III SA/Wr 61/25

III SA/Wr 61/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Kamila Paszowska-Wojnar
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 469/25 - Postanowienie NSA z 2025-06-25
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 924
art. 11 ust. 1
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j.)
Dz.U. 2022 poz 402
par. 14 ust. 2 pkt 2
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i  urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi G. sp. o.o. w W. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 29 listopada 2024 r. nr EP.906.12.2024.KS w przedmiocie wydania nakazu całkowitego wyodrębnienia pomieszczeń przychodni specjalistycznej od innych pomieszczeń budynku oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 stycznia 2025 r. G. sp. z o.o. w W. (dalej: strona, skarżąca, strona skarżąca, spółka) wniosła skargę na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu, (dalej: DPWIS, organ II instancji, Inspektor Wojewódzki) z dnia 29 listopada 2024 r. nr EP.906.12.2024.KS utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu (dalej: organ I instancji, Inspektor Powiatowy) z dnia 4 lipca 2024 r. nr 549/24 nakazującą skarżącej całkowite wyodrębnienie pomieszczeń P. mieszczącej się przy "ulicy [...]" w W. (dalej: przychodnia) od innych pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów, z wyłączeniem węzłów komunikacji pionowej i poziomej przychodni, wspólnych dla wszystkich użytkowników, niebędących komunikacją wewnętrzną tego zakładu leczniczego. W decyzji określono termin jej wykonania: do dnia 30 sierpnia 2024 r.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.
W dniu 8 maja 2024 organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne w przychodni. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie wymagań sanitarno-epidemiologicznych i zdrowotnych polegających na braku wyodrębnienia pomieszczeń zakładu leczniczego - przychodni specjalistycznej, od pozostałych pomieszczeń budynku przeznaczonych do innych celów. Ponadto stwierdzono wspólny hol z pomieszczeniami przedszkola. Z powyższych działań został sporządzony protokół kontroli sanitarnej nr 52/EP/24.
Zawiadomieniem z 23 maja 2024 r., nr EP.9020.52.2024, organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie usunięcia uchybień higieniczno-sanitarnych w przychodni oraz w sprawie pobrania opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego w przychodni.
Pismem z 18 czerwca 2024 r. spółka oświadczyła, że dotychczas w holu budynku były zamontowane przepierzenia - reklamy na metalowym stelażu, które aktualnie czasowo zdemontowano. Strona zobowiązała się usunąć nieprawidłowości do 15 lipca 2024 r. poprzez ponowny montaż posiadanych przepierzeń.
Decyzją z 4 lipca 2024 r. organ I instancji nakazał spółce całkowite wyodrębnienie pomieszczeń przychodni do dnia 30 sierpnia 2024 r.
Spółka nie zgodziła się z decyzją i wniosła od niej odwołanie. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i podkreśliła, że powodem odwołania było zastosowanie przez organ złych oraz niezgodnych ze stanem faktycznym podstaw prawnych (niedotyczących prowadzonej przez spółkę działalności medycznej) i w konsekwencji wydanie decyzji, która jest krzywdząca dla spółki.
Pismem z 9 września 2024 r. organ II instancji wystąpił o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 136 k.p.a. Pismem z 9 września 2024 r. organ wezwał stronę do przesłania rzutu rysunku piętra w odpowiednim zakresie w jakim będzie widoczne położenie pomieszczeń przeznaczonych na działalność leczniczą oraz pomieszczeń stanowiących ciągi komunikacyjne albo inne dokumenty techniczne przedstawiające powyższą okoliczność faktyczną. Pismem z 25 września 2024 r. spółka zastosowała się do wezwania organu II instancji.
Z czynności kontrolnych sporządzono protokół z 9 października 2024 r., nr 124/EP/24, w którym stwierdzono, że kontrolę przeprowadzono w celu ustalenia czy brak wyodrębnienia pomieszczeń zakładu leczniczego "nie jest zgodny ze stanem faktycznym oraz nie stwarza zagrożenia epidemiologicznego"(...). W protokole wskazano m.in., że pacjenci zakładu leczniczego, podczas trwania rehabilitacji, przemieszczają się, pomiędzy częścią obiektu, w której są szatnie dla pacjentów i gabinety do fizykoterapii a częścią, w której jest sala do ćwiczeń w grupach, wspólnym holem stanowiącym komunikację wewnętrzną dla pacjentów przychodni oraz dzieci przebywających w przedszkolu i szkole. Powyższy stan rzeczy może stwarzać zagrożenie epidemiologiczne zarówno dla pacjentów przychodni jak i dzieci uczęszczających do ww. placówek oświatowych.
