III SA/WR 680/06

III SA/Wr 680/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2007-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska /przewodniczący/
Maciej Guziński
Marcin Miemiec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Protokolant Adam Sak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. G. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2005 r. w sprawie o sygnaturze 4 II SA/Wr 502/03 w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia 29 grudnia 2005 r. K. G. wniósł skargę o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 2005 r., w sprawie o sygnaturze akt 4 II SA/Wr 502/03, w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu taksówką osobową. Skarga o wznowienie została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt IV SA/Wr 883/05, jako wniesiona z przekroczeniem ustawowego terminu trzymiesięcznego. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej od tego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 1781/06 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Wnosząc o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego skarżący stwierdził, że w dniu 23 września 2005 r. przybył na rozprawę zgodnie z zawiadomieniem o godz. 9.20, a rozprawa odbyła się o godz. 8.00.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Instytucja wznowienia postępowania sądowoadmininistracyjnego uregulowana została w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Według art. 270 tej ustawy w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. W świetle unormowań zawartych w Dziale VII, wznowienie postępowania obwarowane jest przesłankami formalnymi, od spełnienia których zależy dopuszczalność wznowienia. W szczególności stosownie do art. 280 § 1 ppsa przewidziane jest badanie wstępne skargi w zakresie zachowania terminu do jej wniesienia oraz istnienia ustawowej podstawy wznowienia. W braku jednego z tych wymogów sąd odrzuci wniosek na posiedzeniu niejawnym, w przeciwnym razie wyznacza rozprawę. Na rozprawie, jak wynika z brzmienia art. 281 ppsa, sąd poza ponownym badaniem wymagań formalnych obowiązany jest przede wszystkim zbadać dopuszczalność skargi o wznowienie, dokonać oceny, czy wskazana przez wnioskodawcę podstawa wznowieniowa jest merytorycznie uzasadniona.
Przywołana przez skarżącego podstawa wznowieniowa zawarta jest w art. 271 pkt 2 ppsa. Według tego przepisu można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Zgodnie z art. 277 ppsa, skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą wznowienia jest pozbawienie strony możliwości działania lub brak należytej reprezentacji, od dnia, w którym strona lub przedstawiciel ustawowy dowiedzieli się o orzeczeniu wydanym przez sąd. Zgodnie z art. 270 ppsa, można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 168 § 1 ppsa, orzeczenie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Z uwagi na to, że skarżący nie złożył wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 23 września 2005 r., wyrok ten stał się prawomocny z dniem bezskutecznego upływu tego terminu, czyli dnia 1 października 2005 r., a termin trzymiesięczny upłynął z końcem grudnia 2005 r. Złożenie skargi o wznowienie w dniu 29 grudnia 2005 r. nastąpiło zatem z zachowaniem terminu.
Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności tej przesłanki wznowienia należy zauważyć, iż wiąże się ona z nieważnością postępowania. Pozbawienie strony możności działania musi być skutkiem uchybienia przepisów postępowania przez sąd, który wydał prawomocne orzeczenie. Skarżący wykazał, że spóźnił się na rozprawę dnia 23 września 2005 r. z powodu nieprawidłowego zawiadomienia go przez sąd o terminie rozprawy. Wadliwe zawiadomienie skarżącego potwierdzają akta sprawy. W sprawie zachodzi zatem przesłanka nieważności określona w art. 271 pkt 1 ppsa. W tym stanie rzeczy skarga o wznowienie postępowania podlega rozpatrzeniu na mocy art. 282 § 1 ppsa.
Oznacza to, że sąd rozpatruje ponownie sprawę skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia 18 grudnia 2002 r., nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania od wydanej z upoważnienia Prezydenta W. decyzji Nr [...] Dyrektora Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego W. z dnia 30 października 2002 r. (Nr [...]), cofającej z dniem 30 października 2002 r. zezwolenie Nr [...] z dnia 28 grudnia 1998 r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową. Rozpatrując odwołanie, organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję I instancji w całości i orzekając o istocie sprawy cofnął K. G. zezwolenie Nr [...] z dnia 28 grudnia 1998 r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową.
