III SA/WR 610/22

III SA/Wr 610/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący/
Magdalena Jankowska-Szostak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1431
art. 37
Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" z dnia 6 lipca 2022 r. nr uchwała nr XLIX/389/22 w przedmiocie negatywnej ponownej oceny projektu I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Stowarzyszenie Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy"; II. zasądza od Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "Partnerstwo dla Doliny Baryczy" na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
P. S. (skarżący) złożył wniosek o przyznanie pomocy w ramach - ogłoszonego przez Lokalną Grupę Działania Stowarzyszenie "[...]" z/s w M. (dalej: LGD) - naboru wniosków nr [...] w ramach działania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", na operacje w zakresie 1.2.3. Wsparcie aktywności gospodarczej mieszkańców objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, dotyczącego operacji p/n "Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie mobilnej wypożyczalni sprzętu komputerowego i usług informatycznych – P. S.".
Wydając uchwałę z 27 kwietnia 2022 r. (nr XLVI/346/22), Rada Programowa (dalej: Rada) LGD uznała, że operacja skarżącego jest zgodna z Lokalną Strategią Rozwoju (dalej: LSR). W ocenie Rady, wniosek skarżącego nie spełnił jednak kryteriów, tj. nr 8 - Racjonalność kosztów, nr 9. Gotowość wniosku do realizacji. Odnośnie kryterium nr 8 Rada uznała, że mniej niż 80% wnioskowanych kosztów jest uzasadniona w konsekwencji przyznała w kryterium 0 punktów. Oceniając kryterium nr 9 Rada wyjaśniła, że do wniosku nie dołączono pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części lub braku sprzeciwu do zgłoszenia.
Rada oceniła, że operacja została wybrana do dofinansowania i podlegała ocenie w kontekście ustalenia kwoty wsparcia, która powinna wynosić 100.000 zł. Stwierdziła, że - z powodu przyznania jej 8 pkt - operacja nie mieści się jednak w limicie środków, wskazanych w ogłoszeniu o naborze wniosków (została umieszczona na liście ocenionych operacji na miejscu 7).
Skarżący wniósł od tej oceny protest, kwestionują zasadność oceny kryterium nr 8 podkreślił, że każda pozycja zakupu sprzętu IT została uzasadniona w różnych miejscach biznesplanu, natomiast nie godząc się ze słusznością oceny kryterium nr 9 wyjaśnił, że realizacja jego projektu nie wymagała uzyskania pozwoleń, zezwoleń budowlanych i innych co wynikało z opisu planowanego projektu w biznesplanie.
W uchwale z 23 maja 2022 r. (nr XLVIII/386/22), Rada uznała zarzuty protestu za bezzasadne.
Rozstrzygnięciem z 15 czerwca 2022 r., Zarząd Województwa Dolnośląskiego (dalej: ZWD) uwzględnił protest w zakresie kryterium nr 8 i sprawę przekazał do ponownej oceny przez LGD.
Po ponownej ocenie wniosku, Rada podjęła - 6 lipca 2022 r. - uchwałę nr XLIX/389/22, w której zarzuty protestu uznała za niezasadne i podtrzymała swoją ocenę, wyrażoną w uchwale z 23 maja 2022 r.
Skarżący na podstawie art. 61 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r. poz. 217 ze zm. dalej ustawa wdrożeniowa bądź u.z.r.p.), wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu od wyników ponownej oceny operacji przeprowadzonej przez Radę Programową LGD Stowarzyszenia "[...]" w zakresie kryterium nr 8 Racjonalność kosztów. Wniósł o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę, LGD wniosła o jej oddalenie i ustosunkowała się do zarzutów skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 bądź u.z.r.p.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o czym mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej.
Z punktu widzenia przepisów u.z.r.p. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego aktu bada czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 37 ust. 1 tejże ustawy tj. w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. - stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17, CBOSA). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (zob. J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 - 2020"; LEX/el. 2014 nr 208524). (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., II GSK 339/17 i z dnia 3 lutego 2017 r., II GSK 1/17, CBOSA).