Pismem z dnia 21 października 2024 r. spółka wskazała, że w pomieszczeniach, w których aktualnie prowadzona jest działalność, dotychczas była prowadzona działalność bez konieczności całkowitego wyodrębniania pomieszczeń. Analizując dotychczas prowadzone działalności w budynku w roku 2019 w taki sposób działała firma P., a równocześnie w budynku działało laboratorium medyczne analiz medycznych A., a także inne podmioty takie jak biuro turystyczne. Strona podkreśliła, że wówczas na środku holu usytuowane były szafy z dokumentacją medyczną, poczekalnia, a także recepcja. W czasie prowadzenia działalności leczniczej w tym samym miejscu, przez poprzednie podmioty, dopiero po jakimś czasie zostały ustawione przepierzenia, które wyodrębniały część holu.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji przywołał treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 r. poz. 924, dalej: ustawa o zapobieganiu) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 26 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz. U. z 2022 r. poz. 402, dalej: rozporządzenie). Wojewódzki Inspektor stwierdził, że w kontekście powyższych regulacji należy zważyć, że wykładnia literalna przepisu art. 11 ustawy o zapobieganiu oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wskazuje jednoznacznie na okoliczność, że strona nie spełnia wymagań stawianych przez ustawodawcę dla podmiotów leczniczych.
Organ II instancji wskazał, że niewątpliwie celem ww. przepisów jest zapobiegania szerzeniu się chorób zakaźnych z jednej strony, z drugiej zaś zapewnienie komfortu i bezpieczeństwa przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Nadto Inspektor Wojewódzki zauważył, że zgodnie z § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia pomieszczenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą lokalizuje się w samodzielnym budynku albo w zespole budynków. Przepis ten statuuje zasadę, od której w dalszej części przepisu § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia ustawodawca przewiduje wyjątki. Takim wyjątkiem w opinii organu II instancji jest § 14 ust. 2 pkt. 2 ww. rozporządzenia. Wojewódzki Inspektor pokreślił, że w doktrynie prawa przyjmuje się, że przepisy o charakterze wyjątkowym należy interpretować zawężająco, bazując głównie na wykładni literalnej i katalog przesłanek w nim określonych nie może ulegać zmianie i być powiększany w drodze wykładni wbrew literalnemu brzmieniu przepisu.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się spółka i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1) na podstawie art. 145 §1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów postępowania tj.:
- art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 6 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie co skutkowało przyjęciem, że nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji podczas gdy decyzja wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa;
- art. 156 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wszczęcie z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji;
- art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art 126 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego organ uznał, iż strona nie spełnia wymagań stawianych przez ustawodawcę dla podmiotów leczniczych, uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy bowiem organ przekroczył granice dyskrecjonalności;
- art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie polegającej na bezpodstawnym przyjęciu, że strona nie spełnia stawianych przez ustawodawcę wymagań dla podmiotów leczniczych, oraz że przedstawione przez skarżącego dokumenty nie potwierdzają stanowiska spółki, podczas gdy organ nie przedstawił żadnej dokumentacji ani analizy, również na podstawie wcześniej funkcjonujących w obiekcie podmiotów, które wskazywałyby na niepodejmowanie przez kierownika podmiotu leczniczego działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, a także że przedstawiony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza stanowiska skarżącej, iż przepisy wskazane w decyzji, a to § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, podczas gdy z brzmienia przepisów wynika że do funkcjonowania podmiotu wykonującego działalność leczniczą w innym budynku musi być spełniony warunek całkowitego wyodrębnienia ambulatorium od innych pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów z wyłączeniem węzłów komunikacyjnych pionowej i poziomej w tym budynku, wspólnych dla wszystkich użytkowników niebędących komunikacją wewnętrzną tego zakładu leczniczego, a zakład leczniczy prowadzony jest w wyodrębnionej części budynku i wspólne dla wszystkich użytkowników są jedynie węzły komunikacyjne;
- art. 15 k.p.a. polegające na braku możliwości dokonania kontroli instancyjnej skarżonej decyzji w instancji pionowej bądź poziomej, która ze względu na swoją treść i uzasadnienie jest niezgodna z prawem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem decyzja powinna zostać uchylona w trybie administracyjnym;
- art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości zapoznania ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w tym zakresie;
- art. 107 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji albowiem organ nałożył na skarżącą obowiązek całkowitego wyodrębnienia pomieszczeń przychodni w określonym terminie nie wskazując podstawy prawnej przysługującego uprawnienia do nałożenia takiego obowiązku i zakreślenia terminu;
- art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania, które to naruszenie polegało na dyskryminacyjnym potraktowaniu spółki na tle podmiotów konkurencyjnych i nakazanie spółce wyodrębnienia całkowitego pomieszczeń zakładu leczniczego, pomimo że na terenie poprzednio w tym samym miejscu, na podstawie decyzji wydanych przez ten sam organ, działalność tego samego typu była prowadzona przez kilku innych przedsiębiorców bez konieczności spełniania dodatkowych warunków, nadto w stosunku do innych podmiotów, prowadzących taką samą działalność leczniczą, w tym samym miejscu, organ stwierdzał, że podmioty te spełniają wymogi określone w przepisach;
- art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, mimo że istniały przesłanki do jej zmiany;
2) ewentualnie na podstawie art. 145 §1 pkt 1) lit. a) p.p.s.a. naruszenie następujących przepisów prawa materialnego tj.:
- art. § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia oraz art. 11 ust. 1 ustawy o zapobieganiu przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu tych przepisów jako podstawy materialnoprawnej zaskarżonego orzeczenia;
- art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 416, dalej: u.o.p.i.s.), poprzez ustalenie nierealnego terminu wykonania obowiązku o jakim mowa w tym przepisie.
