III SA/Wr 374/24

III SA/Wr 374/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1373
art. 73 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r.  Prawo Celne (t. j.)
Dz.U. 2025 poz 111
art. 262 par. 1 pkt 2 i 2a, par. 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Anetta Chołuj Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2024 r. nr 0201-IGC.4365.3.2024 w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. T. (dalej, strona, skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, DIAS) z dnia 23 lipca 2024 r. nr 0201-IGC.4365.3.2024 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: organ I instancji) z dnia 7 czerwca 2024 r. nr 0201-IGC.4365.18.2024 odmawiającą uchylenia decyzji DIAS z dnia 21 lutego 2024 r. nr 0201-IGC.4365.3-18.2024 nakładającej na r.pr. M. T. karę porządkową w kwocie 1.000 zł.
Z akt sprawy wynika, że w trakcie prowadzenia postępowania odwoławczego w sprawach kilkunastu decyzji określających należności celne oraz VAT należny z tytułu sprowadzenia z zagranicy towarów bez zgłoszenia ich do odprawy celnej, DIAS pismem z 8 grudnia 2023 r., nr 0201- IGC.4365.3-18.2023 - wezwał r.pr. M. T. – reprezentującego T. s.c. (podmiot wobec którego prowadzone było postępowanie) - do ustosunkowania się w terminie 7 dni do wskazanych w piśmie rozbieżności oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających twierdzenia Spółki. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 18 grudnia 2023 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Kolejnym pismem z 16 stycznia 2024 r., nr [...], DIAS ponownie wezwał do złożenia wyjaśnień oraz przekazania dokumentów w ww. zakresie wyznaczając termin 3 dni na dopełnienie wezwania, pod rygorem nałożenia kary porządkowej, o której mowa w art. 262 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 111 ze zm, dalej: O.p.). Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 22 stycznia 2024 r. i również pozostało bez odpowiedzi.
Decyzją z dnia 21 lutego 2024 r. DIAS na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1373 ze zm., dalej: Pr.c.), nałożył na stronę – pełnomocnika (radcę prawnego), karę porządkową w wysokości 1.000 zł za brak złożenia wyjaśnień i nieprzedstawienie dokumentów w terminie wyznaczonym przez organ w wezwaniach z 8 grudnia 2023 r. i 16 stycznia 2024 r. Decyzja została doręczona stronie 23 lutego 2024 r.
Strona pismem z 11 marca 2024 r. wniosła na podstawie art. 262 § 6 O.p. - o uchylenie kary porządkowej, wskazując że jest ona bezzasadna. Wyjaśnił skarżący, że informacje, do których udzielenia wzywał DIAS, otrzymał z biura rachunkowego obsługującego jego mocodawcę dopiero 29 lutego 2024 r. i bezzwłocznie przekazał je organowi. Stwierdziła strona, że nie mogła uczynić tego wcześniej, ponieważ nie prowadzi księgowości mandanta. Dołączyła strona oświadczenie z 29 lutego 2024 r. złożone przez R. Z., zajmującego się prowadzeniem ksiąg rachunkowych T. s.c.
Pismem z 15 kwietnia 2024 r. DIAS powiadomił stronę o przyjęciu wniosku oraz działając na podstawie art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 z dnia 2013.10.10, dalej: UKC) poinformował stronę, że zgromadził dowody dające podstawę do wydania decyzji niekorzystnej, wyjaśnił na jakich podstawach zostanie ona wydana i powiadomił o możliwości przedstawienia własnego stanowiska w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia pisma. Strona z tej możliwości nie skorzystała.
Decyzją z 7 czerwca 2024 r. DIAS odmówił uchylenia kary porządkowej. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący skorzystał z trybu wzruszenia rozstrzygnięcia nakładającego karę z art. 262 § 6 O.p., zgodnie z którym organ, który nałożył karę porządkową może na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1 i uchylić rozstrzygnięcie nakładające karę porządkową. Dalej stwierdził DIAS, że strona uchybiła temu terminowi. Niezależnie od powyższego DIAS wyjaśnił, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie z tego powodu, że nałożenie kary porządkowej spowodowane zostało niewykonaniem obowiązku wynikającego z wezwań organu, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji strony w zakreślonych terminach.
