III SA/WR 406/24

III SA/Wr 406/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 105 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2024 r. Nr 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. (dalej: Strona, Skarżąca, Spółka) jest decyzja Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2024 r nr 458000-CKK-12.4227.162.2023.18 umarzająca w całości postępowanie w sprawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych wydana na podstawie art. 105 § 1 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.) w związku z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. U. UE L 78/6), art. 143a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 615 ze zm.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz.U. z 2024 r., poz. 507.).
Jak wynika z akt sprawy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 25 kwietnia 2022 r. skarżąca, została wpisana na listę sankcyjną i objęta ograniczeniami uregulowanymi w art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, polegającymi na:
a) zamrożeniu środków finansowych i zasobów gospodarczych w rozumieniu Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r., będących własnością, pozostających w posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod kontrolą Strony, w pełnym zakresie;
b) zakazie udostępniania Stronie lub na jej rzecz - bezpośrednio lub pośrednio — jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu Rozporządzenia 269/2014;
c) zakazie świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest
d) ominięcie środków wskazanych w lit. a i b; d) wykluczeniu z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych.
Wnioskiem z 2 listopada 2023 r. Spółka wniosła o zwolnienie zamrożonych środków finansowych, gromadzonych na rachunku bankowym Spółki nr [...], rachunku VAT [...], prowadzonym przez P. S.A., w celu dokonania płatności na rzecz K1. spółki komandytowej (dalej: K1.), w kwocie 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty, która to kwota została orzeczona wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8 sierpnia 2023 r. w sprawie IX GC 977/22.
Spółka wskazała w uzasadnieniu, że wnioskiem z 2 czerwca 2022 r. wystąpiła do Szefa KAS o zwolnienie zamrożonych zasobów gospodarczych i środków finansowych celem umożliwienia dokonania płatności na rzecz m.in. podmiotu współpracującego ze Spółką przed 25 kwietnia 2022 r., tj. na rzecz K1. Spółka wskazała, iż z uwagi na brak możliwości kontynuowania współpracy z ww. podmiotem, na skutek wydanej decyzji z 25 kwietnia 2022 r. uniemożliwiającej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez Spółkę, 1 lipca 2022 r. zmuszona była wypowiedzieć K1. umowę o świadczenie usług z 1 maja 2018 r, ze skutkiem na dzień 15 lipca 2022 r. W rezultacie, na podstawie art. 6.4. Umowy z 1 maja 2018 r., z uwagi na wypowiedzenie umowy przed terminem zakończenia jej obowiązywania, K1. wystawiła fakturę w wysokości 3 - miesięcznego wynagrodzenia, tj. na kwotę 126.504,27 zł.
Strona wskazała, iż w pkt II decyzji z 6 września 2022 r. Szef KAS odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Skarżącej z przeznaczeniem na zapłatę na rzecz K1. kwoty 126.504,27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r. Spółka zaskarżyła ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 23 lutego 2023 r. w sprawie III SA/Wa 2528/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Skarżącej. W rezultacie, 25 kwietnia 2023 r. Spółka złożyła skargę kasacyjną. Skarga ta do dnia złożenia wniosku nie została rozpatrzona. Strona poinformowała, że K1. złożyła do Sądu Okręgowego pozew o zapłatę ww. kwoty 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oraz kosztami postępowania.
Wyrokiem z 8 sierpnia 2023 r. w sprawie IX GC 977/22 Sąd Okręgowy w Gdańsku zasądził od Skarżącej na rzecz powoda K1. kwotę 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd uznał powództwo za zasadne, albowiem roszczenie powoda znajduje podstawę w treści łączącej strony umowy, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Na dowód Strona przedłożyła wyrok Sądu Okręgowego z 8 sierpnia 2023r. wraz z uzasadnieniem.
Strona zaznaczyła, iż kwota 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami stanowi przedmiot orzeczenia sądowego podlegającego egzekucji, stąd zasadne jest zwolnienie środków finansowych Spółki celem zezwolenia na dokonanie ww. płatności w oparciu o art. 5 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Podkreśliła, iż na dzień złożenia wniosku kwota zasądzonych odsetek wynosi 19.489,46 zł. Dalsze zwlekanie z zapłatą będzie generować kolejne odsetki oraz koszty postępowania egzekucyjnego po stronie Skarżącej, a zatem narażać Spółkę na szkodę majątkową.