Na podstawie przedstawionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Po skontrolowaniu decyzji organu I jak i II instancji w przedmiocie nakazania wykonania czynności wymaganych ustawą o zapobieganiu w zw. z rozporządzeniem, jak również poprzedzającego je postępowania Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozstrzygnięcia te nie są dotknięte kwalifikowanymi wadami skutkującymi stwierdzeniem ich nieważności, czy wznowieniem postępowania. Sąd nie stwierdził również, by wydające je organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego czy postępowania we wskazanym wyżej stopniu. W zaistniałym w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy sporze rację należało przyznać organom inspekcji sanitarnej.
Przedmiotem sporu w sprawie jest treść nakazu nałożonego na spółkę, która kwestionuje jego zasadność.
Podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji stanowiły wyniki kontroli przeprowadzonej przez organ w dniu 8 maja 2024 r. w przychodni skarżącej. Ponowna kontrola odbyła się w dniu 9 października 2024 r. w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego.
Jak stanowi art. 1 u.o.p.i.s., Państwowa Inspekcja Sanitarna powołana jest do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne. Wykonanie tego zadania polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego (art. 2 u.o.p.i.s.). W celu realizacji powyższego, inspekcja uprawniona jest do przeprowadzenia kontroli w tym zakresie, a następnie, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, wydawania stosownych zarządzeń i decyzji (art. 27 ust. 1 u.o.p.i.s.).
Biorąc pod uwagę materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zapobieganiu kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych.
W myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą lokalizuje się w samodzielnym budynku albo w zespole budynków. Z kolei zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się lokalizowanie pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą w budynku o innym przeznaczeniu, pod warunkiem całkowitego wyodrębnienia: 1) pomieszczeń szpitala lub innego niż szpital zakładu leczniczego, w którym są udzielane stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne - od pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów; 2) ambulatorium, szpitala jednodniowego lub miejsca stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego - od innych pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów, z wyłączeniem węzłów komunikacji pionowej i poziomej w tym budynku, wspólnych dla wszystkich użytkowników, niebędących komunikacją wewnętrzną tego zakładu leczniczego.
W świetle art. 3 ust. 1 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 799, dalej: ustawa o działalności leczniczej), działalność lecznicza polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Te zaś w myśl art. 2 ust. 1 pkt 10 tego aktu, to działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.
Z art. 8 ustawy o działalności leczniczej wynika, że rodzajami działalności leczniczej są 1) stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne: a) szpitalne, b) inne niż szpitalne oraz 2) ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. W art. 9 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej wskazano, że stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać w szczególności na: 1) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych; 2) udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych; 3) udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia; 4) sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów. Natomiast w art. 10 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej wskazano, że ambulatoryjne świadczenia zdrowotne obejmują świadczenia podstawowej lub specjalistycznej opieki zdrowotnej oraz świadczenia z zakresu rehabilitacji leczniczej, udzielane w warunkach niewymagających ich udzielania w trybie stacjonarnym i całodobowym w odpowiednio urządzonym, stałym pomieszczeniu.