W wyniku rozpoznania odwołania od ww. decyzji DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie celnej decyzja o ukaraniu karą porządkową może podlegać wzruszeniu za pomocą dwóch różnych środków prawnych: - odwołania (zgodnie z art. 44 ust. 1 UKC) oraz – na podstawie art. 262 § 6 O.p. - usprawiedliwienie niewykonania obowiązków, o których mowa w § 1. Podkreślił DIAS, że ww. tryby są odrębne i niezależne od siebie.
Dalej wyjaśnił organ II instancji, że strona zgodnie z wnioskiem z 11 marca 2024 r. wybrała tryb z art. 262 § 6 O.p. Zauważył organ, że z brzmienia ww. przepisu jednoznacznie wynika, że w postępowaniu wszczętym wnioskiem o uchylenie kary porządkowej badaniu podlega terminowość złożenia wniosku oraz to, czy okoliczności w nim wskazane, jako wyjaśnienie przyczyn niewykonania konkretnego wezwania organu, mają charakter usprawiedliwiony. Stwierdził DIAS, że skoro decyzję nakładającą karę porządkową doręczono stronie 23 lutego 2024 r., to złożenie wniosku, o którym mowa w art. 262 § 6 O.p., mogło nastąpić do 1 marca 2024 r. Natomiast strona złożyła wniosek 11 marca 2024 r., czyli z uchybieniem terminu. Wskazał DIAS, że nie została spełniona przesłanka uprawniająca do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, ponadto strona nie wniosła o przywrócenie terminu.
Niezależnie od powyższego DIAS stwierdził, że strona pomimo prawidłowego dwukrotnego wezwania do wykonania określonych czynności, przy jednoczesnym pouczeniu, że nieuczynienie tego może pociągnąć za sobą konsekwencje finansowe, przyjęła postawę bierną i milczącą, w żaden sposób nie reagując na wezwania organu. Ocenił DIAS, że takie postępowanie nosi znamiona "działania na zwłokę", zmierzającego do utrudnienia wydania rozstrzygnięć. Stwierdził DIAS, że wbrew twierdzeniom strony w sytuacji, gdy ustanowiony przez podmiot pełnomocnik nie stosuje się do wezwania organu, organ ten ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do wykonania żądania. Profesjonalny pełnomocnik, w sytuacji, gdy nie był w posiadaniu żądanych dowodów powinien zwrócić się do swego mocodawcy o przekazanie dokumentów organowi, wystąpić do organu o wyznaczenie dodatkowego terminu dogodnego do przedstawienia żądanych dokumentów lub poinformować organ w wyznaczonym terminie o ewentualnych obiektywnych przyczynach niedostarczenia dokumentów, np. z uwagi na ich brak. Zauważył również organ, że strona otrzymała oświadczenie R. Z. z biura rachunkowego 29 lutego 2024 r., a przesłała je do organu dopiero 11 marca 2024 r., już po doręczeniu decyzji nakładającej karę porządkową. Zdaniem organu w sprawie nie nastąpiły obiektywne okoliczności uniemożliwiające wykonanie wezwania organu.
Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 262 § 5 O.p. przez jego zastosowanie i podkreślił, że przepisu tego nie zastosował, ponieważ strona w sposób jednoznaczny zawnioskowała o zastosowanie w sprawie trybu przewidzianego w art. 262 § 6 O.p. Ponadto zauważył organ, że nawet w sytuacji, gdyby potraktować wniosek złożony 11 marca 2024 r. jako odwołanie od decyzji - a więc stosownie do art. 262 § 5 O.p. w zw. z art. 73 ust. 2 Pr.c. - to również był on złożony z uchybieniem terminu 14 dni, przewidzianego na złożenie odwołania.
DIAS odnosząc się do przywołanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych wskazał, że dotyczą one odmiennych od rozpatrywanego stanów faktycznych, dlatego wskazany w nich kierunek orzeczniczy nie może być uwzględniony w rozpoznawanej sprawie. Ponadto powołany wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1123/18 został uchylony wyrokiem NSA z 29 listopada 2022 roku, sygn. akt III FSK 1167/21.
