III SA/WR 56/19

III SA/Wr 56/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2019-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Katarzyna Borońska
Magdalena Jankowska-Szostak /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 1329/19 - Wyrok NSA z 2023-03-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 153 par. 7  ust. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 128
art. 84 ust. 3
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), , Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z [...] grudnia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 373/15) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z [...] grudnia 2014 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta W., decyzję Kierownika Działu ds. [...] w Urzędzie Miejskim W. z dnia [...] października 2014 r. ([...]) w sprawie cofnięcia A. Z. (dalej jako: "skarżący, diagnosta, strona") uprawnień do wykonywania badań technicznych, nr [...], wydanych w dniu [...]lipca 2003 r. przez Prezydenta W..
W uzasadnieniu wyroku Sąd w pierwszej kolejności wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie miał zapewnionego czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Dalej podniósł, że odnosząc się do kontrolowanego [...](nr [...]), organ winien w sposób jednoznaczny ocenić czy zachowanie diagnosty było, czy nie było dopuszczalne z punktu widzenia obowiązujących go przepisów. Powinien uzasadnić czy i dlaczego (zdaniem organu) samochód podlegał badaniu w zakresie szczegółowego i specjalnego badania instalacji LPG. Skoro diagnosta zaobserwował i napisał, że przeprowadził badanie organoleptyczne instalacji i stwierdziwszy, że pojazd został uszkodzony w części przedniej uznał, że instalacja nie została uszkodzona, a co za tym idzie pojazd może być dopuszczony do ruchu, to organ winien wykazać stronie że jego interpretacja, obowiązujących przepisów, jest nie do przyjęcia. Sąd dodał, że skarżący w momencie badania (co wynika z zaświadczenia), dysponował dowodem badaniem instalacji z 2012 r., co uwidocznił w dokumencie.
Odnosząc się do terminu ważności zezwolenia na używanie samochodu [...] Sąd wskazał, że organ zarzucił diagnoście błędne określenie tego terminu (ponad 7 dni) w sposób sprzeczny z treścią art. 127 ustawy prawo o ruchu drogowym. W kwestii oceny szyby samochodu [...], w zakresie kwalifikacji tej usterki, Sąd wskazał, że z załącznika nr 1 do rozporządzenia wynikają wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu. Od oceny diagnosty, w konkretnym przypadku, po dokonaniu szczegółowych oględzin, zależy do jakiej kategorii usterek winna być zaliczona dostrzeżona usterka.
Odnośnie do zarzutu identyfikacji pojazdu przez diagnostę na podstawie zaświadczenia Sąd powołał wyrok WSA we W. z dnia [...]czerwca 2015 r., w którym podniesiono, że "okresowe badanie techniczne w przedmiocie identyfikacji pojazdu (gdy idzie o zakres i wykonanie), obejmuje sprawdzenie (badanie) cech identyfikacyjnych oraz ustalenie i porównanie zgodności faktycznych danych pojazdu z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie. Nie wynika wprost, jak chce organ, że w tym ostatnim przypadku ("odpowiadającym mu dokumencie") chodzi o dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu"(III SA/Wr 185/15).
Sąd ponadto zauważył, że odnośnie zarzutu nieuwidocznienia w zaświadczeniu kodu usterek, organ winien w tym zakresie w sposób szczegółowy odnieść się do prawidłowo przeprowadzonego przesłuchania skarżącego i wskazać, że "spostrzeżone nieprawidłowości w wykonywaniu przez diagnostę funkcji i ciężar popełnionego przez niego uchybienia jest istotnie na tyle duży, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięcie uprawnień".
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, albowiem prowadząc postępowanie w sprawie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, z uwagi na sposób wykonania przedmiotowych badań, nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W ramach rozpatrzenia sprawy nie dokonano wyczerpującej i wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz rozważenia całokształtu okoliczności sprawy.
Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uchyliło decyzję z [...]października 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że Kolegium jest związane oceną prawną sformułowaną przez Sąd, co wynika z art. 153 p.p.s.a. Ze wskazań Sądu wynika zaś jednoznacznie, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających (w tym ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony), a w ocenie Kolegium daje to podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. ([...]) organ I instancji ponownie orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do wykonywania badań technicznych.
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r. (nr [...]) wydaną po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji przeprowadził w dniach [...] października 2013 r., [...] kwietnia 2014 r. i [...] lipca 2017 r. kontrolę podstawowej stacji kontroli pojazdów nr [...] (Przeglądy Rejestracyjne E.M., przy ul. [...] we W.). W stacji tej zatrudniony był uprawniony diagnosta A. Z. (uprawnienia do wykonywania badań technicznych nr [...], nadane przez Prezydenta W. w dniu [...] lipca 2003 r.). Obszerny materiał dowodowy sprawy, w ocenie Kolegium, potwierdził, że Diagnosta dopuścił się naruszeń, które muszą skutkować zastosowaniem sankcji określonej w art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260, ze zm., dalej: "ustawa").
