III SA/Wr 509/16

III SA/Wr 509/16 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2016-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała /przewodniczący/
Julia Szczygielska
Magdalena Jankowska-Szostak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
*Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 42 poz 288
art. 33, art. 34
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2006 r. w sprawie egzekucji grzywien, kar pieniężnych, opłat sądowych i kosztów  postępowania w sprawach cywilnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Julia Szczygielska, Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca), Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi T. A. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...]; II. uchyla postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela; III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej k.p.a.) oraz art. 18 i art. 34 § 4 i § 5, art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia, wniesionego przez T. A. (dalej skarżący, strona, zobowiązany), na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (administracyjnego organu egzekucyjnego) z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie wystawionego przez wierzyciela, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] marca 2015 r., obejmującego należność z tytułu grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego kredytowanego w kwocie należności głównej 800,00 zł, Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec zobowiązanego, na wniosek wierzyciela. Zobowiązany skierował do organu egzekucyjnego zarzuty, dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W piśmie tym jako podstawę zarzutów wskazał art. 33 § 1 pkt 4 - tj. błąd co do osoby zobowiązanego. W uzasadnieniu podniósł, że nie jest stroną postępowania, gdyż nigdy nie był kontrolowany przez Inspekcję Transportu Drogowego i nie pracował jako kierowca pojazdów ciężarowych.
W dniu [...] kwietnia 2015 r. organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionego zarzutu na postępowanie egzekucyjne.
Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. znak [...] uznał zarzut za nieuzasadniony, gdyż nie znalazł podstaw prawnych do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wyjaśnił, że nie zachodzą żadne z przesłanek, na które powoływała się Strona. Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie, a wierzyciel, po rozpatrzeniu ww. zażalenia, ostatecznym postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. znak [...] utrzymał swoje wcześniejsze postanowienie w mocy stwierdzając, że mandat karny kredytowany został wystawiony na prawidłowy podmiot.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie uznał wniesionego przez stronę zarzutu. W uzasadnieniu postanowienia organ, związany stanowiskiem wierzyciela, oddalił zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.
Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez zobowiązanego. Dyrektor Izby Skarbowej we W. stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, podkreślając, że w postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i dotyczy to także Dyrektora Izby Skarbowej we W. Organ II instancji pokreślił, że kwestia błędu co do osoby zobowiązanego, którą wyczerpująco rozstrzygnął wierzyciel w swoim postanowieniu, wiąże zarówno Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. jak i Dyrektora Izby Skarbowej we W. Wyjaśniając tę kwestię, organ egzekucyjny uwzględnił wszelkie znane mu fakty i dowody, które zgromadził w sprawie. Organ odwoławczy przypomniał, że organ egzekucyjny stwierdził, że w postępowaniu egzekucyjnym niezasadny był zarzut błędu co do osoby zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...].
Dyrektor Izby Skarbowej we W. ocenił, że rozpatrując wymieniony zarzut, organ odniósł się merytorycznie do okoliczności, które zobowiązany wskazał w piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Jak wynika z ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia [...] listopada 2015 r., zebrany w sprawie materiał dowodowy przesądza o tym, że zobowiązany był osobą, co do której zasadne było wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego wobec niego przedmiotowego tytułu wykonawczego. Organ II instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania, w ramach którego przesłuchano w charakterze świadka prezesa zarządu spółki "A" sp. z o.o., potwierdzono, że w dniu [...] maja 2014 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...] kierował T. A. Świadek wyjaśnił, że Spółka nie zatrudniała innej osoby o podobnych danych personalnych. Jednocześnie ustalono, iż T. A. po zdarzeniu porzucił pracę, a jedynie podczas rozmowy telefonicznej z Prezesem Zarządu przyznał, iż podczas kontroli Inspekcji Transportu Drogowego został ukarany mandatem karnym za brak wymaganych dokumentów.
