III SA/Wr 21/06

III SA/Wr 21/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /sprawozdawca/
Bogumiła Kalinowska
Jerzy Strzebińczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Sygn. powiązane
II GSK 132/07 - Wyrok NSA z 2007-11-13
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 10 par. 1, art. 14 par. 2, art. 89 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
art. 18 ust. 10 pkt 3
Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Dz.U. 2001 nr 79 poz 856
art. 17 ust. 1
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym; Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebińczyk Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA – Anetta Chołuj (sprawozdawca) Protokolant: - Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.
Uzasadnienie
W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, wszczętego z wniosku Komisariatu Policji w L., Prezydent Miasta L. decyzją z dnia [...] Nr [...] powołując się na art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) orzekł o cofnięciu z dniem [...] zezwolenia Nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających od 4,5% do 18% alkoholu, w placówce gastronomicznej przy ul. W. [...] w L. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż wystąpiły przesłanki dające podstawę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
W odwołaniu od tej decyzji, działający w imieniu strony pełnomocnik domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości lub uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi administracji do ponownego rozpatrzenia. Podnosił, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez dowolną interpretację tego przepisu, a w szczególności poprzez przyjęcie, że w czasie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, z wykorzystaniem zezwolenia na sprzedaż napoi alkoholowych, doszło do naruszenia w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napoi alkoholowych przez dany punkt sprzedaży. Wskazał, iż strona została pozbawiona czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, a w szczególności prawa wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego stanowiącego podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Zarzucał, że organ pierwszej instancji nie ocenił wiarygodności zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. opinii wydanej w przedmiotowej sprawie przez Policję i Straż Miejską. W ocenie strony opinia Straży Miejskiej jest dla niej korzystniejsza i nią powinien posiłkować się organ rozstrzygając w przedmiotowej sprawie. A ponadto podniósł, że organ przyjął jako dowód w sprawie nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w L., Wydział VII Grodzki z dnia 7 lipca 2005r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeanalizowaniu akt sprawy i wniesionego odwołania uchyliło decyzję w części, w jakiej określała termin cofnięcia zezwolenia a w pozostałym zakresie utrzymało ją w mocy.
Organ wskazał, na treść art. 18 ust. 10, który wymienia sytuacje, w których organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Z pkt 3 powołanego przepisu wynika, ze zezwolenie, o którym mowa w ust. l, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego.
Jak wywodził organ, o fakcie naruszenia porządku publicznego świadczy informacja z Komendy Miejskiej Policji w L., że dochodziło do zakłóceń porządku publicznego mającego związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w barze gastronomicznym A w dniach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Podejmowane były przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w L. interwencje, w związku z zakłóceniem porządku publicznego przez klientów baru A. Wskazane interwencje podejmowane były w związku ze skargami mieszkańców ul. W. [...] i zostały odnotowane w Książce Interwencji KMP L.
Organ odwoławczy ponadto wskazał, iż I. S. była dwukrotnie skazana wyrokiem Sądu Rejonowego w L., Wydział VII Grodzki, na karę grzywny. Pierwszy wyrok z dnia 14 lipca 2004r, sygn. akt VII W 1043/04, wydany został w związku z wykroczeniem, które miało miejsce w dniu [...], drugi wyrok z dnia 19 lipca 2005r, sygn. akt VII W 1656/05, wydany został w związku z wykroczeniem, które miało miejsce w dniu [...].
W ocenie Kolegium z powyższych ustaleń w sposób bezsporny wynika, iż miały miejsce więcej niż dwa zdarzenia naruszenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez placówkę gastronomiczną.
Przy rozpatrywaniu sprawy o cofnięcie zezwolenia w związku z naruszaniem porządku publicznego, organ zezwalający nie może kierować się innymi przesłankami jak tylko tymi, które zostały określone przez ustawodawcę w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zdaniem organu podnoszony w trakcie postępowania argument (notatka służbowa z dnia [...]), iż strona napominała opuszczających lokal o zachowaniu porządku i ciszy, nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, skoro zakłócenie porządku publicznego nie ma charakteru incydentalnego a prowadzący punkt sprzedaży nie powiadamiał wcześniej organów powołanych do ochrony porządku publicznego w celu wyeliminowania tego niekorzystnego zjawiska.
Zdaniem organu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt, iż powołany w uzasadnieniu wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2005r. w dacie orzekania był nieprawomocny.