Kolegium wskazało, że Diagnosta w dniu [...] stycznia 2014 r. przeprowadził badanie techniczne (okresowe i dodatkowe) pojazdu marki [...] [...], nr rej. [...] (nr [...]), przystosowanego do zasilania gazem, zakończone wynikiem pozytywnym (zaświadczenie nr [...]). Pojazd ten w dniu [...] stycznia 2014 r. brał udział w "kolizji drogowej" (co wynika z pokwitowania [...]), czego skutkiem było zatrzymanie przez funkcjonariusza Policji dowodu rejestracyjnego tego pojazdu na podstawie art. 132 ustawy (z notatki urzędowej wynika, że zatrzymanie dowodu rejestracyjnego nastąpiło na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy) i wydanie pokwitowania stanowiącego jednocześnie skierowanie na dodatkowe badanie techniczne. W trakcie dodatkowego badania technicznego pojazdu marki [...] Diagnosta nie dokonał czynności sprawdzenia dokumentu potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu, wydanego po terminie wydania skierowania na badanie (po dniu [...] stycznia 2014 r.), przez co – w ocenie organów - naruszył art. 81 ust. 12 ustawy oraz pkt. 1.4. Działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 ze zm., dalej rozporządzenie z 26 czerwca 2012 r.). Ponadto, mimo że dla zamontowanego w opisanym pojeździe zbiornika LPG brak było wystawionego przez właściwy organ dozoru technicznego dokumentu potwierdzającego jego sprawność, Diagnosta ustalił wynik badania jako pozytywny, zaś zgodnie z pkt. 1.4., kolumny 1 działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. w związku z § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r., wynik ten powinien jednoznacznie być ustalony jako negatywny.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium powołało treść § 28a ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1465, dalej rozporządzenie z 20 października 2006 r.). Podkreśliło, że powołane rozporządzenie nie definiuje co prawda pojęcia "wypadek", ale pojęcie to należy rozumieć szeroko, nie tylko w odniesieniu do wypadku drogowego (komunikacyjnego), o którym mowa w art. 177 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2017 r. poz. 2204, ze zm.), zwanej dalej "K.k.". W ocenie organu za wypadek, o którym mowa w § 28a ust. 3 rozporządzenia z 20 października 2006 r. należy uznać również kolizję, stłuczkę i inne zdarzenie drogowe, które nie mieści się w pojęciu wypadku drogowego z art. 177 K.k. Jeżeli z kolei doszło do opisanych wyżej zdarzeń drogowych, w wyniku których zastosowanie znajdzie 132 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, to przeprowadzając badanie dodatkowe pojazdu diagnosta powinien bezwzględnie wykonać dyspozycję art. 81 ust. 12 ustawy i pkt. 1.4. Działu I załącznika nr 2 do rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. Tylko bowiem TDT może sprawdzić dalszą możliwość użytkowania zbiornika LPG po wypadku pojazdu, w którym został on zamontowany. W ocenie Kolegium niedopuszczalna byłaby bowiem taka interpretacja powołanych przepisów, która uzależniałaby kwestię badania doraźnego zbiornika LPG od śmierci uczestnika wypadku (zdarzenia drogowego) lub obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia trwających dłużej niż 7 dni.
Kolegium zauważyło, że podnoszona w odwołaniu kwestia różnic terminologicznych pomiędzy pojęciem "wypadek", a pojęciem "kolizja" jest nietrafna również z tego powodu, że opiera się na prawnokarnej definicji "wypadku". Tymczasem przepisy mające zastosowane w przedmiotowej sprawie nie należą do gałęzi prawa karnego, ale do działu prawa administracyjnego - inna jest metoda regulacji, inny jest przedmiot, inny jest wreszcie cel tych przepisów. Wykonując zatem badanie dodatkowe Diagnosta powinien sprawdzić dokument potwierdzający sprawność urządzenia technicznego (zbiornika LPG) zamontowanego w pojeździe marki [...], wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego (TDT) - wykonanego po dniu [...] stycznia 2014 r., czego jednak nie uczynił. Badania takiego w okresie od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. zresztą w ogóle nie wykonano. Dodatkowo Kolegium zauważyło, że badanie techniczne pojazdu marki [...] obejmowało również badanie okresowe. Brak dokumentu wydanego przez TDT i tabliczki znamionowej na zbiornik LPG potwierdzającego jego sprawność jest usterką istotną (pkt 10.5. Działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r.). Dokumentem potwierdzającym sprawność zbiornika LPG jest decyzja. Z zaświadczenia nr [...]i rejestru wynika, że Diagnoście okazano jedynie protokół TDT nr [...]z dnia [...] lutego 2012 r. W zaświadczeniu i rejestrze nie zawarto informacji o dacie i numerze decyzji dopuszczającej zbiornik LPG do eksploatacji (wbrew § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r., załącznikowi nr 3 oraz ust. 4 załącznika nr 8 do tego rozporządzenia).
