III SA/WR 201/22

III SA/Wr 201/22 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-05-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1856
art. 73 ust. 1
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne (t. j.)
Dz.U.UE.L 2019 nr 200 poz 4 art. 1 i art. 2
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/1267 z dnia 26 lipca 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz  elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2  rozporządzenia (UE) 2016/1036
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) Protokolant Starszy specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 4 maja 2023 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. we W.; T. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 0201-IGC.4353.11.2021 w przedmiocie zaksięgowania należności celnych oddala skargę w całości
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg T. sp. z o.o. oraz D. sp. z o.o. (dalej także jako: strony skarżące, spółki) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z 8 grudnia 2021 roku (nr 0201-IGC.4353.11.2021) którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej jako: Naczelnik UCS, organ I instancji) z 3 września 2021 roku (nr 458000-COC-12.4353.17.2021) w sprawie zaksięgowania kwoty należności celnych w wysokości 261.562,00 zł, wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego, w odniesieniu do towaru dopuszczonego do obrotu i ujętego w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z 5 sierpnia 2019 roku nr [...] (wpis do rejestru z 2 sierpnia 2019 roku).
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał przepisy: art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, dalej: Op) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 1856), art. 56 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 roku ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (D. Urz. UE L Nr 269 z 10 października 2013 roku, dalej: UCK), art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L nr 256 z 7 września 1987 roku), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1602 z dnia 11 października 2018 roku zmieniającego załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 273 z 31 października 2018 roku), art. 1 i art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 z dnia 26 lipca 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (Dz. Urz. UE L nr 200 z 29 lipca 2019 roku, dalej: rozporządzenie nr 2019/1267).
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
W dniu 5 sierpnia 2019 roku D. sp. z o.o., działając jako przedstawiciel pośredni firmy T. sp. z o.o., złożyła zgłoszenie celne uzupełniające nr [...] towaru dopuszczonego do obrotu w procedurze uproszczonej na podstawie wpisu do rejestru z 2 sierpnia 2019 roku. Przedmiotem zgłoszenia były elektrody wolframowe (TUNGSTEN ELECTRODE) wymienione na fakturze z 19 czerwca 2019 roku nr [...] wystawionej przez firmę S., LTD. Importer zaklasyfikował je do kodu TARIC 8515 90 80 90 właściwego dla pozostałych części maszyn i urządzeń do spawania. Jako kraj pochodzenia wskazał Tajlandię (TH). Zgodnie ze Wspólną Taryfą Celną wobec zgłoszonego towaru zastosowano stawkę celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 2,7 %. Zgłoszenie celne zostało przyjęte i zarejestrowane w ewidencji pod numerem MRN [...].
Na podstawie art. 48 UKC funkcjonariusze Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu w okresie od 23 listopada 2020 roku do 17 marca 2021 roku przeprowadzili kontrolę celno-skarbową względem przedstawiciela celnego Importera - D. sp. z o.o. Kontrola, dotycząca dokonanego obrotu towarowego z zagranicą w zakresie przestrzegania prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, obejmowała procedurę dopuszczenia do obrotu związaną z realizacją pozwoleń nr [...] oraz [...] za okres od 28 marca 2019 roku do dnia doręczenia upoważnienia. Z kontroli celno-skarbowej funkcjonariusze sporządzili protokół z 17 marca 2021 roku nr [...]. Pismem z 14 maja 2021 roku nr 458000-COC-12.4353.17.2021 Naczelnik UCS, na podstawie art. 22 ust. 6 UKC, powiadomił T. sp. z o.o. i D. sp. z o.o. o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej oraz poinformował o możliwości przedstawienia stanowiska w sprawie w terminie 30 dni.
Decyzją z 3 września 2021 roku (nr 458OOO-COC-I2.4353.17.2021) Naczelnik UCS orzekł o zaksięgowaniu należności celnych w wysokości 261.562,00 zł oraz wezwał do uiszczenia odsetek od kwoty długu celnego. W uzasadnieniu wywiódł, że importowany towar powinien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10 i pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej, w związku z czym objęty jest ostatecznym cłem antydumpingowym wynikającym z rozporządzenia nr 2019/1267.
Po rozpatrzeniu odwołań D. sp. z o.o. oraz T. sp. z o.o. DIAS opisaną na wstępie decyzją z 8 grudnia 2021 roku (nr 0201-I6C.4353.11.2021) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy.
Jak motywował organ odwoławczy, poza sporem pozostaje klasyfikacja taryfowa elektrod wolframowych której spółki nie negują. W jego ocenie właściwym dla importowanego towaru jest kod TARIC 8515 90 80 10, obejmujący spawalnicze elektrody wolframowe, a nie 8515 90 80 90, jak podał Importer w zgłoszeniu celnym. Jak wynika z faktury nr [...], przedmiotem importu były elektrody wolframowe (TUNGSTEN ELECTRODE) o różnych specyfikacjach materiałowych - WP, WL, WC, WT, WR. Elektrody z oznaczeniem WP to elektrody wykonane z czystego wolframu. Pozostałe zawierają dodatki tlenków różnych metali. We wszystkich wymienionych rodzajach elektrod zawartość wagowa wolframu wynosi około 98%, a pozostałą część stanowią dodatki. Bez względu na skład, elektrody TIG określane są mianem elektrod wolframowych. Spawalnicze elektrody wolframowe używane są w urządzeniach elektrycznych do spawania łukowego w atmosferze gazu obojętnego, nazywanego spawaniem metodą TIG (Tungsten inert Gas). Stosownie do art. 56 ust. 1 UKC, podstawą należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna. Inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Taryfa celna, stanowiąca załącznik nr I rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu określonym przez art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1602 z dnia 11 października 2018 roku zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym Regułom Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji i podpozycji, z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Nomenklatura Scalona obejmuje:
a) nomenklaturę Systemu Zharmonizowanego;
b) wspólnotowe podpodziały do tej nomenklatury nazywane "podpozycjami CN" w tych przypadkach, gdy określona jest odpowiadająca stawka celna;
c) przepisy wstępne, dodatkowe uwagi do sekcji lub działów oraz przepisy odnoszące się do podpozycji CN.