Jak wynika z ww. przepisów, działalność skarżącej polegająca na prowadzeniu przychodni specjalistycznej, w której udzielane są świadczenia związane z rehabilitacją narządu ruchu, należy zaliczyć do działalności leczniczej. Skarżąca wskazała, że wykonuje świadczenia z zakresu fizjoterapii. Skarżąca objęta jest zatem zakresem normy wyrażonej w art. 11 ustawy o zapobieganiu, jest bowiem zakładem leczniczym, którego działalność winna być dostosowana do wymogów przewidzianych m.in. przez ww. rozporządzenie i ustawę o zapobieganiu.
Z dyspozycji § 14 ust. 1 rozporządzenia wynika jednoznacznie, że pomieszczenia zakładu leczniczego winny być co do zasady lokowane w wyodrębnionych budynkach. Powyższe oznacza, że zasadą jest funkcjonowanie zakładów leczniczych w samodzielnych budynkach lub ich zespołach. Samodzielność budynku jest podyktowana koniecznością zachowania szeregu norm mających na celu m.in. zachowanie wysokiej jakości świadczonych usług, zapobieżenie szerzeniu się chorób, czyli de facto zachowanie bezpieczeństwa osób korzystających z usług, ale również i osób, które z tych usług nie korzystają, a znajdują się lub mogą znajdować się w bliskim otoczeniu zakładu.
Wyjątek w ww. zakresie ustanowił m.in. § 14 ust. 2 rozporządzenia, który wskazuje, że działalność lecznicza może być lokalizowana w budynku o innym przeznaczeniu wówczas gdy, pomieszczenia tego zakładu leczniczego są całkowicie wyodrębnione. Wyjątek w przypadku pomieszczeń szpitala lub innego niż szpital zakładu leczniczego, w którym są udzielane stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne wskazuje, że wyodrębnienie polega na oddzieleniu zakładu od pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów, a w przypadku ambulatorium, szpitala jednodniowego lub miejsca stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego wyjątek polega na wyodrębnieniu od innych pomieszczeń budynku wykorzystywanych do innych celów, ale z wyłączeniem węzłów komunikacji pionowej i poziomej w tym budynku, wspólnych dla wszystkich użytkowników, niebędących komunikacją wewnętrzną tego zakładu leczniczego. Powyższe wyjątki dopuszczają możliwość funkcjonowania zakładu leczniczego w budynku o funkcjach innych niż tylko lecznicza. Funkcjonowanie takie możliwe jest jedynie w wypadku wyodrębnienia od innych pomieszczeń budynku aniżeli wykorzystywanych leczniczo bez dalszych wyjątków – jeżeli chodzi o szpital lub inny niż szpital zakład, w którym udzielane są stacjonarne i całodobowe świadczenia inne niż szpitalne. W przypadku natomiast ambulatorium, szpitali jednodniowych lub miejsc stacjonowania zespołów ratownictwa medycznego wyodrębnienie dotyczy również innych pomieszczeń budynku aniżeli wykorzystywanych leczniczo, lecz ustawodawca w tego typu placówkach wskazał, że wyodrębnienie nie dotyczy komunikacji pionowej i poziomej budynku, która jest wspólna dla wszystkich użytkowników budynku. Jest to dodatkowe "ułatwienie" w funkcjonowaniu tych placówek, które nie nakazuje im w takich wypadkach wyodrębnianie dojścia do tych placówek w komunikacji wspólnej. Jednakże – co zostało wskazane w § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia – komunikacja wewnętrzna zakładu leczniczego stanowi powierzchnie, która nie podlega temu wyłączeniu, a zatem winna być również objęta ww. wyodrębnieniem.
Do skarżącej winien mieć zatem zastosowanie § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia bowiem wykonuje ona działalność leczniczą z zakresu rehabilitacji. Pomieszczenia, w których przychodnia świadczy usługi winny być wyodrębnione. Wyodrębnienie nie dotyczy jedynie węzłów komunikacji pionowej i poziomej w budynku. Wyodrębnienie dotyczy jednak również komunikacji wewnętrznej zakładu leczniczego.
Z akt sprawy wynika, że po prawej stronie od wejścia do budynku znajduje się pomieszczenie rejestracji pacjentów, następnie drzwi prowadzą do części administracyjnej przychodni, w której pacjenci korzystają jedynie z sali co ćwiczeń w grupach. Pozostałe pomieszczenia to gabinet lekarski, gabinet psychologa klinicznego, toaleta z dostępem dla osób niepełnosprawnych. Na wprost od wejścia do budynku, na końcu holu znajduje się wejście do pozostałej części przychodni, w której znajduje się pomieszczenie wypoczynkowe dla pacjentów dla oczekujących na zabiegi, szatnie dla pacjentów, toalety dla pacjentów wraz z prysznicem, gabinet do hydroterapii gabinet fizykoterapii 10-stanowiskowy, sala do ćwiczeń z 2 kabinami do rehabilitacji – ugul. Pacjenci zakładu leczniczego przemieszczają się między częścią obiektu, w której są szatnie dla pacjentów i gabinety do fizykoterapii a częścią, w której jest sala do ćwiczeń w grupach, wspólnych holem stanowiącym komunikację wewnętrzną dla pacjentów przychodni oraz dzieci przebywających w przedszkolu i szkole.