Dalej Kolegium wskazało, że Diagnosta w dniu [...] września 2013 r. przeprowadził badanie techniczne (okresowe) pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), które zakończyło się wynikiem negatywnym (zaświadczenie nr [...]i jego korekta - nr [...]). W wydanym zaświadczeniu Diagnosta określił termin ważności zezwolenia na używanie pojazdu w okresie od dnia [...]września 2013 r. do dnia [...] października 2013 r. (14 dni). W ocenie organu I instancji, w przypadku badania technicznego wymienionego wyżej pojazdu, Diagnosta błędnie określił termin ważności zezwolenia na używanie pojazdu, ponieważ wbrew powołanym przepisom prawa został on wyznaczony na czas przekraczający 7 dni. SKO nie zgodziło się z takim stanowiskiem organu I instancji. Podkreśliło, że Diagnosta określił usterkę analizowanego pojazdu - "pęknięta szyba czołowa", kod stwierdzonej usterki (3.2. lit. a) usterka istotna (Ul) w korekcie zaświadczenia ([...]). Na podstawie art. 132 ust. 4 ustawy w związku z art. 132 ust. 2 ustawy zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu marki mogłoby z kolei nastąpić w przypadku gdyby Diagnosta uznał, że pojazd ten zagraża porządkowi ruchu (art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy w związku z art. 132 ust. 2 zd. 3 ustawy). Powyższe nie zostało z kolei stwierdzone przez Diagnostę i nie może zostać również stwierdzone jednoznacznie przez Kolegium. Trudno bowiem bezsprzecznie uznać, by pęknięta szyba czołowa pojazdu zagrażała porządkowi ruchu - materiał dowodowy nie wskazuje i ze względu na znaczny upływ czasu, nie może obrazować zakresu/skali pęknięcia szyby i ewentualnego wpływu na zagrożenie porządku ruchu, które należy zresztą odróżnić od zagrożenia bezpieczeństwa. W konsekwencji, jak wskazało Kolegium, w przypadku gdy pojazd marki [...]posiadał pękniętą szybę, to przy badaniu technicznym okoliczność ta mogła być zaliczona przez Diagnostę co najwyżej do usterki istotnej, a co za tym idzie przy takim badaniu mógł mieć zastosowanie § 6 ust. 2 i 6 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r., a nie § 6 ust. 3 tego rozporządzenia. Oceniając zatem działanie Diagnosty dotyczące badania technicznego pojazdu marki [...], mając na względzie powyższe uwagi i przepisy, Kolegium wskazało, że niemożliwe jest stwierdzenie, że określając termin używania przedmiotowego pojazdu w zaświadczeniu, przy jednoczesnym braku ustalenia ograniczeń w zakresie używania pojazdu i braku zatrzymania dowodu rejestracyjnego, rzeczywiście Diagnosta miał na myśli pozwolenie na używanie pojazdu, o którym mowa w art. 132 ust. 2 ustawy.
Odnosząc się do przeprowadzonego w dniu [...] marca 2014 r. badania technicznego (okresowego) pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), przystosowanego do zasilania gazem (zaświadczenie nr [...]), zakończonego wynikiem pozytywnym, organ II instancji wskazał, że nieuprawniony jest zarzut organu pierwszej instancji wyrażony w zaskarżonej decyzji, dotyczący tego, że odnotowany przez Diagnostę w zaświadczeniu numer i data wystawienia protokołu dopuszczającego urządzenie do eksploatacji odnosi się do innego zbiornika LPG, a co za tym idzie, że Diagnosta wykonał badanie techniczne bez przedstawienia mu dokumentu stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Z akt sprawy nie wynika bowiem jednoznacznie, jaki zbiornik LPG był zamontowany w powołanym pojeździe w dniu przeprowadzenia badania. Założyć jedynie można na podstawie pisma pełnomocnika Strony z dnia [...] czerwca 2016 r. i zaświadczenia nr [...], że zbiornik LPG zamontowany w pojeździe marki [...], w dniu przeprowadzenia badania technicznego, odpowiadał danym zawartym w protokole z dnia [...]maja 2011 r., nr [...], przedłożonym Diagnoście (co istotne w protokole tym nie zawarto informacji o pojeździe, w którym zamontowany jest zbiornik LPG), a więc posiadał aktualny dokument potwierdzający jego sprawność. W odniesieniu do pojazdu marki [...] mogło ewentualnie dojść do przełożenia "starego" zbiornika LPG o numerze fabrycznym [...] (pismo TDT z dnia [...] kwietnia 2015 r. wraz z załącznikami) na "nowszy", na czas przeprowadzenia badania technicznego. Za powyższe jednak w żadnym razie nie może zostać obwiniony Diagnosta, ponieważ, jak już wyżej wskazano, w dniu przeprowadzenia badania technicznego opisany wyżej pojazd posiadał aktualne dokumenty świadczące o sprawności zbiornika LPG.
Diagnosta w dniu [...] września 2013 r. przeprowadził badanie techniczne (okresowe) pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), zakończone wynikiem negatywnym (zaświadczenie nr [...]i jego korekta - nr [...]). W treści wydanego pierwotnego zaświadczenia Diagnosta nie zawarł prawidłowego opisu stwierdzonej usterki - w polu "Uwagi" Diagnosta wpisał: "Wycieki oleju z silnika", "Nieprawidłowe dane w [...]- nacisk na oś [...] kg x [...]kN". Usterki te, zgodnie z przepisami rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. (załącznik nr 1, dział I, pkt 0.2 lit. d, pkt 8.3.1 rozporządzenia) kwalifikowane są odpowiednio jako istotne lub stwarzające zagrożenie oraz istotne i skutkują brakiem możliwości dopuszczenia pojazdu do ruchu, a także ewentualnym zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego. Prawidłowo Diagnosta powinien w zaświadczeniu wpisać informacje o stwierdzonych usterkach zawartych w kolumnach pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 rozporządzenia. Diagnosta nie zastosował się do wymogów określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia oraz załączniku nr 8 ust. 2 pkt 16 do rozporządzenia. Numery kodów usterek, ich opisy, a także kwalifikacja do rodzaju usterki została dokonana dopiero w korekcie zaświadczenia.
W zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że Diagnosta nie wskazał informacji o stwierdzonych usterkach zamieszczonych w kolumnie pierwszej i trzeciej załącznika nr 1 i/lub 2 rozporządzenia w zaświadczeniach z badania okresowego:
- pojazdu marki [...], nr rej. [...] (zaświadczenie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]),
- pojazdu marki [...], nr rej. [...] (zaświadczenie z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]),
- pojazdu marki [...], nr rej. [...] (zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...]),
- pojazdu marki [...], nr rej. [...] (zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]).