W skardze do Sądu, skarżący zaskarżył całość decyzji i zarzucił naruszenie:
1) art. 262 § 6 O.p. przez brak uchylenia kary porządkowej pomimo tego, że nieprzedłożenie dokumentów nie nastąpiło z winy skarżącego;
2) art. 262 § 6 w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p. przez brak uchylenia kary porządkowej pomimo tego, że pełnomocnik nie posiadał nigdy dokumentów, których przedłożenia żądał organ oraz przez błędną ocenę, że za brak udzielenia wyjaśnień można nałożyć karę porządkową
3) art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p. - przez błędne zastosowanie tego przepisu, gdyż w przedmiotowej sprawie przepis ten nie mógł być zastosowany, ponieważ ukarany pełnomocnik nie był wezwany do złożenia wyjaśnień i przedłożenia wskazanych dokumentów, których nie posiadał - ukaranemu pełnomocnikowi doręczono tylko wezwania wzywające podatnika spółkę T. s.c. do złożenie wyjaśnień i przedłożenia tych dokumentów;
4) art. 262 § 5 O.p. przez jego zastosowanie, gdy w sprawie nie mógł być zastosowany;
5) art. 262 § 1 pkt 2 i 2a i art. 263 § 1 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie postanowienia w wyniku błędu subsumpcji;
6) art. 122, 187 § 1 i 191 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uznanie, że wezwania były kierowane do pełnomocnika, a nie do podatnika spółki T. s.c.;
7) art. 120 i art. 121 O.p. przez ich niezastosowanie, co spowodowało, że organ podatkowy nie działał na podstawie przepisów prawa i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Wniosła strona o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz decyzji z dnia 21 lutego 2024 r., nakładającej na stronę karę porządkową w kwocie 1.000 zł, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że fakt wymienienia w art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p. zarówno strony, pełnomocnika strony, świadka, jak i biegłego nie oznacza, że na podmiotach tych w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego ciążą takie same obowiązki. Inna jest bowiem ich rola w tych postępowaniach, w znacznym zakresie determinująca obowiązek określonego zachowania się. Powyższe ma istotne znaczenie już na etapie wezwań kierowanych do tych podmiotów przez organ podatkowy (kontrolujących), a następnie przy ocenie zasadności nałożenia kary porządkowej oraz kwestii wystąpienia przesłanki do uchylenia tej kary. Zdaniem strony informacje, o które wzywał DIAS, otrzymał z biura rachunkowego obsługującego Spółkę 29 lutego 2024 r., po czym przekazał je organowi. Argumentował, że wymaganie nawet od profesjonalnego podmiotu, jakim jest radca prawny, przekazania informacji, w których posiadaniu ten się nie znajduje, a stara się o ich uzyskanie, wydaje się być nieprawidłowym działaniem organu. Zwrócił również uwagę, że organ nie wskazuje, na jakiej podstawie uważa, że pełnomocnik jest odpowiedzialny za niewywiązanie się przez kontrolowanego z obowiązku złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentacji, w sytuacji gdy to do kontrolowanego organ kierował swoje żądanie. Wskazał, że obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, w tym faktur VAT, wiązać należy z obowiązkiem ich posiadania przez podmiot, do którego kierowane jest wezwanie.
Jako absurdalne wskazał skarżący twierdzenie organu, że nie posiadając żądanych dokumentów mógł udać się do siedziby Spółki w celu ich pozyskania. Wyjaśnił, że poinformował swojego mocodawcę o konieczności przedstawienia ww. dokumentacji, wskazując, że nie było jej w siedzibie Spółki, ponieważ powierzyła prowadzenie swoich ksiąg rachunkowych innemu przedsiębiorcy. Dodał też, że świadczy pomoc prawną a nie usługi kurierskie. Zarzucił skarżący, że organ nie wskazał przepisu zobowiązującego go do posiadania i przedłożenia żądanej dokumentacji, a także złożenia wyjaśnień. Żądania tego nie uzasadnia art. 287 § 3 O.p., ponieważ z jego treści wynika, że to kontrolowany a nie jego pełnomocnik ma obowiązek dostarczyć kontrolującemu brakujące dokumenty. Nie można więc pełnomocnika ukarać za to, że kontrolowany nie spełniał żądania organu.
Na poparcie swoich twierdzeń skarżący przywołał orzeczenia sądów administracyjnych - wyroki: WSA we Wrocławiu (I SA/Wr 1123/18 oraz I SA/Wr 252/19), WSA w Kielcach (I SA/Ke 380/18), WSA w Poznaniu (I SA/Po 183/18), a także WSA w Bydgoszczy (I SA/Bd 689/20). Wskazał, że podstawą nałożenia kary porządkowej była okoliczność niezłożenia wyjaśnień, o które wnioskował organ i nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów (art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p,) a nie brak udzielenia przez pełnomocnika informacji, dlaczego kontrolowania Spółka opóźnia się z wykonaniem zobowiązania.