Strona 19 marca 2024 r. złożyła pismo, w którym stwierdziła, iż decyzją z 6 września 2022 r. Szef KAS odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Skarżącej z przeznaczeniem na zapłatę na rzecz K1. kwoty 126.504, 27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022 z 01.07.2022 r. Podstawę wniosku Skarżącej stanowił wówczas art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (dalej: Rozporządzenie nr 269/2014), albowiem skarżąca wnioskowała o zwolnienie środków finansowych celem zapłaty kwoty wynikającej z umowy zawartej z K1. 1 maja 2018 r., tj. zanim Skarżąca została wpisana na listę sankcyjną.
Strona zaznaczyła, że wniosek z 2 listopada 2023 r. o wyrażenie zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Spółki w celu dokonania płatności na rzecz K1. w ww. kwocie wynika z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8 sierpnia 2023 r. w sprawie IX GC 977/22. Podstawę wniosku z 2 listopada 2023 r. stanowi zatem art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Strona wskazała, iż podstawa prawna zwolnienia środków finansowych jest inna we wniosku z 2 listopada 2023 r., a zatem jest on w pełni uzasadniony. Prawomocny wyrok jest wykonalny, uprawnia wierzyciela do dochodzenia zobowiązania przez organy egzekucyjne i naliczania dalszych odsetek ustawowych za opóźnienie.
Ponadto 8 kwietnia 2024 r. Strona uzupełniła wniosek o zwolnienie zamrożonych środków finansowych celem zapłaty na rzecz K1. w dodatkowej kwocie 13.693 zł wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty. Strona wskazała, iż kwota wynika z Postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 11 marca 2024 r. sygn. akt: V AGz 112/23, w którym to Sąd zmienił postanowienie zawarte w punkcie II wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt: IX GC 977/22 i zasądził od Spółki na rzecz K1. kwotę 11.743 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o kosztach do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania oraz zasądził od Spółki na rzecz powoda kwotę 1.950 zł tytułem postępowania zażaleniowego.
Naczelnik Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu stwierdził, że należało umorzyć postępowanie w tej sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W sprawie, której dotyczy wniosek Spółki została wydana decyzja Szefa KAS nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. o odmowie zwolnienia zamrożonych środków finansowych na ww. cel, następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2528/22 z 23 lutego 2023 r. oddalający skargę na ww. decyzję został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa ta pozostaje w toku.
Organ stwierdził, że decyzją nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. Szef KAS odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Spółki z przeznaczeniem na zapłatę na rzecz K1. kwoty 126.504, 27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r. w związku z powyższym uznał, iż nie może zostać wydana decyzja Organu rozstrzygająca tą samą sprawę ponownie. Decyzja taka byłaby dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 KPA. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 KPA nieważność postępowania, z uwagi na tożsamość spraw, zachodzi, gdy kolejno po sobie zostaną wydane decyzje załatwiające sprawę co do istoty. Tożsamość sprawy zachodzi zatem, jeżeli w sprawie występuje ten sam podmiot (podmioty), dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy.
