III SA/WR 233/23

III SA/Wr 233/23 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-11-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 190 w zw. z  art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 15 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 19 stycznia 2021 r., nr SKO/41/RF-1/2022 w przedmiocie odmowy wymiany zagranicznego prawa jazdy postanawia: I. odrzucić skargę. II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 11 października 2022 r., sygn. akt III SA/Wr 310/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) odrzucił skargę R. O. (dalej: strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z 19 stycznia 2021 r. w przedmiocie wymiany zagranicznego prawa jazdy. W uzasadnieniu WSA wskazał, że strona skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania - pod rygorem odrzucenia skargi - wpisu sądowego w kwocie 200 złotych od skargi. Odrzucając skargę WSA stwierdził, że zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 26 lipca 2022 r. (wtorek). Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca uiściła kwotę 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi w dniu 27 lipca 2022 r., a więc już po upływie zakreślonego 7-dniowego terminu.
Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając orzeczenie w całości oraz zarzucając naruszenie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że uzupełnienie opłaty od skargi nastąpiło po upływie terminu, podczas gdy opłata została uzupełniona ostatniego dnia terminu, tj. 26 lipca 2022 r., co skutkować powinno przyjęciem skargi do merytorycznego rozpoznania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o dopuszczenie jako dowodu potwierdzenia uiszczenia opłaty z dnia 26 lipca 2022 r. Do zażalenia skarżący załączył potwierdzenie przelewu wpisu sądowego od skargi.
Postanowieniem z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II GZ 85/23 Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił postanowienie WSA z 11 października 2022 r.
W uzasadnieniu postanowienia NSA przede wszystkim wskazało, że datą istotną dla stwierdzenia, że wpis został uiszczony w terminie, jest data zlecenia przelewu, a nie data jego wykonania przez bank zlecającego. Dalej zaś stwierdziło, że na etapie orzekania przez WSA, w aktach sprawy znajdował się jedynie wydruk wpłaty, na którym wskazana była data wpływu należności na rachunek bankowy Sądu przypadający na dzień 27 lipca 2022 r. W chwili wydania zaskarżonego postanowienia Sąd nie dysponował żadnym innym dowodem wskazującym na rzeczywistą datę uiszczenia brakującego wpisu. Tym samym data złożenia dyspozycji przelewu nie była znana WSA. Dopiero na etapie wniesienia zażalenia strona skarżąca dołączyła kserokopię potwierdzenia przelewu, jednakże z niewyraźną datą. W związku z powyższym NSA zobowiązał WSA do zbadania załączonego do zażalenia dowodu złożenia dyspozycji przelewu w punkcie Biura Kredytowego, a w sytuacji uznania, że z załączonego dokumentu nie można w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalić daty dokonania zlecenia przelewu realizującego przedmiotowe wezwanie Sądu, do wezwania strony skarżącej do nadesłania dowodu z wyraźnie oznaczona, czytelną datą dokonania tej czynności.
Kolejnymi zarządzeniami: z 28 lipca a następnie z 21 września 2023 r. WSA we Wrocławiu wezwał stronę skarżącą do przedłożenia dowodu zlecenia przelewu "z wyraźnie oznaczoną, czytelną datą dokonania tej czynności", w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
W odpowiedzi na ww. wezwania Sądu strona skarżąca przedłożyła kopię,
a następnie oryginał potwierdzenia dokonania płatności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. stosowany jest odpowiednio do postępowania toczącego się na skutek zażalenia. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy jest związany wykładnią dokonaną przez NSA zarówno w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej przez NSA może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego – co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.