Ostateczny, wskazywany w zgłoszeniu celnym (w odniesieniu do procedury dopuszczenia do obrotu) kod towaru, to kod TARIC, obejmujący, zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87, dodatkowe podziały wspólnotowe konieczne do opisu towarów, z zastrzeżeniem specjalnych środków wymienionych w załączniku II do rozporządzenia (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. ORINS zostały ułożone sekwencyjnie, dlatego zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania uprzedniej reguły. Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z ORINS. Stosownie zaś do reguły 6 ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Pozycja 8515 obejmuje elektryczne (włącznie z elektrycznie ogrzewanymi gazem), maszyny i aparaturę do lutowania miękkiego, lutowania twardego lub spawania, metodą laserową lub inną wiązką światła lub fotonów, ultradźwiękami, wiązką elektronów, impulsów magnetycznych lub łuku plazmowego, nawet nadające się do cięcia; elektryczne maszyny i aparaturę do natryskiwania na gorąco metali lub cermetali. Kod TARIC 8515 90 80 10 obejmuje spawalnicze elektrody wolframowe, w tym sztaby i pręty z wolframu służące do wytwarzania elektrod spawalniczych, o zawartości wagowej wolframu co najmniej 94 %, inne niż otrzymywane przez zwykłe spiekanie, przycięte na długość lub nie. Z kolei do kodu TARIC 8515 90 80 90 winny być klasyfikowane pozostałe części maszyn i urządzeń do spawania. Jak wynika z karty charakterystyki towaru, importowane elektrody składają się z czystego wolframu - minimum 95,5% wolframu albo z wolframu z dodatkami tlenków metali, których zawartość wagowa wynosi od 0,7% do 2,2%. Jednocześnie przedstawiciel celny Importera w piśmie z 1 marca 2021 roku opisał towar jako "elektrody wolframowe do spawania metodą TIG, zawartość wolframu 99,5%". Z powyższego wynika, że importowany towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10, a nie, jak wskazała Spółka do kodu 8515 90 80 90.
Zdaniem organu odwoławczego, Istotą sporu w przedmiotowej sprawie okazało się pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym, podstawy prawne, na których organ i instancji oparł swoją decyzję oraz zasadność zaksięgowania należności celnych wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego. Odnosząc się do zarzutów obu odwołań, DIAS wyjaśnił, że rozporządzeniem nr 2019/1267 Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz spawalniczych elektrod wolframowych, w tym sztab i prętów z wolframu służących do wytwarzania elektrod spawalniczych, o zawartości wagowej wolframu co najmniej 94 %, innych niż otrzymywane przez zwykłe spiekanie, przyciętych na długość lub nie, objętych obecnie kodami CN ex 8101 99 10 oraz ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Następnie, rozporządzeniem wykonawczym 2019/2171 z 17 grudnia 2019 roku, na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, Komisja z własnej inicjatywy wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii, oraz poddała ten przywóz wymogowi rejestracji (dalej: rozporządzenie nr 2019/2171). Rozporządzeniem wykonawczym 2020/1249 z 2 września 2020 roku Komisja Europejska rozszerzyła na przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laosu i Tajlandii, ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zamknęła dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Indii, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Indii (dalej: rozporządzenie nr 2020/1249).
Jak argumentował DIAS, zgłoszenie celne uzupełniające zostało złożone 5 sierpnia 2019 roku, a więc przed wejściem w życie ww. rozporządzeń nr 2019/2171 i nr 2020/1249. Dlatego – odnosząc się do stanowiska odwołujących się spółek – uznał, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji Naczelnika UCS nie mogły być przepisy tych rozporządzeń, ponieważ opierając swoje rozstrzygnięcie na przepisach, które nie obowiązywały w dacie złożenia zgłoszenia celnego, naruszyłby zasadę nieretroakcji. Za podstawę decyzji organ I instancji zasadnie przyjął art. 1 rozporządzenia nr 2019/1267.
Dalej organ odwoławczy akcentował, że D. sp. z o.o. błędnie wywiodła, iż cło antydumpingowe może zostać nałożone na importowane towary wyłącznie pod warunkiem, że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036. W przedmiotowej sprawie podstawą zaksięgowania należności celnych jest rozporządzenie nr 2019/1267 nakładające ostateczne cło antydumpingowe w następstwie przeglądu wygaśnięcia. Gdyby podstawą pobrania cła antydumpingowego z mocą wsteczną było rozporządzenie nr 2020/1249, to w istocie warunkiem pobrania tego cła byłaby uprzednia rejestracja przywozu towaru na mocy art. 2 rozporządzenia nr 2019/2171. Tym sam zarzuty spółek dotyczące naruszenia art. 10 w związku z art. 14 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036 uznać należy za bezzasadne.
W następnej kolejności DIAS stwierdził, że punktem wyjścia do rozważań nad zasadnością zaksięgowania należności celnych wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego w przedmiotowej sprawie jest prawidłowa klasyfikacja taryfowa importowanego towaru oraz ustalenie kraju pochodzenia tegoż towaru. Przypomniał, że importowany towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10. Na dzień przyjęcia zgłoszenia, dla elektrod wolframowych objętych kodem TARIC 8515 90 80 10 pochodzących z krajów trzecich, w tym Tajlandii (zadeklarowany kraj pochodzenia), kod preferencji 100, obowiązywała stawka celna erga omnes w wysokości 2,7% oraz statystyka antydumpingu na podstawie rozporządzenia nr 2016/1036. Z uwagi na fakt, że w zgłoszeniu celnym nr [...] Importer podał nieprawidłowy kod TARIC 8515 90 80 90 zamiast właściwego 8515 90 80 10, importowany towar nie został ujęty w statystyce antydumpingu wynikającej z tego rozporządzenia. Ponieważ w zgłoszeniu celnym Importer podał błędny kod Taryfy celnej, a na dokumentach załączonych do zgłoszenia nie ma informacji o pochodzeniu towaru, koniecznym było przeprowadzenie postępowania celem ustalenia pochodzenia importowanych elektrod wolframowych. Pismem z 17 lutego 2021 roku nr 458000-CKK-32.5022.12.2020.7 organ I instancji wezwał D. sp. z o.o. do przedstawienia dokumentów i informacji, które dowodzą niepreferencyjnego pochodzenia towaru na podstawie art. 60 UKC. Odpowiadając na wezwanie organu, przedstawiciel celny Importera w piśmie z 1 marca 2021 roku wskazał, że