III SA/Wr 317/22

III SA/Wr 317/22 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 par. 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 17 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej dla Powiatu B. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 lutego 2022 r. G. K. (skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pomocy finansowej dla Powiatu B. na realizację zadania pod nazwą "Zapewnienie realizacji potrzeb w zakresie transportu zbiorowego". Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 8 i 9 w zw. z art. 7 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. 2022 r., poz. 1343 dalej: u.p.t.z.) w postaci bezpodstawnego przekazania dla Powiatu B. środków finansowych na realizację potrzeb w zakresie transportu zbiorowego w sytuacji, gdy Powiat B. nie posiadał statutu organizatora transportu w rozumieniu ustawy o publicznym transporcie zbiorowym, naruszenie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2022 r., poz.1634 ze zm.) poprzez niezachowanie zasady celowego, oszczędnego i racjonalnego wydatkowania środków publicznych oraz naruszenie art. 40 i 41 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2022 r., poz. 559 ze zm., dalej: u.s.g.) poprzez podjęcie uchwały bez jej uzasadnienia.
Skarżąca uznała, że na skutek powyższego doszło do naruszenia prawa w stopniu dającym podstawy do stwierdzenie jej nieważności. Ponadto w ocenie skarżącej, w wyniku realizacji zaskarżonej uchwały dochodzi do dotowania jednego przewoźnika ze szkodą dla innych przewoźników (w tym dla skarżącej).
W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia 24 marca 2022 r.) organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie w całości, jako niezasadnej z uwagi na fakt, że skarżąca nie wykazała aby jej osobisty interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone. Ponadto organ wskazuje, że skarżąca upatruje
naruszenia swojego interesu prawnego w rzekomym dofinansowaniu przez Gminę przewozów realizowanych przez konkretnego przewoźnika, co jej zdaniem prowadzi do ograniczenia jej własnej działalności gospodarczej. Jednak w zaskarżonej uchwale nie wskazano sposobu realizacji przez powiat dofinansowania zadania własnego, a z jej treści, wbrew twierdzeniom skarżącej wynika, że Gmina udziela dotacji celowej na "zapewnienie realizacji potrzeb w zakresie transportu zbiorowego." Organ podkreślił, że Gmina nie jest organizatorem transportu zbiorowego i jedynym instrumentem wsparcia tej dziedziny aktywności samorządowej jest udzielanie pomocy finansowej innej jednostce samorządu terytorialnego, do której zadań własnych tego typu działalność należy.
Ponadto organ podniósł, że przekazanie pomocy finansowej jednostce samorządu terytorialnego w przypadku, kiedy brak jest środków na wykonywanie określonych zadań publicznych, oznacza realizacje zasady wzajemnej pomocy, na podstawie art. 10 ust. 2 u.s.g. Gmina miała podstawy aby zabezpieczyć stosowne środki finansowe w budżecie po stronie wydatków w celu realizacji takiej pomocy.
Organ podkreślił również, że podejmując uchwałę dochował wszelkich norm proceduralnych dotyczących prac nad projektem aktu prawnego, a przepisy nie nakładają na organ obowiązku sporządzenia uzasadnienia aktu prawnego o takiej randze, jaką ma zaskarżona uchwała.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, sąd ocenia dopuszczalność wniesienia skargi. Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej -p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto, prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje podmiotowi, któremu ustawy szczególne je przyznają. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. – będącej ustawą szczególną w stosunku do p.p.s.a. - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Dla wykazania istnienia legitymacji skargowej wynikającej z art. 101 ust. 1 u.s.g., strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżone zarządzenie wpływa na sferę materialnoprawną strony w ten sposób, że pozbawia ją pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwia ich realizację (por.: wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09, wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 817/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Pojęcie interesu prawnego obejmuje uprawnienia i obowiązki prawne. Akt dotyczy więc interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy rozstrzyga o prawach i obwiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że tylko przepisy prawa materialnego stanowią podstawę interesu prawnego, stwarzając dla konkretnego podmiotu legitymację procesową strony (por. wyroki NSA: z dnia 10 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1012/04, z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1828/06, z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 1043/10, z dnia 10 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1059/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Interes prawny jest indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących podstawą zastosowania przepisu prawa materialnego.
Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba podnieść, że to skarżąca winna wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony jej interes prawny lub uprawnienia, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach.
Należało zatem przyznać rację organowi, że skarżąca nie wykazała, aby jej interes prawny został zaskarżoną uchwałą naruszony. W skardze podniesiono, że uchwała narusza interes prawny skarżącej, gdyż w oparciu o treść uchwały dochodzi do ograniczenia jej działalności gospodarczej jako prywatnego przewoźnika, a polegającej na niczym nieuzasadnionym dofinansowaniu przewozów realizowanych przez innego przewoźnika.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że materialnoprawnych podstaw naruszenia interesu prawnego strony uprawniających ją do wniesienia skargi należy szukać w ustawie z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U.2021 r., poz. 1371 ze zm., dalej: u.p.t.z.).
Skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu, że jest jednym z przewoźników, a zaskarżona uchwała pozwala na przekazanie gminnych środków finansowych do powiatu w celu dotowania innego przewoźnika.
Sąd nie podziela zdania skarżącej. W zaskarżonej uchwale nie wskazano sposobu realizacji przez powiat dofinansowania zadania własnego, a z jej treści wynika ogólny cel dotyczący zapewnienia realizacji potrzeb w zakresie transportu zbiorowego.
Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącej, w szczególności w zakresie wskazanym w skardze, skoro nie wykazano żadnego wpływu na jej sytuację. Skarżąca nie przedstawiła konkretnych sytuacji, które mogłyby wskazywać, jakiego uprawnienia zaskarżoną uchwałą została pozbawiona i czy w ogóle została pozbawiana.
W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
Z powyższych względów Sąd uznając, że zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. - skargę odrzucił.