W odpowiedzi na skargę, DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Sąd, poddając kontroli zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Spór w sprawie dotyczy prawidłowości decyzji DIAS wydanych w postępowaniu dotyczącym nałożenia na pełnomocnika (radcę prawnego) spółki względem której prowadzone jest postępowanie - kary porządkowej.
W pierwszej kolejności niezbędne jest wskazanie, że przedmiotem skargi jest decyzja DIAS z 23 lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję DIAS z dnia 7 czerwca 2024 r. odmawiającą uchylenia decyzji DIAS z dnia 21 lutego 2024 r. nakładającej na stronę karę porządkową w kwocie 1.000 zł.
Dla właściwego dokonania kontroli legalności ww. decyzji niezbędne jest omówienie procedury, jaka ma w sprawie zastosowanie i specyfikę przewidzianych w przepisach trybów postępowania.
Jako uzasadnione ocenia Sąd stanowisko DIAS, że z uwagi na to, że nałożenie kary porządkowej nastąpiło w toku postępowania odwoławczego dotyczącego określenia należności celnych oraz VAT należnego z tytułu sprowadzenia z zagranicy towarów bez zgłoszenia ich do odprawy celnej – sprawa należy do szeroko rozumianego katalogu spraw celnych, do których zastosowanie mają przepisy UKC. A zatem uwzględnić trzeba, że zgodnie z art. 5 pkt 39 UKC "decyzja" oznacza każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób. Z kolei pojęcie "przepisy prawa celnego" zgodnie z art. 5 pkt 2 UKC lit. a oznaczają ogół aktów prawnych obejmujący: a) niniejszy kodeks oraz przepisy uzupełniające lub wykonawcze przyjęte na szczeblu unijnym lub krajowym. Tym samym pojęcie decyzji ma szerokie znaczenie i obejmuje wszelkie akty organów celnych zapadające w toku postępowania w sprawach celnych. Dalej należy wskazać , że zgodnie z art. 73 ust. 1 Pr.c. (przepisy na szczeblu krajowym) Do: postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
A art. 73 ust. 2 pkt 1 Pr.c. stanowi, że Czynności podjęte w sprawach celnych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z wyjątkiem rozstrzygnięć, o których mowa w art. 163 § 2, art. 169 § 4, art. 179 § 2, art. 215 § 1, art. 228 § 1, art. 262 § 5, art. 263 § 1, art. 268 § 3 oraz art. 270a tej ustawy: 1) nie są uznawane za decyzje w rozumieniu przepisów prawa celnego; 2) są zaskarżalne tylko w odwołaniu od decyzji. Tym samym w sprawie nie znajdują zastosowania wszystkie przepisy O.p. dotyczące kar porządkowych (t.j. z wyłączeniem art. 262 § 5, art. 263 § 1 O.p.), a rozstrzygnięcie w sprawie kary porządkowej ma formę decyzji.
Prawidłowo wskazał DIAS, że w sprawie celnej decyzja o ukaraniu karą porządkową może podlegać wzruszeniu w dwojaki sposób, tj. - w drodze odwołania od decyzji zgodnie z art. 44 ust. 1 UKC w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 2 lit. c Pr.c. należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; - oraz w sposób przewidziany w art. 262 § 6 O.p., który stanowi, że organ podatkowy, który nałożył karę porządkową, może, na wniosek ukaranego, złożony w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, uznać za usprawiedliwione niestawiennictwo lub niewykonanie innych obowiązków, o których mowa w § 1, i uchylić postanowienie nakładające karę.
W sprawie strona w decyzji z dnia 21 lutego 2024 r. o nałożeniu kary porządkowej została pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Decyzja ta została stronie doręczona 23 lutego 2024 r. Wniosek strony z 11 marca 2024 r. został złożony w trybie art. 262 § 6 O.p. (co wynika wprost z jego treści), a zatem słusznie stwierdził organ, że nastąpiło to z uchybieniem terminu do jego złożenia (termin upływał 1 marca 2024 r.) i strona nie wnioskowała o jego przywrócenie.
