III SA/WR 44/25

III SA/Wr 44/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska /sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 130a ust. 10h oraz 10j
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. reprezentowanego przez kuratora adw. K. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 28 października 2024 r. nr SSKO/RD-421/133/2024 w przedmiocie zobowiązania do solidarnej zapłaty wysokości kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości oraz zniszczeniem pojazdu I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na rzecz kuratorki adwokat K. F. ustanowionej dla J. S., którego miejsce pobytu nie jest znane, wynagrodzenie w kwocie 1440 (słownie: tysiąc czterysta czterdzieści) złotych.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 października 2024 r. (nr SSKO/RD-421/133/2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, organ odwoławczy, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. S., dalej: skarżący, strona), reprezentowanego przez kuratora - adwokat K. F., od decyzji Starosty Polkowickiego z dnia 30 sierpnia 2024 r. (nr KD.7135.9.2022) w przedmiocie zobowiązania D. G. oraz J. S. solidarnie do zapłaty kosztów w wysokości 14.618 zł związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości oraz zniszczeniem pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
Z uzasadnienia decyzji oraz z akt sprawy wynika, że w dniu 16 września 2022 r. funkcjonariusz Policji wydał dyspozycję usunięcia z drogi pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] na parking strzeżony w C., ponieważ nie było możliwości zabezpieczenia tego pojazdu w inny sposób. Z dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że pojazd został odebrany od J. S. W dniu 16 września 2022 r. zostało wystawione również powiadomienie, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu albo porządkowi ruchu drogowego lub utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. z 2018 r., poz. 2285, dalej: rozporządzenie), skierowane do J. S. informujące o usunięciu przedmiotowego pojazdu na parking strzeżony. Jednocześnie poinformowano, że nieodebranie pojazdu w okresie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia będzie skutkowało wystąpieniem do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Powiadomienie to zostało podpisane przez J. S.
Wraz z pismem z 17 października 2022 r. Komenda Powiatowa Policji w Polkowicach, przesłała Staroście Polkowickiemu dyspozycję usunięcia pojazdu wraz z powiadomieniem.
W ramach czynności wyjaśniających ustalono, że pojazd stanowił własność D. G. (umowa sprzedaży z 25 czerwca 2020 r.) w związku z czym pismami z 26 października i 9 listopada 2022 r. powiadomiono odpowiednio J. S. i D. G. o przechowywaniu pojazdu na parkingu strzeżonym, wskazano, że po uiszczeniu należności za jego usunięcie i przechowywanie pojazd może być zwrócony właścicielowi. Pouczono, że nieodebranie pojazdu z parkingu strzeżonego w terminie 3 miesięcy, który to termin upłynie 17 grudnia 2022 r. będzie skutkowało wystąpieniem przez organ do Sądu o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu Polkowickiego. Pismami z 27 grudnia 2022 r. wezwano J. S. i D. G. do odbioru pojazdu po uiszczeniu należności za jego usunięcie z drogi i przechowywanie oraz poinformowano o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego.
W związku z brakiem zastosowania się stron do wskazanych wyżej wezwań Starosta wystąpił do Sądu Rejonowego w Głogowie o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Polkowickiego, co nastąpiło na podstawie prawomocnego postanowienia tego Sądu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I Ns 117/23.
Decyzją z dnia 30 sierpnia 2024 r. Starosta Polkowicki powołując się na art. 130a ust. 10h oraz 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 z ze zm., dalej: "p.r.d."), zobowiązał D. G. oraz J. S. do zapłaty kosztów, w wysokości 14.618 zł, związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości oraz zniszczeniem przedmiotowego pojazdu.
W odwołaniu od powyższej decyzji kurator J. S. wskazała, że skoro za podstawę prawną wydanej decyzji przyjęto art. 130a ust. 10h u.p.r.d., to przepis ten zobowiązuje do zapłaty kosztów, o których w nim mowa, jedynie osobę będącą właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi, a tą osobą, jak ustalił organ, był D. G., a nie J. S. Nawet w przypadku przyjęcia, że podstawą prawną obciążenia kosztami odwołującego się był art. 130a ust. 10i u.p.r.d., to organ I instancji dokonał błędnych ustaleń, że w chwili usunięcia pojazdu z drogi znajdował się on w jego władaniu.
Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 28 października 2024 r. SKO utrzymało w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy powołał mające w sprawie zastosowanie przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. Kolegium zauważało, że z akt sprawy wynika, że wydana w dniu 16 września 2022 r., przez funkcjonariusza Komendy Powiatowej Policji w Polkowicach, dyspozycja Nr [...] dotycząca usunięcia przedmiotowego pojazdu marki [...] w związku z brakiem możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, podyktowana została okolicznościami wynikającymi z art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b p.r.d., tj. z uwagi na kierowanie nim przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu oraz nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu. Osobą tą, co nie budzi żadnych wątpliwości w sprawie, był J. S., który własnym podpisem poświadczył odbiór od funkcjonariusza Policji, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, powiadomienia, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia.
W ocenie Kolegium, w sprawie ziściły się, normowane przepisem art. 130a ust. 10 p.r.d., przesłanki pozwalające Staroście na wystąpienie do właściwego sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu Polkowickiego, usuniętego z drogi pojazdu marki [...] stanowiącego własność D. G. Konsekwencją złożonego wniosku było prawomocne postanowienie z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt I Ns 117/23, którym Sąd orzekł przepadek, stanowiącego własność D. G. pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], na rzecz Powiatu Polkowickiego. W tak opisanych okolicznościach faktycznych, obowiązkiem Starosty było wszczęcie postępowania administracyjnego celem wydania decyzji znajdującej oparcie w art. 130a ust. 10h i ust. 10i p.r.d., tj. decyzji o ustaleniu osobie będącej właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu (D. G.), kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania jak również solidarnie z nią osobie, we władaniu której znajdował się pojazd (J. S.), która dysponowała nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.
Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo przyjął, że kosztami związanymi z usunięciem z drogi i przechowywaniem pojazdu, należało obciążyć D. G. i solidarnie z nim J. S. Zasadnie ustalono, że koszty te powinny być naliczone za okres od 16 września 2022 r. (data usunięcia pojazdu) do 10 sierpnia 2023 r. (data uprawomocnienia się postanowienia o przepadku pojazdu) i że powinny wynosić, z uwzględnieniem przepisów uchwał Rady Powiatu Polkowickiego z dnia 4 listopada 2021 r. Nr XXVI/23 8/2021 oraz z dnia 29 listopada 2022 r. Nr XXXVIII/3 06/2022 w sprawie ustalenia wysokości opłat za czynności związane z usuwaniem pojazdów oraz ich przechowywaniem na parkingu strzeżonym oraz kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu, odpowiednio na 2022 r. i 2023 r. - 14.618,00 zł.
SKO za bezzasadny uznało zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. Nie podzieliło też zarzutu, że w stosunku do J. S. decyzja została wydana bez podstawy prawnej, bowiem choć organ I instancji, w podstawie prawnej decyzji, nie przywołał ust. 10i z art. 130a p.r.d, który stanowi o obowiązku poniesienia ustalonych kosztów solidarnie z właścicielem przez osobę dysponującą nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, to jednak, po pierwsze, wskazał na art. 130a ust. 10h p.r.d., który odwołuje się do ust. 10i. Po wtóre, brak wskazania pełnej podstawy prawnej nie czyni decyzji wadliwą, w przypadku gdy rozstrzygnięcie organu znajdowało oparcie w istniejącym przepisie prawa, który należało zastosować w sprawie.
W skardze skarżący, reprezentowany przez kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, zarzucił decyzji SKO naruszenie:
- art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, że niepowołanie podstawy prawnej wydania decyzji przez organ I instancji co do zobowiązania J. S. nie czyni decyzji wadliwą, podczas gdy przepis nakłada obowiązek podania podstawy prawnej danego rozstrzygnięcia a zatem nakazania określonego zachowania, a nie wskazania dowolnej podstawy prawnej, tj. dowolnego przepisu,
- art. 7 i 8 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez wykonania czynności, do których organ był zobowiązany w racjonalnym terminie, jak również wydanie decyzji bez uprzedniego ustalenia, że J. S. władał pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w chwili usunięcia tego pojazdu,
- art. 130a ust. 10 p.r.d. i § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis nie nakłada obowiązku powiadomienia właściciela pojazdu o skutkach jego nieodebrania, podczas gdy z akt postępowania wynika, że powiadomiony został J. S., który nie był właścicielem ani nie władał pojazdem w chwili usunięcia.
