III SA/WR 311/21

III SA/Wr 311/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący/
Katarzyna Borońska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
art. 102 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 10 marca 2021 r. nr SKO 4142/26/21 w przedmiocie zatrzymanie prawa jazdy kat. A, B i T oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 marca 2021 r., nr SKO 4142/26/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej: organ/Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Starosty Powiatu Wrocławskiego (dalej: organ pierwszej instancji/Starosta) z 11 stycznia 2021 r., nr SP-KM.5439.24.2021.KK, którą zatrzymano na okres 3 miesięcy od dnia 29 listopada 2020 r. do 28 lutego 2021 r. A. K. (dalej: skarżący/strona) prawo jazdy nr 06999/06/0223 uprawniające do kierowania pojazdami kategorii A, B i T. Jako podstawę decyzji Starosty wskazano art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.) w związku z art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Z akt sprawy wynika, iż w dniu 3 grudnia 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w Ostrołęce, informujące o zatrzymaniu w dniu 29 listopada 2020 r. dokumentu prawa jazdy Strony w związku z przekroczeniem przezeń prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. W informacji Policji wskazano to jako powód zatrzymania z dopiskiem iż jest on uregulowany w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a).
W dniu 11 grudnia 2020 r. Starosta zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi strona ustosunkowała się co do zebranych dowodów, podnosząc fakt zmiany brzemienia art. 135 ust.1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, do czego doszło na mocy ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020, poz. 1517). Wobec uznania przez stronę, że brak jest w ustawie w brzmieniu zmienionym podstawy do zatrzymania dokumentu prawa jazdy, wniósł on o umorzenie postępowania.
W dniu 11 stycznia organ pierwszej instancji wydał oznaczoną powyżej decyzję, którą zatrzymał na okres 3 miesięcy prawo jazdy strony. Odnosząc się do stanowiska skarżącego Starosta wskazał, iż podstawą do wszczęcia i prowadzenia postępowania były przepisy materialnego prawa administracyjnego tj. ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Organ pierwszej instancji podkreślił, że wskazywany przez Stronę art. 135 ust.1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym obowiązywał w dniu zatrzymania prawa jazdy, bowiem przepis nowelizujący wszedł w życie dopiero z dniem 5 grudnia 2020 r. Regulacja ta dotyczy zaś czynności funkcjonariuszy Policji, nie zaś decyzji Starosty.
Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący wniósł odwołanie zarzucając naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niedokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że istnieje podstawa do zatrzymania prawa jazdy na okres 3 miesięcy. Skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie decyzji Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją z 10 marca 2021 r. Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że nie tylko w dniu zatrzymania, ale i obecnie istnieje podstawa prawna uprawniająca policjanta do zatrzymania prawa jazdy za przekroczenie dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Różnicą, jaka została wprowadzona z dniem 5 grudnia 2020 r. jest sposób zatrzymania prawa jazdy przez policjanta, a początkową datą zatrzymania prawa jazdy jest obecnie dzień wprowadzenia informacji o zatrzymaniu prawa jazdy do ewidencji kierowców. Organ wskazał, że informacja taka jest jedynym materiałem dowodowym w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, zaś w jego toku Skarżący nie powoływał się na stan wyższej konieczności.
Decyzja Kolegium została zaskarżona przez Stronę, która zarzucił jej:
naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
naruszenie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że istnieje podstawa do zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy na okres 3 miesięcy,
naruszenie art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez wydanie Decyzji I po upływie 21 dni od chwili powzięcia informacji o fakcie zatrzymania prawa jazdy.
Powyższe naruszenia zdaniem Skarżącego stanowią podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W konsekwencji doprowadziło to do naruszenia art. 138 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) przez utrzymanie w mocy wadliwej Decyzji I w sytuacji bezpodstawnego zatrzymania prawa jazdy Skarżącego.
Skarżący sformułował również zarzuty naruszenia innych przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy:
naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, które doprowadziły do uznania, że w sprawie zasadne jest wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wnikliwej i wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego i wszystkich okoliczności niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia o zatrzymaniu prawa jazdy.
Podnosząc powyższe Skarżący wniósł o:
Uwzględnienie skargi przez Kolegium w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.,
W przypadku nieuwzględnienia skargi przez Kolegium, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności Decyzji II Organu II instancji, a także o rozważenie zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. i stwierdzenie nieważności również Decyzji I Organu I instancji.