W pełni uzasadnione jest zatem stanowisko DIAS (zawarte zarówno w decyzji z dnia 7 czerwca 2024 r. jak i w zaskarżonej decyzji), że już brak dochowania terminu do złożenia wniosku w trybie art. 262 § 6 O.p. skutkuje odmową uchylenia kary porządkowej.
Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie powołanym przez organ, że mając więc na względzie fakt, że ustawodawca regulując kwestię wniosku o uchylenie kary przepisami art. 262 § 6 O.p. i 263 § 2 O.p. przewidział dwa możliwe rozstrzygnięcia a mianowicie uchylenie postanowienia nakładającego karę i odmowę uchylenia kary, za prawidłowe uznać należało, iż przy braku spełniania jednej z przesłanek do wydania pozytywnego dla Skarżących rozstrzygnięcia (odnoszącej się do złożenia wniosku w terminie 7 dni), organ prawidłowo wydał postanowienie o odmowie uchylenia kary. (por. wyrok z dnia 22 września 2017 r. sygn.. akt III SA/Wa/ 3647/16).
W ocenie Sądu przedstawiony stan prawny i stan faktyczny oznacza, że skarga strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Jednocześnie mając na uwadze fakt, że organ w decyzjach odniósł się do argumentacji strony dotyczącej braku podstaw do nałożenia kary. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 i 2a O.p. strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, lub bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach mogą zostać ukarani karą porządkową do 3.700 zł. (kwota podana zgodnie z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 7 sierpnia 2024 r. (M.P.2024.744); w stanie sprawy była kwota 2.800 zł).
Z ww. przepisów wprost wynika, że wyłącznie bezzasadna odmowa dokonania danej czynności lub bezzasadne niedokonanie takiej czynności w terminie, otwiera możliwość nałożenia kary porządkowej na uczestników postępowania, w tym pełnomocników stron. Instytucja ta ma na celu dyscyplinowanie poszczególnych osób tak, by zapewnić prawidłowy i możliwie sprawny tok postępowania.
W sprawie organ w wezwaniu wskazał powody, dla których domaga się dokonania czynności, wskazał termin i określił skutki niedochowania wezwania. Akta potwierdzają, że skarżący nie odniósł się w ogóle do wezwań. Wbrew twierdzeniu strony, okoliczność że jest pełnomocnikiem i nie jest w posiadaniu żądanych dokumentów i wyjaśnień i wymagałoby to zwrócenia się przez skarżącego do mocodawcy – nie oznacza, że organ nie może wezwać pełnomocnika, ani że pełnomocnik jest zwolniony z obowiązku wypełnienia/odniesienia się do wezwania. Skoro strona działa w charakterze pełnomocnika, to pełnomocnik powinien być adresatem wezwania, pełnomocnik jest w postępowaniu reprezentantem określonego podmiotu i jest zobowiązany w jego imieniu dokonywać poszczególnych czynności, również tych na żądanie organów. A w sytuacji braku możliwości uzyskania od spółki określonych dokumentów, pełnomocnik powinien tę okoliczność wskazać odnosząc się do wezwania. W sprawie skarżący zignorował wezwania organu, tym samym organ miał podstawy do przyjęcia, że skarżący bezzasadnie odmówił przedłożenia żądanych dokumentów. Powyższej oceny nie może zmienić przedłożone oświadczenie, ponieważ nastąpiło już po nałożeniu kary porządkowej.
W ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi nie doszło do naruszenia przepisów normujących kary porządkowe, które miały w sprawie zastosowanie (omówionych wcześniej). Odnośnie natomiast pozostałych zarzutów, naruszenia art. 262 § 5 O.p., to jak już wyjaśniono strona nie uruchomiła trybu wzruszenia decyzji o nałożeniu kary porządkowej poprzez wniesienie odwołania, ale złożyła wniosek w trybie art. 262 § 6 O.p. i w tym trybie został on rozpoznany. Natomiast odnośnie wskazanych naruszeń dotyczących zasad ogólnych z O.p., to jak słusznie wyjaśnił DIAS z uwagi na powołane przepisy unijne oraz art. 73 ust. 1 Pr.c. nie były one stosowane. Jednocześnie nie stwierdził Sąd, aby w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów, w tym zasad obowiązujących w postepowaniu w sprawach celnych wynikających z UKC.
Z tych wszystkich względów - stosownie do dyspozycji art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) skargę należało oddalić w całości.