W motywach decyzji organ orzekający wyjaśnił, że dnia 5 lipca 2002 r. wpłynęło do Wydziału Komunikacji pismo Komendy Miejskiej Policji z informacją, że K. G. jako uczestnik kolizji drogowej kierował samochodem oznakowanym jako Taxi. Wezwany w związku z tym do złożenia ważnych dokumentów niezbędnych do prowadzenia krajowego przewozu osób, nie złożył ich tłumacząc się, że zostały mu skradzione w 2001 r. Nie mógł ich odtworzyć wobec braku dowodu osobistego, którego nie mógł otrzymać z powodu niezgodności danych osobowych ojca. Wyjaśnił, że nie wykonuje działalności gospodarczej objętej zezwoleniem od końca 2000 r. z powodu braku czasu oraz awarii pojazdu. Działalność gospodarczą miał zawieszoną do końca 2002 r. Nie wystąpił też o wydanie świadectwa kwalifikacji, którego termin ważności upłynął 9 listopada 1999 r. Dnia 7 października 2002 r. potwierdził, że nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem. Przedłożył ważny dowód rejestracyjny z wpisem Taxi, którego nie anulował ze względu na koszt wymiany, mimo że wcześniej zeznał, iż ten dowód został mu skradziony. W dniu 11 października 2002 r. K. G. złożył do akt pismo z informacją o rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej. Z uwagi na to, że postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia zostało wszczęte przed złożeniem przez niego pisma o rezygnacji z prowadzenia działalności objętej tym zezwoleniem, organ prowadzący postępowanie pouczył go o treści art. 16 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. W opisanym stanie faktycznym w ocenie organu I instancji K. G. przestał spełniać wymagania do posiadania zezwolenia, następstwem czego było podjęcie decyzji o jego cofnięciu.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że zaskarżoną decyzją organ I instancji cofając zezwolenie Nr [...] z dnia 28 grudnia 1998 r. na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówką osobową wydane K. G., w podstawach rozstrzygnięcia wskazał art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit.a, art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, w związku z art. 103 ust.2 i art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371, ze zm.), § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia (Dz. U. z 1998 r. Nr 34, poz. 194) oraz art. 104 kpa.
Według organu II instancji organ I instancji trafnie powołał w podstawach rozstrzygnięcia przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten stanowi, że licencję cofa się jeżeli jej posiadacz przestał spełniać wymagania uprawniające do jej udzielania. Przepis § 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia wskazuje, że jednym z takich dokumentów jest świadectwo kwalifikacji zatrudnionych kierowców i przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy, określonych przepisami o ruchu drogowym. Termin ważności świadectwa kwalifikacji dla K. G. upłynął 9 listopada 1999 r., a o wydanie nowego świadectwa nie wystąpił. Nie można zgodzić się z zarzutem odwołującego się, że brak świadectwa kwalifikacji nie może wpływać na cofnięcie zezwolenia, ponieważ posiadacz licencji mógł zatrudniać kierowców, którzy mają świadectwa kwalifikacji. Jeśliby rzeczywiście tak było, to powinno to być znane organowi wydającemu licencję. Z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika bowiem, że przewoźnik drogowy ma obowiązek zgłaszania na piśmie takiemu organowi wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Artykuł 8 wskazuje natomiast na obowiązek dołączenia do wniosku o udzielenie licencji oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy. W aktach sprawy znajduje się natomiast oświadczenie K. G. z dnia 21 grudnia 1998 r. o tym, że zarobkowy transport osób wykonywać będzie samodzielnie.
Organ II instancji stwierdził, że istotne w rozpoznawanej sprawie jest bezsporne nie prowadzenie przez K. G. działalności gospodarczej objętej licencją od końca 2000 r. z uwagi na brak czasu na jej wykonywanie. W takim stanie faktycznym podstawę materialnoprawną decyzji w rozpatrywanej sprawie stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy o transporcie drogowym. Stanowi on, że licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez okres 6 miesięcy. Z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że takie niewykonywanie działalności miało miejsce. Jego przyczyny są spowodowane okolicznościami zależnymi od posiadacza licencji. Podnoszone przez K. G. zgłoszenie przerwy w działalności z powodu awarii samochodu i konieczności wykonania remontu pojazdu nie może stanowić podstawy do kwestionowania stanowiska organu instancji. Odwołujący się podczas postępowania administracyjnego zeznał bowiem, że zaprzestał prowadzenia przewozu osób taksówką, gdyż nie ma na to czasu.