W przypadku nieuwzględnienia powyższego, o uchylenie zaskarżonej Decyzji II Organu II instancji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz o uchylenie Decyzji I Organu I instancji w całości
Na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi strona ponownie podniosła fakt uchylenia w momencie orzekania przez organ pierwszej instancji przepisu art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a w konsekwencji brak istnienia podstawy prawnej do zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Zdaniem skarżącego wskazana przez organ Policji podstawa prawna już nie obowiązywała, w związku z czym Starosta wykroczył poza zakres swoich uprawnień, weryfikując merytorycznie przypisanie kierowcy wykroczenie. Skarżący wskazał również na przekroczenie terminu, stwierdzając, iż datą końcową wydania decyzji winien być dzień 24 grudnia 2020 roku, wobec wpłynięcia informacji Policji w dniu 3 grudnia 2020 roku. Tym samym Starosta naruszył przepis obligujący go do wydania decyzji w terminie 21 dni od daty powiadomienia przez Policję. Zdaniem skarżącego doszło do naruszeń przepisów prawa poprzez dokonanie przez organ własnych ustaleń faktycznych oraz przekroczenie terminu do rozpoznania sprawy. W tym kontekście skarżący przytoczył treść art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz dotyczące tego przepisu orzecznictwo. Kolejno przywołał treść art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. wraz z zacytowaniem fragmentów orzeczeń, finalnie stwierdzając, że Organ zaniechał obowiązków nałożonych na niego na mocy tego przepisu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu.
Na wstępie wskazać należy iż w myśl art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U.1997 Nr 78 poz. 483; dalej: Konstytucja) sądy administracyjne razem z Sądem Najwyższym, sądami powszechnymi i sądami wojskowymi sprawują wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do art. 184 Konstytucji Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej, zaś zgodnie z art. 176 ust. 2 Konstytucji ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny zatem rozstrzygając sprawę dokonuje jej wcześniejszej oceny z punktu widzenia legalności, czyli zgodności postępowania administracyjnego oraz wydanego w nim aktu i zastosowania w nim przepisów pod kątem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 327; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). Wskazać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212) – dalej; u.k.p. Zgodnie z ta regulacją starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (ust. 1e). Jak natomiast wynika z treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. _____________), podstawą wydania decyzji, o której mowa w m.in. w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5, jest informacja o zaistnieniu okoliczności, o których mowa w art. 102 ust. 1d lub art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Informację o takim naruszeniu sporządza
i niezwłocznie przekazuje staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem podmiot , który ujawnił popełnienie naruszenia ( art. 7 ust. 1 pkt 1 i 3 ww. ustawy)
Na tle tych regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto stanowisko, zaakceptowane następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów NSA z 1 lipca 2019 r., sygn.. akt I OPS 3/18, o związanym charakterze decyzji wydawanej przez starostę na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Z brzmienia przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wywiedziono, że organ ten jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu, który w związku z powyższym nie jest zobligowany i uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do okoliczności będących podstawą sporządzenia informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Sąd zauważa w tym miejscu, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 stał się przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21 stwierdził niezgodność z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej powyższego przepisu, rozumianego w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał przychylił się do stanowiska prezentowanego m.in. przez Rzecznika Praw Obywatelskich, iż zasady demokratycznego państwa prawnego oraz bezpieczeństwa prawnego wymagają, by minimalny standard postępowania dowodowego przed organem administracji zapewniał stronie możliwość kształtowania swojej sytuacji prawnej, tak aby umożliwić jej kwestionowanie stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4. Strona nie powinna być pozbawiona możliwości przedstawienia swoich racji w toku postępowania administracyjnego. Zwrócił uwagę, że jeśli w ramach tego postępowania strona kwestionuje fakt popełnienia naruszenia prawa, wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zdarzenia powinny być rozstrzygnięte zanim nałozona zostanie na nią sankcja.
Z uwagi jednak na to, że w rozpoznawanej sprawie skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również sądowego do dnia rozprawy nie podnosił, że informacja policji z dnia 29 listopada 2020 r. nie odzwierciedla stanu rzeczywistego i nie kwestionował, że faktycznie dopuścił się naruszenia prawa polegającego na przekroczeniu prędkości o więcej niż 50 km/h na terenie zabudowanym, Sąd uznał, że okoliczność ta nie była sporna, a organ miał podstawy do przyjęcia, że takiego naruszenia skarżący się dopuścił.