Rozpatrując sprawę, organ uzupełnił materiał dowodowy o decyzję Szefa KAS nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. i stwierdził, że odmowa zwolnienia zamrożonych środków finansowych Spółki dotyczy tej samej kwoty 126.504,27 zł brutto z tej samej faktury nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r., które wskazano we wniosku Spółki z 6 listopada 2023 r., i zapłaty tej kwoty na rzecz tego samego kontrahenta. Zdaniem organu tożsamość sprawy potwierdza treść wniosku Spółki stanowiącego podstawę decyzji wydanej przez Szefa KAS. Wynika z niej, że organ ten postanowił odmówić wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Skarżącej z przeznaczeniem na zapłatę należności na rzecz K1. w ww. kwocie na podstawie ww. faktury. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji, w ocenie Szefa KAS dokonanie płatności ww. wynagrodzenia dla K1. nie wypełnia dyspozycji do zastosowania zwolnienia na mocy Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Ww. umowa została zawarta przed wpisaniem Spółki na listę sankcyjną, ale z chwilą wpisania Spółki na tę listę wszystkie podmioty z nią współpracujące, w tym K1. nie mogą swobodnie świadczyć usług, które w pełnym zakresie świadczyły przed wpisaniem Spółki na listę, tj. usług służących otrzymaniu środków finansowych lub towarów i usług w związku z prowadzeniem przez Spółkę działalności gospodarczej. Takie działanie stanowi działanie wbrew nałożonym sankcjom. W ocenie Szefa KAS, w tej sytuacji, wypowiedzenie umowy K1. nie było konieczne i nie znajduje uzasadnienia wyrażenie zgody na dokonywanie płatności wynagrodzenia dla K1. za okres 3-mcy należnego do wypłaty w związku postanowieniami pkt 6.4. Umowy z 1 maja 2018 r. W ocenie Szefa KAS nie jest to płatność niezbędna do zaspokojenia podstawowych potrzeb Wnioskodawcy, dlatego wypowiedzenie umowy z 1 maja 2018r. nie spełnia warunków określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Ponadto, zwolnienie środków finansowych nie jest możliwe na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 - w ocenie Szefa KAS, zapłata ww. umownego wynagrodzenia stanowiłaby nieuzasadnione uszczuplenie zamrożonego majątku Spółki. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. III SA/Wa 2528/22 z 23 lutego 2023 r. skarga Spółki na ww. decyzję Szefa KAS została oddalona. Sąd podzielił ocenę Szefa KAS.
W ocenie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu ww. wyrok sądu cywilnego stwierdzający, że roszczenie powoda znajduje podstawę w treści łączącej strony umowy, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, potwierdza jedynie istnienie stosunku prawnego pomiędzy Spółką a jej kontrahentem, co nie jest i nie było przedmiotem sporu ani w postępowaniu przed Szefem KAS ani w niniejszym postępowaniu. Nie jest to, wbrew twierdzeniom Spółki, nowa okoliczność faktyczna, która stanowi uzasadnienie zastosowania art. 5 Rozporządzenia Rady nr 269/2014 i jako taka decyduje o możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tożsamej sprawie bowiem decyzja rozstrzygająca ją co do istoty została już wydana.
Co należy podkreślić, opisanym orzeczeniem sąd cywilny co do zasady rozstrzygnął spór między stronami. Jak wynika z samego uzasadnienia tego orzeczenia, orzeczenie sądu nie odnosi się jednakże i nie ingeruje w kwestie dotyczące przeznaczenia środków pieniężnych celem zapłaty na rzecz K1., co pozostaje w kompetencji właściwych organów zgodnie z przepisami powołanej powyżej ustawy oraz Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających.
W ocenie Organu, tożsamość sprawy z wniosku z 2 listopada 2023 r. i sprawy rozstrzygniętej decyzją Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 6 września 2022 r. nr DNK7.8652.198.2.2022, Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2528/22 i będącej następnie przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, stanowi przyczynę, która uniemożliwia dalsze powadzenie niniejszego postępowania administracyjnego i czyni to postępowanie bezprzedmiotowym w całości.
W skardze do Sądu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie:
1) art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że zachodzi tożsamość sprawy, która została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, podczas gdy takowa tożsamość nie zachodzi, albowiem stan faktyczny uległ zmianie, a w rezultacie zmieniła się również podstawa rozstrzygnięcia organu, co więcej część wniosków skarżącej skierowanych do organu nie stanowiła wcześniej przedmiotu rozstrzygnięcia w decyzji z dnia 6 września 2022 r.;
2) art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w sprawie, tj. wybiórczą ocenę zgromadzonych dowodów i pominięcie, iż faktycznie oba wnioski skarżącej dotyczyły innego stanu faktycznego, a co za tym idzie miały inny przedmiot rozstrzygnięcia;
3) art. 7 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności zaniechanie ustalenia, iż obie sprawy nie są tożsame, a wniosek skarżącej dotyczył również zwolnienia środków finansowych skarżącej celem dokonania zapłaty kosztów orzeczonych wyrokiem oraz postanowieniem sądowym;
4) art. 7 k.p.a. na nieuwzględnieniu słusznego interesu jednostki, pomimo iż nie pozostaje on w sprzeczności z interesem publicznym, w rozumieniu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014
5) art. 5 ust. 1a Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78 z 17 marca 2014 r. , str. 6 z późn. Zm.) w związku z art. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspierania agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy płatność na rzecz K1. wynika z prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 sierpnia 2023 r. sygn. akt IX GC 977/22 oraz Postanowienia Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2024 r. sygn. akt V AGz 112/23.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."
Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie. W przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność umorzenia postępowania w sprawie zwolnienia zamrożonych środków finansowych, bowiem tożsama sprawa została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Jedną z przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego jest uprzednie wydanie decyzji ostatecznej. Jak słusznie wskazuje się w doktrynie (por. M. Romańska (w:) H. Knysiak-Sudyka (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, WKP 2023): "koniecznym warunkiem uznania, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jest m.in. ustalenie, że w sprawie nie zostało wydane ostateczne rozstrzygnięcie. Sprawa administracyjna, która staje się przedmiotem postępowania, musi mieć charakter otwarty w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe" (por. wyrok NSA: z 20 października 2022 r., II OSK 2981/19). W postępowaniu administracyjnym niedopuszczalne jest ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji merytorycznej, jeśli wcześniej sprawa tożsama została rozstrzygnięta decyzją ostateczną i decyzja ta nie została następnie uchylona, czy też zmieniona w sposób prawem przewidziany. Zgodnie bowiem z treścią art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu zgodny jest pogląd co do tego, że tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 listopada 2010 r., II SA/Kr 145/10). W rezultacie, możliwość ponownego orzekania w sprawie uzależniona jest bądź od eliminacji z obrotu prawnego istniejącej decyzji, bądź od stwierdzenia, że doszło do zmiany stanu faktycznego lub prawnego, który miał miejsce po wydaniu uprzedniej decyzji, a z którego wynika, że doszło do zmiany elementów sprawy administracyjnej, które umożliwiałyby organowi wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w nowej sprawie administracyjnej.
Sąd podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji że, należało umorzyć postępowanie w tej sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. W sprawie, której dotyczy wniosek Spółki została wydana decyzja Szefa KAS nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. o odmowie zwolnienia zamrożonych środków finansowych na ww. cel, następnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2528/22 z 23 lutego 2023 r. oddalający skargę na ww. decyzję został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprawa ta pozostaje w toku.
Decyzją tą nr DNK7.8652.198.2.2022 z 6 września 2022 r. Szef KAS odmówił wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Spółki z przeznaczeniem na zapłatę na rzecz K1. kwoty 126.504, 27 zł wynikającej z faktury VAT nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r. Odmowa zwolnienia zamrożonych środków finansowych Spółki dotyczy tej samej kwoty 126.504,27 zł brutto z tej samej faktury nr 4/7/2022 z 1 lipca 2022 r. i tej samej umowy.
Tożsamość sprawy potwierdza treść wniosku Spółki stanowiącego podstawę decyzji wydanej przez Szefa KAS jak również treść decyzji, która była przedmiotem skargi do WSA w Warszawie i obecnie czeka na rozpoznanie przez NSA w związku z wywiedzioną od tego wyroku skargą kasacyjną. Zwolnienia tych samych zamrożonych środków domaga się strona we wniosku z 2 listopada 2023 r.
Z decyzji Szefa KAS wynika, że organ ten postanowił odmówić wyrażenia zgody na zwolnienie zamrożonych środków finansowych Skarżącej z przeznaczeniem na zapłatę należności na rzecz K1. w ww. kwocie na podstawie ww. faktury. W ocenie Szefa KAS dokonanie płatności ww. wynagrodzenia dla K1. nie wypełnia dyspozycji do zastosowania zwolnienia na mocy Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Ww. umowa została zawarta przed wpisaniem Spółki na listę sankcyjną, ale z chwilą wpisania Spółki na tę listę wszystkie podmioty z nią współpracujące, w tym K1. nie mogą swobodnie świadczyć usług, które w pełnym zakresie świadczyły przed wpisaniem Spółki na listę, tj. usług służących otrzymaniu środków finansowych lub towarów i usług w związku z prowadzeniem przez Spółkę działalności gospodarczej. Takie działanie stanowi działanie wbrew nałożonym sankcjom. W ocenie Szefa KAS, w tej sytuacji, wypowiedzenie umowy K1. nie było konieczne i nie znajduje uzasadnienia wyrażenie zgody na dokonywanie płatności wynagrodzenia dla K1. za okres 3-mcy należnego do wypłaty w związku postanowieniami pkt 6.4. Umowy z 1 maja 2018 r. W ocenie Szefa KAS nie jest to płatność niezbędna do zaspokojenia podstawowych potrzeb Wnioskodawcy, dlatego wypowiedzenie umowy z 1 maja 2018r. nie spełnia warunków określonych w art. 4 ust. 1 lit. a) Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014. Ponadto, zwolnienie środków finansowych nie jest możliwe na podstawie art. 6 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 - w ocenie Szefa KAS, zapłata ww. umownego wynagrodzenia stanowiłaby nieuzasadnione uszczuplenie zamrożonego majątku Spółki.
Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. III SA/Wa 2528/22 z 23 lutego 2023 r. skarga Spółki na ww. decyzję Szefa KAS została oddalona. Sąd ten odnosząc się tej samej głównej kwoty zamrożonych środków podzielił ocenę Szefa KAS, że: wypowiedzenie umowy nie było konieczne, gdyż wpisanie Spółki na listę sankcyjną i dokonanie zamrożenia środków finansowych było okolicznością nieprzewidzianą, niezawinioną i wynikającą z mocy prawa (ustawy z 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego oraz rozporządzenia wspólnotowego 269/2104), a wystąpienie takich nadzwyczajnych okoliczności prawnych, a następnie wpisanie Spółki na listę sankcyjną i zamrożenie jej środków finansowych, spowodowało skutek erga omnes, tzn. kształtowało sytuację prawną nie tylko samej Spółki, ale też jej kontrahentów i wszystkich innych podmiotów, które pozostawały lub mogłyby pozostawać z nią w jakichkolwiek relacjach prawnych. Wyrok został zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego i sprawa pozostaje w toku.
Zatem zwolnienie kwoty głównej zamrożonych środków finansowych było już przedmiotem oceny przez Dyrektora KAS jaki przez WSA w Warszawie.
Strona wskazuje, że zmieniły się okoliczności sprawy gdyż wyrokiem z 8 sierpnia 2023 r. w sprawie IX GC 977/22 Sąd Okręgowy w Gdańsku zasądził od Skarżącej na rzecz powoda K1. kwotę 126.504,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 27 lipca 2022r. do dnia zapłaty. W wyroku tym sąd doszedł do przekonania, że powództwo jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Strony łączyła umowa o świadczenie usług, do której zgodnie z art. 750 kc należy odpowiednio stosować przepisy o zleceniu. Co do zasady zatem, wyrażonej w art. 735 kc, za wykonanie usług określonych umową Wykonawcy przysługuje wynagrodzenie. Wysokość wynagrodzenia powoda wynikała z treści wiążącej strony umowy, zmienionej następnie aneksem, którym wysokość wynagrodzenia zmniejszono a okoliczności te nie stanowiły przedmiotu sporu miedzy stronami. Umowa stron przewidywała też możliwość rozwiązania jej przez jednostronne oświadczenie Zamawiającego (pozwanego w sprawie). Pozwany z takiej możliwości skorzystał. Sąd wskazał, że objęcie pozwanej spółki ograniczeniami, o których mowa w ustawie z 13 kwietnia 2022r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego, niewątpliwie wpłynęło na jej działalność a przede wszystkim ograniczenie tej działalności, co z kolei w sposób logiczny wiązać mogło się z brakiem konieczności i potrzeby korzystania z usług doradczych świadczonych przez powódkę. Niezależnie od powyższego sąd wskazał, że w treści umowy nie przewidziano warunków, spełnienie których byłoby konieczną przesłanką dla złożenia przez Zamawiającego oświadczenia o rozwiązaniu umowy. Przyjąć zatem należało, że uprawnienie takie przysługiwało Zamawiającemu w każdych okolicznościach, co ponadto zgodne pozostaje z regulacją zawartą w art. 746 § 1 w zw. z art. 750 kc. Strony w treści umowy przewidziały jednakże, że w przypadku takiego trybu rozwiązania umowy Zamawiający wypłaci Wykonawcy wynagrodzenie za okres trzech miesięcy. Wysokość wynagrodzenia przewidziana została w treści umowy, następnie zmienionej aneksem. Wysokość kwoty dochodzonej przez powoda odpowiada ustalonej przez strony wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia.