Kolegium wskazało, że tylko załącznik nr 1 do rozporządzenia określa wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu (a nie jak wskazał organ pierwszej instancji - załącznik nr 2, choć posłużył się w tym zakresie sformułowaniem "i/lub"). Dalej, w ocenie Kolegium, tylko w odniesieniu do badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), w zaświadczeniu nr [...]Diagnosta niewłaściwie określił kod stwierdzonej usterki "K.D-2" - "zużyte ogumienie osi przedniej" powinno być bowiem zakwalifikowane do kodu 5.2.2. lit. c - "znaczące odkształcenie lub zużycie koła". Ponadto, na co uwagi nie zwrócił organ pierwszej instancji, w wydanym zaświadczeniu nr [...], dotyczącym badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), przystosowanego do zasilania gazem, Diagnosta nie zamieścił w polu "Uwagi" informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, przez podanie numeru i daty wystawienia decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, a w rejestrze nie wskazał numeru i daty wystawienia decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, przez co naruszył załącznik nr 3 i ust. 4 załącznika nr 8 do rozporządzenia. Odnosząc się w do zarzutu odwołania i błędnego (wadliwego) działania systemu informatycznego, Kolegium wskazało, że okoliczności te nie zwalniają skarżącego jako uprawnionego diagnosty od odpowiedzialności z tytułu braków właściwych, wymaganych prawem zapisów w rejestrze badań technicznych, jak i wystawionych zaświadczeniach o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu. Jak wynika wprost z powołanych wyżej przepisów prawa, diagnosta jest osobą wyłącznie odpowiedzialną za prawidłowe przeprowadzenie badania technicznego pojazdu i właściwe udokumentowanie jego wyniku. Ponadto udokumentowane w aktach sprawy usterki działania systemu informatycznego dotyczyły jedynie numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego i to tylko w okresie od dnia [...] do [...] września 2013 r.
Odnośnie okresowego badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...] (nr [...]), Kolegium zauważyło, że w wydanym zaświadczeniu nr [...], w polu "Uwagi" Diagnosta wpisał: "Błędne znaki w numerze nadwozia [...]. - [...]-pole nie nosi śladów ingerencji osób trzecich. Prawidłowy VIN j.w.". Opisany w zaświadczeniu kod usterki oznacza "brak numeru (VIN) lub numeru nadwozia (podwozia/ramy) lub nie można go odszukać". W takiej sytuacji, tj. niezgodności cech identyfikacyjnych umieszczonych w pojeździe z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, choć usterka kwalifikowana jest jedynie jako istotna, stosownie do treści § 5 ust. 6 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. Diagnosta był zobligowany do zatrzymania dowodu rejestracyjnego wymienionego pojazdu. Diagnosta nie zastosował się jednak do dyspozycji powołanego przepisu.
W dniu [...] kwietnia 2016 r. Diagnosta przeprowadził badanie techniczne (okresowe) pojazdu marki [...], brak nr rej. (nr [...]), zakończone wynikiem pozytywnym (zaświadczenie nr [...]). Z kolei w dniu [...] maja 2016 r. Diagnosta przeprowadził badanie techniczne (okresowe) pojazdu marki[...] , nr rej. [...] (nr [...]), również zakończone wynikiem pozytywnym (zaświadczenie nr [...]). Oba powyższe badania techniczne były badaniami, o których mowa w art. 81 ust. 3 ustawy. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu marki [...] Diagnosta wskazał jako rok produkcji rok [...]. W dokumencie identyfikacyjnym pojazdu marki [...] Diagnosta wskazał jako rok produkcji rok [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających organ pierwszej instancji ustalił jednak, że opisany wyżej pojazd marki [...] został wyprodukowany w dniu [...] listopada 2007 r., z kolei pojazd marki [...]został wyprodukowany w dniu [...] października 1992 r. Powyższym ustaleniom Diagnosta nie zaprzeczał (w odwołaniu wskazano, że podjęte "wysiłki nie spowodowały ustalenia tej danej w sposób prawidłowy"). W konsekwencji Kolegium zauważyło, że wykonując wskazane wyżej badania techniczne pojazdów Diagnosta nie ustalił prawidłowo roku produkcji pojazdów. Nie można w tym miejscu jednoznacznie zanegować, że Diagnosta podczas badania usiłował ustalić przedmiotową datę, jednak – w ocenie Kolegium, nie wykorzystał wszystkich dostępnych metod i źródeł pozyskania danych o dacie produkcji badanych pojazdów (np. nie wystąpił do producenta pojazdów, czy nie skorzystał z opinii rzeczoznawcy samochodowego). W ocenie Kolegium Diagnosta wykonując badanie techniczne pojazdu marki [...], a także pojazdu marki [...]powinien ustalić faktyczny rok produkcji tych pojazdów. Brak możliwości określenia roku produkcji pojazdu lub trudności w ustaleniu tej informacji powinny zaś skutkować odmową określenia daty produkcji pojazdu wraz z odpowiednią adnotacją w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym (w rubryce "Uwagi").