producentem elektrod jest S., LTD. z siedzibą w B., a krajem pochodzenia Tajlandia. Wyjaśnił, że kraj pochodzenia ustalono na podstawie certyfikatu, który nie został zadeklarowany w zgłoszeniu celnym. Spółka nie posiada natomiast informacji na temat szczegółowego procesu produkcji ani nie jest w stanie podać ceny ex-works, ponieważ zapłaciła za towar w warunkach CFR H. Podmiot nie wskazał, które przepisy unijnego kodeksu celnego i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 były stosowane ani nie odpowiedział, na podstawie której reguły pochodzenia ustalono pochodzenie towaru. Nie podał również informacji pozwalających na sprawdzenie, czy dana reguła została spełniona. Jako dowód pochodzenia elektrod wolframowych D. sp. z o.o. przedłożyła kopię świadectwa pochodzenia nr [...] wydanego przez Izbę Handlową w S. -Tajlandia. W jednym z pól służących do potwierdzania dokumentu zawiera on zastrzeżenie, że opiera się na informacjach dostarczonych do Izby Handlowej w S. przez nadawcę (S., LTD.) i nie należy traktować go jako gwarancji lub oświadczenia faktycznego Izby Handlowej w S. lub jej przedstawicieli. Pole posiada miejsce na autoryzowany podpis i zawiera pieczęć (prawdopodobnie Izby Handlowej), pieczęć imienną o treści "MR. C. P." i nieczytelny podpis. Drugie pole autoryzacyjne zawiera z kolei następującą treść: "Niżej podpisany, należycie upoważniony przez przedsiębiorstwo przysięga, że wyżej wymienione towary zostały wyprodukowane lub wytworzone w Tajlandii". Jednak, co istotne, pole to pozostało niewypełnione - nie zawiera podpisu osoby upoważnionej. Natomiast do pisma z 31 marca 2021 roku D. sp. z o.o. dołączyła inną kopię świadectwa pochodzenia o tym samym numerze - [...]. Kopia ta zawiera w drugim polu autoryzacyjnym pieczątkę firmy S., LTD. oraz datę — 19 czerwca 2019. Nadto data wystawienia faktury wpisana na świadectwie pochodzenia — 14 czerwca 2019 — nie jest tożsama z datą, jaka faktycznie widnieje na fakturze, a mianowicie 19 czerwca 2019. Zdaniem organu II instancji, tak duże rozbieżności w wyglądzie dokumentów o tym samym numerze podważają autentyczność i wiarygodność informacji w nich zawartych, a tym samym pochodzenie towarów. W konsekwencji DIAS uznał, że ze względów wskazanych powyżej oraz z uwagi na brak potwierdzenia przez producenta, że importowane elektrody wytworzono wyłącznie z materiałów, które były całkowicie uzyskane w kraju produkcji, przedłożone dokumenty nie są wystarczające do ustalenia pochodzenia towaru będącego przedmiotem importu. Dodatkowo podniósł, że dowód pochodzenia przedstawiony przez Spółkę nie zawiera żadnych informacji o prawidłowości niepreferencyjnego pochodzenia, ponieważ Tajlandia jako kraj trzeci może stosować inne reguły niepreferencyjne. Dlatego tego rodzaju świadectwo daje tylko niejednoznaczne — z punktu widzenia reguł unijnych — wskazanie odnoszące się do miejsca produkcji lub pochodzenia towarów. Nadto podkreślił, że z informacji zawartych na stronie internetowej Międzynarodowej Izby Handlowej wynika, że Izba Handlowa w S. nie jest instytucją upoważnioną do wystawiania niepreferencyjnych świadectw pochodzenia. W związku z tym DIAS nie uznał jako dowodu w sprawie świadectwa pochodzenia nr [...].
DIAS argumentował, że zgodnie z art. 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji 2015/2447, w celu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia importowanych elektrod wolframowych, posłużył się ogólnodostępnymi informacjami zawartymi w rozporządzeniu 2019/1267. Mianowicie dochodzenie Komisji Europejskiej prowadzone w ramach przeglądu wygaśnięcia wykazało, że elektrody wolframowe objęte kodem TARIC 8515 90 80 10 produkowane są wyłącznie w Chińskiej Republice Ludowej i w Unii Europejskiej. W związku z tym przywóz z państw trzecich najprawdopodobniej pochodzi z Chińskiej Republiki Ludowej (motyw 171 rozporządzenia 2019/1267). Ponieważ w przedmiotowej sprawie nic nie wskazuje na to, by importowany towar był całkowicie uzyskany lub poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce na terytorium Unii Europejskiej, a tylko eksportowany z kraju trzeciego do Unii — okoliczności takich nie podnosi żadna z odwołujących się Spółek — należy przyjąć, że elektrody wolframowe objęte zgłoszeniem celnym [...] pochodzą z Chińskiej Republiki Ludowej. Stanowisko organów celnych w tej kwestii potwierdza wynik dochodzenia dotyczącego możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii, wszczętego rozporządzeniem 2019/2171 z 17 grudnia 2019 roku. Jak wynika z treści tego rozporządzenia, produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie środków, są spawalnicze elektrody wolframowe, w tym sztaby i pręty z wolframu służące do wytwarzania elektrod spawalniczych, o zawartości wagowej wolframu co najmniej 94 %, inne niż otrzymywane przez zwykłe spiekanie, przycięte na długość lub nie, w chwili wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 objęte kodami CN ex 8101 99 10 i ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej ("produkt objęty postępowaniem"). Jest to produkt, w odniesieniu do którego środki nałożone rozporządzeniem 2019/1267 miały zastosowanie w momencie wszczęcia dochodzenia. Dochodzeniem objęty był taki sam produkt jak ten określony powyżej, ale wysyłany z Indii, Laosu i Tajlandii, bez względu na to, czy zgłoszony jako pochodzący z Indii, Laosu i Tajlandii, objęty wówczas tymi samymi kodami CN, co produkt objęty postępowaniem. Komisja posiadała wystarczające dowody wskazujące, że obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez przywóz produktu objętego dochodzeniem. Mianowicie po nałożeniu środków na produkt objęty postępowaniem zaszła istotna zmiana w strukturze handlu w zakresie wywozu z Chińskiej Republiki Ludowej oraz Indii, Laosu i Tajlandii do Unii. Zmiana ta pojawia się bez wystarczającej racjonalnej przyczyny lub ekonomicznego uzasadnienia takiej zmiany innego niż nałożenie cła i wynika najprawdopodobniej z przeładunku produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej przez Indie, Laos i Tajlandię do Unii. W wyniku dochodzenia Komisja zebrała dowody potwierdzające, że w żadnym z tych krajów nie ma obiektów do produkcji elektrod wolframowych. Dochodzeniu mającemu na celu ustalenie, czy przywóz do Unii spawalniczych elektrod wolframowych objętych m.in. kodem TARIC 8515 90 80 10 wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii stanowi obejście środków wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267, towarzyszyła rejestracja przywozu. Dochodzenie zakończyło rozporządzenie 2020/1249 z 2 września 2020 roku, którym Komisja rozszerzyła na przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laosu i Tajlandii, ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
