III SA/Wr 227/24

III SA/Wr 227/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Barbara Ciołek /sprawozdawca/
Katarzyna Borońska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 1,2,8 art. 4 pkt 22
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 lutego 2024 r. Nr BP.501.121.2023.2058.DL1.531619 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. R. (dalej: strona, skarżąca, skarżący) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 22 lutego 2024 r. nr BP.501.121.2023.2058.DL1.531619 - wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.) dalej: k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, 3, i 8 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.) dalej: u.o.t.d., art. 66 ust. 1, art. 71 ust. 1-2, art. 81 ust. 1-5, art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2023 poz. 1047 ze zm.) dalej: p.r.d., § 5 i § 6 w zw. z poz. 8.4.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r. poz. 2141), dalej: rozporządzenie MSWiA, art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123) oraz Ip. 9.1 i 9.2 załącznika nr 3 do u.o.t.d., utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji, DWITD) z dnia 23 listopada 2022 r. nr WITD.DI.0152.I0972/99/22 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 4.000 zł.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 5 września 2022 r. o godzinie 12:50 na posesji nr [...] na drodze powiatowej [...] w miejscowości S. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], wraz z naczepą marki [...] o nr rej, [...], którym kierował W. L. Ustalono, że zespołem pojazdów wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy, przejazd bez ładunku, w imieniu strony skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...]. W toku podjętych działań kontrolowany pojazd poddano sprawdzeniu w systemie CEPiK i stwierdzono, iż w dniu 27 sierpnia 2022 roku dla naczepy marki [...] upłynął termin wykonania okresowego badania technicznego potwierdzającego dopuszczalność pojazdu do ruchu drogowego, o którym mowa w art. 81 p.r.d. Dokonując także wstępnej kontroli stanu technicznego zatrzymanego zespołu pojazdów stwierdzono, "ponad wszelką wątpliwość" wystąpienie w samochodzie ciężarowym marki [...] usterek w postaci nadmiernego wycieku płynów innych niż woda, które mogą zagrażać środowisku lub stwarzać zagrożenie dla bezpieczeństwa innych użytkowników drogi.
Pismem z dnia 7 września 2022 r. DWITD, na podstawie art. 10 § 1, 77 i 80 k.p.a., skierował do skarżącego zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania. Strona nie skorzystała z możliwości udziału w prowadzonym przez DWITD postępowaniu w jej sprawie.
Organ I instancji nakładając karę pieniężną - w wysokości 4.000 zł - odwołał się do wyników przeprowadzonej kontroli, kwalifikując ujawnione usterki jako odpowiadające naruszeniom z lp. 9.1 i 9.2 załącznika nr 3 do u.o.t.d., których naruszenie wg. taryfikatora obarczone jest nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł, dla każdego naruszenia. Ponadto organ podnosi, że usterki te zgodnie załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MSWiA, zakwalifikowane zostały jako usterki niebezpieczne tj. usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. W dalszej części uzasadnienie organ I instancji omówił przepisy prawa krajowego oraz prawa wspólnotowego mające zastosowanie w sprawie oraz przeanalizował możliwość umorzenia postępowania rozważając możliwość zastosowania przesłanek z art. 92c u.o.t.d. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania ww. przepisu, ponieważ strona nie wykazała żadnych wiarygodnych i niezależnych przyczyn powstania nieprawidłowości, a nie wywiązała się z ciążących na niej obowiązków, miała bezpośredni wpływ i godziła się na powstanie naruszenia.
W dniu 13 grudnia 2022 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał na brak dowodów na wystąpienie usterki polegającej na wycieku płynu innego niż woda, uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, brak przesłuchania kierowcy i strony oraz pominięcie zasady określonej w art. 92c ust. 1 u.o.t.d.