W tym miejscy zaznaczyć należy, że w przedostatnim akapicie tego wyroku Sąd wskazał, że opisanym orzeczeniem sąd cywilny co do zasady rozstrzygnął spór między stronami. Orzeczenie sądu jednakże nie odnosi się i nie ingeruje w kwestie dotyczące przeznaczenia środków pieniężnych celem zapłaty na rzecz K1., co pozostaje w kompetencji właściwych organów zgodnie z przepisami powołanej powyżej ustawy oraz Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających.
Prawidłowo zatem wywiódł organ, że wyrok sądu cywilnego stwierdzający, że roszczenie powoda znajduje podstawę w treści łączącej strony umowy, zarówno co do zasady, jak i co do wysokości, potwierdza jedynie istnienie stosunku prawnego pomiędzy Spółką a jej kontrahentem, co nie jest i nie było przedmiotem sporu ani w postępowaniu przed Szefem KAS ani w niniejszym postępowaniu. Nie jest to, wbrew twierdzeniom Spółki, nowa okoliczność faktyczna, która stanowi uzasadnienie zastosowania art. 5 Rozporządzenia Rady nr 269/2014 i jako taka decyduje o możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014, na zasadzie odstępstwa od art. 2 właściwe organy państw członkowskich mogą zezwolić na zwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione są następujące warunki: a) środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem orzeczenia arbitrażowego wydanego przed dniem, w którym osoba fizyczna lub prawna, podmiot lub organ, o których mowa w art. 2, zostali umieszczeni w wykazie znajdującym się w załączniku I, lub przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii, lub orzeczenia sądowego podlegającego egzekucji w danym państwie członkowskim przed tym dniem lub później.
W tożsamej sprawie bowiem decyzja rozstrzygająca ją co do istoty w zakresie tych samych zamrożonych środków finansowych została już wydana.
Tym samy prawidłowo organ uznał tożsamość sprawy z wniosku z 2 listopada 2023 r. i sprawy rozstrzygniętej decyzją Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 6 września 2022 r. nr DNK7.8652.198.2.2022, Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 lutego 2023 r. Sygn. akt III SA/Wa 2528/22 i będącej następnie przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, co stanowi przyczynę, która uniemożliwia dalsze powadzenie niniejszego postępowania administracyjnego i czyni to postępowanie bezprzedmiotowym w całości.
W rezultacie, organ nie miał prawnej możliwości prowadzenia postępowania i wydania decyzji w oparciu o przepisy ustawy, zobligowany był bowiem do umorzenia postępowania z uwagi na uprzednie rozstrzygnięcie sprawy
Sąd nie podziela podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności naruszenia art. 7 i art. 80k.p.a. Uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak: wyrok NSA z 27.04.2020, II OSK 445/19). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok NSA 16 lipca 2020 r., II OSK 837/20). Tymczasem, organ prawidłowo ustalił, że w sprawie nie zostały wykazane żadne nowe okoliczności faktyczne, z których wynikałaby dopuszczalność ponownego prowadzenia postępowania.
W takiej sytuacji bowiem nie jest dopuszczalne ponowne wydawanie decyzji w tej samej sprawie, gdyż decyzja taka obarczona byłaby wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Decyzja rozstrzygająca ponownie sprawę rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej wcześniejszej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne, i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W obrocie prawnym nie mogą bowiem funkcjonować dwa rozstrzygnięcia ostateczne, wydane w tej samej sprawie. Bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. występuje wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje wtedy, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Jednym z przypadków bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego jest właśnie sytuacja, gdy sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną. Wydanie bowiem ponownego rozstrzygnięcia dotyczącego tożsamej sprawy oznaczałoby wydanie decyzji dotkniętej wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę co do istoty naruszyłoby ustanowiony dotychczasową decyzją stan powagi rzeczy osądzonej (por.m.in. wyrok WSA w Łodzi z 7 grudnia 2023 r., sygn. II SA/Łd 865/23, wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2024 r., sygn. IV SA/Po 28/24).
Podsumowując, w rozpatrywanym przypadku organ prawidłowo ocenił, że przedmiotowa sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta decyzją ostateczną, co musiało skutkować umorzeniem postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.