W ocenie Kolegium nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, zobowiązujące organ pierwszej instancji do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Kolegium pominęło analizę prawidłowości wykonania okresowych badań technicznych przeprowadzonych przez Diagnostę pojazdów marki: [...], nr rej. [...] (zaświadczenie nr [...] i jego korekta z dnia [...]września 2013 r.), [...], nr rej. [...] (zaświadczenie nr [...]z dnia [...] września 2013 r.), [...], nr rej. [...] (zaświadczenie nr [...]i jego korekta z dnia [...]września 2013 r), ze względu na fakt, że w dniach od [...] do [...] września 2013 r., jak wynika z akt sprawy, występowały problemy dotyczące funkcjonowania systemu komputerowego, w którym ewidencjonowane były badania techniczne pojazdów - stwierdzone problemy dotyczyły numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie (zbiornik LPG) do eksploatacji. Brak powyższych danych na zaświadczeniach musiałby bowiem być i tak rozstrzygnięty przez organy orzekające w przedmiotowej sprawie na korzyść Diagnosty. Odnosząc się do zarzutu odwołania, zgodnie z którym w dniu [...] lipca 2016 r. nie przeprowadzono badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...], Kolegium wskazało, że organ I instancji wyraźnie wskazał, że "faktycznie w dniu [...] lipca 2016 r. nie przeprowadzono badania technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...]".
W skardze na ostateczne orzeczenie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
1. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo ruchu drogowym (dalej: ustawa) poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem przeprowadził badania techniczne niezgodnie z określonym zakresem wykonania, jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu co rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. poz. 996 z późn. zm.).
2. procedury administracyjnej tj. art. 6, 7 ,8 ,9, 10 § 1, 77, 79 w zw. z art. 140 § 2. w z. z art. 140 kpa poprzez:
a) niewystarczające i niepełne rozważenie materiału dowodowego, wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego i prawnego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty,
b) błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji,
c) zaniechanie przez Kolegium zbadania zasadności i treści zarzutów złożonego odwołania w tym: przyjętej interpretacji przepisów prawa oraz faktyczne ponowne rozstrzygnięcie sprawy w oparciu jedynie o stanowisko organu I instancji oraz Transportowego Dozoru Technicznego,
d) brak dokonania ustaleń faktycznych wskazanych w poprzednim wyroku sadu administracyjnego, na podstawie których należało wskazać, czy pojazd uczestniczył w kolizji czy wypadku drogowym, czy diagnosta wykonując badanie wiedział, czy to była kolizja czy wypadek drogowy i w jaki sposób zdarzenie miało wpływ na bezpieczeństwo zamontowanego w nim zbiornika LPG i poprzestanie w tym zakresie przez Kolegium de facto jedynie na dokonaniu nowych rozważań prawnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Rozpoczynając rozważania nad zgodnością z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy wskazać, że wyrokiem z [...] grudnia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 373/15) WSA we W. uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium.
Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu komentowanego przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", J. P.T., LexisNexis, Warszawa 2008 r., wyrok NSA z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK [...], LEX nr [...]). Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia [...] czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, LEX 44392). Podkreślić także trzeba, że naruszenie zasady związania oceną prawną przez organ administracji stanowi wadę skutkującą uchyleniem zaskarżonej decyzji w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Wobec powyższego ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły i wykonały wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny Sądu i co do których Sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, nie mogą być ponownie oceniane.
W konsekwencji zatem w niniejszej sprawie punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji był wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia [...]grudnia 2015 r. (sygn. akt III SA/Wr 56/19). W wyroku tym WSA we W. Sąd uchylił poprzednie rozstrzygnięcie Kolegium, uznając że było ono przedwczesne. Sąd wskazał, że pełnomocnik strony nie miał zapewnionego czynnego udziału w sprawie. Podkreślił, że należy: wskazać dlaczego organy w sprawie uznały za konieczne przeprowadzenie specjalnego badania LPG, odnieść się do kwestii terminu ważności zezwolenia na używanie samochodu określonego w zaświadczeniu. Dodatkowo zauważył, że konieczna jest ocena ciężaru uchybień diagnosty w zakresie nieuwidocznienia w zaświadczeniu kodu usterek.
W ocenie Sądu organy wykonały zalecenia Sądu. Przede wszystkim zapewniono pełnomocnikowi strony czynny udział w toku postępowania. W szczególności pismem z dnia [...] maja 2016 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika skarżącego o przystąpieniu do ponownego rozpoznania sprawy. Poinformowano go, że dotychczasowe postępowanie administracyjne zostało rozszerzone o nowy materiał dowodowy. Następnie informowano pełnomocnika o podejmowanych w toku postepowania czynnościach, a także o wezwaniu skarżącego do stawienia się w celu złożenia wyjaśnień. Pismem z [...] stycznia 2018 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika skarżącego o zakończeniu postępowania administracyjnego.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy wyjaśniły również dlaczego konieczne było przeprowadzenie specjalnego badania instalacji LPG w pojeździe marki [...] w ramach dodatkowego badania technicznego. Z akt sprawy wynika, że pojazd ten brał udział w "kolizji drogowej", czego skutkiem było zatrzymanie przez funkcjonariusza Policji dowodu rejestracyjnego tego pojazdu na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i wydanie pokwitowania stanowiącego jednocześnie skierowanie na dodatkowe badanie techniczne. W pokwitowaniu wskazano, że pojazd brał udział w "kolizji drogowej". Kwestią wymagającą wyjaśnienia było zatem ustalenia rozumienia pojęcia "wypadek drogowy", którym posługuje się ustawa Prawo o ruchu drogowym. Zgodzić należy się w tym zakresie ze stanowiskiem organów, zgodnie z którym akcentowana zarówno w odwołaniu jak i w skardze kwestia różnic terminologicznych pomiędzy pojęciem "wypadek" a pojęciem "kolizja" jest nietrafna, bowiem opiera się na prawnokarnej definicji "wypadku". Tymczasem stosowane w niniejszej sprawie przepisy nie należą do gałęzi prawa karnego, ale do działu prawa administracyjnego. Inna jest metoda regulacji, inny jest przedmiot, inny jest cel tych przepisów, na co trafnie zwróciło uwagę SKO. Regulacje administracyjnoprawne dotyczące badań technicznych pojazdów służą m. in. zapewnieniu systemu kontroli stanu technicznego pojazdów celem minimalizowania ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu ze strony wadliwego technicznie pojazdu. Istotne jest tu stwierdzenie przez organ kontroli ruchu drogowego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu spowodowanego stanem technicznym pojazdu. Jakkolwiek pojęcie "wypadek" nie zostało zdefiniowane w ramach stosowanych aktów prawnych, jednak analiza poszczególnych przepisów wskazuje jednoznacznie, że pojęciem "wypadek" prawodawca posługuje się tu w szerokim, potocznym, znaczeniu. Trzeba także podkreślić, że w ustawie pojęcie "wypadek" pojawia się wielokrotnie, zaś pojęciami "kolizja" lub "stłuczka" ustawa w ogóle się nie posługuje. Tak samo przepisy stosowanego rozporządzenia posługują się jedynie pojęciem "wypadek". W rezultacie pojęciem "wypadek" w rozumieniu stosowanych przepisów objąć należy każde nieszczęśliwe zdarzenie, które spowodowało straty materialne lub w którym ktoś ucierpiał (zob. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. T-Ż, praca zbiór, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2006, s. 643). Nie bez znaczenia w kontekście powyższego jest również i to, że w wyniku wypadku doszło do uszkodzenia: reflektora (przód prawy), błotnika (przód prawy), zderzaka (przód w części prawej).