Powyższe okoliczności nie dają ponadto organom administracji publicznej podstaw do analizowania opinii sporządzonych przez Policję i Straż Miejską w L. pod kątem, która z nich jest bardziej wiarygodna dla potrzeb sprawy. Fakt naruszenia porządku publicznego wskazany w opinii został stwierdzony przez organ kompetentny w tym zakresie, przy zachowaniu ustalonych procedur, co nie pozostawia żadnych wątpliwości, że do niego doszło.
Organ stwierdził ponadto, iż podniesiony przez pełnomocnika strony zarzut, iż była ona pozbawiona prawa do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego a prowadzone postępowanie nie zostało przeprowadzone w pełnym zakresie, nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Jak wykazano, strona została skutecznie powiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Następnie w dniu [...] została zapoznana z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i wypowiedziała się, co do ustaleń w nim zawartych. Wprawdzie organ pierwszej instancji utrwalił ten fakt notatką służbową a nie protokołem, jednakże uchybienie powyższe wobec potwierdzenia faktów, które wypełniają stan hipotetyczny normy prawnej art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy - nie mają wpływu na zmianę rozstrzygnięcia.
Uchylenie decyzji związane jest z faktem, iż organ I instancji nie posiadał podstawy prawnej do określenia daty cofnięcia zezwolenia, czym naruszył obowiązujące przepisy prawa.
Nie godząc się z powyższą decyzją I. S., działająca przez pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji obu organów. Zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 3 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w związku z art. 7, art. 75 i art. 80 Kpa przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących ustalenia stanu faktycznego i przeprowadzenia wszystkich dowodów, które doprowadziłyby do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes stron.
Zarzuciła naruszenie art. 9 i art. 10 Kpa przez nie zapewnienie stronom wyczerpujących informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, przez co strona nie mogła wypowiedzieć się na temat zebranego materiału dowodowego oraz zakwestionowała nie przeprowadzenie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy rozprawy .
Wskazała, iż organy oparły się jedynie na notatkach służbowych funkcjonariuszy Komendy Policji, z pominięciem oceny dokonywanej przez Straż Miejską. Skarżąca przyznaje, iż była dwukrotnie skazana wyrokami Sądu Rejonowego w L., jednak z powodu zakłócania ciszy nocnej związanej z używaniem szafy grającej, co nie ma żadnego związku z niniejsza sprawą.
Podkreśliła, że sprzedaje alkohol z marżą, jej bar posiada 7 toalet i klienci baru nie mogą zakłócać porządku publicznego poza terenem baru i zanieczyszczać miejsc publicznych. Podniosła także, że w okolicy gdzie znajduje się jej bar znajduje się 7 sklepów uprawnionych do sprzedaży alkoholu. W jej ocenie to klienci sklepów, gdzie alkohol jest tańszy mogą zakłócać porządek .
Następnie w piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik skarżącej podniósł, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w L. z dnia 19 stycznia 2006r. skarżąca została uniewinniona od popełnienia czynu określonego w art. 51 § 1 KW. Zdaniem strony skarżącej była to okoliczność przesądzająca o zastosowaniu przepisu art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, iż w myśl art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej p.s.a. – sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zawarty w skardze wniosek o uchylenie decyzji obu organów nie zasługiwał na uwzględnienie. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonych decyzji nie wykazała, że uchybiają one przepisom postępowania czy też przepisom prawa materialnego w sposób uzasadniający wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.
Na wstępie rozważań w przedmiotowej sprawie należy odnieść się do przywołanego przez stronę skarżącą zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz obowiązku informowania stron.
Artykuł 10 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Czynny udział strony przejawia się w szczególności w postępowaniu wyjaśniającym, co dla ochrony praw strony ma istotne znaczenie. Zapewnia jej bowiem wpływ na ustalenie stanu faktycznego, a przez to wpływ na stosowanie normy prawa materialnego lub procesowego.