Mając powyższe na względzie skarżący wniósł o: uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu I instancji w części tj. w zakresie zobowiązania J. S. do zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowaniem, oszacowaniem wartości oraz zniszczeniem pojazdu marki [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności kurator wskazała, że umocowanie kuratora do reprezentowania nieobecnej strony w postępowaniu administracyjnym obejmuje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Umocowanie to nie jest jednak skuteczne przed sądem administracyjnym w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek złożenia takiej skargi. Ponadto dodano, że art. 130a ust. 10h p.r.d., który przywołał organ I instancji, nie miał zastosowania w sprawie zatem decyzja jest oparta na błędnej podstawie prawnej, a zatem wbrew rygorom art. 7 i 8 k.p.a. Przepis art. 130a ust. 10h p.r.d. nie odwołuje się do ust. 10i wbrew temu co twierdzi organ II instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W piśmie z 18 czerwca 2025 r. kurator skarżącego podtrzymała w całości skargę, przychyliła się do wniosku organu o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i wniosła o przyznanie jej kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie natomiast do z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie należy wskazać, że skarga została wniesiona w imieniu skarżącego przez kuratora ustanowionego dla strony nieznanej z miejsca pobytu. Podstawę ustanowienia takiego kuratora stanowi art. 184 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który wyraźnie określa jako cel jego ustanowienia ochronę prawa osoby, która z powodu nieobecności nie może prowadzić swoich spraw. Ochrona tych praw nie zamyka się jednak tylko w postępowaniu administracyjnym, bez prawa poddania kontroli zapadłych w nim rozstrzygnięć przez sąd administracyjny. W orzecznictwie podkreśla się, że należy uznać, że strona nieznana z miejsca pobytu jest w takiej sytuacji osobą fizyczną niemającą zdolności do czynności w postępowaniu w rozumieniu art. 27 p.p.s.a. i dlatego może działać w jego imieniu przedstawiciel ustawowy. Przy czym za takiego przedstawiciela ustawowego należy uznać kuratora ustanowionego przez sąd powszechny na podstawie art. 184 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. (por. postanowienia NSA z: 5 października 2018 r. I OZ 903/18, 23 sierpnia 2012 r. I OSK 1796/12; 7 marca 2013 r. I OZ 164/13; 15 lutego 2013 r. II OSK 2990/12; 10 listopada 2015 r. I OSK 2296/15 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Kurator taki ma prawo reprezentować nieznanego z miejsca pobytu w postępowaniu przed sądem administracyjnym (po. wyrok NSA z 20 listopada 2018 r. I GSK 2568/18, CBOSA).
Przechodząc do rozpoznana sprawy wskazać należy, że Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Sąd uznał, że w sprawie zasadnie - zgodnie z art. 130a ust. 10h i 10i p.r.d. - nałożono na właściciela pojazdu oraz na skarżącego solidarnie obowiązek zapłaty wskazanej kwoty, tytułem obciążenia ich kosztami usunięcia, przechowywania na parkingu strzeżonym i oszacowania pojazdu. Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. W myśl art. 130a ust. 10i p.r.d., jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. W myśl art. 130a ust. 10 p.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia (art. 130a ust. 10a u.p.r.d.).
W sprawie przyczyną wydania w dniu 16 września 2022 r., dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była okoliczność przewidziana w art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a) i b) p.r.d., tj. kierowanie pojazdem przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu i nieposiadającą przy sobie wymaganych dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu.
Jak wynika z akt sprawy funkcjonariusz Policji wystawił w dniu 16 września 2022 r. powiadomienie, o którym mowa w art. 130a ust. 10 p.r.d. Powiadomienie to zostało skierowane do J. S. i przez niego podpisane. Nie ulega zatem wątpliwości, że to on dysponował pojazdem w chwili jego usunięcia z drogi. Także z dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że został on odebrany od J. S. Wskazać również trzeba, że w sprawie zarówno właściciel pojazdu, jak też skarżący zostali powiadomieni pismami z 26 października 2022 r. (J. S., pismo po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone nadawcy) i 9 listopada 2022 r. (D. G., pismo odebrał dorosły domownik w dniu 14 listopada 2022 r.) o przechowywaniu pojazdu na parkingu strzeżonym. Poinformowano ich, że po uiszczeniu należności za jego usunięcie i przechowywanie pojazd może być zwrócony właścicielowi. Pouczono, że nieodebranie pojazdu z parkingu strzeżonego w terminie 3 miesięcy, który to termin upłynie 17 grudnia 2022 r., będzie skutkowało wystąpieniem przez organ do Sądu o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz Powiatu Polkowickiego. Pismami z 27 grudnia 2022 r. wezwano J. S. i D. G. do odbioru pojazdu po uiszczeniu należności za jego usunięcie z drogi i przechowywanie oraz poinformowano o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu strzeżonego. Przesyłki, po dwukrotnym awizowaniu, zostały zwrócone do nadawcy jako nieodebrane. Pojazd nie został przez skarżącego odebrany z parkingu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi.
