III SA/WR 273/25

III SA/Wr 273/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Umorzono postępowanie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 161 par. 1 pkt 3 w zw. z art. 54 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr HP.3151.2.2025.AKI w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: I umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II zasądzić od Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z 4 czerwca 2025 r. nadanym w placówce pocztowej w tym samym dniu, spółka P. "[...]" Sp. z o.o. we W. (dalej: skarżąca spółka, strona skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy) z dnia 23 kwietnia 2025 r. nr HP.3151.2.2025.AK1 utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Legnicy (dalej: organ I instancji) z dnia 20 stycznia 2025 r. nr 10/25 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W odpowiedzi na skargę (pismo z 8 lipca 2025 r.) organ odwoławczy poinformował, że w dniu 2 lipca 2025 r. wydał postanowienie nr HP.3151.2.2025.AK1, w którym postanowił uwzględnić w całości skargę i uchylić zaskarżone postanowienie z 23 kwietnia 2025 r. oraz uchylić w całości postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Legnicy z dnia 20 stycznia 2025 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia i umorzyć postępowanie administracyjne organu I instancji oraz stwierdził, że działanie organu I instancji nie miało miejsca bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" - w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - mamy do czynienia wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna (por. T. Woś (w:) Woś T. (red.), Knysiak-Sudyka H., Romańska M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, tezy do art. 161, LEX).
Według utrwalonego orzecznictwa, jedną z "innych przyczyn" bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego skutkującą jego umorzeniem jest wydanie przez organ aktu autokontrolnego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
Wydanie takiego aktu – co do zasady – powoduje konieczność umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Wówczas sąd bada, czy skarga została uwzględniona przez organ w całości, a zaskarżony akt administracyjny wyeliminowany. Sąd nie kontroluje natomiast aktu autokontrolnego, gdyż naruszyłby zasadę skargowości. Na akt wydany w trybie autokontroli przysługuje bowiem skarga bezpośrednio do sądu administracyjnego, bez uprzedniego wnoszenia środka zaskarżenia (uchwała NSA z 20 marca 1999 r. sygn. akt OPS 16/99 w: A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 54.LEX)
W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z 2 lipca 2025 r. (doręczonym pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 11 lipca 2025 r.) organ odwoławczy na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji oraz umorzył postępowanie organu I instancji.
Stwierdzić należy, że zaskarżone w przedmiotowej sprawie postanowienie zostało uchylone przez organ odwoławczy na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Skoro po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego doszło do skutecznego wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, to brak jest możliwości dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Bezprzedmiotowe staje się zatem postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące postanowienia stanowiącego przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.
Z uwagi na art. 201 § 1 p.p.s.a., który obliguje Sąd do zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu poniesionych przez nią kosztów sądowych, na rzecz skarżącej spółki zasądzono od Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu kwotę 597 zł, na którą składają się następujące koszty: 100 zł – koszty uiszczonego wpisu sądowego, 480 zł – koszty zastępstwa procesowego oraz 17 zł – koszty opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.