Dodać należy, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Należy przy tym zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu. Przy czym wbrew dosłownemu brzmieniu przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej katalog zasad w nim określony nie ma charakteru zamkniętego. "Zasady, które muszą być przestrzegane w trakcie postępowań w przedmiocie wyboru projektów, wynikają również bezpośrednio z przepisów prawa unijnego lub można je wyinterpretować z tych przepisów przy zastosowaniu reguł wykładni. Do takich zasad należy zaliczyć zasadę proporcjonalności, efektywności, należytego zarządzania finansami, uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa czy równego traktowania. Mają one chronić wnioskodawców i beneficjentów pomocy z funduszy unijnych przed arbitralnymi decyzjami organów administracji publicznej (...). Unijne zasady ogólne stanowią odzwierciedlenie pewnych podstawowych i wspólnych wartości uznanych za fundamentalne dla prawidłowego funkcjonowania systemu prawa UE. Zasady te pozwoliły TS stworzyć reguły w dziedzinach nieuregulowanych kompleksowo w Traktatach oraz prawie pochodnym. Jedną z takich dziedzin stanowi polityka spójności, która z uwagi na szeroki zakres oddziaływania musi korzystać z dorobku prawnego wypracowanego w ramach stosowania ogólnych zasad prawa." (tak: Poździk R.: Komentarz do art. 37 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Stan prawny 2016.02.22 LEX i wskazana tam literatura przedmiotu, tj: T. Tridimas, The General Principles of EC Law, Oxford 2000, s. 3; M. Granat, Konstytucyjne zasady ustroju, [w:] Polskie prawo konstytucyjne, (red.) W. Skrzydło, Lublin 1998, s. 124; J. Maliszewska-Nienartowicz, Zasady ogólne prawa jako źródło europejskiego prawa wspólnotowego, "Państwo i Prawo" 2005, nr 4, s. 23 i n.; A. Jurcewicz, B. Kozłowska, E. Tomkiewicz, Zasady ogólne prawa europejskiego we wspólnej polityce rolnej (I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2006, nr 4, s. 39 i n.; J. Sozański, Ogólne zasady prawa acquis communitaire oraz w prawie międzynarodowym publicznym, "Studia Prawnicze" 2005, nr 2, s. 14 i n.; A. Wróbel, Ogólne zasady prawa wspólnotowego, [w:] Stosowanie prawa Unii Europejskiej przez sądy, (red.) tenże, Kraków 2005, s. 39–40).
Nie może również budzić wątpliwości, że w trakcie procedur konkursowych i pozakonkursowych, należy przestrzegać zasad wynikających z przepisów Konstytucji RP lub zrekonstruowanych w drodze wykładni systemowej ustawy zasadniczej. Jak się akcentuje - zasady konstytucyjne muszą być przestrzegane przez organy publiczne zaangażowane w ocenę i wybór projektów, nawet jeśli nie są one wyrażone wprost w przepisach ustawy wdrożeniowej (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r. w sprawie II SA 1161/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 97).
Jedną z podstawowych zasad, o których mowa jest w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – to zasada przejrzystości. "Właściwa instytucja zobowiązana jest do przeprowadzenia wyboru projektów w sposób przejrzysty. Zgodnie z art. 125 ust. 1 rozporządzenia finansowego, w odniesieniu do dotacji unijnych powinno się stworzyć odpowiednie ramy prawne ich przyznawania z poszanowaniem zasady przejrzystości. W orzecznictwie sądów unijnych podkreślono fundamentalne znaczenie tej zasady (zob. wyrok Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. w sprawie T 297/05 IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH, Zb. Orz. 2011, s. II-01859) (...). Brak przejrzystości regulacji konkursowych i ich zbytnie skomplikowanie stanowi jeden z najczęstszych zarzutów podnoszonych przez wnioskodawców, których projekty uzyskały negatywną ocenę. Zarzut naruszenia przez właściwą instytucję zasady przejrzystości musi znajdować oparcie w określonym, wadliwym działaniu tej instytucji." (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 1272/10). "Organy administracji publicznej, działając w zgodzie z zasadą przejrzystości, muszą ustanowić jednoznaczne warunki i zasady postępowania w przedmiocie wyboru projektów. Uczestnik tego postępowania nie może ponosić konsekwencji prawnych nieprecyzyjnych regulacji. W szczególności kryteria wyboru projektów powinny być precyzyjne, a przewodnik po tych kryteriach zawierać wszystkie niezbędne informacje potrzebne do ich prawidłowego zrozumienia przez wnioskodawców (zob. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 1175/11). Umieszczenie zatem w treści dokumentacji konkursowej (regulamin, kryteria wyboru itd.) niejednoznacznych postanowień stanowić będzie naruszenie zasady przejrzystości. Jednoznacznym postanowieniem jest takie, które jest wyraźne, ma jedno znaczenie, dopuszczające jedną tylko możliwą interpretację. W związku z tym poszczególne postanowienia regulacji konkursowych lub pozakonkursowych powinny być sformułowane prostym i zrozumiałym językiem. Nie stanowi takiego języka posłużenie się techniką charakterystyczną dla aktów prawnych i używanie skomplikowanych sformułowań prawniczych. Zgodnie z omawianą zasadą warunki przyznania dofinansowania powinny być jasne i czytelne dla przeciętnego wnioskodawcy. W tym celu, pojęcia użyte w poszczególnych regulacjach stanowiących podstawę postępowania w przedmiocie wyboru projektów, powinny być zdefiniowane, gdy ich znaczenie nie jest jednoznaczne. Wywołana nieprecyzyjnymi określeniami lub wytycznymi dla wnioskodawców niepewność co do rozumienia istotnego dla oceny projektu pojęcia w dokumentacji konkursowej i związane z nią ryzyko niewłaściwego wypełnienia wniosku, nie mogą negatywnie wpływać na ocenę projektów wnioskodawców. (...). Wątpliwości wnioskodawców co do rozumienia tego pojęcia, stwarzają dla nich stan niepewności pozostający w sprzeczności z zasadą przejrzystości. Ponadto użycie słów, które są wieloznaczne lub nieostre, daje zbyt dużą przestrzeń na subiektywną interpretację organu." (tamże i wskazane w tekście komentarza wyroki sądów administracyjnych – np. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II GSK 1178/10).
Nadto jak się akcentuje w doktrynie i judykaturze - z naruszeniem zasady przejrzystości mamy do czynienia, gdy nie będzie czytelny sposób przyznawania punktów (wagi punktowe).
Sąd kontrolując przeprowadzoną przez Radę ocenę projektu skarżącego, który podjął próbę podjęcia działalności gospodarczej w zakresie mobilnej wypożyczalni sprzętu komputerowego i usług informatycznych w ramach konkursu [...], przedsięwzięcia 1.2.3. Wsparcie aktywności gospodarczej mieszkańców zorganizowanego przez Stowarzyszenie Lokalną Grupę Działania [...], musiał stwierdzić, czy Rada odmawiając przyznania punktów dla kryterium nr 8 - Racjonalność kosztów (ocena kryterium zaskarżona przez stronę) uczyniła to zgodnie z przywołanym art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Bezspornym jest, że skarżący ubiegał się o przyznanie pomocy w ramach przedsięwzięcia 1.2.3. Wsparcie aktywności gospodarczej mieszkańców. W ramach tego wsparcie złożył wniosek pn. Podjęcie działalności gospodarczej w zakresie mobilnej wypożyczalni sprzętu komputerowego i usług informatycznych. Bezspornym jest również, że Rada zakwestionowała racjonalność kosztów zakupu sprzętu informatycznego w ramach tego programu. Skarżący we wniosku planował dokonać zakupu dwóch projektorów, dwóch routerów, dziesięciu komputerów all in one, dziesięciu laptopów, sześciu tabletów, ośmiu laptopów-tabletów. Bezspornym jest również, że na zakup wymienionego sprzętu skarżący miał przeznaczyć kwotę 96 950,00 zł co stanowiło przeważającą kwotę przeznaczoną do dofinansowania projektu - 100 000,00 zł. Skarżący nie kwestionuje również, że w projekcji finansowej dla