II SA/Ol 976/11

II SA/Ol 976/11 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Alicja Jaszczak-Sikora
Hanna Raszkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 646/12 - Wyrok NSA z 2013-08-07
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
art. 129 ust. 3
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Dz.U. 2003 nr 102 poz 946
par. 7, par. 8,  par. 14 ust. 4 i 5
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1pkt 1 lit. a i c, art. 152, art. 200 i art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie cofnięcia poświadczenia rejestracji automatu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]"; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki A kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 kwietnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. cofnął poświadczenie rejestracji nr "[...]", uprawniające "[...]" (dalej powoływana jako "spółka") do wprowadzenia do eksploatacji i użytkowania automatu do gier o niskich wygranych "[...]". Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu, że w toku przeprowadzonej w dniu 22 kwietnia 2010 r. kontroli punktu gier na automatach o niskich wygranych prowadzonego przez spółkę w lokalu "[...]" w wyniku eksperymentu ustalono, że przedmiotowy automat do gier pozwala na prowadzenie gier, w których wartość stawki za udział w jednej grze może wynosić 100 kredytów, co odpowiada równowartości 10,00 zł. Powyższe naruszało art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Fakt ten potwierdziła opinia biegłego sądowego z dnia 26 listopada 2010 r., sporządzona w toku postępowania karnego skarbowego, w której stwierdzono ponadto, że wygrana na badanym automacie może być wyższa niż 60 zł. Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że skoro sposób działania automatu był niezgodny
z warunkami jego rejestracji, to stosownie do § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. Nr 102, poz. 946), zobligowany był do cofnięcia jego rejestracji. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier.
W złożonym odwołaniu spółka zarzuciła powyższej decyzji brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W tym zakresie wskazała na zaniechanie przedstawienia zastosowanej przez organ pierwszej instancji wykładni art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, a także definicji pojęcia "maksymalnej stawki za udział w jednej grze" i "jednorazowej wygranej", pominięcie przytoczonego przez spółkę orzecznictwa sądów administracyjnych i dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o treści opinii biegłego. Skarżąca zarzuciła też, że organ Naczelnik Urzędu Celnego z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego nie uwzględnił i nie przeprowadził dowodów zgłoszonych w toku postępowania,
a w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśnił przyczyn tego zaniechania. Dowody te wskazywały natomiast na akceptowaną przez Ministra Finansów w poświadczaniu rejestracji automatów praktykę stosowania korzystnej dla spółki wykładni art. 2 ust. 2b ustawy
o grach i zakładach wzajemnych. Spółka wywiodła ponadto, że opinia biegłego zawierała braki i była niejasna, a zaniechanie przesłuchania jej autora uniemożliwiło usunięcie tych wadliwości. W ocenie skarżącej, niezgodnie z art. 180 § 1 w zw. z art. 200 § 2 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Celnego oparł swoje ustalenia faktyczne na pozyskanym z postępowania karnego dokumencie, który w ocenie odwołującej się, był sprzeczny z prawem. Spółka wywiodła również z ustaleń organu celnego, że organ ten błędnie interpretował art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych i wywodził, że zgromadzone w sprawie dowody pozwalają na odtworzenie opcji dostępnych grającemu na spornym automacie, podczas gdy zdaniem spółki, zebrany materiał nie wyjaśniał czy gracz po uaktywnieniu się gier premiowych w spornym automacie miał możliwość wypłaty ich równowartości bez ich rozgrywania, co potwierdzałoby prawidłowość ustalenia organu odnośnie do maksymalnej "jednorazowej wygranej" w spornym automacie. Zarzuciła też, że organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął za "maksymalną stawkę za udział
w jednej grze" każdą możliwą stawkę w grze, a nie jedynie "stawkę", która jest "stawką za udział w jednej grze" zaś za "jednorazową wygraną" przyjął sumę "jednorazowych wygranych" z wielu gier. Stwierdziła ponadto, że cofnięcie poświadczenia rejestracji automatu nie jest możliwe bez uprzedniego zakwestionowania opinii jednostki badającej
i wykazania, że doszło do ingerencji w mechanizm automatu z zewnątrz.