Zauważyć trzeba, że w myśl art. 130a ust. 10e p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd (orzekający przepadek) stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. O tym, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu dołożono należytej staranności i czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w rozpoznawanej sprawie orzekał Sąd Rejonowy w Głogowie w postanowieniu z dnia 3 sierpnia 2023 r. (sygn. akt I NS 117/23) dotyczącym przepadku pojazdu na rzecz powiatu polkowickiego (postanowienie to uprawomocniło się w dniu 11 sierpnia 2023 r.).
Sąd orzekając w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do poddania w wątpliwość kwestii, że przedmiotowy pojazd przed orzeczeniem jego przepadku stanowił własność D. G., jak to przyjęły w sprawie organy oraz, że w chwili wydania dyspozycji jego usunięcia z drogi pozostawał we władaniu J. S. Postępowanie wyjaśniające zostało w tej mierze przeprowadzone wnikliwie. W szczególności ze znajdującego się w aktach powiadomienia i dyspozycji usunięcia pojazdu wynika, że w chwili jego usunięcia dysponował nim J. S. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Wskazać też trzeba, że czynności organ podejmował bez zbędnej zwłoki. Przy piśmie z dnia 17 października 2022 r. otrzymał dyspozycję usunięcia pojazdu oraz powiadomienie użytkownika pojazdu (skarżącego). Pismem z 26 października 2022 r. Starosta powiadomił skarżącego o przechowywaniu pojazdu na parkingu strzeżonym. Po ustaleniu, że właścicielem pojazdu jest D. G., organ w dniu 9 listopada 2022 r. skierował do niego stosowne powiadomienie. Następnie pismami z 27 grudnia 2022 r. wezwał strony do odebrania pojazdu i pouczył o skutkach zaniechania jego odbioru. Wnioskiem z dnia 13 lutego 2023 r. Starosta wystąpił do Sądu o orzeczenie przepadku.
Powyższe - zdaniem Sądu - jest działaniem w normalnym toku czynności, biorąc pod uwagę konieczność podjęcia w tej mierze decyzji i przygotowania wniosku. Z pewnością organ administracji nie może również odpowiadać za ewentualną opieszałość sądu powszechnego (okres od daty wniosku – 13 lutego 2023 r. do dnia wydania postanowienia – 3 sierpnia 2023 r.). Zauważyć też trzeba, że przyczyną powstania przedmiotowych kosztów było nieodebranie przez skarżącego pojazdu usuniętego z drogi, stąd skarżący nie może skutecznie przerzucać odpowiedzialności w tym zakresie na organy administracji.
Nie ulega wątpliwości, że skarżący na podstawie art. 130a ust. 10i p.r.d., w którego władaniu pozostawał przedmiotowy pojazd, jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Jak słusznie zauważyło przy tym SKO, niewskazanie art. 130a ust. 10i w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, nie czyni tej decyzji wadliwą, ponieważ rozstrzygnięcie organu znajdowało oparcie w istniejącym przepisie prawa, który należało zastosować w sprawie. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a.
Podsumowując Sąd stwierdza, że skarżący jest zobowiązany do poniesienia kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu na podstawie art. 130a ust. 10i p.r.d. Prawidłowo również Starosta określił wysokość tych kosztów.
Z tych względów, nie podzielając podniesionych zarzutów, Sąd oddalił skargę w całości stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. (punkt I sentencji wyroku).
Orzeczenie o kosztach ustanowionego w postępowaniu administracyjnym kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu, który reprezentował skarżącego w postępowaniu sądowoadministracyjnym było niezbędnym elementem wyroku. Zgodnie z art. 211 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków. Do wydatków zaś zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie (art. 213 pkt 1 p.p.s.a.). W myśl § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. (ust. 1). Wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w przepisach, o których mowa w ust. 1, ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju (ust. 2). Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to: 1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie; 2) wartość przedmiotu sporu; 3) stopień zawiłości sprawy. W rozporządzeniu tym nie przewidziano konieczności podwyższania stawki wynagrodzenia o podatek VAT.
W sprawie kuratorem został ustanowiony adwokat, a zatem dla określenia kwoty należnego wynagrodzenia kuratora będą miały zastosowanie stawki określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964). W sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 14.618 zł, więc pełna stawka minimalna to kwota 3.600 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie). Kuratorowi należało zatem przyznać wynagrodzenie w stawce podstawowej odpowiadające kwocie 40% wymienionej stawki minimalnej, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.
Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.