III SA/WR 287/21

III SA/Wr 287/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-10-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33 par. 1 pkt 1,6 i 8
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, , sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, , Sędziowie Sędziowie, sędzia WSA Anetta Chołuj sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 marca 2021 r., nr 0201-IEE2.711.40.2021.3.AJ w przedmiocie uznania za niezasadne zarzuty egzekucyjne oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), jak również art. 18, art. 33 § 1 pkt 1, 6 i 8 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm., dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez M.G. (dalej jako: strona, skarżący, zobowiązany) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jaworze (dalej jako: organ egzekucyjny, organ I instancji) z dnia 28 stycznia 2021 nr 0206-SEE.711.5.5.2020.21.O w sprawie uznania za niezasadne zarzutów na postępowanie egzekucyjne, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 5 października 2014 r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej w oparciu o tytuły wykonawcze Burmistrza Miasta Jawora z dnia 10 lutego 2014 r. nr 1/2014 oraz z dnia 14 marca 2014 r. nr 3/2014, obejmujące należności z tytułu nieuregulowanej opłaty za pobyt matki A.G. w domu pomocy społecznej za okres od września 2012 r. do listopada 2013 r.
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. nr E.3162.1.2014 wierzyciel stwierdził, że obowiązek objęty powyższymi tytułami wykonawczymi istnieje i jest wymagalny i jednocześnie wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.
Następnie postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. nr 1449/EA/Z2/6/7242-60/2015/KM Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście, powołując się na wiążące stanowisko wierzyciela w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku, uznał za nieuzasadnione wniesione zarzuty, w tym zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
Zobowiązany zwrócił się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wskazanego postanowienia organu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z dnia 13 lutego 2015 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie w/w tytułów wykonawczych, bowiem zostało ono wydane z naruszeniem przepisów o właściwości.
Następnie zarzuty zobowiązanego rozpoznał, będący organem egzekucyjnym właściwym w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Jaworze, który postanowieniem z dnia 9 marca 2020 r. nr 0206-SEE.711.5.2020.0 uznał zarzuty wniesione pismem z dnia 5 października 2014 r. za nieuzasadnione. Postanowienie to, na skutek zażalenia strony, zostało uchylone w całości przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia 26 maja 2020 r. nr 0201-IEE2.711.78.2020.5.AJ, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Jaworze z uwagi na to, że nie rozstrzygało złożonych przez zobowiązanego zarzutów w całości (brak rozpoznania zarzutu niedopuszczalności egzekucji).
Organ egzekucyjny II instancji w szczególności stwierdził, że skarżący podniósł brak podstawy prawnej oraz niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wierzyciel oraz organ egzekucyjny zakwalifikowali zarzuty jako zarzut nieistnienia obowiązku oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka. Treść zarzutów wskazuje jednak, że obejmują one również zarzut niedopuszczalności egzekucji z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zarówno wierzyciel, jak i organ egzekucyjny w swoich rozstrzygnięciach nie odniosły się do tej kwestii. W związku z tym stwierdzono, że wymagane jest uzupełnienie przez wierzyciela stanowiska w zakresie zarzutu niedopuszczalności egzekucji.
Wobec tego pismem z dnia 23 lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Jaworze wniósł o uzupełnienie stanowiska wierzyciela z dnia 12 grudnia 2014 r. w zakresie wskazanego zarzutu.
Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2020 r. nr MOPS.E.3152.20.2020 wierzyciel oddalił zarzut zobowiązanego w zakresie niedopuszczalności egzekucji administracyjnej.
Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego na powyższe rozstrzygnięcie, SKO postanowieniem wydanym w dniu 5 listopada 2020 r. utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. SKO przywołało regulacje art. 18, art. 27 § 1 pkt 6, art. 33 § 1 oraz art. 34 § 1 u.p.e.a. i wskazało, iż skarżący kwestionował stosowanie wobec niego jako obywatela Republiki Federalnej Niemiec przepisów polskiej ustawy egzekucyjnej przed prawem Unii Europejskiej, co - w ocenie skarżącego - stanowi przejaw dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz dyskryminację na podstawie kryteriów, których zastosowanie spowoduje taki stan. Organ odwoławczy podniósł, że wskazane przez zobowiązanego przepisy prawa polskiego, które miały zastosowanie w sprawie, nie mogą być interpretowane na zasadzie dowolności, bowiem określają ściśle kwestie poddane tym regulacjom, tj. terminy do składania środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, obowiązek osoby zamieszkałej za granicą ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń i konsekwencje niedopełnienia tego obowiązku (art. 40 § 4 i 5 k.p.a.), zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 2, art. 72 u.p.e.a.). Wobec jednoznacznej treści kwestionowanych przez zobowiązanego przepisów, ich interpretacja w kontekście przepisów unijnych, o jaką postuluje zobowiązany, sprowadziłaby się do ich niezastosowania. Natomiast organy administracji nie mają możliwości niestosowania obowiązujących przepisów prawa. SKO wskazało, że przepisy prawa nie przewidują wyłączenia stosowania przepisów u.p.e.a. w odniesieniu do obywateli Republiki Federalnej Niemiec w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na terytorium RP, a tym samym do wyłączenia spod egzekucji składników majątku tych osób.
Odnośnie zarzutu dotyczącego stosowania art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny stwierdził w wyroku z dnia 30 października 2019 r. (sygn. akt P 1/18) niezgodność tego przepisu m. in. z art. 21 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), Kolegium stwierdziło, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem zobowiązany nie wskazał rozstrzygnięcia, które zostałoby wydane w oparciu o ten przepis, aby można było stwierdzić, iż doszło do jego zastosowania niezgodnie z art. 21 ust. 1 TFUE, zaś z akt sprawy nie wynika, aby takie rozstrzygnięcie zostało wydane.
Za niezasadny organ odwoławczy uznał także zarzut zobowiązanego, iż w odniesieniu do terminów powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, jego przepisy znajdują zastosowanie do zobowiązań alimentacyjnych wynikających ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa. Natomiast obowiązek skarżącego, który podlega egzekucji, nie dotyczy zobowiązań alimentacyjnych, ale należności pieniężnych wynikających z nieuregulowania na rzecz Gminy Jawor opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do tutejszego Sądu, który prawomocnym wyrokiem z dnia 24 listopada 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 43/21, skargę tę oddalił.
Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2021 r. organ egzekucyjny uznał wniesione przez skarżącego zarzuty za nieuzasadnione. W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku, organ wskazał, że nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a jednocześnie przychyla się do wypowiedzi wierzyciela, zgodnie z którą tytuły wykonawcze zostały wystawione w oparciu o ostateczne decyzje, a zatem obowiązek istniał i był wymagalny w dacie wszczęcia egzekucji. Podkreślił przy tym, że ocena tych decyzji nie może być dokonywana przez organ egzekucyjny, zaś ewentualne nieprawidłowości mogą być usuwane jedynie w postępowaniu wymiarowym, które zostało już zakończone. Organ uznał również za pozbawiony zasadności zarzut niedopuszczalności egzekucji. Wskazał przy tym, że niedopuszczalność ta musi mieć źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej lub wyłączających możliwość dochodzenia obowiązku w stosunku do danej osoby. Dalej stwierdził organ, że przepisy prawa nie przewidują wyłączenia stosowania u.p.e.a. w odniesieniu do obywateli innych państw w postępowaniu prowadzonym na terenie Polski, o czym stanowi treść m.in. art. 22 § 2 u.p.e.a. Skarżący nie wskazał przy tym żadnej regulacji prawnej, która uniemożliwiałaby prowadzenie przeciwko niemu egzekucji, a przywołane przepisy prawa unijnego ze względu na ich ogólną treść nie mogły mieć wpływu na ocenę prawną jego sytuacji. W odniesieniu do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, organ podniósł, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o przepisy polskiego prawa i w związku z tym organy stosują środki przewidziane w u.p.e.a., w szczególności z wynagrodzenia za pracę. W ocenie organu przepis art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. chroni dłużnika przed zbytnią uciążliwością zastosowanego środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy istnienie możliwość wyboru środka spośród kliku możliwych do zastosowania. Natomiast z akt sprawy nie wynika aby organ egzekucyjny posiadał wiedzę o innych prawach majątkowych skarżącego, które mogłyby posłużyć realizacji roszczenia wierzyciela, poza wynagrodzeniem ze świadczonej pracy. Ponadto w przypadku wynagrodzenia ze stosunku pracy, zastosowanie znajduje przepis art. 9 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podlega ono egzekucji w zakresie określonym w Kodeksie pracy. Na gruncie polskiego prawa zasad poszanowania minimum egzystencji realizowana jest w przepisach Kodeksu pracy, zwalniających świadczenia pieniężne w określonych kwotach spod egzekucji, zaś ocena, czy wartość zwolnionych spod egzekucji składników mienia jest adekwatna do rzeczywistej wielkości środków potrzebnych do egzystencji danej rodziny, nie leży w kompetencji organu egzekucyjnego. Wobec powyższego, organ uznał i ten zarzut skarżącego za niezasadny. Odnosząc się w ostatniej kolejności do stwierdzeń skarżącego dotyczących dyskryminacji i ograniczenia prawa do obrony (poprzez przesłanie zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych w języku polskim do kraju, w którym językiem urzędowym jest język niemiecki, co biorąc pod uwagę termin 7-dniowy do złożenia zarzutów, uniemożliwiło zdaniem skarżącego skorzystanie z pomocy prawnej oraz poprzez zastosowanie regulacji art. 40 § 4 i 5 k.p.a. dotyczącej ustanowienia pełnomocnika dla doręczeń), organ stwierdził, że okoliczności te nie mieszczą się w katalogu podstaw do wniesienia zarzutów z art. 33 u.p.e.a.
Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem wydanym w dniu 22 marca 2021 r. DIAS utrzymał powyższe postanowienie w mocy. Organ odwoławczy, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, uznał ocenę organu egzekucyjnego w całości za prawidłową, przytoczył i rozwinął stanowisko i argumentację wyrażoną w postanowieniu tego organu, powołał się również na fakt związania stanowiskiem wierzyciela, wyrażonym w postanowieniach z dnia .4 listopada 2014 r. oraz z dnia 10 sierpnia 2020 r.
W skardze na powyższe postanowienie DIAS, skarżący zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy , tj.
- art. 61 ust. 3 w zw. z art. 104 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zm.) poprzez zastępcze wniesienie opłaty przez gminę za osobę niezobowiązaną do wniesienia tej opłaty oraz domaganie się zwrotu należności z tytułu opłaty od osoby niezobowiązanej do jej wniesienia;
- art. 30, art. 32, art. 47, art. 65 Konstytucji RP, art. 8 i art. 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. nr 61, poz. 284 ze zm.), art. 1 i art. 16 Europejskiej Karty Społecznej, sporządzonej w Turynie dnia 18 października 1961 r. (Dz. U. z 1999 r. nr 8 poz. 67), art. 1, art. 7, art. 15 i art. 20 , art. 21, art. 33 i art. 45 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 202 z 7 czerwca 2016 r. s. 389), gwarantujących prawo do niedyskryminacji, prawo do ochrony godności, prawo do ochrony rodziny, wolność wyboru zawodu i prawo do podejmowania i wykonywania pracy, prawo do swobodnego przemieszczania się, w szczególności w charakterze pracownika, poprzez odmowę dokonania wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej w sposób zgodny z wymienionymi prawami i wolnościami skarżącego;
- naruszenie art. 5 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez: ograniczenie praw podstawowych zagwarantowanych obywatelom Republiki Federalnej Niemiec prawem i orzecznictwem niemieckim, naruszenie rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych;
2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. :
- art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie prawa Unii Europejskiej, stosowanie nieobowiązującego prawa polskiego oraz nieprawidłowe stosowanie obowiązującego prawa polskiego na skutek jego błędnej wykładni;
- art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 4 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, odmowę wnikliwej analizy akt sprawy i argumentacji skarżącego, nierozstrzygnięcie wątpliwości co do treści norm prawnych na korzyść skarżącego, niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania;
- art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niepełne i niezgodne odpowiednio z prawdą i obowiązującym prawem uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia;
- art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez ignorowanie żądań strony dotyczących podania i wyjaśnienia podstawy prawnej oraz innych okoliczności prawnych sprawy, a także tych okoliczności faktycznych sprawy, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również brak dbałości o to, by strona będąca cudzoziemcem nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, w szczególności prawa polskiego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak również poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Ponadto skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego celem przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) pytań prejudycjalnych o następującej treści : "czy art. 18, art. 20, art. 21 i art. 45 TFUE sprzeciwiają się regulacji krajowej takiej jak art. 61 ust. 2 pkt 2 lit b w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4w zw. z art. 9 ustawy o pomocy społecznej, przewidującym stosowanie kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, nieuwzględniającego różnicy w kosztach utrzymania wynikającej z zamieszkiwania w innym państwie członkowskim ani zwiększonych kosztów uzyskania przychodu, wynikających z zamieszkiwania w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie miejsca zatrudnienia" oraz "czy art. 18 TFUE oraz art. 21 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się regulacji krajowej takiej jak art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. stanowiącym, że osobie zamieszkałej w państwie członkowskim Unii Europejskiej przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów z terminie 7 dni w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego opartego na tytule wykonawczym wystawionym w języku polskim i uzależniając skuteczność zachowania terminu wykonania czynności od nadania pisma wyłącznie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, co powoduje, że niemożliwe jest w tym terminie dwukrotne tłumaczenie pism procesowych i skorzystanie z pomocy profesjonalnego prawnika przez osobę będącą obywatelem państwa członkowskiego i tym samym pozbawienie prawa do obrony swoich praw w postępowaniu egzekucyjnym".