Decyzją z dnia 29 września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że z protokołu kontroli wynikało, iż przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych umożliwiał grę za stawki wyższe niż przewidziane w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Wskazał, że funkcjonariusze przeprowadzili grę, w której stawka za udział w jednej grze wynosiła 100 punktów kredytowych, odpowiadających kwocie 10 zł. Zaznaczył ponadto, że punkty poddane ryzyku w charakterze stawek za udział w jednej grze nie pochodziły z kwot zgromadzonych w wyniku wcześniejszych wygranych gier. Dyrektor Izby Celnej podniósł, że ustalenia funkcjonariuszy celnych zostały potwierdzone dowodem z postępowania karnego skarbowego, tj. opinią biegłego sądowego z dnia 21 listopada 2010 r. Z treści tej opinii wynikało m.in., że: badany automat umożliwiał grającemu przelewanie punktów kredytowych zgromadzonych na liczniku "bank" (tzw. liczniku górnym) na licznik "kredyt" oraz ich wykorzystanie do gry za stawki powyżej 2 punktów, ma programowo ustawione stawki gry za udział w jednej grze w zakresie od 1 do 100 punktów (dostępne z pulpitu - klawisz "stawka"), maksymalna stawka za udział w jednej grze mogła wynosić 100 punktów (10,00 zł), w przypadku gier prowadzonych w oparciu o punkty pochodzące z licznika "bank" wygrana może składać się z części bezpośredniej nie przekraczającej 500 punktów (50,00 zł) oraz z prawa do gier premiowych i innych premii, zaś łączna wartość jednorazowej wygranej może przekroczyć kwotę 60 zł, a wysokość maksymalnych wygranych w różnych grach może wynosić od 40.000 do 200.000 punktów. W ocenie organu odwoławczego, powyższa opinia potwierdziła prawidłowość ustaleń dokonanych przez funkcjonariuszy celnych w toku kontroli, a ponadto ujawniła nowe okoliczności dowodzące działania automatu w sposób naruszający ustawowe ograniczenia, tj. możliwość uzyskania w wyniku gry jednorazowej wygranej składającej się z dwóch części: bezpośredniej (maksymalnie 500 punktów) oraz pośredniej w postaci prawa do gier premiowanych o wartości sumarycznej sięgającej nawet 20.000 zł. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedmiotowy automat nie spełniał również kryteriów określonych dla wyznaczenia dochodu automatu, wskazanych w punkcie IV opinii technicznej z dnia 19 marca 2009 r., zawierającej wyniki badań poprzedzających rejestrację automatu, wydanej przez Jednostkę Badawczo-Rozwojową "[...]", na podstawie której dokonano poświadczenia rejestracji automatu na okres 6 lat. Dodał, ż opinia ta nie zawierała opisu gier.
Odnosząc się do argumentacji odwołania, Dyrektor Izby Celnej wywiódł, że interpretując przepisy art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych i art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, należy posiłkować się wykładnią celowościową. Ustanawiając w tych przepisach ograniczenia ustawodawca uwzględnił normę prawną zawartą w art. 22 Konstytucji, kierując się ważnym interesem publicznym, zagrożonym szkodliwym oddziaływaniem hazardu. Z tego względu wyodrębniono, ze względu na wysokość stawek i wygranych oraz miejsca urządzania gier, gry na automatach i gry na automatach o niskich wygranych. Organ odwoławczy uznał, że nieracjonalne byłoby przyjęcie wykładni, że jedna gra może składać się z nieskończonej ilości losowań,
a w jednej grze wystąpić może nieskończona liczba "jednorazowych wygranych".
Dyrektor Izby Celnej wskazał, że postanowieniem z dnia 20 lipca 2011 r. odmówił dopuszczenia dowodu z przesłuchania wskazanych przez spółkę świadków i jednocześnie włączył do akt sprawy dokumenty przesłane przez spółkę. Podał ponadto, że włączył jako materiał dowodowy otrzymane z Prokuratury Apelacyjnej w B., zebrane w ramach śledztwa "[...]", protokoły z przesłuchania w charakterze podejrzanego X.X. - osobę wydającą opinię techniczną zawierającą wyniki badania poprzedzającego rejestrację automatu/urządzenia do gier "[...]". Z treści przesłuchań wynikało, że przesłuchiwany nie znał zasad działania automatów do gier i nie potrafił przeprowadzić gry na automacie, o czym wiedzieli przedstawiciele spółki. Wydanie przez niego opinii technicznej polegało na spisaniu do protokołu informacji, które wyświetlały się w chwili uruchomiania jednego z wielu badanych w danym dniu automatów. Po wyłączeniu automatu, naklejał plomby w uruchomionym automacie i w pozostałych, chociaż nie były one badane. Nie wykonywał w ramach badania żadnych innych czynności. Wyjaśnienia te pozwalały na uznanie opinii technicznej za niewiarygodną, gdyż została sporządzona nierzetelnie i niezgodnie z wymogami ustawy. Wywiódł ponadto, że § 14 ust. 5 w zw. z § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2006 r., nie nakłada obowiązku przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej.