Zarzuty podniesione w niniejszej sprawie sprowadzały się do kwestionowania przez skarżącego możliwości wydania przez Starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 t.j) w sytuacji, gdy informacja o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym została przekazana staroście przed 5 grudnia 2020 roku na mocy obowiązującego wówczas brzmienia art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d., to jest przed zmianą tego przepisu dokonaną na mocy art. 1 pkt 40 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1517), podczas gdy sama decyzja została wydana po zmianie brzmienia tego przepisu. Zdaniem skarżącego brak było możliwości wydania decyzji administracyjnej w takiej sytuacji, a postępowanie administracyjne powinno zostać umorzone, o co zresztą wnosił już przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Stanowisko to kwestionuje Kolegium, powołując się na okoliczność, że wspomniany przepis obowiązywał w dniu przekazania informacji staroście, zaś samo wydanie decyzji nastąpiło na innej niż kwestionowana podstawie prawnej. W tym zakresie rację należy przyznać organowi.
Zgodnie z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 110, 284, 568, 695 i 1087; dalej: "ustawa poprzednio obowiązująca") policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W dniu 5 grudnia 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1517, dalej: "ustawa nowelizująca"), która dokonała modyfikacji brzmienia art. 135 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który od tego momentu do dnia dzisiejszego (Dz.U. z 2022 r. poz. 988 - t.j.; dalej: "p.r.d.") nie posługuje się jednostką redakcyjną oznaczoną "1a". Przypadek zaś zatrzymania prawa jazdy przez policjanta w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym został przeniesiony i uregulowany w art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Jak wskazano w projekcie (rządowy projekt ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy nr 388), który następnie po przejściu procedury legislacyjnej wszedł w życie jako ustawa nowelizująca: Zmiany dokonane w art. 135-139 i wprowadzone nowe art. 135a i art. 135b stanowią konsekwencję zniesienia obowiązku posiadania przy sobie i okazywania na żądanie organu kontroli ruchu drogowego wydanego w kraju prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem i regulują zasady postępowania przy zatrzymaniu prawa jazdy w dwóch przypadkach:
- w przypadku dokumentu wydanego w kraju, tj. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
- w przypadku dokumentu wydanego przez państwo inne niż Rzeczpospolita Polska.
Art. 135 w nowym brzmieniu reguluje przesłanki i kwestie związane z zatrzymaniem wydanego w kraju prawa jazdy. Artykuł ten jest również stosowany dla pozwolenia na kierowanie tramwajem. Z dotychczasowego brzmienia przepisu wykluczono przesłanki do zatrzymania dokumentu dotyczące jego zniszczenia, podejrzenia podrobienia, wydanego postanowienia lub decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a także orzeczonego zakazu lub wydanej decyzji o cofnięciu uprawnienia. Dostosowano odpowiednio przepisy dotyczące pokwitowania zatrzymania prawa jazdy.
Wprowadzone zmiany legislacyjne zatem miały charakter dostosowawczy, wobec modyfikacji modelu technicznego wykonania czynności zatrzymania prawa jazdy, które od 5 grudnia na mocy art. 135b p.r.d. następuje przez wprowadzenie informacji o zatrzymaniu do centralnej ewidencji kierowców niezwłocznie po stwierdzeniu wystąpienia przesłanek. Podkreślić jednak wypada, iż przepisy te adresowane są do funkcjonariuszy Policji i nie stanowią materialnoprawnej podstawy wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, ale dotyczą etapu ją poprzedzającego.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi natomiast art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymania prawa jazdy w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Czas, na który orzeka się o zatrzymaniu prawa jazdy określa art. 102 ust. 1c stanowiąc, że decyzję wydaje się na okres trzech miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Jeżeli zaś w chwili wydawania decyzji, prawo jazdy było już w posiadaniu starosty z innego tytułu, okres zatrzymania prawa jazdy liczy się od dnia wydania tej decyzji (ust. 1e).
Sankcja administracyjna jaką jest zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter prewencyjny i stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym. Jej istotą jest przymuszenie do respektowania określonych nakazów i zakazów (tak: wyrok TK z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15).