W szerokim uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów oraz zgłoszonych wniosków.
W dniu 27 kwietnia 2022 r. Sąd wydał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.
W piśmie z dnia 7 października 2022 r. skarżący wskazał, że jego zdaniem w sprawie należy wyjaśnić, czego dotyczy egzekucja, ponieważ tytuł wykonawczy nr 5/2014 nie jest dla niego zrozumiały i nie może być podstawą egzekucji jako niezgodny z prawem oraz z uchwałą 7 sędziów NSA w sprawie I OPS 7/17, dotyczącą zasad ustalania odpłatności za pobyt osób w domu pomocy społecznej. Skarżący stwierdził, że tytuł ten nie został prawidłowo wystawiony, ponieważ w jego treści wskazano, iż podstawa prawna obowiązku wynika bezpośrednio z mocy samego prawa (a nie z wydanej decyzji administracyjnej), przy czym podstawę tę przywołano w jego ocenie błędnie. Wskazał również, że oczekuje odpowiedzi na pytanie, czy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Jaworze zostało wydane z naruszeniem przepisów o właściwości oraz podniósł, że organy jego zdaniem niezgodnie z prawem przetwarzają jego dane osobowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.).
Sąd rozpoznający skargę w granicach sprawy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Zobligowany jest do przeprowadzenia kontroli legalności objętych skargą decyzji i postępowań prowadzących do wydania tychże w celu sprawdzenia, czy nie doszło do naruszeń prawa powodujących potrzebę wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., kognicja sądu administracyjnego obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia pod kątem jego legalności, na wstępie przytoczyć należy treść obowiązujących w tej mierze przepisów prawa. Wskazać zatem trzeba, że przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.) przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko:
1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
4) błąd co do osoby zobowiązanego;
5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy
o wzajemnej pomocy.
Ponadto stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Podkreślić trzeba, że Sąd jest związany granicami sprawy rozpoznawanej przez organ. W przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Sąd nie może objąć kontrolą innej sprawy niż ta, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, dostępny w bazie orzeczeń na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Dalej należy zauważyć, że wydane w sprawie postanowienie organu egzekucyjnego o uznaniu wniesionych przez skarżącego zarzutów za nieuzasadnione (utrzymane w mocy zaskarżonym w sprawie postanowieniem organu II instancji) było poprzedzone wydaniem postanowień wierzyciela (Burmistrza Miasta Jawora): z dnia 4 listopada 2014 r. (dotyczącego zarzutu nieistnienia obowiązku i zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego) oraz z dnia 10 sierpnia 2020 r. (dotyczącego zarzutu niedopuszczalności egzekucji, uzupełnienie w tym zakresie było skutkiem wydania w dniu 26 maja 2020 r. postanowienia DIAS o uchyleniu poprzedniego postanowienia organu egzekucyjnego z dnia 9 marca 2020 r. o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione). Wyżej wskazane postanowienie wierzyciela z dnia 10 sierpnia 2020 r., dotyczące zarzutu niedopuszczalności egzekucji, zostało utrzymane w mocy postanowieniem SKO z dnia 5 listopada 2020 r., a skarga skarżącego na to postanowienie SKO została oddalona prawomocnym wyrokiem tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Wr 43/21.
