III SA/Wr 466/25

III SA/Wr 466/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 1, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.G. na czynność Komendanta Straży Miejskiej w Wałbrzychu w przedmiocie wydania dyspozycji usunięcia pojazdu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
W dniu 18 września 2025 r. funkcjonariusz Straży Miejskiej w Wałbrzychu wydał na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm) zwanej dalej – w skrócie – "p.r.d.", dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rejestracyjnym [...] (dalej: pojazd) z powodu stwierdzenia, że stan tego pojazdu wskazuje na to, że nie jest używany.
Pismem z 4 listopada 2025 r. G. G. (dalej: skarżący) wniósł skargę na czynność Straży Miejskiej w Wałbrzychu "dotyczącą wydania dyspozycji usunięcia pojazdu" Wskazał, że wracając z urlopu w dniu 11 lipca 2025 r. jego pojazd uległ awarii i oczekiwał na naprawę. Dodał, że został pozostawiony w miejscu do tego przeznaczonym oraz niestwarzającym zagrożenia. Podkreślił, że pojazd posiadał tablice rejestracyjne, kompletne opony, szyby oraz ważne ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału III z dnia 27 listopada 2025 r. wezwano skarżącego do podpisania skargi lub nadesłania jej prawidłowo podpisanego odpisu terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący uzupełnił brak formalny w dniu 9 grudnia 2025 r. podpisując skargę w siedzibie Sądu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Straży Miejskiej w Wałbrzychu wniósł o jej odrzucenie. Podkreślił, że czynność objęta skargą nie jest decyzją administracyjną ani też nie rozstrzyga o indywidualnych obowiązkach lub uprawnieniach, dlatego nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. (art. 3 § 2a p.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę w związku z wydaniem w dniu 18 września 2025 r. przez Straż Miejską w Wałbrzychu dyspozycji usunięcia pojazdu będącego jego własnością z miejsca postoju, w trybie art. 50a ust. 1 p.r.d. Zgodnie z tym przepisem, pojazd pozostawiony bez tablic rejestracyjnych lub pojazd, którego stan wskazuje na to, że nie jest używany, może zostać usunięty z drogi przez straż gminną lub Policję na koszt właściciela lub posiadacza.
Dokonując oceny dopuszczalności wniesionej skargi, należy rozważyć charakter czynności usunięcia pojazdu w trybie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Z powołanych bowiem przepisów p.p.s.a. wynika, że nie każde działanie, czynność, bezczynność czy przewlekłość w działaniu organu administracji podlega kontroli sądów administracyjnych.
Zdaniem Sądu, czynność wydania dyspozycji usunięcia pojazdu nie może zostać uznana za "inny akt lub czynność" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie podnosi się, że akt lub czynność, które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.: 1) powinny posiadać charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2011 r., II GSK 177/10, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl); 2) powinny mieć charakter indywidualny; 3) są wydawane (zaś czynność – podejmowana) władczo w sferze administracji publicznej przez podmiot wykonujący administrację publiczną; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. postanowienie NSA z 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 7234/21, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotu niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona czynność dokonana w trybie art. 50a ust. 1 p.r.d. jest konsekwencją zaistnienia stanu faktycznego określonego w tym przepisie. W przypadku bowiem uznania przez właściwe służby, że zaistniały przesłanki określone w art. 50a ust. 1 p.r.d., usunięcie pojazdu w powyższym trybie jest obowiązkiem organu. Tym samym uznać należy, że w takim przypadku straż miejska nie jest organem uprawnionym do władczego działania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. nie podejmuje czynności oraz aktów z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie jest bowiem konsekwencją istnienia po stronie skarżącego – jako właściciela pojazdu – jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisów prawa (por. postanowienie WSA w Warszawie z 14 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1840/13, postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 584/17; dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powyższe oznacza dla niniejszej sprawy, że ze względu na swój charakter, wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, jak również następcze usunięcie i odholowanie pojazdu na jej podstawie, nie mieszczą się w zakresie kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Nie jest to bowiem inny sposób załatwienia sprawy niż decyzja czy postanowienie, akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wskazany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Skarga wniesiona na czynność wydania dyspozycji usunięcia pojazdu jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w cytowanych wyżej przepisach, nie podlega rozpoznaniu przez sąd.
Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi (punkt II sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.