W opinii organu odwoławczego okolicznością świadczącą o zatrudnieniu zobowiązanego w spółce "A" sp. z o.o. miał być też fakt odprowadzania składek do ZUS. Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że wierzyciel powołał się na ustalenia K. Inspektora Transportu Drogowego, który uzyskał od Starosty S. informację o fakcie, że T. A. na dzień kontroli, tj. na dzień [...] maja 2014 r. nie posiadał jeszcze wpisów w prawie jazdy, potwierdzających przejście wymaganego szkolenia oraz uzyskanie zaświadczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających brak przeciwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo ustalił, że istniała przesłanka do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a strona postępowania została ustalona prawidłowo i wskazał, że w oparciu o dotychczasowe ustalenia brak jest jakichkolwiek wiarygodnych przesłanek wskazujących na to, że to inna osoba niż T. A. był sprawcą wykroczenia z dnia [...] maja 2014 r.
Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, uczynił zadość obowiązkom, wynikającym z treści ww. przepisów, odniósł się wyczerpująco do argumentów i dowodów przedstawionych przez Skarżącego.
Skargę na w/w postanowienie wniósł T. A. zarzucając po pierwsze brak merytorycznego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy nie uwzględniając wszystkich dowodów będących w posiadaniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., a tym samym będących w posiadaniu Dyrektora Izby Skarbowej we W., a w konsekwencji wskazał na niezgodne rozpatrywanie sprawy z art. 6,7,8,9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący wniósł o:
1) uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego wnikliwego i merytorycznego rozpatrzenia uwzględniając wszystkie dowody będące w posiadaniu organów rozpatrujących sprawę;
2) przeprowadzenia konfrontacji między pokrzywdzonym T. A. a prezesem firmy "A";
3) umorzenie postępowania na podstawie błędu co do osoby zobowiązanego art. 33 § 1 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W uzasadnieniu skargi podkreślił, że nie kwestionuje się tego, że w firmie "A" Sp. z o.o., była zatrudniona osoba jako kierowca podająca dane osobowe pokrzywdzonego, ale z całą pewnością tą osobą nie był pokrzywdzony, ponieważ nie pracował w tej firmie, jak też nie podpisywał umowy o pracą z firmą "A" Sp. z o.o. Skarżący szczegółowo określił okoliczności faktyczne świadczące jego zdaniem o tym, że to nie on był poddany kontroli przez organy transportu drogowego w dniu [...] maja 2015 r. i podkreślił, że organy nie zapoznały się odpowiednio z wniesionymi do niego pismami i dowodami w sprawie lub wybierają tylko te wątki, które odpowiadają mu do nieprawidłowego i nieprecyzyjnego załatwienia sprawy. Organy powinny bezstronnie i merytorycznie rozpatrzyć i zweryfikować każdą sprawę podchodząc do niej w sposób indywidualny, nie pomijając przy tym poszczególnych dowodów w sprawie. Skarżący podkreślił, że organy administracji publicznej powinny brać pod uwagę wszystkie dowody będące w jego posiadaniu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. skarżący dostarczył sprawozdanie biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. z zakresu grafologii i badań dokumentów, z którego wynika , że na dokumentach dostarczonych do badania (w tym umowy o pracę zawarta pomiędzy "A" sp. z o.o., a T. A.) widnieją podpisy, które nie zostały nakreślone przez T. A.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając zaistniałe w sprawie okoliczności faktyczne i prawne stwierdził co następuje:
Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji /postanowień, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.
Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), w związku z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. /t.j. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, czy też to prawo narusza.
Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie postanowień, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. - nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego, materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Sąd rozpoznają sprawę w myśl art. 135 p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), a także gdy zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. ( art. 145 § 1 pkt.2 p.p.s.a.).
Podstawę materialnoprawną podjętych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2013 r.,poz.267 ze zm., w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, zwanej dalej u.p.e.a.)., gdyż przedmiotem skargi jest postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak [...] w sprawie zarzutu na postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie wystawionego przez wierzyciela, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego tytułu wykonawczego o nr [...].
Ponadto wskazać należy, że w postępowaniu w sprawie zarzutów organ egzekucyjny zobligowany jest do stosowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. Zgodnie z treścią art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzut zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 4 wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca i dotyczy to także Dyrektora Izby Skarbowej we W. czyli na podstawie wskazanych regulacji Dyrektor Izby Skarbowej oraz Naczelnik Urzędu Skarbowego jako organy egzekucyjne są związane stanowiskiem wierzyciela, którym w niniejszej sprawie był Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W konsekwencji kontroli Sądu w niniejszej sprawie w celu niezbędnego jej wyjaśnienia podlegały nie tylko postanowienia organów egzekucyjnych: Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], ale również postanowienia Wierzyciela - Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 nr [...] i poprzedzające je postanowienie tego organu z dnia [...] października 2015 r. nr [...].
Nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio większość zasad ogólnych przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego (zob. art. 18 u.p.e.a.), przy czym zróżnicowany jest zakres adaptacji tych zasad w postępowaniu egzekucyjnym. Najszersze zastosowanie mają: wynikająca z art. 6 k.p.a. zasada legalności, wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, określona w art. 8 k.p.a. zasada zaufania, zasada udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasady szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.) i zasada sądowej weryfikacji rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej (art. 16 k.p.a.).
Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga musi być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego daje podstawy do uchylenia tak zaskarżonego postanowienia, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz postanowienia wierzyciela w sprawie nieuwzględnienia wniesionego zarzutu egzekucyjnego.
Podkreślić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty, zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów reguluje art. 34 u.p.e.a. I tak zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule, wymogów określonych w art.102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z treścią art. 3 u.p.e.a. - egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Oznacza to, że obowiązek podlega egzekucji wówczas, gdy wynika z decyzji lub postanowienia odpowiedniego organu.
Podstawą zaś wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest wystawiony przez wierzyciela dokument urzędowy, stwierdzający istnienie i wymagalność obowiązku, który w/w ustawa określa mianem "'tytułu wykonawczego". W tytule wykonawczym wierzyciel obowiązany jest poza innymi elementami wskazać imię i nazwisko zobowiązanego a także numer Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) (art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), a także wskazać podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a.).
Mówiąc o podstawie prawnej prowadzonej egzekucji należy przez to rozumieć przepisy, na mocy, których dopuszczalne jest prowadzenie egzekucji administracyjnej obowiązków danego rodzaju, gdy zaś przez wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku należy rozumieć powołanie ostatecznej decyzji, z mocy której na zobowiązanym ciąży egzekwowany obowiązek.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2015 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący należność w wysokości 800 zł. Należność pieniężna wynika z grzywny nałożonej mandatem karnym kredytowanym seria [...] nr [...]. Zgodnie z informacją przekazaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tytuł wykonawczy nr [...] został doręczony zobowiązanemu T. A. w dniu [...] kwietnia 2015 r.
W piśmie z [...] kwietnia 2015 r. zobowiązany złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wniosek został umotywowany, tym że zaistniał błąd co do osoby zobowiązanego. T. A. wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2014 r. nie otrzymał mandatu [...], ponieważ nie jechał samochodem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o nr rejestracyjnym [...] należącego do "A" spółki z o.o. i nigdy nie pracował w tym przedsiębiorstwie. Główny Inspektor Transportu Drogowego jako wierzyciel w postępowaniu egzekucyjny nie uwzględnił wniesionego przez zobowiązanego zarzutu egzekucyjnego błędu co do osoby zobowiązanego. Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na zeznania Prezesa zarządu "A" Sp. z o.o., który wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2014 r. pojazdem marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierował T. A., zatrudniony w spółce na stanowisku kierowcy. Świadek wyjaśnił, że spółka nie zatrudniała innej osoby o podobnych danych personalnych, ponadto wskazane zostało, że T. A., natychmiast po zdarzeniu porzucił pracę, a jedynie podczas rozmowy telefonicznej z Prezesem Zarządu spółki przyznał, że podczas kontroli Inspekcji Transportu Drogowego został ukarany mandatem karnym za brak wymaganych dokumentów. Wierzyciel powołał się też na dokonywanie wpłat przez spółkę z o.o. "A" do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za wykonywanie pracy przez T. A. Wierzyciel podkreślił, że K. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego uzyskał informację od Starosty S. o fakcie, że na dzień kontroli ([...] maja 2014 r.) T. A. nie posiadał jeszcze wpisów w prawie jazdy, potwierdzających przejście wymaganego szkolenia oraz uzyskanie zaświadczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających brak przeciwskazań do pracy na stanowisku kierowcy.