I już tylko powyższe ustalenia determinują do jednoznacznego przyjęcia – co też słusznie uczyniły organy – że w rozpoznawanej sprawie diagnosta zobligowany był do sprawdzenia dokumentów potwierdzających sprawność zbiorników LPG w tym pojeździe, wydanych przez dozór techniczny. Dopiero bowiem spełnienie tej przesłanki umożliwiało diagnoście pozytywną ocenę i to jedynie w przypadku, gdyby ocena dokonana przez dozór techniczny była pozytywna.
Należy jednak podkreślić, że zawarte w pokwitowaniu zarządzenie skierowania przez funkcjonariusza Policji pojazdu marki [...] na dodatkowe badania należało traktować, jako skierowanie związane z "wypadkiem" (pomimo posłużenia się w tym zaświadczeniu sformułowaniem kolizja) w rozumieniu art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b) ustawy, zgodnie z którym: "Niezależnie od badań, o których mowa w ust. 3-5, dodatkowemu badaniu technicznemu podlega pojazd: 1)skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego: który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 5, lub noszący ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego;". Policjant decydując się na zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu na podstawie art. 132 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy i kierując go na dodatkowe badanie techniczne [art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. b) ustawy] stwierdza tym samym, że pojazd ten uczestniczył wypadku drogowym opisanym w tym przepisie, bez względu na sformułowanie zawarte w zaświadczeniu.
W dalszej kolejności przywołać należy § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. w myśl którego: " Zakres dodatkowego badania technicznego pojazdu, o którym mowa w art. 81 ust. 11 ustawy: skierowanego przez organ kontroli ruchu drogowego, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem pkt 4, lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie elementów nośnych konstrukcji pojazdu, mogące stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego - obejmuje sprawdzenie i ocenę spełnienia warunków technicznych dotyczących zespołów i układów, w sposób określony w pkt 0-10 działu I załącznika nr 1 do rozporządzenia i w dziale 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia;" Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art 81 ust.12 ustawy: "Badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego."
Dodatkowo podnieść należy, że rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych badaniach w Dziale V reguluje sposób sprawdzania prawidłowości przystosowania pojazdu do zasilania gazem podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego. Jednocześnie w pkt 1 załącznika nr 2 do tego Działu określono wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne oceny usterek podczas przeprowadzania dodatkowego badania technicznego pojazdu. Ustawodawca wyraźnie więc zróżnicował badanie okresowe, któremu podlegają corocznie wszystkie pojazdy od "dodatkowego badania technicznego pojazdu". O ile w badaniu okresowym diagnosta ma szczegółowo opisany zakres czynności sprawdzających zainstalowaną instalację gazową, to w pkt 1 załącznika nr 2 takiego wyszczególnienia nie ma. Punkt 1 zatytułowany jest "Dodatkowe badanie techniczne pojazdu, który uczestniczył w wypadku drogowym, w którym zostały uszkodzone zasadnicze elementy nośne konstrukcji nadwozia, podwozia lub ramy lub noszącego ślady uszkodzeń albo którego stan techniczny wskazuje na naruszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego".
W podpunktach 1.1, 1.2, 1.3 i 1.4 wskazano, że dodatkowej kontroli podlega układ kierowniczy, zawieszenie, ustawienie kół jezdnych oraz urządzenia podlegające dozorowi technicznemu. W stosunku do trzech pierwszych układów opisano szczegółowo zakres badania. W odniesieniu do urządzenia polegającego dozorowi technicznemu zawarto jedynie zapis, że sprawdzeniu podlega dokument potwierdzający sprawność urządzenia technicznego, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, który to dokument ma być wydany po terminie wydania skierowania na badanie. W tym miejscu zaakcentowania zatem wymaga, że w ramach "zdarzenia drogowego" (bez względu na jago rozmiar, w tym rozmiar obrażeń doznanych przez osoby w nim uczestniczące) oraz rozmiar szkód powstałych w pojazdach – przyjąć należy – że zawsze istnieje możliwość oddziaływania "siły fizycznej" na zbiornik LPG (bez względu na miejsce jego lokalizacji). Zawsze zatem – w wyniku takiego zdarzenia – może dojść do uszkodzenia zbiornika LPG uniemożliwiającego – nawet – jego dalszą eksploatację. Zatem – każdorazowo – pojazdy takie winny "przechodzić dodatkową kontrolę techniczną".