Organ odwoławczy argumentował, że chociaż ani rozporządzenie 2019/2171, ani rozporządzenie 2020/1249 nie są podstawą wydania niniejszej decyzji, ponieważ weszły w życie po dacie złożenia zgłoszenia celnego uzupełniającego nr [...], to ustalenia Komisji w ramach dochodzenia wszczętego rozporządzeniem 2019/2171 potwierdzają, że poza Chinami i Unią nie istnieją żadne zakłady produkujące elektrody wolframowe. W odniesieniu do Tajlandii zostało to potwierdzone w ramach przedmiotowego dochodzenia. Misja dyplomatyczna Tajlandii w Brukseli stwierdziła, że jej rząd nie posiada w swoich rejestrach żadnych fabryk elektrod wolframowych. Dochodzenie Komisji potwierdziło, że gwałtowny wzrost wywozu z Tajlandii do Unii od 2013 roku oraz spadek wywozu z Chin do Unii jest spowodowany istnieniem praktyki przeładunku, dla której nie istnieją przesłanki ekonomiczne inne niż zamiar uchylania się od obowiązujących środków. Brak rzeczywistej produkcji w Tajlandii, co potwierdziła misja dyplomatyczna Tajlandii, oraz prawie wyłączne ukierunkowanie wywozu do Unii Europejskiej prowadzą do stwierdzenia, że wszystkie ilości wywożone z Tajlandii do Unii nie stanowią rzeczywistej produkcji, lecz są przeładowywane z Chin. W wyniku działań dochodzeniowych przeprowadzonych przez Komisję Europejską w ścisłej współpracy z organami celnymi Niemiec, Włoch i Hiszpanii w latach 2016-2019 ustalono ponadto, że w tym okresie chińskie elektrody wolframowe były przeładowywane w Tajlandii w drodze do Unii Europejskiej.
W świetle powyższych ustaleń Komisji Europejskiej, DIAS stwierdził, że organ I instancji zasadnie orzekł o zaksięgowaniu kwoty należności celnych w wysokości 261 562,00 zł, wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego. Organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że zadeklarowany w zgłoszeniu celnym kraj pochodzenia towaru (Tajlandia) nie jest rzeczywistym krajem pochodzenia importowanych elektrod. W ocenie organu krajem pochodzenia tego towaru jest Chińska Republika Ludowa. W związku z tym, importowany towar, na podstawie art. 1 rozporządzenia 2019/1267, jest objęty ostatecznym cłem antydumpingowym w wysokości 63,5%.
Zdaniem DIAS spółki nie dołożyły należytej staranności w sprawdzeniu swojego kontrahenta, chociaż leżało to w ich gospodarczym interesie. Dodał, że spółki we własnym interesie powinny weryfikować pochodzenie towarów przed dokonaniem importu. W przedmiotowej sprawie nieścisłości na przedstawionym przez producenta świadectwie pochodzenia było tak dużo, że importer i jego przedstawiciel, jako profesjonaliści z dobrą znajomością prawa celnego, winni byli te nieprawidłowości zauważyć i dokładnie sprawdzić swojego kontrahenta pod względem wiarygodności, uczciwości i rzetelności.
Obie spółki wniosły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję DIAS.
W skardze D. sp. z o.o. zarzuciła:
1) Niewłaściwe i bezpodstawne zastosowanie przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 z dnia 26 lipca 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 do towarów wysyłanych z terytorium Tajlandii, których tajlandzkie pochodzenie (wskazane w zgłoszeniu) potwierdzało świadectwo pochodzenia nr [...] Izby Handlowej w S.
2) Naruszenie art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez uchybienie podstawowym zasadom demokratycznego państwa prawnego, w tym zasadzie braku retroaktywności przepisów materialnych, a także zasadzie ochrony interesów wtoku oraz bezpieczeństwa i pewności prawa, w związku z zastosowaniem ceł antydumpingowych do zgłoszenia z 5 sierpnia 2019 roku w sytuacji, gdy zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/1249 z dnia 2 września 2020 roku elektrody wolframowe wysyłane z Tajlandii zostały objęte cłem antydumpingowym z mocą wsteczną od dnia obowiązkowej rejestracji, tj. dopiero od 20 grudnia 2019 roku, czyli dnia, w którym weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/2171 z dnia 17 grudnia 2019 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii, oraz poddające ten przywóz wymogowi rejestracji.
3) Naruszenie art. 10 ust. 5 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej poprzez ich niezastosowanie i nałożenie cła antydumpingowego do towarów przywiezionych z terytorium Tajlandii i zgłoszonych jako stamtąd pochodzące przed datą ich obowiązkowej rejestracji.
4) Naruszenie art. 85 ust. 1 UKC w zw. z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej poprzez zastosowanie cła antydumpingowego do elektrod wolframowych wysyłanych/wywożonych z Tajlandii i zgłoszonych jako stamtąd pochodzące przed dniem ich obowiązkowej rejestracji, tj. przed dniem 20 grudnia 2019 roku wyznaczonym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2019/2171 z dnia 17 grudnia 2019 r.
5) Błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie art. 187 § 3 w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez uznanie za fakt powszechnie znany, że fabryki elektrod wolframowych znajdują się wyłącznie na terytorium Unii Europejskiej i w ChRL w sytuacji, gdy np. z treści rozporządzenia wykonawczego Komisji 2020/1249 z dnia 2 września 2020 r. wynika, iż mogą one znajdować się m. in. na terenie Laosu i Indii, co potwierdzały informacje przekazywane przez misje dyplomatyczne tych krajów.
6) Naruszenie art. 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na:
- uznaniu, że przedstawione przez zgłaszającego dowody, w tym świadectwo pochodzenia, były niewystarczające lub niezadowalające do ustalenia pochodzenia towaru, jak również
- na nieuwzględnieniu przy ustalaniu pochodzenia towarów wszelkich dostępnych informacji (co strona skarżąca zarzuca z ostrożności procesowej, uznając wiążący charakter przedłożonego świadectwa pochodzenia), w tym informacji dotyczących produkcji elektrod wolframowych poza terytorium ChRL (vide np. motywy 27, 45 i 49 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1249 z 2 września 2020 roku) i arbitralne przyjęcie, iż zgłoszony towar musi pochodzić i pochodzi z ChRL.