Należy podkreślić, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok NSA z 29 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 2801/97 oraz wyroki NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1514/08 i z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07 wskazujące na konieczność przedstawienia przez składającego zarzut dowodu na to, że zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego). Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, kiedy organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego, w związku z czym doręczył jej tytuł wykonawczy oraz pouczył o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, kiedy wskazano w tytule wykonawczym osobę, na której nie ciąży obowiązek egzekucyjny. Zgodnie z wyrokiem WSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 858/10 z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany chociaż noszącej to samo imię i nazwisko lub też skierowanie egzekucji do spółki o nazwie "X", podczas gdy decyzja nakładająca obowiązek dotyczyła przedsiębiorstwa państwowego nazywającego się również "X".
Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, co prawda że tytuł wykonawczy skierowany do egzekucji wskazuje jako zobowiązanego T. A., w którym jako podstawę prawną obowiązku zapłaty 800 zł wskazuje grzywnę nałożoną w drodze mandatu karnego kredytowego wystawionego [...] maja 2014 r. oznaczonego numerem [...]. Natomiast skarżący konsekwentnie kwestionuje całe zdarzenie ze swoim w nim udziałem, zaprzecza, że był kiedykolwiek zatrudniony w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "A", że prowadził kiedykolwiek samochód będący własnością tej spółki. Sąd podkreśla, że w aktach spawy znajdują się oświadczenia D. A. F. A. oraz M. A. z [...] grudnia 2015 r., z których wynika, że skarżący w dniu [...] maja 2014 r. przebywał w S., tym samym nie mógł być tego dnia w województwie K. Sąd wskazuje, że z przywołanych przez wierzyciela zeznań Prezesa spółki z o.o. "A" nie wynika, że osoba zatrudniona w jego przedsiębiorstwie jako T. A. jest to rzeczywiście T. A. kwestionującym fakt pracy w tej spółce i okoliczność prowadzenia samochodu należącego do tej spółki.
Nadto podkreślenia wymaga, że w trakcie postępowania sadowo-administracyjnego skarżący przedłożył opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym we W. z zakresu grafologii i badań dokumentów, z której wynika, między innymi, że podpis "T. A." znajdujący się na umowie o pracę ze spółką z ograniczoną odpowiedzialnością "A" nie został nakreślony przez T. A. (k. 60 akt sądowych). Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający z przedłożonego przez skarżącego dokumentu, gdyż przewidziana tym przepisem instytucja uzupełnienia postępowania dowodowego służy wyjaśnieniu istotnych wątpliwości, które pojawiły się w trakcie procesu oceny legalności rozstrzygnięcia administracyjnego, a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2015 r. poz.658) postanowienie przedmiotem którego jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie podlega kontroli sądu, w przeciwieństwie do wcześniejszego stanu prawnego, kiedy to zobowiązany mógł kwestionować stanowisko wierzyciela przed sądem.
W świetle powyższego, w sytuacji gdy stanowisko wierzyciela pozostaje poza kontrolą Sądu, a organ egzekucyjny, którego postanowienie w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego wydawane jest na podstawie stanowiska wierzyciela, którym organ egzekucyjny jest związany, o czym stanowi art. 34 § 1 u.p.e.a., to w opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie właśnie wierzyciel, którym w tej sprawie jest Główny Inspektor Transportu Drogowego musi usunąć wątpliwości co do osoby zobowiązanego. Wierzyciel powinien był odnieść się do zarzutu z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. mając na uwadze, że zarzuty są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, przy rozpatrywaniu których stosuje się przepis art.7 k.p.a., art.75 § 1 k.p.a., art.77§ 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a.
Ponownie rozpoznając sprawę wierzyciel uczyni to wykorzystując w tym celu wszystkie dostępne środki dowodowe, w szczególności pisemne oświadczenia F., M. oraz D. A. oraz opinię biegłego grafologa. Wierzyciel podejmie wszelkie działania mając na uwadze przywołane zasady wynikające z art. 6 k.p.a. legalności, z art. 7 k.p.a. prawdy obiektywnej, z art. 8 k.p.a. zaufania, z art. 9 k.p.a. udzielania informacji, z art. 11 k.p.a. przekonywania.
Natomiast organ egzekucyjny zobowiązany będzie do przyjęcia prawidłowo uzasadnionego stanowiska wierzyciela
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że badając pod kątem legalności podjęte w rozpatrywanej sprawie zaskarżone postanowienia, Sąd uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co obligowało do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.