Również § 28a ust. 3 rozporządzenia z 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych, bezsprzecznie wskazuje, że zbiorniki LPG zamontowane w pojazdach, które uczestniczyły w wypadku lub uległy awarii, powinny być wymontowane i zgłoszone przez eksploatującego do badania doraźnego.
W sprawie nie jest sporne, że właściciel pojazdu nie legitymował się wydanym przez właściwy organ dozoru technicznego wynikiem badania doraźnego wykonanym po dniu kolizji drogowej.
Za niewadliwe należy w tej sytuacji uznać przyjęcie przez organ odwoławczy, że posłużenie się przez organ kontroli ruchu drogowego pojęciem "kolizji drogowej" jako przyczyny skierowania pojazdu na dodatkowe badanie techniczne nie dawało diagnoście żadnych podstaw do uznania, że ma on do czynienia ze skierowaniem "niewypadkowym", a więc ze skierowaniem z art. 81 ust. 11 pkt 1 lit. a) ustawy. Takie skierowanie musiałoby bowiem zawierać wskazanie konkretnych usterek (uszkodzeń) stwierdzonych przez policję w toku kontroli drogowej ( § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Skoro takich usterek nie wskazywało, zaś jako przyczynę dodatkowych badań podano tam jedynie "kolizję drogową", to uznanie tego skierowania za "wypadkowe" stanowiło konieczność (podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w sprawach o sygn. akt: III SA/Wr 776/17 i III SA/Wr 477/18).
Nie można zgodzić się przy tym z zarzutem strony, że w sprawie znaczenie miało usytuowanie zbiornika LPG z tyłu samochodu, podczas gdy uszkodzony był przód samochodu. Powołane rozporządzenie w załączniku nr 2 mówi jedynie o uszkodzeniu zasadniczych elementów pojazdu uczestniczącego w wypadku drogowym. Sama okoliczność wypadku (kolizji, zdarzenia drogowego) warunkuje konieczność sprawdzenia zamontowanej instalacji gazowej. Inne rozumienie tych przepisów prowadziłoby do uznaniowości zakresu badań, co w świetle powołanych regulacji jest niedopuszczalne.
W konsekwencji zatem diagnosta – wbrew ciążących na nim obowiązkom wynikających z uprzednio przywołanych przepisów – nie dysponował wydanym przez TDT dokumentem potwierdzającym sprawność zamontowanego w pojeździe zbiornika LPG. Bezwzględnym warunkiem umożliwiającym diagnoście przeprowadzenie "dodatkowego badania technicznego pojazdu" jest uprzednie wydanie przez TDT dokumentu potwierdzającego sprawność (bądź brak tej sprawności) zamontowanych zbiorników LPG. Diagnosta nie posiada uprawnień umożliwiających mu samodzielną ocenę stanu urządzenia technicznego jakim jest zbiornik LPG. Tym samym – skoro w przypadku pojazdu marki [...] brak było wymaganych ustawą dokumentów wystawionych przez TDT – wynik dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez diagnostę winien być bezspornie negatywny. Dodatkowo należy podnieść, że badanie techniczne pojazdu marki [...] obejmowało również badanie okresowe. Z zaświadczenia dotyczącego tego pojazdu i rejestru wynika, że Diagnoście okazano jedynie protokół TDT z [...] lutego 2012 r. Wobec tego w zaświadczeniu i rejestrze, wbrew obowiązującym przepisom - § 6 ust. 2 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r., załącznikowi nr 3 i ust. 4 załącznika nr 8 do rozporządzenia) nie zawarto informacji o dacie i numerze decyzji dopuszczającej zbiornik LPG do eksploatacji.
Odnośnie pojazdów marki [...] i [...]SKO nie zgodziło się z ustaleniami organu I instancji i stwierdziło, że nie można przypisać Diagnoście naruszeń w zakresie przeprowadzonych badań technicznych tych pojazdów, z czym Sąd się zgadza.