W złożonej skardze spółka zarzuciła, że organ odwoławczy dokonał błędnej wykładni przepisów art. 2 ust. 2a i ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz
art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych przez wywiedzenie chybionego wniosku, że gdyby ryzykowanie wygranej w toku gry na automacie o niskich wygranych nie stanowiło "stawki za udział w jednej grze", automaty do gier, o których mowa w art. 2 ust. 2a nie różniłyby się od automatów o niskich wygranych. Ponadto błędnie interpretował ustawową definicję gier na automatach o niskich wygranych, z naruszeniem zasady orzeczniczej in dubio pro tributario, i zasady budowania zaufania do organów podatkowych. Skarżąca podkreśliła, że Minister Finansów stosował te przepisy w sposób korzystny dla spółki, co utwierdziło skarżącą w przekonaniu że przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych spełniał warunki rejestracji. Zarzuciła tez organom celnym bezpodstawne przyjęcie, że
z powyższych przepisów wynika limit "jednorazowych wygranych" w "jednej grze" i błędne przyjęcie, "maksymalną stawką za udział w jednej grze" jest każda wartość poddawana ryzyku w grze, nawet gdy nie stanowi opłaty za prawo do udziału w jednej grze. W ocenie skarżącej spółki zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstawy do twierdzenia, że stan rzeczywisty przedmiotowego automatu, w wyniku ingerencji
z zewnątrz, przestał spełniać wymogi przewidziane dla automatów do gier o niskich wygranych. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ pierwszej instancji nie zasięgnął opinii jednostki badającej, czyn naruszył art. 23a ust. 7 w zw. z art. 23b ustawy o grach hazardowych, zaś organ odwoławczy z naruszeniem art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej nie przeprowadził dowodów z przesłuchania świadków na okoliczność akceptowania przez Ministra Finansów jako automatów do gier o niskich wygranych urządzeń wyposażonych w funkcje ryzykowania wygranych w toku gry z oznaczeniem ram jednej gry na pobranie pieniędzy lub punktów z licznika "kredyt". Spółka zarzuciła również, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano dowodów, z których organ odwoławczy wywiódł ustalenia faktyczne mające istotny wypływ na wydane rozstrzygnięcie, dotyczące charakterystyki gry na przedmiotowym automacie, a ponadto nie przedstawiono wykładni pojęcia "jednorazowej wygranej" w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia
29 września 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O.
z dnia 14 kwietnia 2011 r., którą cofnięto poświadczenie rejestracji przedmiotowego automatu o niskich wygranych, na podstawie § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych.
Przede wszystkim należy rozważyć kwestię prawidłowości podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powołane wyżej rozporządzenie zostało bowiem wydane na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie wydano już w dacie obowiązywania ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzonych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do art. 129 ust. 3 tej ustawy, przez grę na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł,
a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Natomiast art. 144 ustawy o grach hazardowych stanowi, że traci moc ustawa o grach
i zakładach wzajemnych z wyjątkiem art. 14, art. 15b ust. 1, w zakresie dotyczącym kartonów do gry bingo pieniężne, ust. 2, 4, 4a i 5, art. 15d, art. 16 pkt 2 i 3, art. 18 ust. 1, 2, 4 i 5, art. 22 i art. 23. Wśród pozostających w obrocie przepisów prawnych jest art. 16 pkt 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, na podstawie którego Minister Finansów w dniu 3 czerwca 2003 r. wydał rozporządzenie w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych. Oznacza to, że rozporządzenie z dnia 3 czerwca 2003 r., mimo że zostało wydane na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy, zachowało moc prawną. W konsekwencji, § 14 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier, umożliwiający naczelnikowi urzędu celnego cofnięcie rejestracji automatu lub urządzenia do gier w razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego takiego automatu lub urządzenia do gier z warunkami rejestracji, mógł być zastosowany w rozpoznawanej sprawie. Jednak przed zastosowaniem tej normy prawnej organ był zobowiązany do ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy wystąpiła niezgodność stanu rzeczywistego automatu o niskich wygranych z warunkami rejestracji.
Rozpatrujący niniejszą sprawę Sąd nie podzielił stanowiska organu odwoławczego co do prawidłowości postępowania dowodowego prowadzącego do ustalenia, że sporny automat pozwala na uzyskiwanie wygranych wyższych niż przewidziane w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Należy zauważyć, że warunkiem dopuszczenia automatu lub urządzenia do gier do eksploatacji i użytkowania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z § 7 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier, jest rejestracja takiego automatu lub urządzenia na podstawie badania takiego automatu lub urządzenia. Z § 8 powołanego rozporządzenia wynika, że badanie poprzedzające rejestrację jest przeprowadzane przez jednostkę badającą upoważnioną przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Zakres badań został określony w § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia (w wersji obowiązującej po nowelizacji dokonanej rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r.), badanie poprzedzające rejestrację polega m.in. na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu lub urządzenia do gier zapewnia dla automatów o niskich wygranych:
a) prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i uniemożliwienie przekraczania wartości maksymalnej stawki w wyniku kontynuacji gry za uzyskane wygrane,
b) prawidłowe ustalenie wartości jednorazowej wygranej i uniemożliwienie uzyskania jednorazowej wygranej w kwocie wyższej niż 15 euro, o której mowa w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych (obecnie w kwocie określonej w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych).
