III SA/WR 234/05

III SA/Wr 234/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Moskała /sprawozdawca/
Jerzy Strzebińczyk
Józef Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
art. 18  ust. 10  pkt  3
Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis, Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca), Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk, , Protokolant Adam Sak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 6 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia 15 kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta J. G. i cofnęło skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu oraz piwa w barze uniwersalnym A wydane w dniu 28 grudnia 2000 r. i w dniu 14 maja 2003 r.
W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ I instancji odmówił cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych uznając, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające cofnięcie zezwoleń, w szczególności, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że zakłócanie porządku publicznego powodowane było przez klientów baru uniwersalnego A, bądź by uczestnicy innych zdarzeń uprzednio spożywali alkohol w tym barze, a nadto, że nie można przyjąć by punkt sprzedaży alkoholu był usytuowany w najbliższej okolicy budynku Prokuratury Okręgowej.
Odwołania od tej decyzji wnieśli Prokurator Okręgowy i Prokurator Rejonowy w J. G. Zarzucili, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 3 w zw. z art. 2 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 7 i 8 k.p.a. Uzasadniając powyższe zarzuty wskazali, że błędnie przyjęto, iż lokal skarżącego nie znajduje się w najbliższej okolicy Prokuratury Okręgowej, bowiem między budynkiem Prokuratury a lokalem skarżącego nie ma trwałej przeszkody, która uniemożliwiłaby dostęp oraz kontakt wzrokowy i głosowy. Poczynione w sprawie ustalenia są dowolne i niepełne, co doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka sprawcy naruszenia nietykalności cielesnej M. G. oraz niewyjaśnienie okoliczności faktycznych naruszenia nietykalności cielesnej M. L. przez nietrzeźwego uczestnika dyskoteki C.
Rozpatrując odwołanie Prokuratora Okręgowego, który podtrzymał również zarzuty zgłoszone przez Prokuratora Rejonowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia o cofnięciu skarżącemu udzielonych mu pozwoleń na sprzedaż i podawanie alkoholu. W szczególności przywołało szereg zdarzeń, które miały miejsce w związku z działalnością dyskoteki B i C, które to zdarzenia w znaczący sposób zakłócały porządek publiczny. Podniesiono, że zdarzenia te miały miejsce na przestrzeni pięciu miesięcy kalendarzowych. Ze skargi okolicznych mieszkańców wynika, że funkcjonowanie lokalu jest źródłem zdarzeń godzących w ich spokój i mienie. Wskazano również, iż okoliczności podnoszone przez mieszkańców i przez Prokuratora , a potwierdzone przez policję i straż miejską nie są kwestionowane przez skarżącego.
Podniesiono też, że pozorne wątpliwości może budzić fakt, że pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym miejscu udzielono dwóm podmiotom: skarżącemu (A) oraz J. N. i D. W. (dyskoteka C). Organ I instancji mając na uwadze te same ustalenia faktyczne, wspólne postępowanie o cofnięcie pozwoleń prowadził zarówno w stosunku do skarżącego jak i J. N. oraz D. W. Postępowanie w stosunku do J. N. oraz D. W. zostało umorzone na etapie postępowania odwoławczego wobec likwidacji ich punktu sprzedaży. Jakkolwiek uczestnicy zdarzeń wskazywali dyskotekę B jako miejsce swojego pobytu, to okoliczność ta nie może mieć decydującego znaczenia wobec faktu, że pod taką nazwą miejsce to funkcjonowało w świadomości mieszkańców J. G., lecz obejmowało obydwa lokale.
W dalszej części uzasadnienia podniesiono, że ustawa nie wiąże sankcji cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jedynie z zaistnieniem samego przypadku naruszenia porządku publicznego. Wymagane jest, aby posiadacz zezwolenia nie reagował na przypadek naruszenia porządku publicznego. Zebrany w sprawie materiał wskazuje, że działania skarżącego ograniczały się jedynie do żądania, aby policja i straż miejska częściej patrolowały okolice jego lokalu. Nie wynika natomiast by skarżący zgłaszał przypadki naruszenia porządku publicznego w jego lokalu lub w najbliższej okolicy. Powyższe dawało podstawę do orzeczenia w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi o cofnięciu skarżącemu o cofnięciu skarżącemu udzielonych mu wcześniej zezwoleń.