Odnośnie pojazdu marki [...], którego badanie techniczne zakończyło się wynikiem negatywnym, zgodzić należy się z Kolegium, że dopiero w korekcie zaświadczenia Diagnosta prawidłowo wpisał numery kodów usterek, ich opisy, a także kwalifikację do rodzaju usterki. W treści wydanego pierwotnego zaświadczenia Diagnosta nie zawarł prawidłowego opisu stwierdzonej usterki. W odniesieniu do badania technicznego pojazdu marki [...], Diagnosta niewłaściwie określił kod stwierdzonej usterki "K.D-2" - "zużyte ogumienie osi przedniej" powinno być bowiem zakwalifikowane do kodu 5.2.2. lit. c - "znaczące odkształcenie lub zużycie koła". W przypadku badania technicznego pojazdu marki [...], przystosowanego do zasilania gazem, Diagnosta nie zamieścił w polu "Uwagi" informacji o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, przez podanie numeru i daty wystawienia decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego, a w rejestrze nie wskazał numeru i daty wystawienia decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, przez co naruszył załącznik nr 3 i ust. 4 załącznika nr 8 do rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. Odnośnie okresowego badania technicznego pojazdu marki [...], należy wskazać – za Kolegium – że opisany w zaświadczeniu kod usterki oznacza "brak numeru (VIN) lub numeru nadwozia (podwozia/ramy) lub nie można go odszukać". W takiej sytuacji, tj. niezgodności cech identyfikacyjnych umieszczonych w pojeździe z danymi zapisanymi w dowodzie rejestracyjnym lub odpowiadającym mu dokumencie, choć usterka kwalifikowana jest jedynie jako istotna, stosownie do treści § 5 ust. 6 rozporządzenia z 26 czerwca 2012 r. Diagnosta był zobligowany do zatrzymania dowodu rejestracyjnego wymienionego pojazdu. Diagnosta nie zastosował się jednak do dyspozycji powołanego przepisu. W odniesieniu do pojazdu marki [...], kod usterki został określony w zaświadczeniu prawidłowo.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu, a następnie w skardze zarzutu błędnego (wadliwego) działania systemu informatycznego, zgodzić należy się z Kolegium, że okoliczność ta nie zwalnia skarżącego, jako uprawnionego diagnosty, od odpowiedzialności z tytułu braków wymaganych prawem zapisów w rejestrze badań technicznych, jak i wystawionych zaświadczeniach o przeprowadzeniu badania technicznego pojazdu. Jak wynika wprost z powołanych wyżej przepisów prawa, diagnosta jest osobą wyłącznie odpowiedzialną za prawidłowe przeprowadzenie badania technicznego pojazdu i właściwe udokumentowanie jego wyniku. Ponadto udokumentowane w aktach sprawy usterki działania systemu informatycznego dotyczyły jedynie numeru i daty wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji, wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego i to tylko w okresie od dnia [...] do [...]września 2013 r.
W przypadku pojazdów: [...]i [...], co do których przeprowadzono okresowe badania techniczne po raz pierwszy przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i które zakończyły się wynikiem pozytywnym, Diagnosta nie ustalił prawidłowo ich daty produkcji (czemu nie zaprzeczał, wskazując, że podjęte działania nie spowodowały ustalenia tej daty w sposób prawidłowy). Zgodzić należy się przy tym z Kolegium, że Diagnosta nie wykorzystał wszystkich dostępnych metod i źródeł pozyskania danych o dacie produkcji badanych pojazdów (np. nie wystąpił do producenta pojazdów, czy nie skorzystał z opinii rzeczoznawcy samochodowego). Brak natomiast możliwości określenia roku produkcji pojazdu lub trudności w ustaleniu tej informacji powinny skutkować odmową określenia daty produkcji pojazdu wraz z odpowiednią adnotacją w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym (w rubryce "Uwagi").
Końcowo należy wskazać, że wbrew zaleceniom zawartym, w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 373/15 organy nie podjęły próby oceny ciężaru uchybień diagnosty w zakresie nieuwidocznienia w zaświadczeniu kodu usterek, nie mniej jednak nie mogło to stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W sprawie bowiem stwierdzono niewątpliwie przesłanki skutkujące cofnięciem Diagności uprawnień, chociażby z powodu nieprawidłowo przeprowadzonego badania pojazdu marki [...] z instalacją gazową, który uczestniczył w zdarzeniu drogowym, czego konsekwencją był obowiązek sprawdzenia przez Diagnostę dokumentów potwierdzających sprawność zbiorników LPG w tym pojeździe, wydanych przez dozór techniczny.
W konsekwencji powyższego – jako niewadliwe – należało uznać przyjęcie organów, że – skoro w sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy, to zobligowane one były do cofnięcia skarżącemu (jako diagnoście) uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Podkreślenia bowiem wymaga, że przywołany przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy - stanowiący podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji. Celem regulacji prawnej ustanowionej na gruncie art. 84 ust. 3 ustawy jest zapobieganie sytuacjom, w których dopuszcza się do ruchu pojazdy niesprawne, bądź w istocie niesprawdzonych pod względem technicznym, co naraża na niebezpieczeństwo uszkodzenia ciała lub utraty życia osoby korzystające ze zgłoszonych do badań pojazdów jak i innych użytkowników drogi, nie mówiąc już o szkodach w mieniu (zob. wyrok WSA w B. z [...] czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Bd 333/07; wyrok NSA z [...] października 2008 r., sygn. akt I OSK 1450/07; wyrok NSA z [...] grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1251/12). Dodać do tego można, że od kwalifikacji i rzetelności osób wykonujących zawód diagnosty w ogromnej mierze zależy stan techniczny pojazdów znajdujących się w ruchu, a więc i bezpieczeństwo tego ruchu drogowego (art. 66 ust. pkt 1 ustawy).
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy obu instancji, wydając zaskarżone decyzje działały zgodnie z obowiązującymi przepisami. Tym samym nie można podzielić zarzutów skargi, jakoby organy dopuściły się naruszenia prawa materialnego i zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z art. 6, 7, 8, 9, 10, 77, 79 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie doszło również do naruszenia art. 107 k.p.a. gdyż zaskarżona decyzja została należyty sposób uzasadniona i zawierała wszystkie niezbędne elementy. Organy, w szczególności odniosły się do wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z [...] grudnia 2015 r., a następnie dokonały ponownej – poprawnej w ocenie Sądu – weryfikacji czynów skarżącego jako diagnosty. Tym samym – na tym etapie – nie można ich uznać za przedwczesne, czy też nieprawidłowo zakwalifikowane, czy wreszcie uzasadnione.
Tym samym, uznając że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.