III SA/Wr 329/10

III SA/Wr 329/10 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2010-10-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska /sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący/
Marcin Miemiec
Symbol z opisem
6262 Radni
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
II OSK 140/11 - Wyrok NSA z 2011-08-30
II OZ 57/11 - Postanowienie NSA z 2011-02-10
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
art. 24 f, art. 43
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
Dz.U. 2003 nr 159 poz 1547
art. 190 ust. 1 pkt 2a,
Ustawa z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
art. 18
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Dz.U. 2007 nr 155 poz 1095
art. 2,
Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi K. C. na uchwałę Gminy J. S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rada Miejska w J. Ś. – opartą na treści art. 190 ust. 1 pkt 2a, ust. 2 i 4 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 159, poz. 1547 ze zm.; w skrócie jako "ordynacja") w związku z art. 24f ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; w skrócie jako "u.s.g.") - stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Miejskiej w J. Ś. – K. C. ( dalej jako skarżący).
W uzasadnieniu uchwały Rada powołała się na treść pisma Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] wskazując, że skarżący wykonuje działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu Sklepu A [...]. Skarżący w dniu [...] r. na festynie rodzinnym, który odbył się na terenie świetlicy wiejskiej we wsi W., w gminie J. Ś. - a zatem na terenie stanowiącym własność Gminy – na podstawie zezwolenia nr [...] wydanego przez Burmistrza J. Ś. w dniu [...] r., sprzedawał napoje alkoholowe. Wskazane zezwolenie wydane zostało na wniosek radnego i uprawniało go do sprzedaży napojów alkoholowych (do 4,5%) podczas festynu organizowanego w W. (obok świetlicy wiejskiej) w dniu [...] r. od godz. [...] do godz. [...]. Radny sprzedając, jako właściciel Sklepu A, alkohol na terenie będący własnością Gminy J. Ś., prowadził działalność z wykorzystaniem mienia gminy. Dla stwierdzenia naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 24f ustawy o samorządzie gminnym nie ma bowiem znaczenia, że sprzedaż alkoholu miała miejsce jednorazowo, tj. w dniu [...] r." Jak dalej zauważyła Rada - organ nadzoru stanął na stanowisku, że w opisanej wyżej sytuacji doszło do naruszenia przez skarżącego będącego Radnym Rady Miejskiej w J. Ś. ustawowo określonego zakazu łączenia funkcji radnego z prowadzeniem działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, w której radny sprawuje mandat. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest wystąpienie natomiast przesłanki z art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw.
Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu we W. skargę na uchwałę, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem prawa, gdyż – w jego ocenie - organ błędnie ustalił stan faktyczny sprawy (części faktów nie uwzględnił, a część błędnie zinterpretował). Zgodził się, że wprawdzie faktycznie uzyskał jednodniowe zezwolenie na sprzedaż alkoholu na mającym się odbyć festynie w dniu [...] r., lecz - jak już wyjaśniał organowi gminy wraz ze świadkami i proboszczem - zezwolenie to uzyskał tylko na prośbę proboszcza i rady parafialnej, ponieważ nie mogą oni wstępować o udzielenie jednorazowego zezwolenia, a cały dochód uzyskany podczas festynu miał zostać przeznaczony na parafię. W związku z tym skarżący, kierowany – jak wskazał - wyłącznie chęcią udzielenia pomocy wyraził zgodę na pozyskanie koncesji na sprzedaż alkoholu na festynie. Tym bardziej, że z chwilą jego wystąpienia o koncesję, planowanym miejscem organizacji festynu był plac wolny przy kościele parafialnym w W., który nie jest położony na terenie gminy J.Ś.