W sprawie niniejszej nie została naruszona zasada wynikająca z art. 10 § 1 k.p.a. W aktach administracyjnych znajduje się pismo organu I instancji z dnia 26 lipca 2005r., w którym powołując się wprawdzie na treść art. 50 Kpa, wzywa stronę w celu złożenia wyjaśnień i zapoznania się z dokumentacją. Jak wynika z notatki urzędowej sporządzonej w dniu [...] zapoznano stronę skarżącą ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności z pismem Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie cofnięcia zezwolenia na alkohol oraz pismami Straży Miejskiej oraz Policji. Ponadto przyjęto od strony oświadczenie, że w sytuacji gdy osoby opuszczające jej lokal zachowują się głośno, napomina ich o zachowaniu porządku i ciszy.
Godzi się w tym miejscu zauważyć, iż organ powinien czynności zapoznania strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym odnotować zgodnie z art. 14 § 2 zdanie drugie Kpa protokołem, bowiem notatka urzędowa nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego typu czynności w kodeksie postępowanie administracyjnego.
Jednak uchybienie to, w ocenie Sądu, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, a tylko w takiej sytuacji Sąd jest zobligowany do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tym samym w ocenie składu orzekającego organy nie naruszyły art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie, art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) należy zauważyć, iż w myśl tego przepisu zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Przepis ten przewiduje więc wydanie przez organ administracji decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku zaistnienia określonych we nim przesłanek. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na stwierdzenie, że nastąpiło naruszenie porządku publicznego. Z informacji uzyskanej od Komendy Miejskiej Policji w L. wynika, że dochodziło do zakłóceń porządku publicznego mającego związek ze sprzedażą napojów alkoholowych w barze gastronomicznym A w dniach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W związku ze zgłoszeniami i skargami mieszkańców ul. W. [...] podejmowane były przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w L. interwencje i zostały odnotowane w Książce Interwencji KMP L. Jak wynika z akt sprawy od momentu uzyskania przez skarżącą w 2002r. pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przynajmniej czterokrotnie w okresie od [...] do [...] doszło do zakłócania porządku publicznego przez klientów baru A. Co prawda organy oprócz wymienionych powyżej interwencji wskazały również, iż skarżąca zakłócała ciszę nocną także w dniu [...], jednak okoliczność ta nie została potwierdzona, bowiem wyrokiem z dnia 19 stycznia 2006r. sygn. akt VII W1656/05 Sąd Rejonowy w L. Wydział VII Grodzki uniewinnił I. S. od popełnienia zarzucanego jej wykroczenia, tj. że w dniu [...] poprzez głośne puszczanie muzyki z szafy grającej oraz krzyki i hałasy, zakłóciła ciszę nocną i spoczynek mieszkańcom. Niemniej jednak – w ocenie Sądu - organy administracji na skutek wcześniejszych naruszeń porządku publicznego przez klientów baru A miały dostateczne podstawy, aby uznać, iż nastąpiło naruszenie zasad sprzedaży alkoholu i cofnąć skarżącej pozwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych.
Ponadto skarżąca pomimo stwierdzenia przez Policję zakłócania porządku publicznego przez klientów baru [...], mogła uniknąć sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyby sama jako prowadząca lokal powiadamiała organy powołane do ochrony porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy takich kroków nie podejmowała. Według jej oświadczenia zwracała uwagę klientom opuszczającym lokal aby zachowywali się cicho i spokojnie, czego nie można uznać za spełnienie wymogu z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W tym zakresie nie można organom zarzucić przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, skoro stwierdziły że zaistniały przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.
Wbrew twierdzeniu skarżącej nie można również zarzucić organom naruszenia art. 7, art. 75 i art. 80 Kpa przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących ustalenia stanu faktycznego i nie przeprowadzenia wszystkich dowodów. Informacja uzyskana od Komendy Miejskiej Policji stanowi wystarczający dowód do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast strona nie wnioskowała o przeprowadzenie innych przeciwnych dowodów.
Za nietrafny należy także uznać zarzut strony skarżącej, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane było przeprowadzić przed wydaniem decyzji rozprawę. W myśl art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. z 2001r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 89 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej przeprowadzi w toku postępowania rozprawę w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania bądź osiągniecie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa. Mając powyższe na uwadze, rozpatrzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odwołania skarżącej na posiedzeniu niejawnym nie uchybia obowiązującemu prawu.
W tym miejscu godzi się zauważyć, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą, m.in. w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych, spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, by klienci zachowaniem swoim nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (vide wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 maja 2001r. sygn. akt II SA 1452/00 ,LEX 77649). Skoro skarżąca nie zapewniła tych warunków, to w tej sytuacji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.
Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.