Rozpoznając odwołanie, organ odwoławczy w dniu 22 lutego 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie DWITD. Po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości, co do zasadności nałożenia kary. Podczas kontroli został sporządzony protokół, dokumentacja kserograficzną okazanych dokumentów oraz fotograficzna pojazdów. GITD wyliczył, że podczas kontroli (przeprowadzonej 5 września 2022 r.) stwierdzono, że badanie techniczne naczepy marki [...] było ważne do dnia 27 sierpnia 2022 r., co oznaczało, że w dniu kontroli pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego. Z drugiego zaś pojazdu marki [...] wyciekał płyn inny niż woda (płyn eksploatacyjny), powodując stałe powstawanie kropli. Usterka ta zakwalifikowana jest w pkt 8.4.1. załącznika nr 1 rozporządzeniu MSWiA , jako niebezpieczna (ochrona środowiska). Konsekwencją czego było zatrzymanie dowodu rejestracyjnego pojazdu. Ponadto treść rozporządzenia MSWiA w przypadku takiego naruszenia, wskazuje, że stan techniczny oceniany jest przez kontrolującego "organoleptycznie" tj. wzrokowo, dotykowo, oceniając dźwięk lub używa jakichkolwiek innych sposobów bez użycia przyrządów. Organ uznał za niezasadny zarzut skarżącego o braku dowodów, na wyciek płynu innego niż woda podniesiony w odwołaniu, bowiem kontrola została przeprowadzona zgodnie z przepisami rozporządzenia MSWiA. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu GITD, zauważył, że chociaż strona wskazała, że po umyciu pojazdu nie stwierdzono żadnej usterki, a płyn wyciekający w dniu kontroli powstał w związku z poruszaniem się po grząskim terenie budowy, to strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie takiego twierdzenia. Nie przedstawiła także dowodów potwierdzających, że pojazd w chwili kontroli był sprawny technicznie. W zakresie oceny możliwości zastosowania art. 92c u.o.t.d. w pełni podzielił stanowisko zawarte w decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o zwrot kosztów postępowania oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie:
- art. 6, art. 7, art 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu sprawy co do istoty, zaniechanie rozpatrzenia sprawy, które spowodowało wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ i wadliwe rozstrzygnięcie oraz istotne naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym i uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do całości zebranego w sprawie materiału przed zakończeniem postępowania wyjaśniającego;
- art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania prowadzonego przez organ l i ll instancji.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób sprzeczny zasadą wynikającą z art. 10 k.p.a. (czynnego udziału strony w postępowaniu), które miało polegać na uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, brakiem wyznaczenia mu terminu oraz miejsca przeglądania akt zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem z 17 listopada 2022 r. Skarżący próbował również telefonicznie kontaktować się z inspektorem prowadzącym jego sprawę, co nie odniosło skutku. Dlatego uważa, że możliwość realizacji prawa do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu miała tylko charakter teoretyczny, czym naruszono także art. 73 k.p.a.
Następnie strona wskazała, że organ I instancji zmarginalizował wyjaśnienia strony złożone w toku postępowania wyjaśniającego. Dodatkowo, utrudniony kontakt z organem, który doprowadził do niezapoznania się przez stronę z zebranym materiałem dowodowym, w konsekwencji doprowadził do niemożności wywiedzenia przez stronę stosownych wniosków dowodowych na obronę skarżącego. Skarżący podważa także prawidłowość zakwalifikowania podczas wizualnej kontroli pojazdu marki [...] usterki w postaci nadmiernie wyciekającego płynu innego niż woda, jako usterki niebezpiecznej. Skarżący zarzucił, że inspektorzy przeprowadzający kontrolę nie udowodnili, że stwierdzona usterka wystąpiła, bowiem pojazd ten wyjechał z terenu budowy zbiornika retencyjnego S.1. Pojazdy wykonujące prace w tym terenie zmuszone są do pokonywania grząskiego terenu, co spowodowało, że woda zmieszana z błotem oddzielała się od pojazdu w trakcie przejazdu. W związku z czym kontrolujący nie był w stanie określić co to był za płyn. W ocenie skarżącego - który po umyciu spodu pojazdu na terenie firmy nie stwierdził żadnych wycieków płynów eskploatacyjnych - stwierdzenie tej usterki oraz zakwalifikowanie jej jako niebezpiecznej uważa za nieuprawnione.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zajęte w wydanych w sprawie rozstrzygnięciach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Zasadniczy spór w sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia okoliczności, a w konsekwencji przyjęcia stanowiska organów, co do spełnienia warunków do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.o.t.d. w zakresie odnoszącym się do wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne (naruszenia Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.o.t.d.).
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej jako u.o.t.d.)., a ściślej mówiąc przepisy art. 4 pkt 22 lit. l, art. 92a ust. 1, 3, i 8 pkt 1 oraz lp. 9.1 i 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy, w związku z jej art. 92a ust. 7 u.t.d. Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.).
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że kontrolowany 5 września 2022 r. przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, w którego skład wchodziła naczepa marki [...] o nr rej, [...], która nie posiadał ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Jak ustalono, termin ważności badania pojazdu upłynął w dniu 27 sierpnia 2022 r. Stwierdzone naruszenie opisane w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., z którego wynika, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł za każdy pojazd. Okoliczność ta nie jest kwestionowana przez skarżącego w żadnym ze złożonych w sprawie środków odwoławczych. Sąd również nie znajduje podstaw do podważenia stanowiska organów w tym zakresie, akta sprawy potwierdzają prawidłowość nałożenia kary..
Natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącego na etapie odwołania oraz skargi do Sądu, dotyczą nałożenia kary pieniężnej za drugie ujawnione naruszenie tj. wyciek płynów innych niż woda.
Zgodnie z art. 66 ust. 1 p.r.d. pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego:
1) nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę;
2) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych;
3) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych;
4) nie powodowało niszczenia drogi;
5) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu;
6) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych.
Konsekwencję powyższych unormowań stanowi lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., wprowadzając karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd.
Strony postępowania są zgodne co do rozumienia tych przepisów. Skarżący jednak zaprzecza, aby stan faktyczny sprawy odpowiadał dyspozycji tych przepisów. Zdaniem skarżącego nie zostało udowodnione, że w kontrolowanych pojazdach miała miejsce usterka wycieku płynów o charakterze niebezpiecznym, albowiem organy oparły się jedynie na kontroli wstępnej (organoleptycznej), a nie na szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Szczególnie, że okoliczności przeprowadzenia kontroli - zespół pojazdów wyjeżdżał z terenów budowy zbiornika retencyjnego, gdzie pojazdy przemieszczają się po grząskim terenie będącym mieszaniną wody i błota - oraz późniejsze samodzielne sprawdzenie pojazdu na terenie przedsiębiorstwa skarżącego, które nie wykazało wycieków płynów eksploatacyjnych - dały podstawy do podważenia przez stronę skarżącą, prawidłowości stwierdzonego naruszenia lp. 9.2. załącznika nr 3 u.o.t.d. Do nieuprawnionego przyjęcia, że takie naruszenie wystąpiło, doprowadzić miało naruszenie przepisów procedury administracyjnej polegające na zignorowaniu przez organ zasad mających charakter gwarancyjny dla osoby, wobec której prowadzone jest postępowanie wyjaśniające (art. 6, art. 7, art 10, art. 11, art. 73, art. 75, art. 77 ust. 1, art. 81 k.p.a).
Sąd nie znajduje podstaw do zakwestionowania stanowiska organu.
Sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody kontroli jego stanu technicznego określa załącznik nr 1 do rozporządzenia MSWiA. Podstawa wydania tego aktu, znajduje się w art. 131 ust. 1 P.r.d. Organ w zaskarżonym rozstrzygnięciu, wskazuje, że załączniku nr 1 na pozycji 8.4.1. przewiduje dla stwierdzonej usterki wycieku płynów kontrolę organoleptyczną oraz precyzuje, że tego typu kontrola oznacza, że kontrolujący w miarę możliwości nie tylko ogląda dany element, ale również w stosownych przypadkach sprawdza go dotykowo, ocenia wydawany przez niego dźwięk lub używa jakichkolwiek innych odpowiednich sposobów kontroli bez użycia przyrządów. Oprócz kontroli organoleptycznej w rozumieniu załącznika rozporządzenia MSWiA kontrolerzy wykonali również dokumentację fotograficzną usterki. Powyższe wskazuje, że dokonana kontrola wstępna przebiegła zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W myśl art. 129fb ust. 1, 2 i 3 P.r.d. dotyczące szczegółowej drogowej kontroli technicznej, który w ustępie 1 stanowi, że na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący może skierować ten pojazd na szczegółową drogową kontrolę techniczną. Z powyższym przepisem koreluje przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia MSWiA, zgodnie z którym na podstawie wyników wstępnej drogowej kontroli technicznej pojazdu użytkowego kontrolujący decyduje, czy pojazd ten poddać szczegółowej drogowej kontroli technicznej. Należy zauważyć, że przepis ten daje uprawnionemu do kontroli - będącemu wyspecjalizowanym pracownikiem administracji w zakresie wykonywania kontroli drogowej (inspektor) - swobodę decyzyjną. Oznacza to, że taki pracownik na podstawie swojego doświadczenia i nabytych kompetencji ocenia, czy przeprowadzenie szczegółowej kontroli technicznej jest niezbędne. Wobec czego należy uznać, że kontrola została przeprowadzona w sposób zgodny z prawem, a jej wyniki zostały zawarte w protokole.