7) Naruszenie art. 10 ust. 2 ustawy z 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców w zakresie, w jakim wątpliwości faktyczne w sprawie co do kwestii ustalenia kraju pochodzenia zgłoszonego towaru jak i autentyczności oraz mocy wiążącej świadectwa pochodzenia, organ rozstrzygnął na niekorzyść przedsiębiorców, tj. strony skarżącej i importera.
8) Naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego przez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego oraz jego nieprawidłową i jednostronną ocenę, w tym dokonanie ustaleń na podstawie niemiarodajnych informacji ze stron internetowych zawierających dane aktualne na 2021 rok, a nie na moment zgłoszenia (sierpień 2019 roku), co skutkowało m.in. błędnymi ustaleniami mającymi wpływ na wynik sprawy, że:
- zgłoszone towary musiały pochodzić z Chin,
- strona skarżąca i importer nie dokonali rzekomo wymaganych aktów staranności, a także,
- że przedłożone świadectwo pochodzenia nr [...] zostało wystawione przez nieupoważnioną instytucję.
9) Naruszenie art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 Prawa celnego poprzez nieuznanie jako dowodu dokumentu urzędowego w postaci świadectwa nr [...] bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego przeciwko treści tego dokumentu w trybie oficjalnych działań z udziałem odpowiednich instytucji państw trzecich lub krajowych/unijnych działających w państwach trzecich, dysponujących stosownymi kompetencjami do urzędowej jego weryfikacji.
Wskazując na powyższe naruszenia, D. sp. z o.o. wniosła o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji DIAS oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania,
2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów sądowych, wynagrodzenia pełnomocnika oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W skardze T. sp. z o.o. zarzuciła:
1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
A. Art. 1 oraz art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1267 z dnia 26 lipca 2019 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji oparcie decyzji o zaksięgowaniu kwoty należności celnych na błędnej podstawie prawnej, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym prawidłową podstawą rozstrzygnięcia powinien być art. 56 ust. 1 oraz art. 59 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny w zw. z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1249 z dnia 2 września 2020 r. rozszerzającego na przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laosu i Tajlandii, ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zamykającego dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Indii, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Indii w zw. z art. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/2171 z dnia 17 grudnia 2019 r. wszczynającego dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii, oraz poddającego ten przywóz wymogowi rejestracji w zw. z art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, które to przepisy pozwalają organom celnym na rozciągnięcie cła antydumpingowego na elektrody wolframowe wysyłane z Tajlandii i zgłoszone lub niezgłoszone jako pochodzące z Tajlandii w stosunku do zgłoszeń celnych zarejestrowanych od dnia 20 grudnia 2019 roku.
B. Art 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez stwierdzenie, że przedstawione przez zgłaszającego dowody były niewystarczające, a w związku z tym ustalenie pochodzenia towaru i obliczenie kwoty należności celnych na podstawie wszelkich dostępnych informacji.
C. Art. 10 w związku z art. 14 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036 z 8 czerwca 2016 roku w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji stojącej wprost z powyższymi przepisami.
2. Naruszenie przepisów postępowania, a to:
A. Art. 194 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego poprzez zakwestionowanie wiarygodności dokumentu urzędowego w postaci certyfikatu pochodzenia i nieprzeprowadzenie dowodu przeciwnego mającego na celu obalenie domniemania autentyczności dokumentu.
B. Art. 187 § 1 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego poprzez nieuznanie jako dowodu w sprawie świadectwa pochodzenia, nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego, brak podjęcia niezbędnych i wystarczających działań mających na celu prawidłowe i dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego, przez co stan faktyczny sprawy został błędnie uznany za nieudowodniony.
T. sp. z o.o. wniosła o:
1) Uchylenie, na podstawie art. 145 § 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., w całości decyzji DIAS oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zobowiązanie, na podstawie art. 145a p.p.s.a., organu podatkowego do wydania, w określonym przez Sąd terminie, decyzji w przedmiocie uchylenia w całości decyzji Naczelnika UCS oraz umorzenia postępowania.
2) Zasądzenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a., na rzecz Skarżącego obowiązku zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi DIAS odniósł się do zarzutów skargi, wnosząc o jej oddalenie
i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz.259, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia tego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji DIAS ani poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W pierwszej kolejności Sąd rozważył zagadnienie przedawnienia. Zgodnie z przepisem art. 103 UKC o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego (ust. 1). Okresy, o których mowa w ust. 1 i 2, zostają zawieszone jeżeli: a) złożone zostaje odwołanie zgodnie z art. 44; takie zawieszenie obowiązuje od daty złożenia odwołania i przez okres trwania postępowania odwoławczego; lub b) organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia (ust. 3).
W sprawie dług celny powstał w dniu 5 sierpnia 2019 r., w tej dacie doszło bowiem do zgłoszenia celnego. W świetle przywołanego art. 103 ust. 1 UKC trzyletni termin jego przedawnienia upływał więc w dniu 5 sierpnia 2022 r. Jednakże przed tą datą, Naczelnik UCS powiadomił strony przed upływem terminu przedawnienia, doręczając decyzję z dnia 3 września 2021 r. (k.86 i k.87 akt administracyjnych) Oznacza to, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 103 ust. 1 UKC.
Prawidłowo organ odwoławczy zidentyfikował, że istotą sporu w przedmiotowej sprawie okazało się pochodzenie towaru objętego zgłoszeniem celnym, podstawy prawne, na których organy obu instancji oparły swoje decyzje oraz zasadność zaksięgowania należności celnych wynikających z ostatecznego cła antydumpingowego.
Zdaniem stron skarżących, elektrody wolframowe, które były przedmiotem importu, zostały wyprodukowane w Tajlandii. Z kolei organy uznały, że nie wykazano takiego pochodzenia towaru. W konsekwencji przeprowadzonego postępowania dowodowego przyjęły Chińską Republikę Ludową (ChRL) za kraj pochodzenia towaru, a co za tym idzie zaksięgowały kwotę należności celnych, wynikającą z ostatecznego cła antydumpingowego.
Zdaniem Sądu takie stanowisko organów jest prawidłowe.
Zgodnie z art. 56 ust. 1 UKC, podstawą należnych należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna, natomiast inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów.