Natomiast zgodnie z brzmieniem § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier, w wersji obowiązującej przed wskazaną nowelizacją, badanie poprzedzające rejestrację polegało m.in. na sprawdzeniu, czy konstrukcja automatu lub urządzenia do gier zapewnia prawidłowe ustalenie wartości maksymalnej stawki i wartości maksymalnej jednorazowej wygranej.
Po przeprowadzeniu badania poprzedzającego rejestrację automatu jednostka badająca wydaje opinię techniczną zawierającą, w przypadku automatu do gier o niskich wygranych, m.in. wskazanie jednorazowej wygranej i maksymalnej stawki za udział
w jednej grze (§ 8a ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier).
Z powołanych powyżej przepisów rozporządzenia wynika, że podstawą rejestracji automatu może być wyłącznie dowód potwierdzający spełnienie przez automat określonych prawem wymagań w postaci badania dokonanego przez tzw. jednostkę badającą, a nie jakikolwiek inny dowód, np. opinia biegłego albo eksperyment funkcjonariusza celnego.
Przepisy rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier stanowią, że wyznaczony naczelnik urzędu celnego może zarządzić przeprowadzenie na koszt podmiotu prowadzącego gry na automatach o niskich wygranych badań kontrolnych automatów i urządzeń do gier przez jednostkę badającą (§ 14 ust. 4). W razie stwierdzenia niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier z warunkami rejestracji wyznaczony naczelnik urzędu celnego cofa rejestrację takiego automatu lub urządzenia do gier (§ 14 ust. 5).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach z dnia 29 listopada 2011 r., o sygn. II GSK 1031/11 i sygn. akt II GSK 1262/11, że § 14 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia należy interpretować łącznie i w powiązaniu z § 7 i § 8 rozporządzenia. Oznacza to, że stwierdzenie niezgodności stanu rzeczywistego automatów lub urządzeń do gier
z warunkami rejestracji, w zakresie objętym badaniem jednostki badającej poprzedzającym rejestrację, jest dopuszczalne wyłącznie na podstawie badań kontrolnych jednostki badającej. Zatem zarówno dopuszczenie automatu lub urządzenia do eksploatacji
i użytkowania (zarejestrowanie), jak i cofnięcie rejestracji wymaga przeprowadzenia przez jednostkę badającą odpowiednio: badania poprzedzającego rejestrację i badania kontrolnego. W obu tych przypadkach podstawą rozstrzygnięcia organu o zarejestrowaniu lub cofnięciu rejestracji automatu lub urządzenia do gier może być wyłącznie dowód
w postaci opinii jednostki badającej.
Nie można zatem uznać za prawidłową taką interpretację § 14 ust. 4 rozporządzenia (ze względu na użycie zwrotu "może zażądać przeprowadzenia ... badań kontrolnych"), która czyni te badania jednym tylko z możliwych dowodów służących stwierdzeniu niezgodności stanu rzeczywistego automatów z warunkami rejestracji. Naczelnik urzędu celnego może zażądać przeprowadzenia badań kontrolnych przez jednostkę badającą
w tym tylko znaczeniu, że ma takie prawo. Nie ciąży więc na nim obowiązek permanentnego żądania przeprowadzania takich badań. Jeżeli jednak organ zamierza cofnąć rejestrację ze względu na niezgodność stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia z warunkami rejestracji, musi się oprzeć wyłącznie o opinię jednostki badającej.
Z powyższych rozważań wynika, że organy celne dopuściły się naruszenia § 14 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier poprzez jego błędną wykładnię, tj. poprzez przyjęcie, że cofnięcie rejestracji jest możliwe także w przypadku stwierdzenia w drodze eksperymentu czy opinii biegłego sądowego przekroczenia wartości maksymalnej stawki za udział w jednej grze, bez zakwestionowania zgodności stanu rzeczywistego automatu lub urządzenia z warunkami rejestracji przez upoważnioną jednostkę badającą. Nie można zatem uznać, że postępowanie dowodowe, prowadzące do ustalenia, iż sporny automat pozwala na uzyskiwanie wygranych wyższych niż przewidziane w art. 129 ust. 3 ustawa o grach hazardowych, zostało przez organy prawidłowo przeprowadzone.
Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy powinny uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię § 14 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków urządzania gier
i dopiero rozstrzygnąć, czy należy cofnąć rejestrację automatu.
Z uwagi na wskazane wyżej uchybienia organów administracji w przeprowadzonym postępowaniu, przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia na podstawie art. 152 ustawy.