Skarżący przyznał, iż wszystkie produkty, w tym alkohol, były dostarczane na festyn przez parafian bądź osoby spoza parafii, które charytatywnie chciały wspomóc nowo przybyłego proboszcza. Każdy organizował swoje stoisko sprzedaży i cały dochód przekazywał proboszczowi, przy czym – jak podkreślił skarżący – on nie organizował żadnych stoisk ze sprzedażą jakichkolwiek produktów, w tym w szczególności alkoholu. Skarżący przyznał, że w dniu festynu był wprawdzie sprzedawany alkohol, lecz nie przez niego, a za pośrednictwem innych osób. Skarżący w ramach organizacji festynu podarował natomiast księdzu "kiełbasę, karton lodów, napoje zwykłe, wodę dla dzieci, tacki, widelce, kubki do piwa" oraz użyczył samochody do przewozu produktów.
W dalszej części skargi skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie organy winny bezspornie ustalić, czy faktycznie prowadził on działalność gospodarczą na własny rachunek, z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy miejskiej. Zgodnie bowiem z definicją działalności gospodarczej, zawartą w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.) działalnością gospodarczą jest również działalność zawodowa wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany. Brak tych przesłanek uniemożliwia natomiast przyjęcie, że prowadził o działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy. Ponadto niezbędną przesłanką do oceny, czy w określonym miejscu jest prowadzona działalność gospodarcza, jest okoliczność jej faktycznego prowadzenia. Organ zatem - zdaniem skarżącego - winien przed podjęciem zaskarżonej uchwały rozważyć, czy postępowanie w jego sprawie było prowadzeniem działalności gospodarczej w świetle ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095 ze zm.). W sprawie nie zostały bowiem przedstawione jakiekolwiek okoliczności potwierdzające fakt prowadzenia przez niego działalności odpowiadającej wyeksponowanym cechom. Skarżący zauważył nadto, że uchwała została podjęta bez wykazania, że w ogóle prowadził on jakąkolwiek zorganizowaną działalność dniu festynu i wyłącznie w oparciu o subiektywne odczucie członków Rady Miejskiej. Nie wykazano też, że jest to działalność ciągła i przynosząca dochody (zarobkowa). Natomiast sam fakt imiennego uzyskania koncesji na sprzedaż alkoholu i uczestnictwo w samych przygotowaniach festynu w ramach pomocy dla parafii – nie może zdaniem skarżącego - stanowić przesłanki, iż prowadził on działalność gospodarczą.
Dalej skarżący wskazał, że samo uzyskanie koncesji na sprzedaż alkoholu jest czynnością techniczną i nie przesądza o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Ponadto skarżący podniósł, że w treści art. 24f ust. 1 ustawodawca przewidział ograniczenia w zakresie aktywności gospodarczej radnych, gdy taka aktywność miałaby związek z gminą lub jej mieniem. Ustawodawca wprowadził więc generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Przy czym istotne jest faktyczne dysponowanie tym mieniem gminy w prowadzonej działalności gospodarczej. W art. 24f u.s.g. – jak dalej podkreślił skarżący - chodzi zatem o ujawniony fakt rzeczywistego (realnego) prowadzenia działalności gospodarczej, dający się stwierdzić na podstawie obiektywnie występujących okoliczności faktycznych. Zdaniem skarżącego przy dokonaniu wykładni art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie można poprzestać na ustaleniu jego literalnego brzmienia, jak to uczynił organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Dla ustalenia prawidłowego sensu tej normy należy bowiem uwzględnić również reguły wykładni funkcjonalnej i celowościowej. Zawarty w art. 24f ust. 1 zakaz prowadzenia działalności gospodarczej przez radnego z wykorzystaniem mienia gminy, w której uzyskał mandat, należy oceniać zatem przez pryzmat reguł i celów, jakim mają służyć tzw. regulacje "antykorupcyjne". W tym miejscu skarżący przytoczył treść wyroku NSA z dnia 10 listopada 2004 r., sygn. akt OSK 882/04, ONSAiWSA 2005/4/85 zgodnie z którym, wykorzystywane mienie komunalne musi bezsprzecznie pozostawać w związku funkcjonalnym z prowadzona działalnością gospodarczą i musi służyć tej działalności.