Jak wynika z akt sprawy zakład leczniczy składa się niejako z dwóch części połączonych holem, który stanowi komunikację wewnętrzną zakładu. Hol ten jest też komunikacją wewnętrzną przedszkola i szkoły. Komunikacja wewnętrzna zakładu leczniczego winna być zatem wyodrębniona od pozostałej części wspólnej budynku. Istnienie bowiem wspólnej komunikacji dla przedszkola, szkoły i zakładu leczniczego może bowiem powodować m.in. zagrożenie epidemiologiczne, wpływać na bezpieczeństwo osób znajdujących się w m.in. budynku lub na jakość wykonywanych usług.
Rozstrzygnięcie organu w zakresie nakazu wyodrębnienia pomieszczeń przychodni od innych pomieszczeń budynku wykorzystywanego do innych celów należy zatem uznać za prawidłowe.
W zakresie elementu rozstrzygnięcia jakim jest termin realizacji nakazu należy po krótce wyjaśnić, że w doktrynie postępowania administracyjnego, dodanie do decyzji administracyjnej postanowienia określającego okres (termin) jej obowiązywania stanowi ograniczenie mocy wiążącej decyzji, która bez tego dodatkowego postanowienia stanowiłaby podstawę do nieograniczonych w czasie zachowań się jej adresata (H. Knysiak-Molczyk, Decyzja administracyjna [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Krawiec, M. Kamiński, T. Kiełkowski, Postępowanie administracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2013, s. 325). Termin na usunięcie stwierdzonych uchybień wyznaczany w decyzji należy traktować jako uszczegółowienie jej rozstrzygnięcia. Termin ten powinien być tak określony przez państwowego inspektora sanitarnego, aby podmiot, który dopuścił się naruszeń wymagań higienicznych i zdrowotnych, faktycznie miał możliwość usunięcia stwierdzonych uchybień. Innymi słowy, termin ten musi być tak ustalony, aby istniała realna możliwość jego dotrzymania, tj. wykonania obowiązku w terminie określonym w decyzji (wyrok WSA w Krakowie z 18.06.2013 r., II SA/Kr 496/13, CBOSA). Jak wynika z akt Inspektor Powiatowy zobowiązał spółkę do określonego działania decyzją z dnia 4 lipca 2024 r., którą skarżący otrzymał 19 lipca 2024 r. Decyzja ta przewidywała termin na wykonanie nakazu do dnia 30 sierpnia 2024 r. Należy stwierdzić, że ustalenie ww. terminu dawało stronie możliwość wykonania obowiązku. Należy też zauważyć, że o konieczności wyodrębnienia pomieszczeń przychodni spółka dowiedziała się w dniu 15 maja 2024 r. o czym świadczy podpis skarżącej na protokole kontroli z dnia 8 maja 2024 r., nr 52/EP/24. Wydanie przez organ II instancji w dniu 29 listopada 2024 r. decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu nie oznacza, że doszło do wydania niewykonalnej decyzji.
Wbrew zarzutom skarżącej zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, w szczególności art. 8, art. 107 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy sanitarne w zgodzie z powołanymi przepisami podejmowały czynności w sprawie, zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy, dokonując w konsekwencji właściwych ustaleń faktycznych. Materiał dowodowy sprawy jest kompletny i został zgromadzony w sposób wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia.
Strona miała zapewnione prawo udziału w sprawie i zgłaszania zastrzeżeń, do których organ I instancji odniósł się (art. 10 § 1 k.p.a.).
Uzasadnienie decyzji organu nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. Wynika z niego bowiem podstawa faktyczna i prawna rozstrzygnięcia, a uzasadnienie zawiera również odniesienie do zarzutów przedstawionych w odwołaniu.
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy zasadnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy decyzji Inspektora Powiatowego.
Reasumując, Sąd uznał argumentację skargi za nieuzasadnioną i w całości podzielił w niniejszej sprawie stanowisko i motywy organów sanitarnych, dlatego złożoną skargę oddalił w oparciu na art. 151 p.p.s.a.