operacji, wypożyczanie ww. sprzętu nie stanowiło głównego dochodu przedsiębiorstwa. W konsekwencji głównym zarzutem uniemożliwiającym przyznanie punktacji było zdaniem Rady nieuzasadnienie celowości powyższych zakupów w świetle planowanych wpływów z całego projektu. Sąd oceniając prawidłowości przedstawionej oceny, podkreśla, że skarżący brał udział w konkursie, w którym zostały zdefiniowane poszczególne lokalne kryteria wyboru i to na podstawie tych definicji uczestnik konkursu musiał zostać oceniony. Przypomnieć więc należy, że zgodnie z pojęciem kryterium nr 8: "Racjonalność kosztów związana jest z analizą kosztów i uzasadnień w biznesplanie i /lub wniosku oraz dokumentów tj. kosztorysów, ofert.", natomiast wobec brzmienia propozycji sposobu weryfikacji, czyli opisu tego kryterium: "Kryterium obejmuje ocenę w zakresie racjonalności kosztów i celowości wydatków będących przedmiotem dotacji ujętych w biznesplanie lub wniosku. Koszty są niezbędne, uzasadnione i są potwierdzone minimum 2 ofertami/kosztorysem lub uzasadnionym badaniem rynku." W konsekwencji w konkursie, w którym brał udział skarżący, sporne kryterium nr 8 musiało być rozumiane wyłącznie na podstawie ww. definicji, a dokonanie oceny spełnienia, bądź nie spełnienia kryterium musi być wykonany na podstawie całej dokumentacji wniosku. W opinii Sądu Rada nie dokonała kwestionowanej oceny w sposób prawidłowy, w pierwszej kolejności wskazać należy, że Rada uzasadniając brak przyznania skarżącemu punktów w spornym zakresie poszerzyła rozumienie racjonalności kosztów powiązując środki wydatkowane na zakup sprzętu komputerowego z projektowanymi przychodami, uczyniła to wbrew zawartej w definicji i opisie tego kryterium, pogłębiła jeszcze nieprawidłowość oceny odnosząc wysokość kosztów związanych z zakupem sprzętu IT do przychodów tylko z części proponowanej działalności gospodarczej skarżącego.
W opinii Sąd zgodzić się trzeba z twierdzeniem skarżącego, że w opisie kryterium nr 8 Racjonalność kosztów nie ma mowy o powiązaniu ich z założonymi przychodami, nie ma również wskazanych minimalnych przychodów z działalności. Tym samym tezy postawione przez Radę są indywidualną interpretacją kryterium niemającą nic wspólnego z zapisami. Takie działanie doprowadziło do nadinterpretacji jego znaczenia skutkiem czego naruszono zasadę rzetelności oceny projektu. W opinii Sadu nie powinno ujść uwadze Rady, że zasadność wydatków powinna być oceniona w kontekście celu i działań zaplanowanych w projekcie. Przypomnienia wymaga, że skarżący podjął działania w celu podjęcia działalności gospodarczej mobilnej wypożyczalni sprzętu komputerowego oraz usług informatycznych, tak więc racjonalność kosztów powinna zostać oceniona nie tylko w zakresie mobilnej wypożyczalni sprzętu, ale także w odniesieniu do pozostałych działań wskazanych w projekcie - ujętych pod pojęciem usługi informatyczne tym bardziej, że skarżący uzasadnia ww. zakup jako niezbędne wyposażenie firmy - czyli całego przedsiębiorstwa skarżącego, którego częścią będzie mobilna wypożyczalnia sprzętu. W ocenie spornego kryterium Rada, nie odniosła się do całej dokumentacji ujętej we wniosku, skupiła się jedynie na zestawieniu przewidywanych wydatków niezbędnych do realizacji operacji i tylko na fragmencie uzasadnienia ujętego w kolumnie uzasadnienie, tymczasem jak słusznie zaznaczył skarżący w tabeli 2.3 wskazano, że zakup sprzętu uzasadniony jest pod względem technicznym (opisy w tabeli...) oraz ekonomicznym (2 oferty dla każdej z pozycji). Dokonując oceny Rada nie odniosła się do wskazanych dokumentów. Natomiast zdaniem Sądu dla zachowania standardu oceny projektu zawartego w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej nie można badać kryteriów oceny konkursu, w tym racjonalności kosztów na podstawie zapisu fragmentu dokumentów przedłożonych przez stronę.