Przy tym należy nadmienić, że przepis art. 190 p.p.s.a. nie jest jedynym uregulowaniem, które wyraża kwestię związania przyjętą przez NSA oceną prawną. W związku z odesłaniem zawartym w art. 193 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, odpowiednie zastosowanie znajdzie min. 141 § 4 p.p.s.a. który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia orzeczenia w całości lub w części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na zawarcie wskazań co do dalszego postępowania, gdyby okazało się, że sąd ten nie dokonał wykładni przepisów prawa lub dokonana wykładnia przepisów prawa była niewystarczająca do zapewnienia prawidłowego przebiegu postępowania toczącego się po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy można przyjąć założenie, że przytoczone wcześniej rozumienie art. 141 § 4, w związku z art. 193 oraz art. 197 § 3 p.p.s.a. oznacza, że NSA w orzeczeniu kasatoryjnym może nie tylko przeprowadzić krytykę postanowienia WSA w kontekście zarzutów zażalenia, dokonując prawidłowej wykładni prawa na tle przyjętego przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego, ale także narzucić temu sądowi określony sposób postępowania, który wyeliminuje powstałe w toku rozpoznania sprawy uchybienia i wątpliwości (por. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 190).
Kierując się zatem argumentacją prawną zawartą w postanowieniu NSA z dnia 13 kwietnia 2022 r. o sygn. akt II GZ 85/23 Sąd wskazuje, że w sprawie przedmiotem rozpoznania jest terminowość uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a., przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy skargi, która należy do katalogu pism kwalifikowanych. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zostało doręczone stronie skarżącej 19 lipca 2022 r. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął z dniem 26 lipca 2022 r.
Oceniając terminowość strony skarżącej Sąd na podstawie art. 190 p.p.s.a. został związany oceną prawną NSA, że datą istotną dla stwierdzenia, że wpis został uiszczony w terminie, jest data zlecenia przelewu.
Na potwierdzenie takiej daty strona skarżąca przedłożyła do zażalenia kserokopię potwierdzenia przelewu – niemniej, jak dostrzegło NSA - z niewyraźną datą. Stąd też NSA w uzasadnieniu postanowienia z 13 kwietnia 2023 r. zobowiązało WSA do zbadania załączonego do zażalenia dowodu złożenia dyspozycji przelewu w punkcie Biura Kredytowego, a w sytuacji uznania, że z załączonego dokumentu nie można w sposób niepozostawiający wątpliwości ustalić daty dokonania zlecenia przelewu realizującego przedmiotowe wezwanie zobowiązało WSA do wezwania skarżącego "do nadesłania dowodu z wyraźnie oznaczoną, czytelną datą dokonania tej czynności".
Takimi też wskazaniami WSA zostało związane na podstawie przytoczonych wyżej przepisów art. 141 § 4, w związku z art. 193 oraz art. 197 § 3 p.p.s.a.
Dlatego należy dostrzec, że przedłożone przez stronę skarżącą przy zażaleniu potwierdzenie przelewu nie zawierało wyraźnej daty, co potwierdził zresztą NSA w uzasadnieniu postanowienia z 13 kwietnia 2023 r. Stąd też kierując się wskazaniami zawartymi w orzeczeniu kasatoryjnym NSA dwukrotnie wezwano stronę skarżącą do przedłożenia dowodu zlecenia przelewu "z wyraźnie oznaczoną, czytelną datą dokonania tej czynności". Finalnie strona skarżąca przekazała WSA oryginał dokumentu potwierdzenia (przekazany przy piśmie z 5 października 2023 r.). Niemniej dokument ten nadal nie zawierał wyraźniej daty.
Podsumowując, strona skarżąca pomimo dwóch wezwań WSA do przedstawienia dowodu uiszczenia wpisu sądowego, nie załączyła dokumentu z wyraźnie oznaczoną datą zlecenia dyspozycji przelewu. Na dzień wydania niniejszego orzeczenia Sąd nie dysponował zatem potwierdzeniem płatności niepozostawiającym wątpliwości co do daty jego dokonania. W konsekwencji WSA przyjął, że wpis został uiszczony po terminie tj. 27 lipca 2022 r., co potwierdza dokument księgowy (karta 23 akt sądowych).
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 220 § 3 odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego orzeczono zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.