Z kolei myśl art. 56 ust. 2 lit. h UKC, Wspólna Taryfa Celna obejmuje inne środki taryfowe przewidziane w przepisach unijnych dotyczących rolnictwa, handlu lub innych dziedzin. Rodzajem takiego środka jest powoływane w uzasadnieniu decyzji DIAS Rozporządzenie wykonawcze 2019/1267 z 26 lipca 2019 roku którym Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz spawalniczych elektrod wolframowych, w tym sztab i prętów z wolframu służących do wytwarzania elektrod spawalniczych, o zawartości wagowej wolframu co najmniej 94 %, innych niż otrzymywane przez zwykłe spiekanie, przyciętych na długość lub nie, objętych obecnie kodami CN ex 8101 99 10 oraz ex 8515 90 80 (kody TARIC 8101 99 10 10 i 8515 90 80 10) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036.
Jak wynika z faktury nr [...], przedmiotem importu były elektrody wolframowe (TUNGSTEN ELECTRODE) o różnych specyfikacjach materiałowych - WP, WL, WC, WT, WR. Jak prawidłowo ustaliły organy importowany towar winien być klasyfikowany do kodu TARIC 8515 90 80 10, a nie, jak wskazano w zgłoszeniu celnym do kodu 8515 90 80 90. Przy tym należy podkreślić za organem II instancji, że okoliczność ta nie była kwestionowana przez strony skarżące.
A zatem o ile importowany elektrody wolframowe w istocie pochodziły z Chin (tj. Zostały tam wytworzone), a nie - jak deklarował importer - z Tajlandii to w grę wchodziłaby konieczność zastosowania taryfy celnej wynikającej z ww. rozporządzenia nr 2019/1267, co istotne niezależnie z jakiego kraju zostały importowane (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia).
Dalej, w myśl art. 59 UKC w art. 60 oraz 61 ustanawia się reguły określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów do celów stosowania:
a) wspólnej taryfy celnej z wyjątkiem środków, o których mowa w art. 56 ust. 2 lit. d) i e);
b) środków pozataryfowych ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej;
c) innych środków unijnych odnoszących się do pochodzenia towarów.
Zgodnie z art. 60 ust. 1 UKC towar całkowicie uzyskany w danym kraju lub na danym terytorium uznawany jest za pochodzący z tego kraju lub terytorium. Stosownie zaś do ust. 2, towar, w produkcję którego zaangażowane są więcej niż jeden kraj lub więcej niż jedno terytorium, uznaje się za pochodzący z kraju lub terytorium, w którym towar ten został poddany ostatniemu istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetwarzaniu lub obróbce, w przedsiębiorstwie przystosowanym do tego celu, co spowodowało wytworzenie nowego produktu lub stanowiło istotny etap wytwarzania.
Jak wynika wreszcie z brzmienia art. 61 ust. 1 i 2 UKC, jeżeli w zgłoszeniu celnym wskazane zostaje pochodzenie zgodnie z przepisami prawa celnego, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego udowodnienia pochodzenia towarów. Niezależnie od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego lub innym prawodawstwem unijnym regulującym określone dziedziny, w przypadku uzasadnionych wątpliwości organy celne mogą zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że wskazane pochodzenie jest zgodne z regułami określonymi w stosownych przepisach unijnych.
Powołane przepisy art. 61 ust. 1 i 2 UKC są istotne w sprawie ze względu na to, że regulują zagadnienie ciężaru dowodu. Wynikają z nich następujące, istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wnioski. Po pierwsze, nie jest wystarczające samo wskazanie w zgłoszeniu kraju pochodzenia towaru, ponieważ podmiot dokonujący zgłoszenia musi dysponować konkretną wiedzą i dowodami na temat pochodzenia towaru. Po drugie, to na podmiocie zgłaszającym ciąży obowiązek udowodnienia, że towar pochodzi z kraju wskazanego w zgłoszeniu. Po trzecie, dowody pochodzenia muszą być zgodne z przepisami prawa celnego lub innym prawodawstwem unijnym, do wykazania czego organy są uprawnione wzywać podmiot składający zgłoszenie celne, przy czym żądanie to musi być poprzedzone podjęciem przez organ uzasadnionych wątpliwości (wyrok WSA w Białymstoku z 4 listopada 2022 r., I SA/Bk 358/22).
Z przywołanych przepisów można zatem wysnuć generalne założenie, że to na podmiocie, który składa zgłoszenie celne, ciąży obowiązek wykazania zasadności żądania wynikającego z tego zgłoszenia, szczególnie w aspekcie kraju pochodzenia towaru.
Z kolei w myśl art. 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 2015/2447, jeżeli zgłoszone pochodzenie niepreferencyjne okaże się nieprawidłowe, pochodzenie, które należy wziąć pod uwagę dla celów obliczania kwot należności celnych przywozowych jest ustalane na podstawie dowodów przedstawionych przez zgłaszającego lub, jeżeli jest to niewystarczające lub niezadowalające, na podstawie wszelkich dostępnych informacji.
Analiza zaskarżonej decyzji DIAS i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że organy podjęły w niniejszej sprawie uzasadnione wątpliwości co do zadeklarowanego pochodzenia towaru. Wątpliwości wynikały - przede wszystkim - z opisanych uzasadnieniu decyzji niejasności oraz mankamentów przedłożonej kopii świadectwa pochodzenia nr [...] wydanego przez Izbę Handlową w S. -Tajlandia.
Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena ww. dokumentu jest prawidłowa oraz została oparta na racjonalnych i obiektywnych przesłankach zreferowanych na wstępie (zob. str. 9-10 decyzji DIAS). Wbrew zarzutom sformułowanym w skargach organy celno-skarbowe nie naruszyły przepisów postępowania sformułowanych z art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 1 Op.
Zarówno Naczelnik UCS jak i DIAS zebrali i w sposób wyczerpujący rozpatrzyli cały materiał dowodowy. Następnie ocenili na podstawie ww. materiału dowodowego, okoliczności niezbędne do załatwienia przedmiotowej sprawy. Przy tym ich ustaleniom – zgodnym z zasadą swobodnej oceny dowodów – nie można przypisać dowolności. A co za tym idzie, nie można uznać wadliwości dokonanych przez te organy ustaleń dotyczących faktycznego pochodzenia importowanych towarów z ChRL.
W szczególności nie można organom zarzucić naruszenia art. 194 § 1 Op, albowiem istotnie, Sąd akceptuje zapatrywanie, że przedłożonej kopii świadectwa pochodzenia nie można było znamion dokumentu urzędowego.