W skardze na tę decyzję, domagając się jej uchylenia, skarżący podniósł, że nie można jednoznacznie stwierdzić, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, że zakłócenia porządku publicznego, o których mowa w sprawie były powodowane przez klientów baru A i by osoby będące sprawcami opisanych w decyzji organu odwoławczego zdarzeń spożywały uprzednio alkohol w tym barze. Podniósł również, że na obecnym etapie już nikt nie twierdzi, iż A znajduje się w bezpośredniej bliskości Prokuratury. W uzasadnieniu skargi szeroko przywołał okoliczności faktyczne, które kwestionuje, odnosząc je do poszczególnych zdarzeń opisanych w zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów wadliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego podniesiono, że w stanie faktycznym sprawy niemożliwym jest praktycznie ustalenie, z którym z lokali związane są zdarzenia będące podstawą cofnięcia zezwoleń, stąd też postępowanie toczyło się w stosunku do obu podmiotów prowadzących działalność na tym terenie. Zdaniem organu odwoławczego, przywołane w zaskarżonej decyzji zdarzenia będące naruszeniem porządku publicznego, mają związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w lokalu skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).
Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.
Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym.
Przepis, w oparciu o który cofnięto skarżącemu udzielone uprzednio zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie w przypadku m.in. powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Postępowanie w sprawie zostało wszczęte na wniosek Prokuratora Okręgowego w J. G., który domagając się cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż alkoholu podał, że sprzedaż ta prowadzona jest w barze uniwersalnym A – B oraz, że obecna nazwa prowadzonego przez skarżącego lokalu brzmi B i że to właśnie A, K, jest beneficjentem tego zezwolenia. Po raz pierwszy dopiero w decyzji organu I instancji z dnia 11 marca 2004 r. (uchylonej następnie przez organ odwoławczy) przyporządkowano konkretne osoby do konkretnych lokali i do udzielonych zezwoleń, które załączono do akt sprawy.
Zwrócono wówczas uwagę, że zezwolenia na sprzedaż alkoholu udzielone J. N, i D. W, datowane są na listopad 2003 r., a więc już po zajściach będących podstawą cofnięcia zezwoleń. Nikt jednak nie wyjaśnił – ani wówczas ani w późniejszym postępowaniu - czy w okresie wcześniejszym osoby te legitymowały się takimi zezwoleniami i od kiedy prowadziły lokal nazywany dyskoteką B.
Tymczasem te okoliczności są w sprawie nie bez znaczenia. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 3 w sposób jednoznaczny nakłada bowiem na organy orzekające o cofnięciu zezwoleń obowiązek wykazania, że zakłócenia porządku publicznego mają związek właśnie z tym konkretnym lokalem i że osoba, która uzyskała zezwolenie zaniechała powiadomienia organów powołanych do ochrony porządku publicznego o zaistniałych zajściach.
Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe w żaden sposób nie pozwala powiązać zaistniałych zdarzeń z lokalem prowadzonym przez skarżącego. Tylko jeden ze świadków przesłuchanych przez policję w dniu 23 grudnia 2003 r. (J. C.) mówi, że usłyszał od jednego z uczestników zdarzenia na ulicy, że idzie do kolegów do A. Wszystkie pozostałe osoby przesłuchane przez policję opisują zajścia mające miejsce na ulicy i w tym kontekście przywołują dyskotekę B. Nie do przyjęcia jest stanowisko organu odwoławczego, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – przywołując 9 zdarzeń z lokalu B na poparcie swojego stanowiska - stwierdza, że nie ma to znaczenia, że uczestnicy zdarzeń wskazywali dyskotekę B jako miejsce swojego pobytu, gdyż jest faktem powszechnie znanym, że w J. G. pod tą właśnie nazwą, w odbiorze ogólnym, funkcjonowało to miejsce, gdzie mieściły się oba lokale.
Takie rozumowanie ma co najwyżej przymiot domniemania, nie do zaakceptowania w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że to właśnie źle przeprowadzone postępowanie dowodowe, oparte wyłącznie na dowodach w postaci protokołów przesłuchań przeprowadzonych przez policję doprowadziło do braku ustaleń na okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jest bowiem oczywistym, że policja przesłuchując świadków zdarzeń ukierunkowywała swoje działanie na ustalenie sprawców naruszenia porządku publicznego. Rzeczą natomiast organów prowadzących postępowanie w sprawie było ustalenie okoliczności niezbędnych do rozstrzygnięcia złożonego przez Prokuratora Okręgowego wniosku. W szczególności to właśnie organy podejmujące rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie winny ustalić w którym z lokali przebywały konkretne osoby będące uczestnikami zdarzeń opisanych w protokołach przesłuchań policji, gdzie doszło do samych zdarzeń, wykonać szkic obrazujący miejsca zdarzeń. Nie do zaakceptowania jest pogląd organu odwoławczego wyrażony w odpowiedzi na skargę, że skoro "w tym stanie faktycznym wręcz niemożliwe było ustalenie ze sprzedażą napojów alkoholowych przez który podmiot związane były wykazane w decyzji naruszenia porządku publicznego, to postępowanie o cofnięcie zezwoleń prowadzono w stosunku do obu tych podmiotów".
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.