Według organu II instancji, zaskarżona decyzja jest prawidłowa co do istoty, czyli co do cofnięcia zezwolenia. Organ I instancji nie mógł jednak określić w decyzji o cofnięciu zezwolenia w dacie wydania tej decyzji. Cofnięcie zezwolenia jest bowiem decyzją konstytutywną, której skutki ustawodawca związał z czynnością doręczenia, a nie wydania. W tej sytuacji organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i z uwagi na to, że postępowanie dowodowe nie wymagało uzupełnienia, orzekł co do istoty sprawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu II instancji K. G. podniósł zarzut zawarty w odwołaniu, kwestionujący datę cofnięcia zezwolenia, określoną w decyzji I instancji. Zarzucił, że nie udowodniono mu prowadzenia przewozów taksówką osobową bez zezwolenia. Stwierdził, że zezwolenie otrzymał na czas nieokreślony. Także brak świadectwa kwalifikacji nie może być powodem cofnięcia zezwolenia, gdyż po wyrobieniu dowodu osobistego skarżący takie świadectwo uzyska, a na razie nie jest mu potrzebne, gdyż nie prowadzi działalności. Zarzut organu o nieprzedstawieniu dokumentów do udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej jest bezzasadny, gdyż skarżący takie zezwolenia posiada. Wymagane dokumenty powinny być natomiast w aktach organu I instancji, który wydał mu zezwolenie. Zarzucił, że pracownicy organu I instancji przekroczyli swe uprawnienia, nakazując skarżącemu przedstawienie jego samochodu do przeglądu. Organ II instancji nie wezwał skarżącego w celu wyjaśnienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Sąd stwierdza, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.a oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.).
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy o transporcie drogowym, licencję cofa się jeżeli jej posiadacz przestał spełniać wymagania uprawniające do jej udzielania. Z kolei § 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie dokumentów niezbędnych do udzielenia zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób taksówkami osobowymi oraz treści i wzoru zezwolenia (Dz. U. z 1998 r. Nr 34, poz. 194) określa, że jednym z takich dokumentów jest świadectwo kwalifikacji zatrudnionych kierowców i przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy, określonych przepisami o ruchu drogowym. Mimo że termin ważności świadectwa kwalifikacji skarżącego upłynął 9 listopada 1999 r., skarżący nie wystąpił o wydanie nowego świadectwa. Stąd bezzasadne jest stanowisko skarżącego, że brak świadectwa kwalifikacji nie może wpływać na cofnięcie zezwolenia, ponieważ posiadacz licencji mógł zatrudniać kierowców, którzy mają świadectwa kwalifikacji. Artykuł 8 ustawy wskazuje na obowiązek dołączenia do wniosku o udzielenie licencji oświadczenia o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy. W aktach sprawy znajduje się natomiast oświadczenie skarżącego z dnia 21 grudnia 1998 r., z którego wynika, że zarobkowy transport osób wykonywać będzie samodzielnie. Skarżący nie informował też organu o zamiarze zatrudnienia osoby ze świadectwem kwalifikacji.
Według art. 15 ust. 1 pkt 2 lit.d ustawy o transporcie drogowym licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy. W postępowaniu wyjaśniającym dowiedziono, że skarżący nie wykonywał działalności objętej licencją przez okres przekraczający 6 miesięcy z przyczyn spowodowanych okolicznościami zależnymi od skarżącego. W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja o cofnięciu licencji na tej podstawie była także zasadna.
Podnoszone przez skarżącego zgłoszenie w Urzędzie Skarbowym przerwy w działalności gospodarczej z powodu awarii samochodu i konieczności wykonania remontu pojazdu nie stanowi podstawy do kwestionowania zaskarżonej decyzji. Prawo działalności gospodarczej nie przewiduje bowiem instytucji zawieszenia działalności gospodarczej.
Zarzuty skarżącego skierowane przeciw decyzji I instancji są bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy decyzja ta została w całości uchylona przez organ II instancji. Bezprzedmiotowy jest też zarzut w sprawie nieudowodnienia skarżącemu prowadzenia przewozów taksówką osobową bez zezwolenia, gdyż nie było to podstawą faktyczną zaskarżonej decyzji. Błędne jest przekonanie skarżącego, że nie ma prawnej możliwości cofnięcia mu zezwolenia, które uzyskał na czas nieokreślony. Takie zasadne podstawy prawne zostały skarżącemu wskazane przez organy orzekające w sprawie. Bezprzedmiotowy jest także zarzut w sprawie dokumentów żądanych przez organ I instancji, a znajdujących się w aktach tego organu. Nieudokumentowany i bezprzedmiotowy jest też zarzut skarżącego, że pracownicy organu I instancji przekroczyli swe uprawnienia, nakazując skarżącemu przedstawienie jego samochodu do przeglądu. Organ II instancji nie wezwał natomiast skarżącego w celu złożenia wyjaśnień w sprawie, gdyż materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy został zgromadzony w całości w postępowaniu I instancji i nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.