Mając powyższe na uwadze, skarżący doszedł do przekonania, iż Rada Miejska w J. Ś. dokonała błędnej interpretacji tego przepisu, co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej uchwały. Organ bowiem, dokonując wykładni art. 24f ust. 1, doszedł do błędnego wniosku, iż w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia jego mandatu, a w konsekwencji niewłaściwie zastosował art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów oraz sejmików województw. Zdaniem skarżącego organ uznając, że prowadził on – jako radny - działalność gospodarczą z wykorzystaniem mienia gminy - dopuścił się bowiem wykładni rozszerzającej przepisu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który jak wynika z doktryny nie może być interpretowany rozszerzająco. Zasada praworządności wyrażona w art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP nakazuje bowiem przy wykładni przepisów prawa mieć na uwadze, że instytucje represyjne i sankcje mogą być stosowane tylko w granicach dopuszczonych prawem, przy wyłączeniu wykładni rozszerzającej. Zakaz rozszerzającej wykładni przepisów ustanawiających sankcje wobec jednostki ma szczególne znaczenie w przypadku stosowania sankcji wygaśnięcia mandatu radnego, a to z uwagi na pierwszeństwo prawa członków wspólnoty samorządowej do decydowania o składzie osobowym organów jednostek samorządu terytorialnego. W ocenie skarżącego, organ pominął przy dokonywaniu wykładni ten aspekt sprawy i dokonał wykładni rozszerzającej przepisu art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, dając pierwszeństwo interesowi publicznemu wyrażającemu się w ograniczeniu aktywności gospodarczej radnych.
Ponadto skarżący wskazał na analizę pojęcia, zawartego w art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, tj. pojęcia "z wykorzystaniem mienia komunalnego", według którego w braku ustawowego zróżnicowania tego pojęcia należy przyjąć, że w przepisie tym chodzi o wszystkie przypadki wykorzystania mienia gminy. Oczywiście jednak jest to wykorzystanie tylko do celów prowadzonej działalności, a zatem do wykonywania usług w jej ramach lub też do wypełniania ciążących na przedsiębiorcy powinności (P. Chmielnicki (red.) Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 264).
Wreszcie skarżący podniósł, iż Rada Miejska w J. Ś., przed podjęciem uchwały, o której mowa w art. 190 ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. - Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw, winna była zweryfikować, na podstawie wszelkich dostępnych jej środków, czy spełnione zostały przesłanki z art. 24 f u.s.g. - czego jednak – zdaniem skarżącego - obiektywnie nie uczyniła. Tymczasem niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz w związku z tym brak podstawy prawnej do wydania zaskarżonej uchwały uzasadnia wniosek o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że zezwolenie nr [...] z dnia [...] r. wystawione na skarżącego upoważniało go do jednorazowej sprzedaży napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % zawartości alkoholu. Prowadzona natomiast przez niego działalność spełnia przesłanki działalności gospodarczej, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej z dnia 2 lipca 2004 r. Nie ulega również zdaniem organu wątpliwości, że sprzedaż napojów alkoholowych na festynie rodzinnym w W. w dniu [...] r. prowadzona była w oparciu o wydane zezwolenie na Sklep A, K.C., [...][...]. Skarżący bowiem nie wniósł do urzędu o anulowanie wydanego zezwolenia. Dodatkowo – jak dalej podkreślił organ - nie da się zaprzeczyć, że do faktycznej sprzedaży alkoholu doszło i była ona prowadzona na mieniu gminnym. Fakty te potwierdza zresztą sam skarżący oraz uczestnicy festynu. Bez znaczenia jest zatem, kto fizycznie nalewał piwo i jaki zysk odniósł lub na co go przeznaczył.