W tym miejscu wskazać należy, że, jak stanowi przepis art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Natomiast w myśl przepisu art. 171 p.p.s.a., wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Sąd dostrzega, że przedmiotem skargi w sprawie III SA/Wr 43/21 było postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu skarżącego dotyczącego niedopuszczalności egzekucji, natomiast w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie organu egzekucyjnego o uznaniu za nieuzasadnione wszystkich zgłoszonych przez skarżącego zarzutów, w tym również powyższego zarzutu niedopuszczalności egzekucji (wydane m.in. w ramach związania tego organu stanowiskiem wierzyciela). Mając jednak na względzie zasadę pewności prawa stanowiącą fundament demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz zasadę legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), Sąd stwierdza, że treść wyroku w sprawie III SA/Wr 43/21 winna być respektowana również w niniejszej sprawie, biorąc zwłaszcza pod uwagę wskazaną wyżej zbieżność przedmiotów obu spraw w zakresie oceny tego samego zarzutu egzekucyjnego.
Wobec powyższego, Sąd odniesie się w pierwszej kolejności do kwestii związanych z zarzutem niedopuszczalności egzekucji, przytaczając w znacznej mierze treść uzasadnienia wyroku w sprawie III SA/Wr 43/21.
Zarzut skarżącego z art. 33 pkt 6 u.p.e.a, dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, sprowadza się do kwestionowania stosowania obowiązujących przepisów prawa polskiego z uwagi na to, że w jego ocenie, nie uwzględniają one sytuacji obywatela Republiki Federalnej Niemiec, a w związku z tym są sprzeczne z szeregiem przepisów unijnych, które stanowią gwarancje realizacji praw obywateli Unii Europejskiej. Ponadto, w ocenie zobowiązanego w sprawie nie powinny mieć zastosowanie terminy uregulowane w przepisach prawa polskiego, ale terminy określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz. Urz. UE L 7 z 10.01.2009, str. 1, z późn.zm.). W ocenie skarżącego, stosowanie wobec niego - jako obywatela Republiki Federalnej Niemiec - przepisów polskiej ustawy egzekucyjnej przed prawem Unii Europejskiej, stanowi przejaw dyskryminacji ze względu na przynależność państwową oraz dyskryminację na podstawie kryteriów, których zastosowanie spowoduje taki stan.
W ocenie Sądu przedstawione przez skarżącego argumenty nie stanowią jednak przesłanki zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.
Wskazać należy, że przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają charakter formalny (w przeciwieństwie do merytorycznych z art. 33 pkt 1 i 2). Jako przykład wskazuje się na niedopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Egzekucja administracyjna może być niedopuszczalna ze względów przedmiotowych (w szczególności gdy obowiązek podlega egzekucji sądowej) i ze względów podmiotowych (co do zasady wobec osób, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich). Ponadto, w niektórych przypadkach egzekucji administracyjnej nie stosuje się wobec państwowych jednostek budżetowych (por. wyrok NSA w Warszawie: z 22 września 2010, sygn. akt II OSK 1473/09, z 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GSK 36/11, z 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10; z 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 461/10; wyrok WSA w Gdańsku z 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 348/13; wyrok WSA w Gliwicach z 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/G1 271/08). Niedopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych będzie miała miejsce także wtedy, gdy dany obowiązek wynika z decyzji nieistniejącej w obrocie prawnym (Leszek Guzek, "Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Monitor Podatkowy, 2001/6/22). Wskazać również należy, że niedopuszczalność egzekucji, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. musi wynikać z innych przyczyn niż te wskazane w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7-10 u.p.e.a. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1274/15, LEX nr 1947612).
Z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej mamy więc do czynienia, gdy w sprawie wystąpiła okoliczność wykluczająca możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego ze względów formalnych - podmiotowych lub przedmiotowych (wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10). W niniejszej sprawie taka sytuacja prawna nie zachodzi. Egzekwowany obowiązek to należności z tytułu nieuregulowanej opłaty za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej zastępczo wniesionej przez Gminę Jawor. Ponadto postępowanie egzekucyjne jest prowadzone przez organ administracji publicznej.
Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie zobowiązany nie wskazał żadnej regulacji prawnej, która uniemożliwiałby prowadzenie przeciwko niemu egzekucji ustalonego obowiązku. Jednocześnie Sąd za aktualną uznaje tezę zawartą w wyroku z dnia 26 lutego 2014 r. (sygn. akt IV SA/Wr 772/13), iż "wpływu na prawną ocenę sytuacji skarżącego nie mogły mieć przepisy prawa europejskiego i międzynarodowego, na które się powoływał, gdyż ich syntetyczna i ogólna treść wymaga konkretyzacji w aktach prawa krajowego i dopiero wówczas stają się źródłem konkretnych praw i obowiązków".
Zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Podstawą do prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego są zatem przepisy obowiązującej na terytorium RP ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie zaś do treści art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). W postępowaniu egzekucyjnym ma zastosowanie zasada legalności, sformułowana w art. 6 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Z zasady tej wynika dla organów administracji publicznej obowiązek działania w oparciu o przepisy prawa, zarówno materialnego, jak i procesowego. Organy administracji publicznej są związane aktami prawnymi, korzystającymi z domniemania zgodności z Konstytucją RP. Dopóki to domniemanie nie zostanie wzruszone na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, organy zobowiązane są stosować te przepisy. Należy zwrócić uwagę, iż w orzecznictwie NSA wyrażono pogląd, według którego "organy administracji publicznej, przestrzegając zasady praworządności, nie mogą odmawiać stosowania obowiązujących przepisów, nawet wówczas, gdy dostrzegają ich niezgodność z ustawą lub Konstytucją, bowiem w przeciwieństwie do sądów nie korzystają z przymiotu niezawisłości" (zob. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. I OSK 15/12, CBOSA).
Sąd podziela stanowisko organu, iż wskazane przez zobowiązanego przepisy prawa polskiego, które miały zastosowanie w sprawie, nie mogą być interpretowane na zasadzie dowolności, bowiem określają ściśle kwestie poddane tym regulacjom, tj. terminy do składania środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, obowiązek osoby zamieszkałej za granicą ustanowienia w kraju pełnomocnika do doręczeń i konsekwencje niedopełnienia tego obowiązku (art. 40 § 4 i 5 k.p.a.), zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę (art. 1a pkt 12 lit. a tiret 2, art. 72 u.p.e.a.). Wobec jednoznacznej treści kwestionowanych przez skarżącego przepisów, ich interpretacja w kontekście przepisów Unii Europejskiej, o jaką postuluje zobowiązany, sprowadziłaby się do ich niezastosowania. Natomiast organy administracji publicznej są związane całością porządku prawnego i nie mają możliwości niestosowania obowiązujących przepisów prawa.
W sprawie organ prawidłowo uznał, że przepisy prawa nie przewidują wyłączenia stosowania w odniesieniu do obywateli Republiki Federalnej Niemiec w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na terytorium RP przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a tym samym do wyłączenia spod egzekucji składników majątku tych osób.
Z podobnych względów Sąd uznał również za niezasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 30, art. 32, art. 47 i art. 65 Konstytucji RP, które dotyczą odpowiednio zasady przyrodzonej godności, zasady równości i zakazu dyskryminacji, prawa do ochrony prywatności i wolności wyboru, wykonywania zawodu oraz miejsca pracy, art. 8 i 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, które regulują prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz zakazu dyskryminacji, art. 1 i 16 Europejskiej Karty Społecznej, które dotyczą prawa do pracy i prawa rodziny do ochrony społecznej, prawnej i ekonomicznej, art. 1, art. 7, art. 15, art. 20, art. 21, art. 33 i art. 45 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, które dotyczą godności człowieka, poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, wolności wyboru zawodu i prawo do podejmowania pracy, równości wobec prawa, niedyskryminacji, życia rodzinnego i zawodowego oraz swobody przemieszczania się i pobytu. Powołane przepisy nie mają bowiem związku funkcjonalnego z istotą rozpatrywanej sprawy. Nie ingerują w kształt konkretnych norm prawa dotyczących postępowania egzekucyjnego, które stanowią podstawę kwestionowanego postanowienia. Ponadto skarżący stawia powyższe zarzuty skargi w powiązaniu z kwestią nieprawidłowej jego zdaniem wykładni przepisów ustawy o pomocy społecznej, co stanowi aspekt odnoszący się do istnienia bądź nieistnienia egzekwowanego obowiązku, o czym będzie mowa poniżej.
Nie jest też uzasadniony zarzut zobowiązanego, iż w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, przepisy rozporządzenia znajdują zastosowanie do zobowiązań alimentacyjnych wynikających ze stosunku rodzinnego, pokrewieństwa, małżeństwa lub powinowactwa. Natomiast obowiązek zobowiązanego, który podlega egzekucji, nie dotyczy zobowiązań alimentacyjnych, ale należności pieniężnych wynikających z nieuregulowania na rzecz Gminy Jawor opłaty za pobyt matki zobowiązanego w domu pomocy społecznej.
W zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku, Sąd w pełni podziela stanowisko organu, zgodnie z którym nie jest on uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a przy tym skoro tytuły wykonawcze zostały wystawione w oparciu o ostateczne decyzje, to uznać należy, że obowiązek istniał i był wymagalny w dacie wszczęcia egzekucji. Niewątpliwie organ egzekucyjny nie ma możliwości dokonania oceny prawnej tych decyzji. Podkreślić należy, że postępowanie administracyjne dotyczące wymiaru opłaty za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej zostało zakończone. Rację ma organ, akcentując, że ewentualne nieprawidłowości dotyczące wskazanych decyzji administracyjnych mogły być usunięte wyłącznie w postępowaniu wymiarowym. Na tym etapie ma zatem podstaw prawnych do kwestionowania istnienia egzekwowanego obowiązku ze względu na podnoszone przez skarżącego okoliczności, tj. błędną jego zdaniem wykładnię przepisów prawa przy wydawaniu wskazanych wyżej decyzji. Uznanie za zasadne stanowiska skarżącego prowadziłoby do traktowania organu egzekucyjnego jako kolejnej instancji w postępowaniu administracyjnym ustalającym wysokość zobowiązania, co nie jest możliwe do zaakceptowania na gruncie obowiązujących przepisów prawa. Wobec powyższego, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w sprawie administracyjnej dotyczącej opłat za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej nie mogły stanowić przedmiotu rozważań Sądu w niniejszej sprawie.
W odniesieniu do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ocenie Sądu organ słusznie podniósł, że przepis art. 33 § 1 pkt 8 w zw. z art. 7 § 2 u.p.e.a. chroni dłużnika przed zbytnią uciążliwością zastosowanego środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy istnienie możliwość wyboru środka spośród kliku możliwych do zastosowania. Istotnie z akt sprawy nie wynika aby organ egzekucyjny posiadał wiedzę o innych prawach majątkowych skarżącego, które mogłyby posłużyć realizacji roszczenia wierzyciela. Ponadto zasadnie powołał się organ na treść przepisu art. 9 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w Kodeksie pracy. Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem organu, że zasada poszanowania minimum egzystencji realizowana jest w przepisach Kodeksu pracy, zwalniających świadczenia pieniężne w określonych kwotach spod egzekucji, zaś ocena, czy wartość zwolnionych spod egzekucji składników mienia jest adekwatna do rzeczywistej wielkości środków potrzebnych do egzystencji danej rodziny, nie leży w kompetencji organu egzekucyjnego. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tak wyrażonego stanowiska organu, stąd też prawidłowo zdaniem Sądu organ orzekł o uznaniu powyższego zarzutu za niezasadny.
Za bezzasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ administracji publicznej działał bowiem na podstawie i w granicach prawa. W sprawie dokonano właściwej analizy akt sprawy i odniesiono się do argumentacji skarżącego w stopniu wystarczającym, by uznać, że podjęto właściwe i prawidłowe rozstrzygnięcie o uznaniu wniesionych przez skarżącego zarzutów za nieuzasadnione. Jeszcze raz podkreślić należy, że w tym trybie kontroli nie można podważać wyników innych postępowań. W ocenie Sądu zarzuty skargi są ogólnikowe i nie mają związku z zaskarżonym postanowieniem. Sąd doszedł do przekonania, że organy nie uchybiły normom procesowym, a tym bardziej nie może być mowy o ich kwalifikowanym charakterze.
Odnosząc się do stanowiska strony zawartego w piśmie z dnia 7 października 2022 r., dotyczącego niespełnienia w tytule wykonawczym wymagań określonych przepisami prawa, Sąd stwierdza, że egzekucja, w której skarżący zgłaszał zarzuty, nie była prowadzona w oparciu o wskazany przez skarżącego w tym piśmie tytuł wykonawczy nr 5/2014, lecz w oparciu o tytuły o numerach 1/2014 i 3/2014. Ponadto Sąd zauważa, że skarżący nie zgłaszał przed organem zarzutu egzekucyjnego w tym zakresie, stąd kwestia ta nie była przedmiotem oceny organów. W konsekwencji Sąd, jako ograniczony zakresem sprawy, której dotyczyło zaskarżone w sprawie postanowienie, nie mógł kwestii tej poddać ocenie pod kątem zgodności z prawem działania organu.