Rada dokonując oceny projektu nie odniosła się również do uwag Zarządu Województwa Dolnośląskiego, które zajęło odmienne stanowisko w przedmiocie oceny kryterium nr 8. Sąd zgadza się ze stanowiskiem Rady, że nie jest ona związana stanowiskiem ZWD jednak, aby ocena była jasna, rzetelna oraz logiczna, umożliwiająca zrozumienie sposobu przyznanej punktacji powinna odnieść się do argumentów podniesionych w proteście, w szczególności uznanych za zasadne przez Zarząd Województwa Dolnośląskiego. Bowiem skarżący mając wątpliwości co prawidłowości oceny spełnienia danego kryterium złożył protest powołując się na konkretne zapisy wniosku, stanowisko Rady, będące wynikiem ponownej oceny operacji (najpierw w ramach autokontroli, a następnie w wyniku nieuwzględnienia protestu) powinno zostać szczegółowo i wnikliwie uzasadnione, tak by faktycznie dostarczało wnioskodawcy skonkretyzowanych informacji na temat wad wniosku oraz pozwalało na podjęcie rzeczowej polemiki z przeprowadzoną oceną. W rozpoznawanej sprawie ponowna ocena spornego kryterium w znikomym bądź żadnym stopniu odnosi się do argumentów podniesionych w proteście, w tym także uznanych za zasadne przez Zarząd Województwa Dolnośląskiego. Zarzuty skarżącego są w opinii Sądu tym bardziej zasadne, że broniąc swojego stanowisko nieprzyznania punków w zakresie kryterium nr 8 - racjonalności kosztów Rada stwierdziła, że popełniono błąd w ocenie projektu skarżącego, jednak nie w ocenie kryterium nr 8, ale w kryterium nr 5 - innowacyjność operacji, które nie zostało zaskarżone. Rada wskazała, że błąd w ocenie projektu skarżącego dotyczył przyznania punktów w kryterium nr 5, gdzie należało przyznać 0 punktów a przyznano 2 punkty. W opinii Rady na etapie ponownej oceny operacji nie było już możliwości obniżenia punktacji, ponieważ protest nie dotyczył wyniku oceny w kryterium 5, a ponowna ocena nie może doprowadzić do pogorszenia sytuacji wnioskodawcy w stosunku do pierwotnej oceny. Takie działanie organu, w opinii Sądu, poddaje w wątpliwość rzetelność oceny całego wniosku strony, gdyż trudno przyjąć, że powyższe wyjaśnienie jest wynikiem rzetelnej i przejrzystej oceny projektu skarżącego. Tym bardziej że uzasadnienie dla zerowej punktacji kryterium nr 8 opierało się na rozumieniu tego kryterium niezgodnym z jego definicją przyjętą na potrzeby konkursu. Jak już wyżej wskazano przepisy nakazujące rozpoznanie projektów w sposób rzetelny i bezstronny z uwzględnieniem zasad równego dostępu i przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu określają fundamentalne zasady rozpoznania składanych wniosków. W rozpoznawanej sprawie należy więc uznać, że ocena projektu opierała się na dowolnej ocenie, z naruszeniem zasady przejrzystości reguł oceny. Prawidłowy wynik oceny projektu powinien zawierać uzasadnienie, ze szczególnym wyjaśnieniem okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu np. o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Natomiast kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania czy dokonana ocena projektu nie narusza wskazanych wyżej reguł. Zatem na etapie badania sprawy (po wniesionym proteście), beneficjent powinien uzyskać precyzyjne wskazanie co do wyników tego etapu, winien uzyskać ocenę ze szczegółową, jasną, rzetelną i przejrzystą analizą ocen. Informacja musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Tylko wówczas wnioskodawca może poznać stanowisko instytucji oceniającej projekt i zrozumieć (przyjąć) wynik postępowania konieczne jest więc, by formułowane przez właściwe instytucje zarzuty, na których opierają one negatywną ocenę projektu, były szczegółowo i w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnione. Uzasadnienie zatem musi być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać na przyczyny rozstrzygnięcia, a w niniejszym postępowaniu nie spełnia ono tych warunków w zakresie zaskarżonego kryterium. W ocenie Sądu nie przedstawiono argumentacji, która wyczerpująco uzasadniałaby dokonaną ponownie ocenę i nie odniesiono się do wątpliwości, jakie wskazała instytucja rozpoznająca protest w sprawie. Brak jest zatem podstaw do uznania, że ocena ta została przeprowadzona w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, tak jak wymaga przepis art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 ust.8 pkt 1 lit.a ustawy wdrożeniowej, Sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, dlatego przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.
.