Ponadto w ocenie organu administracji publicznej wyjaśnienia skarżącego i pozostałych świadków nie zasługują na walor wiarygodności. Po pierwsze – jak zaznaczył organ - skarżący jako osoba fizyczna prowadząc od lat działalność gospodarczą winien zdawać sobie sprawę z wymogów formalnych stawianych sprzedawcy alkoholu, tj. z obowiązku uzyskania zezwolenia na sprzedaż alkoholu pod rygorem odpowiedzialności karnej art. 18, 18 w zw. z art. 43 ust. 1 i 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Po drugie, nie sposób zgodzić się, zdaniem organu, z twierdzeniem skarżącego, że wszystkie produkty, w tym zwłaszcza piwo, dostarczyli anonimowi mieszkańcy, zwłaszcza że skarżący uzyskał zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, dokonał w związku z tym stosownej opłaty, rzekomo darował parafii m.in. kubki do piwa, a do tego wszystkiego sam nadzorował na festynie sprzedaż. Zresztą zaproszony na sesję Rady Miejskiej przez skarżącego świadek C. R. podkreślała, że K. C. "zgodził się na wzięcie alkoholu na siebie, ponieważ w pierwszej wersji festyn miał być koło kościoła". Faktem jest jednak, że nie wycofał się z tego, bo nie zrezygnował z ubiegania się o pozyskanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, choć jak sam przyznał, na 2 tygodnie wcześniej wiedział o zmianie miejsca organizacji festynu (str.2 wyciągu z protokołu z sesji Rady Miejskiej). Ponadto organ wskazał, iż nie podano kto i na jakiej podstawie sprzedawał alkohol.
W dalszej części odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż zgodnie z art. 24f ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Naruszenie, o którym mowa w art. 190 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2003 r., Nr 159, poz. 1547 ze. zm.) powoduje wygaśnięcie mandatu radnego ipso iure i w konsekwencji aktualizuje obowiązek Rady do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, iż w sprawie doszło do naruszenie zakazu określonego w art. 24 f u.s.g., a opierającego się na wystąpieniu obu przesłanek: prowadzeniu działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami oraz wykorzystaniu mienia komunalnego przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Literalna interpretacja w/w przepisu nie pozostawia – zdaniem organu - jakichkolwiek wątpliwości. Jest to bowiem przepis na tyle zrozumiały, że nie potrzebnym jest posiłkowanie się wykładnią celowościową i funkcjonalną, jaką próbuje stosować skarżący w skardze. Niewątpliwie czynności podjęte przez skarżącego świadczą o tym, że dokonywał on sprzedaży min. piwa w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w celu osiągnięcia zysku (art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Nie musiał tego robić osobiście, mogły to robić upoważnione przez niego osoby, zwłaszcza jeśli sam nadzorował sprzedaż. Szczytny to cel wspierać społeczność lokalną darowiznami, jednak w niniejszej sprawie przekazanie wypracowanego zysku na cel społeczny nie usprawiedliwia - zdaniem organu - zachowania radnego, a przede wszystkim nie zmienia faktu naruszenia zakazu sformułowanego w art. 24 f u.s.g.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Podstawą prawną zaskarżonej uchwały są wskazane w niej przepisy art. 190 ust. 1 pkt 2a oraz ust. 2 ordynacji, w związku z art. 24f u.s.g.
Stosownie do art. 190 ust. 1 pkt 2a ordynacji, wygaśnięcie mandatu radnego następuje wskutek naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. O wygaśnięciu mandatu radnego stwierdza rada w drodze uchwały. Nie może budzić wątpliwości, że cytowany przepis odsyła - między innymi - do przypadków wymienionych w art. 24f ust. 1 u.s.g., w myśl którego radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami, z wykorzystaniem mienia gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności.
Podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Gminy uznała, że skarżący, jako radny, naruszył ustawowy zakaz przewidziany w art. 24f ust. 1 poprzez sprzedaż jednorazową alkoholu na terenie tej Gminy (a zatem z wykorzystaniem jej mienia) - w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej.