W konsekwencji nie doszło tez do zarzucanego naruszenia art. 243 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 2015/2447.
Pozostając przy kwestii prawidłowości ustaleń faktycznych co do rzeczywistego kraju pochodzenia importowanych elektrod nie można stracić z pola widzenia, że swoiste "otoczenie" niniejszej sprawy wynikało z motywów rozporządzeń organów UE dotyczących ceł antydumpingowych na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z ChRL.
Rozporządzeniem wykonawczym 508/2013 z dnia 29 maja 2013 r. Rada UE nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. W motywach tego rozporządzenia stwierdzono min., że w pierwotnym dochodzeniu nie występował znaczący przywóz produktu podobnego na rynek unijny z innych państw niż ChRL. W pierwotnym dochodzeniu ustalono, że kluczowymi rynkami pozostałych producentów amerykańskich i japońskich były ich rynki krajowe. Stwierdzono zatem, że przywóz z innych państw niż ChRL był skrajnie mały (zob. Motyw 65). Na podstawie informacji przekazanych przez przemysł unijny twierdzono, że EW nie są wytwarzane w Wietnamie i Korei Południowej i że przywóz z tych państw pochodził w rzeczywistości z ChRL. W bieżącym dochodzeniu zarzut ten nie został jednak potwierdzony żadnymi informacjami (zob. Motyw 66).
A zatem Sąd podkreśla, że fakt koncentracji produkcji elektrod wolframowych w ChRL oraz hipotetyczna możliwość obchodzenia wcześniej nakładanych ceł antydumpingowych przez kraje trzecie była już wcześniej znana (chociaż istotnie, nie została oficjalnie niepotwierdzona).
Dalej jednak Komisja Europejska 31 maja 2018 r. zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U.UE.C.2018.186.13 z dnia 31 maja 2018r.). W opublikowanym zawiadomieniu stwierdzono już, że zgodnie z informacjami dostępnymi Komisji na obecnym etapie produkt objęty przeglądem jest produkowany wyłącznie w państwie, którego dotyczy postępowanie, oraz w Unii (5.2.2.).
Rozporządzeniem wykonawczym nr 2019/1267 z 26 lipca 2019 roku Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz spawalniczych elektrod wolframowych. W motywach tego rozporządzenia konsekwentnie powtórzono, że produkt objęty przeglądem jest produkowany wyłącznie w ChRL i w Unii. Co jednak najistotniejsze, stwierdzono tam jednocześnie, że związku z tym przywóz z innych państw trzecich najprawdopodobniej pochodzi z ChRL (zob. Motywy: 28, 147, 171).
Stąd czytelne jest, że już w dacie importu elektrod wolframowych z Tajlandii istniały uzasadnione oraz obiektywne poszlaki, iż sporny produkt w istocie mógł pochodzić z ChRL (został tam wyprodukowany). To z kolei pozwalałoby oczekiwać od importera zachowania odpowiedniej ostrożności przejawiającej się w poszukiwaniu niezbitych i jednoznacznych dowodów wykazujących fakt pochodzenia importowanego towaru z Tajlandii.
Następnie, rozporządzeniem wykonawczym 2019/2171 z 17 grudnia 2019 roku, na podstawie art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/1036, Komisja z własnej inicjatywy wszczęła dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, przez przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Indii, Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indii, Laosu i Tajlandii, oraz poddała ten przywóz wymogowi rejestracji.
Stwierdzono tam, że Komisja posiada wystarczające dowody wskazujące, że obowiązujące środki antydumpingowe nałożone na przywóz produktu objętego postępowaniem pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej są obchodzone poprzez przywóz produktu objętego dochodzeniem (zob. Motyw 5). Komisja posiada wystarczające dowody potwierdzające, że w żadnym z tych krajów nie ma obiektów do produkcji elektrod wolframowych (zob. Motyw 8).
Wreszcie – w wyniku przeprowadzonego dochodzenia - rozporządzeniem wykonawczym 2020/1249 z 2 września 2020 roku Komisja Europejska rozszerzyła na przywóz elektrod wolframowych wysyłanych z Laosu i Tajlandii, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Laosu i Tajlandii, ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/1267 na przywóz elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz zamknęła dochodzenie w odniesieniu do przywozu wysyłanego z Indii, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący z Indii.
Zgłoszenie celne uzupełniające w rozpatrywanej sprawie zostało złożone 5 sierpnia 2019 roku, a więc bezspornie przed wejściem w życie rozporządzeń wykonawczych Komisji (UE) nr 2019/2171 i nr 2020/1249. Dlatego podstawą prawną zaskarżonej decyzji nie mogły być i nie były przepisy tych rozporządzeń. Za podstawę prawną organy obu instancji zasadnie przyjęły art. 1 rozporządzenia nr 2019/1267.
Jednakże należy powtórzyć za organem odwoławczym, że ww. rozporządzenie nr 2020/1249 jak i poprzedzające je rozporządzenie nr 2019/2171 ma kluczowe znaczenie dla badanej sprawy z uwagi na zawarte tam ustalenia faktyczne. Kwestia ta wymaga jednak szerszego wyjaśnienia.
Przede wszystkim trzeba zaakcentować, że ww. rozporządzenie nr 2020/1249 zostało poprzedzone dochodzeniem, które obejmowało okres od 1 stycznia 2006 r. do 30 września 2019 r. Zebrano dane w celu zbadania między innymi zmiany w strukturze handlu po wprowadzeniu środków. Za okres od dnia 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. ("okres sprawozdawczy") zgromadzono bardziej szczegółowe dane w celu zbadania ewentualnego osłabienia skutków naprawczych obowiązujących środków i występowania dumpingu (zob. Motyw 15).
A zatem Sąd powtarza, że chociaż rozporządzenie nr 2020/1249 nie stanowiło podstawy prawnej zaskarżonej decyzji DIAS to było one wynikiem dokonanych przez Komisję UE ustaleń faktycznych obejmujących okres który pokrywał się z datą importu elektrod wolframowych z Tajlandii.
W tym miejscu należy nadmienić, że motywy to część rozporządzenia UE zawierająca jego uzasadnienie. Motywy mają na celu wyjaśnienie każdej zainteresowanej osobie okoliczności, w których instytucja przyjmująca akt skorzystała ze swych uprawnień prawodawczych, tak aby strony w sporze miały możliwości obrony swoich praw, jak również aby Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej mógł wykonywać swoje uprawnienia kontrolne. A zatem na optymalny schemat motywów składa się:
- zwięzłe przedstawienie istotnych elementów stanu faktycznego i prawnego,
- wniosek, iż z tego względu konieczne lub właściwe jest przyjęcie środków określonych w części normatywnej aktu.