Przedmiotem niniejszej sprawy nie była również kwestia zachowania bądź też niezachowania przez organy w toku egzekucji zasad wynikających z przepisów prawa, a dotyczących przetwarzania danych osobowych skarżącego, stąd też Sąd nie był władny do dokonania oceny tak wskazanych aspektów prawnych.
Odnosząc się z kolei do tego fragmentu powyższego pisma skarżącego, który dotyczy wydania przez organ egzekucyjny I instancji (NUS w Jaworze) postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione w sytuacji prowadzenia egzekucji przez inny organ, leżący poza obszarem jego działania (Naczelnik III Urzędu Skarbowego Warszawa – Śródmieście), Sąd stwierdza, że skarżący nie formułuje w tym zakresie stanowiska ani zarzutu skargi, a jedynie wskazuje, że oczekuje w tej mierze od Sądu odpowiedzi na pytanie, czy działanie takie było prawidłowe (tzn. czy organ egzekucyjny, wydając postanowienie, nie naruszył przepisów o właściwości). Jednocześnie skarżący nie zgłaszał w sprawie zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny z art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Sąd, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia i postępowań prowadzących do jego wydania, nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organu. Przypomnieć trzeba, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 18 września 2019 r. stwierdził nieważność postanowienia Naczelnika III Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście z dnia 13 lutego 2015 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne z uwagi na jego wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości, tj. art. 22 u.p.e.a. Zgodnie z powyższą regulacją, organem właściwym do rozpatrzenia zarzutów zobowiązanego na postępowanie egzekucyjne jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy miejscowo według siedziby wierzyciela, tj. w tym przypadku NUS w Jaworze. Zatem NUS w Jaworze wydając postanowienie z dnia 28 stycznia 2021 r. nie naruszył powyższego przepisu. W ocenie Sądu nie ma przy tym znaczenia prawnego, że egzekucja była wcześniej prowadzona przez inny organ egzekucyjny.
W ostatniej kolejności Sąd odniesie się do zawartego w skardze wniosku o skierowanie do TSUE pytań prejudycjalnych. Skarżący domagał się wystąpienia przez Sąd do TSUE z pytaniem, czy art. 18, art. 20, art. 21 i art. 45 TFUE sprzeciwiają się regulacji krajowej takiej jak art. 61 ust. 2 pkt 2 lit b w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 w zw. z art. 9 ustawy o pomocy społecznej. W sposób czytelny pytanie to odnosiło się zatem do kwestii merytorycznych, będących przedmiotem postępowań dotyczących ustalania należności za pobyt w domu pomocy społecznej. Jak już wcześniej wskazano, organ egzekucyjny, w ramach rozpatrywania zarzutu nieistnienia egzekwowanego obowiązku, nie ma możliwości dokonania oceny prawnej decyzji wydanych w tych postępowaniach. Również Sąd nie miał możliwości rozpoznania tych zarzutów skargi, które odnosiły się do podnoszonych naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego w sprawach administracyjnych dotyczących opłat za pobyt matki skarżącego w domu pomocy społecznej, ponieważ niniejsza sprawa nie dotyczy oceny prawidłowości działań organów wydających decyzje, w oparciu o które zostały wystawione tytuły wykonawcze Przedmiot niniejszej sprawy nie obejmuje zatem zgłaszanych w powyższym pytaniu kwestii.
Skarżący wniósł także o zwrócenie się przez Sąd do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, czy art. 18 TFUE oraz art. 21 pkt 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się regulacji art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., przewidującej uprawnienie do zgłoszenia zarzutów z terminie 7 dni w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego opartego na tytule wykonawczym wystawionym w języku polskim, uzależniając skuteczność zachowania terminu wykonania czynności od nadania pisma wyłącznie w polskiej placówce pocztowej, co powoduje, że niemożliwe jest w tym terminie dwukrotne tłumaczenie pism procesowych i skorzystanie z pomocy profesjonalnego prawnika przez osobę będącą obywatelem innego państwa. Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem organu, że okoliczności powyższe nie mieszczą się w katalogu podstaw do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a., wobec czego materia ta wykracza poza zakres niniejszej sprawy.
W świetle powyższego, sformułowany w skardze wniosek o wystąpienie do TSUE z pytaniami prejudycjalnymi nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.