W niniejszej sprawie prawo jazdy zostało zatrzymane skarżącemu przez jego fizyczne odebranie, zgodnie z obowiązującymi w chwili ujawnienia popełnionego przezeń wykroczenia. Następnie organ Policji przekazał staroście informację o której mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy poprzednio obowiązującej. Tym samym funkcjonariusz Policji postąpił w sposób zgody z obowiązującymi wówczas regulacjami prawnymi. Sama zmiana umiejscowienia przepisu dotyczącego postępowania funkcjonariusza Policji nie powoduje, iż pozbawione skutków prawnych jest stanowiące dopełnienie obowiązków przez Policję przekazanie informacji staroście. Otrzymując w dniu 3 grudnia 2020 r. informację Policji, starosta dysponował już dokumentem urzędowym - pochodzącą od uprawnionego organu państwowego mającą swoją podstawę prawną wiadomością o zaktualizowaniu się przesłanki kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Faktu zaistnienia tego naruszenia nie kwestionuje również skarżący. Tym samym, wobec ziszczenia się przesłanki przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości na terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h, istniała podstawa wydania zaskarżonej decyzji o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy i nie sposób uznać, aby na możliwość wydania tej decyzji miały wpływ zmiany przepisów prawa dotyczące wykonywania technicznych czynności przez funkcjonariuszy Policji. Wobec powyższego zarzut naruszenia przez Organ pierwszej instancji art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym uznać należy za niezasadny, zaś utrzymanie w mocy decyzji Starosty przez Kolegium za słuszne.
Skarżący błędnie wskazał na art. 102 ust. 1 u.k.p. jako wyznaczający 21-dniowy termin do załatwienia sprawy. Został on bowiem przewidziany w innym przepisie ustawy, mianowicie w art. 102 ust. 1da, zgodnie z którym jeżeli prawo jazdy zostało zatrzymane przez Policję w trybie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w terminie 21 dni od dnia powzięcia informacji o tym fakcie. Rację ma Skarżący, iż datą, od której należy liczyć ten termin jest dzień 3 grudnia 2020 r., kiedy do Organu pierwszej instancji wpłynęła informacja Policji. Zgodzić się również należy, iż w sprawie administracyjnej doszło do przekroczenia tego terminu, jednakże nie sposób nadać tej okoliczności znaczenia, jakie usiłuje mu przydać autor skargi. Bezspornym jest, iż decyzja została wydana w dniu 11 stycznia 2021 r., zatem po upływie 21 dni. Termin ten nie ma jednak charakteru uniemożliwiającego wydanie decyzji po tej dacie. Jest on regulacją o charakterze instrukcyjnym, skierowanym w głównej mierze do organu, a z jego przekroczenia nie sposób wyciągać dla Skarżącego pozytywnych następstw w postaci uniemożliwienia wydania decyzji zatrzymującej mu prawo jazdy po tej dacie. Innego ewentualnego wpływu przekroczenia terminu na wynik sprawy, autor skargi nie wskazał, pomimo zarzutu w tym zakresie, ograniczając się do konstatacji o wydaniu decyzji po 21 dniach od powzięcia informacji o zatrzymaniu prawa jazdy przez Policję
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Organ art. 107 § 3 k.p.a., wskazać należy, że i on okazał się niezasadny. Odnotować wypada, iż Skarżący nie rozwija postawionego zarzutu w uzasadnieniu skargi. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi realizację w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania, określonej w art. 11 k.p.a. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji/postanowienia w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt I SA/Łd 390/22). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji/postanowienia w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną, i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 3071/18). Do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dochodzi przy tym nie tylko wtedy, gdy uzasadnienie decyzji nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie ale także gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (wyrok NSA z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt I OSK 3235/18). W sprawie rozpoznawanej przez Sąd organy obu instancji tym rygorom sprostały. Sporządzone uzasadnienie jest pełne i pozwala na ocenę wydanych rozstrzygnięć w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Motywy obu decyzji zostały wskazane w sposób wyczerpujący i staranny, wyjaśniono również szczegółowo zastosowane podstawy prawne. Sama zaś niezgodna Skarżącego, przy braku wykazania zarówno konkretnych uchybień w konstrukcji uzasadnienia orzeczeń organów administracyjnych nie jest w tym zakresie wystarczająca, a podniesiony zarzut niezasadny.
Brak jest zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji w oparciu o te zarzuty. W sprawie nie doszło do naruszenia prawa procesowego, zaś postępowanie organu pierwszej instancji miało swoją materialnoprawne podstawę.
Reasumując należy stwierdzić, że zarzuty sformułowane w skardze okazały się niezasadne, a wydana decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył także się naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania uzasadniających uwzględnienie skargi. Wobec powyższego
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.