III SA/Wr 443/04

III SA/Wr 443/04 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-07-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Anna Moskała
Krystyna Anna Stec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Ochrona zdrowia
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 113  par. 1 w zw. z  art. 126
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant: Adam Sak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie sprostowania o d d a l a skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] Nr [...], którym sprostowano postanowienie z [...].
Z akt sprawy wynika, że pismem sporządzonym 30.03.2003 r. R. K. powiadomił Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o zakończeniu prac modernizacyjnych (zmiana pomieszczeń salonu motoryzacyjnego na lokal gastronomiczny) w lokalu przy ul. B. [...] w L. i o zamiarze przystąpienia do jego użytkowania.
Orzeczeniem z [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. - powołując art. 56 ustawy Prawo budowlane - postanowił nie zgłosić sprzeciwu w dopuszczeniu do użytkowania w/w obiektu. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano m.in., że czynności odbiorowe przeprowadzono 24.06.2003 r.
Postanowieniem z [...] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. sprostował - na podstawie art. 113§1 i §3 Kodeksu postępowania administracyjnego - m.in. omyłkę polegającą na nieuwzględnieniu daty oględzin pomieszczeń lokalu. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organ stał na stanowisku, że analiza akt sprawy wskazuje, iż 24.06.2003 r. sporządzono jedynie protokół, zaś czynności odbiorowe (kontrolne) miały miejsce 10.06.2003 r.
Organ odwoławczy - utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji w przedmiocie sprostowania - wskazał, że dokumenty zgromadzone w sprawie potwierdzają, iż kontrola obiektu miała miejsce 10.06.2003 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. K. wniósł o zmianę postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] przez sprostowanie daty odbioru na dzień 10.05.2003 r. Postanowieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. - utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie sprostowania - skarżący zarzucił obrazę art.75§1 i §3 w zw. z art.77§1 i §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez pominięcie dowodów z przesłuchania świadków i biegłych oraz błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że kwestionowana przez skarżącego dokumentacja jest dowodem obiektywnym i wystarczającym w sprawie dopuszczenia lokalu do użytkowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący twierdził, że rzeczywista kontrola obiektu miała miejsce 10.05.2003 r. i domagał się przeprowadzenia na te okoliczności dowodu z zeznań świadków.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Po myśli art.1§1 i §2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz.1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Nadto zgodnie z art.3§1 ustawy z 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz.1270 ze zm.) - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą.
W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest władny zmienić orzeczenie wydane przez organ administracyjny, (czego domagał się w niniejszej sprawie skarżący). Sąd administracyjny może orzeczenia te jedynie kontrolować. Rolą sądu administracyjnego jest stwierdzenie - w ramach kontroli pod względem zgodności z prawem - czy organ administracyjny nie naruszył prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, czy nie doszło do naruszenia prawa - dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub czy nie miało miejsca inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzenie uchybień w powyższym zakresie skutkuje uchyleniem zaskarżonego aktu (art.145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), gdy zaś zaskarżony akt nie narusza prawu w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowaniu z obrotu prawnego - skarga podlega oddaleniu (art.151 powołanej ustawy).
W ocenie sądu w niniejszej sprawie skarga była bezzasadna.
Przypomnieć należy, iż przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie w przedmiocie sprostowania postanowienia.
Zgodnie z przepisem art. 113§1 w zw. z art.126 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.) organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ orzeczeniach (decyzjach czy postanowieniach).
A zatem kontroli wymaga czy organ administracyjny prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie powołany wyżej przepis.
Na wstępie rozważań w tym przedmiocie wskazać należy, iż na gruncie powołanego przepisu nie budzi wątpliwości, że - co do zasady - dopuszczalność sprostowania dotyczy zarówno sentencji, jak i uzasadnienia orzeczeń. Wynika to z zestawienia powołanego przepisu art. 113§1 z art. 107 w zw. z art. 126, w myśl którego postanowienie składa się nie tylko z sentencji ale i z uzasadnienia orzeczenia (vide: postanowienie SN z 15.04.1982r. sygn.akt I PZ 7/82; OSNC 1982/10/155, postanowienie SN z 23.04.1976r. sygn.akt I PO 9/76; OSNC 1976/12/270 - na tle analogicznej regulacji kpc).
Ugruntowany jest też pogląd, że przyjęta w art.113§1 Kpa zamknięta klasyfikacja wadliwości uzasadniających sprostowanie orzeczenia obejmuje - oprócz błędów pisarskich i rachunkowych - także inne oczywiste omyłki. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela prezentowane w orzecznictwie i doktrynie stanowisko, że istota omyłki - w rozumieniu powołanego art.113 Kpa - to jest jej "oczywistość" polega na zawarciu w orzeczeniu czegoś, co jest - w sposób widoczny - sprzeczne z zamierzeniem organu administracyjnego. Oczywistość omyłki zazwyczaj można stwierdzić np. przez porównanie treści orzeczenia (sentencji i uzasadnienia) z aktami sprawy i zawartymi w niej dokumentami (vide: wyrok NSA z 17.10 2001 r. sygn.akt II SA 1099/01; wyrok NSA z 22.01.1998 r. sygn.akt IV S.A. 531/96).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie przyjąć należy, iż wolą organu było -o czym świadczy treść uzasadnienia orzeczenia - wskazanie dat dni, podczas których miejsce miało dokonywanie czynności związanych z oględzinami i odbiorem lokalu. W aktach sprawy znajdują się dokumenty wskazujące, iż czynności takie miały miejsce także 10.06.2003 r. (vide: "protokół poboru wody" k-4; "sprawozdanie z badania wody..." k-5-6, "orzeczenie nr 315/S/2003" k-7).
W tych okolicznościach, zdaniem składu orzekającego, uzasadniona jest teza, że daty 10.06.2003 r. organ nie wskazał w uzasadnieniu postanowienia z [...] Nr [...] - jako daty czynności odbiorowych - sprzecznie ze swym zamierzeniem, i że nastąpiło to wskutek omyłki o charakterze oczywistości. A zatem omyłka w tym zakresie ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej, podlegającej sprostowaniu w trybie art.113 Kpa. Sprostowanie to nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany orzeczenia, nie stanowi ponownego rozstrzygnięcia sprawy (odmiennego od pierwotnego), nie zmienia istoty poczynionych ustaleń stanu faktycznego lecz jedynie prostuje je, doprowadza do stanu zgodnego z zamiarem organu orzekajacego - o czym świadczy skonfrontowanie uzasadnienia orzeczenia z materiałem dowodowym sprawy.
"Oczywistość omyłki" z istoty swej wyklucza możliwość czynienia w sprawie - przy zastosowaniu trybu z art.113 Kpa - nowych ustaleń i prowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do oceny prawdziwości dowodów zgromadzonych w sprawie. Tryb sprostowania decyzji czy postanowienia nie jest trybem właściwym do podważenia merytorycznych rozstrzygnięć, ustaleń poczynionych w sprawie i oceny zgromadzonych dowodów, w tym ich wiarygodności.
Bezzasadnie zatem w sprawie o sprostowanie orzeczenia skarżący zarzucił organowi odwoławczemu uchybienie przepisów regulujących postępowanie dowodowe.
Także w postępowaniu sądowym - w sprawie, przedmiotem której jest kontrola postanowienia o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej - ocena dowodów wykracza poza ramy sprawy. Wskazać dodatkowo mozna, że zgodnie z art.106§3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd przeprowadzić może jedynie dowody uzupełniające z dokumentów (nie zaś ze świadków), i to jedynie, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art.151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.