W rozpoznawanej sprawie, główny dowód w sprawie stanowił protokół kontroli drogowej z załącznikami. Protokół ten sporządzony został przez - Inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, działającego z upoważnienia DWITD, zakresie właściwości jego działania i w przepisanej formie. W związku z tym, zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W tym miejscu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że wartość dowodową ww. protokołu, nie wpłynęło niepodpisanie jego głównej części przez kontrolowanego (kierowcę). Jednocześnie, Sąd w pełni podziela powszechne stanowisko judykatury, że fakt odmowy podpisania protokołu kontroli nie zmniejsza wartości dowodowej tego dokumentu, a z samego tylko faktu niepodpisania przez kierowcę protokołu kontroli nie można wywieść, że opisane tam zdarzenia nie miały miejsca (m.in. w wyroku NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 913/18). W tym miejscu należy także zauważyć, że kontrolowany kierowca bez podania przyczyny odmówił złożenia podpisu pod protokołem głównym, jednak na załącznikach 1 i 2 do tego protokołu, w których znajduje się opis stwierdzonych naruszeń, wraz z podstawą prawną widnieją już podpisy kontrolowanego. Sąd zwraca uwagę, że w art. 74 ust. 4 u.o.t.d. ustawodawca jako przepis gwarancyjny, wprowadził możliwość wniesienia zastrzeżeń do protokołu kontroli przez kontrolowanego. Z tej możliwości kontrolowany kierowca nie skorzystał - mogło być to spowodowane przez wiele czynników, oddziaływających na człowieka w sytuacjach nagłych i stresowych, co pozostaje poza sądową oceną. Wobec tego, Sąd za nie mniej istotne uznał, że organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie z 7 września 2022 r., działając na podstawie art. 10 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes strony poinformował stronę skarżącą o możliwości złożenia wniosków, wyjaśnień, uwag i zastrzeżeń w terminie 7 dni. Wezwanie to miało na celu wszechstronne zebranie materiału dowodowego, w celu wyjaśnienia okoliczności związanych z powstaniem naruszeń. Zostało doręczone skarżącemu 19 września 2022 r., jednak ten nie skorzystał z przysługujących mu praw i nie zajął stanowiska w sprawie.
Tym samym protokół kontroli stanowi pełnoprawny dowód w sprawie. Podważenie tego dowodu przez stronę wymagało przedstawienia dowodów, które skutecznie podważyłyby treść protokołu (art. 76 § 3 K.p.a.). Skarżący zaś tego nie uczynił.
Skarżący, uzasadniając zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności dotyczące zapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu, powołuje się na uniemożliwienie skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, brakiem wyznaczenia mu terminu oraz miejsca przeglądania akt zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem z 17 listopada 2022 r. Dodatkowo wskazuje, że próby telefonicznego kontaktu z inspektorem prowadzącym sprawę nie przyniosły skutku. W tym miejscu Sąd - po wnikliwej analizie akt postępowania - nie znalazł podstawy do uznania przedstawionych przez stronę okoliczności, za udowodnione. W aktach administracyjnych sprawy nie znajduje się bowiem wniosek, na który powołuje się skarżący. Wszelkie okoliczności mające podważyć ustalenia organu zawarte w protokole, na które powołuje się skarżący takie jak m.in. umycie podwozia na terenie firmy strony skarżącej oraz późniejsze sprawdzenie pojazdu, które nie wykazało wystąpienia usterki, pozostają jedynie twierdzeniami skarżącego nieposiadającymi poparcia w materiale dowodowym.
Sąd zwraca uwagę, że termin na przedstawienie powyższych twierdzeń, złożenie zastrzeżeń oraz wniosków dowodowych, mających podważyć ustalenia zawarte w protokole kontroli został wyznaczony przez organ I instancji, w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie, a pismo zawierało stosowne pouczenia. Strona odebrała je 19 września 2022 r., co znaczy, że termin na zgłoszenie przez stronę środków mających stanowić przeciwdowód w sprawie minął 26 września 2022 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że co prawda postępowanie dowodowe jest tak skonstruowane, że ciężar dowodu spoczywa na organie, jednakże strona nie może pozostawać bierna, zwłaszcza jeśli twierdzi przeciwnie niż organ. Powinna wykazać się zatem aktywnością w dowodzeniu swoich racji. Na uwarunkowanie to zwraca zresztą uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, które akcentuje, że generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić (wyroki NSA z 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2104/12, czy z 27 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2609/11).
Wobec powyższego, Sąd doszedł do przekonania, że nie doszło również w sprawie do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Strona skarżąca, wykazując bierność w terminie wyznaczonym na wzruszenie ustaleń zawartych w protokole kontroli w postępowaniu wyjaśniającym, pozbawiła się przysługujących jej na podstawie przepisów procedury administracyjnej praw.
Zasadnie również wskazały organy, że strona nie wykazała okoliczności uwalniających ją od odpowiedzialności opisanych w art. 92c u.o.t.d. Stosownie do treści art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Słusznie organy oceniły, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność opisaną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d.
Dla zwolnienia z odpowiedzialności na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d. konieczne jest ustalenie braku wpływu podmiotu wykonującego przewozy lub inne czynności na powstanie naruszenia. Niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.o.t.d., powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przedsiębiorca musi zatem wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. W niniejszej sprawie żadnych takich obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności strona skarżąca nie wykazała.
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.