiem odrębną podstawę zarzutu, wskazaną w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023, art. 33.).
Zarzut wygaśnięcia obowiązku na podstawie art. 33 § 2 pkt 5 p.p.s.a. jest zasadny w sytuacji, kiedy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (np. przedawnienie).
W rozpatrywanej sprawie podstawę materialnoprawną stanowi ustawa o drogach publicznych, bowiem na podstawie tej ustawy został nałożony na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za brak opłaconego postoju. Art. 40d ust. 3 u.d.p. określa, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 13f ust. 1, przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym opłaty lub kary powinny zostać uiszczone. Data powstania tego obowiązku wskazuje, że nie uległ on przedawnieniu, zatem zarzut egzekucyjny okazał się nieskuteczny.
Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), Sąd podziela pogląd utrwalony w judykaturze, że pojęcie nieistnienia obowiązku w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim takie sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów (zob. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11.01.2023 r., sygn. akt I SA/Bk 4499/22). W związku z tym, zobowiązany podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Krakowie z 27 października 2020 r., sygn. akt I SA/Kr 723/20 i Gorzowie Wielkopolskim z 10 marca 2022r., sygn. akt I SA/Go 110/21 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22).
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy uznać, że kwestia sporna w rozpatrywanej sprawie sprowadza się głównie do stwierdzenia, czy egzekwowany obowiązek istniał i czy był wymagalny. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z wygenerowanych z programu "Centrum Zarządzania i Przetwarzania Danych" szczegółów transakcji za bilet parkingowy w parkomacie (k. 7 akt adm.) oraz biletów parkingowych (k. 11 akt adm.) w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący dokonał dwóch opłat za parkowanie (pierwsza obejmowała opłatę uiszczoną o godzinie 9:59 za czas od 9:59 do 12:23, druga — uiszczona o godzinie 13:10 za okres od godziny 13:10 do 15:21) zatem zgodnie z opisem, że są to opłaty za postój w tych godzinach, opłata w wysokości 4,50 zł nie mogła zostać uznana za część opłaty dodatkowej. Zgodnie bowiem z zawartym w zawiadomieniu z 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój pouczeniem, wpłaty należności można było dokonać w następujący sposób: gotówką w kasie organu I instancji, zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w każdym parkomacie lub przelewem na podany numer rachunku bankowego. Podano również numer telefonu, pod którym można uzyskać informacje dotyczące m.in. sposobów zapłaty. Z tego względu należność z tytułu opłaty za przekroczenie czasu opłaconego postoju stała się wymagalna. W związku z tym, że skarżący uiścił kwotę 35,50 zł w sytuacji, kiedy zobowiązanie wynosiło 80 zł (zgodnie z zawiadomieniem z 20 stycznia 2020 r. — jako niezapłacone w całości w terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia), należało więc wystawić upomnienie na brakującą kwotę 44,50 zł a w konsekwencji braku wpłaty — także tytuł wykonawczy.
W ocenie Sądu organy nie miały możliwości ani podstaw do uznania, że wpłata kwoty 4,50 zł dokonana w parkomacie opisana jako opłata za postój za okres od godziny 13:10 do 15:21 jest częścią opłaty dodatkowej a nie zapłatą za kolejny okres postoju. Zawiadomienie z 20 stycznia 2020 r. o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój zawiera pouczenie, w jaki sposób można uiścić opłatę dodatkową. Skarżący wybrał opcję uiszczenia opłaty (jej części w wysokości 4,50 zł) zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK w parkomacie. I chociaż — jak podnosi skarżący — w pouczeniu brak było wyjaśnień, w jaki sposób dokonać opłaty w parkomacie, oraz wyjaśnień, że "istnieje jakiekolwiek rozróżnienie sposobów dokonania opłaty dodatkowej od innych opłat, w tym za postój", to czyni ono zadość wymaganiom art. 13f u.d.p. w związku z § 10 uchwały nr XLIX/1437/10 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 22 kwietnia 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 13f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłaty pobiera się opłatę dodatkową. Wysokość i sposób poboru tego rodzaju opłat ustalany jest w drodze uchwały rady gminy na podstawie 13b ust. 4 pkt 1 i pkt 3 i art. 13f ust. 2 u.d.p. Stosownie do § 8 uchwały z 22 kwietnia 2010 r. opłatę za postój pojazdu w strefie płatnego parkowania należy wnieść bez wezwania przy pomocy monet (pkt 1), elektronicznych instrumentów płatniczych (pkt 2), za pomocą systemu mobilnych płatności BLIK (pkt 2a), poprzez uruchomienie w telefonie komórkowym usługi naliczającej opłatę za postój (pkt 3) lub poprzez wykupienie abonamentu (pkt 4). Potwierdzeniem wniesienia opłaty w sposób określony w pkt 1-2a stanowi wydruk z parkometru (§ 8 ust. 1a). Postój po upływie czasu określnego na wydruku z parkomatu jest równoznaczny z niewniesieniem opłaty za postój (§ 8 ust. 5) i podlega opłacie dodatkowej w wysokości 80 zł lub 40 zł, jeżeli wpłata nastąpi w terminie 7 dni od wystawienia zawiadomienia o ustaleniu ww. faktu (§ 10 ust. 1a i ust. 4) Dokument ten ma określać między innymi termin oraz sposób uiszczenia opłaty dodatkowej (§ 10 ust. 4a pkt 6).
Jak wyżej wskazano, w zawiadomieniu podano termin i sposób uiszczenia opłaty dodatkowej. Ponadto jak wskazano w piśmie z 2 grudnia 2020 r. (k. 15 akt adm.), wybór sposobu zapłaty zbliżeniową kartą płatniczą lub płatnością mobilną BLIK wymaga działania zgodnie z instrukcją wyboru odpowiedniej opcji już w trakcie korzystania z parkomatu. Nie ma zatem konieczności, aby zawiadomienie o ustaleniu faktu nieuiszczenia opłaty za postój zawierało szczegółowe instrukcje obsługi parkomatu w tym zakresie. Z powyższych względów nie można uznać, że skarżący dokonał opłaty dodatkowej w pełnej kwocie 40 zł w ciągu siedmiu dni od dnia wystawienia zawiadomienia, zatem egzekwowany tytułem wykonawczym obowiązek istniał i był wymagalny.
Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził zatem naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia ani poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.