Zastosowanie cytowanego przepisu wymaga uprzedniego ustalenia, czy spełnione zostały łącznie wszystkie określone w nim przesłanki, a zatem – prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem w tym celu mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat. Na tle tej normy prawnej trzeba zauważyć w kontekście ustalenia pojęcia "działalności gospodarczej", że chodzi tu o działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W świetle tego artykułu działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność – i tu przepis enumeratywnie wymienia także działalność handlową – wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Z kolei przesłanka druga "wykorzystanie mienia gminy", jako niezdefiniowana, winna być pojmowana szeroko, tak jak w języku potocznym, czyli zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny i judykatury obejmuje także przypadki nie tylko bezpośredniego ale i pośredniego wykorzystania mienia, bez względu na jego podstawę prawną, bez znaczenia pozostaje, czy jest to wykorzystanie stałe, czy okresowe, bądź też incydentalne (jednorazowe), pod tytułem odpłatnym czy darmym, czy radny korzystający z mienia gminy osiąga z tego tytułu korzyści w postaci pożytków lub przychodów. Przesądzający jest bowiem sam fakt prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminy, bez oceny wpływu owego wykorzystania mienia gminy na tę działalność. Użycie określenia "mienie gminy", oznacza natomiast objęcie zakresem tego pojęcia tego wszystkiego, co wchodzi w skład ustawowego pojęcia mienia komunalnego po myśli art. 43 u.s.g.
Odnosząc powyższą treść normatywną do kontekstu rozpatrywanej sprawy trzeba stwierdzić, że ustalone (w ramach sesji Rady) okoliczności faktyczne uzasadniały zastosowanie przez Radę sankcji z art. 190 ust. 1 pkt 2a ordynacji, w związku z art. 24f ust. 1 u.s.g., gdyż skarżący wyczerpał swoim zachowaniem przesłanki z art. 24f ust.1 u,s.g. Prowadzi bowiem zaewidencjonowaną zarobkową handlową działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - w sposób ciągły i zorganizowany, pod nazwą "Sklep A [...]". We wniosku o zezwolenie na rzeczoną sprzedaż napojów alkoholowych na festynie określił siebie jako przedsiębiorcę. Nota bene, przepis art. 181 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 70 poz. 473 ze zm.) wyraźnie przewiduje, że jednorazowe zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych może być wydane tylko przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (w ujęciu art. 18 tej ustawy), a takowe skarżący posiadał w związku z wymienioną działalnością handlową. Zatem zezwolenie na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, które uzyskał, dotyczyło prowadzonej stale i w sposób zorganizowany działalności handlowej, a tym samym dokonana na jego podstawie sprzedaż napojów alkoholowych podczas festynu i na terenie gminy, której skarżący jest radnym - mieściła się w ramach działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego. Niewątpliwie ustalenia stanu faktycznego, o czym mowa szczegółowo w protokole z obrad na sesji Rady, jednoznacznie wskazują, że omawiana sprzedaż napojów alkoholowych w trakcie festynu miała miejsce, a skarżący był jedyną osobą, która zezwolenie na ich sprzedaż posiadała. W tej sytuacji uprawnionym było przyjęcie przez Radę, że sprzedaż dokonywana była w imieniu skarżącego i na jego rzecz, a to, czy skarżący uczestniczył bezpośrednio w czynności sprzedaży alkoholu, czy też poprzez osoby trzecie, nie ma znaczenia prawnego.
Nie można więc zgodzić się ze sformułowaniami skargi, że wykorzystanie mienia gminy przez skarżącego nie służyło prowadzonej przez niego działalności gospodarczej i nie pozostawało z nią w związku funkcjonalnym. W tej sytuacji ustalenie, że naruszył on zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g jest w pełni uzasadnione i w konsekwencji Rada prawidłowo zastosowała sankcję z art. 190 ust. 1 pkt 2a ordynacji.
Z tych powodów, na mocy art. 151 p. p. s. a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.