Konsekwentnie, rozporządzenie nr 2020/1249 zostało oparte min. na następujących ustaleniach faktycznych (motywach):
- Misja dyplomatyczna Tajlandii poinformowała, że jej rząd nie posiada w wykazie producentów elektrod wolframowych żadnej fabryki, ale mimo to tajlandzkie organy celne zidentyfikowały 3 przedsiębiorstwa, które wywoziły elektrody wolframowe do UE w okresie od 2017 r. do października 2019 r. (koniec okresu sprawozdawczego) (motyw 27).
- Spadek przywozu elektrod wolframowych z Chin został w znacznym stopniu zniwelowany przez wzrost przywozu z Indii, Laosu i Tajlandii w kolejnych latach, w szczególności od 2012 r., kiedy to w znacznym stopniu zastąpił on przywóz z Chin (motyw 32).
- Zgodnie z informacjami zebranymi podczas ostatniego przeglądu wygaśnięcia, w szczególności informacjami dostarczonymi przez przemysł unijny i niezakwestionowanymi przez żadną z zainteresowanych stron w ramach tego dochodzenia, poza Chinami i Unią nie istnieją żadne zakłady produkujące elektrody wolframowe. W odniesieniu do Tajlandii zostało to potwierdzone w ramach niniejszego dochodzenia. Misja dyplomatyczna Tajlandii w Brukseli stwierdziła, że jej rząd nie posiada w swoich rejestrach żadnych fabryk elektrod wolframowych, jak opisano w motywie 27 (zob. Motyw 64).
- Z wyciągów z bazy danych GTA wynika, że w 2018 r. i 2019 r. 95 % tajlandzkiego światowego wywozu trafia do UE. Wielkości i ostateczne miejsca przeznaczenia odpowiadają statystykom dotyczącym przywozu z bazy danych utworzonej na podstawie art. 14 ust. 6, przy czym głównym miejscem przeznaczenia są Włochy. Chiński wywóz do Tajlandii w tych samych latach wykazuje porównywalne wielkości (zob. Motyw 65).
- Komisja stwierdziła, że obowiązujące środki są osłabiane pod względem ilości i cen na skutek przywozu z Tajlandii objętego niniejszym dochodzeniem (zob. motyw 79)
Podsumowując, Komisja przyjęła rozporządzenie Nr 2020/1249 ustaliwszy, min. że w okresie od 2017 r. do października 2019 r. na terenie Tajlandii nie istniało żadne przedsiębiorstwo produkujące elektrody wolframowe, zaś wszystkie importowane stamtąd elektrody zostały wyprodukowane w ChRL.
W tym miejscu należy z całą mocą wskazać, że zarówno organy celno-skarbowe jak i Sąd muszą respektować rozporządzenie UE jako element systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przy stosowaniu przepisów prawa nie mogą – bez uzasadnionych powodów - dokonywać ustaleń, które wprost naruszałyby ustalenia faktyczne (motywy), które były podstawą jego przyjęcia.
Można zatem generalnie przyjąć, że motywy ww. rozporządzenia nr 2020/1249 stworzyły pewne domniemania (bliskie pewności) co do rzeczywistego pochodzenia (z ChRL) elektrod wolframowych importowanych z Tajlandii w okresie sprawozdawczym od 1 października 2018 r. do dnia 30 września 2019 r. A więc jednocześnie narzuciły one wiążące konsekwencje na płaszczyźnie ustaleń faktycznych dokonywanych w niniejszej sprawie.
Jednocześnie Sąd przypomina, że strony skarżące – stosownie do ciężaru dowodu wynikającego z art. 61 ust. 1 i 2 UKC - nie zaoferowały miarodajnych dowodów, które usuwałyby skutki domniemania płynących z motywów ww. Rozporządzeń. W szczególności - z uwagi na szczegółowo opisane przez DIAS przyczyny - za taki miarodajny dokument nie mógł zostać uznany negatywnie oceniona przez organy obu instancji kopia świadectwa pochodzenia nr [...].
W świetle przywołanych okoliczności należy więc uznać, że w niniejszej sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 ust. 2 Prawa przedsiębiorców z tej przyczyny, że organy obu instancji nie miał wątpliwości co do jednoznacznie ustalonego stanu faktycznego.
Zatem ustalony prawidłowo przez organy administracji celno-skarbowej stan faktyczny sprawy należało uznać za dający w pełni podstawę dla rozważań dotyczących zastosowania przepisów prawa materialnego.
Strony skarżące, oprócz nietrafnego, jak wskazano wyżej, kwestionowania samych ustaleń dotyczących pochodzenia towarów z ChRL starały się przekonywać, że nawet, gdyby istotnie importowane towary miały takie pochodzenie, to nie miały świadomości i wiedzy, że towar jest innego pochodzenia niż deklarował dostawca. Kwestionowano w tym kontekście zasadność retrospektywnego księgowania kwoty niedoboru cła antydumpingowego, przy czym – zdaniem Sądu - bezsporne było to, że towary pochodzące z ChRL, tego rodzaju jak te, które sprowadzono z Tajlandii obciążało cło antydumpingowe na podstawie przepisów rozporządzenia nr 2019/1267.
W skardze T. Sp. z o.o. podkreślano, że w dniu dokonywania zgłoszenia celnego nie mógł wiedzieć o procederze przepakowywania importowanego towaru, a w konsekwencji nie miał podstaw aby poddać pod wątpliwość przedstawionych przez kontrahenta dokumentów oraz rzeczywistego pochodzenia elektrod wolframowych. Ponadto, skoro w momencie dokonywania zgłoszenia celnego tj. w dniu 5 sierpnia 2019 r. ustalenia dochodzenia Komisji Europejskiej co do procederu obchodzenia ceł antydumpingowych nie były ogólnodostępne, to organy nie powinny w roku 2021 powoływać się na ww. ustalenia jako źródło ogólnodostępnych informacji w zakresie pochodzenia importowanych elektrod wolframowych.
Odnosząc się do takiego stanowiska Sąd jeszcze raz przypomina, że w świetle przywołanych wcześniej okoliczności tj. chociażby samego Zawiadomienia Komisji Europejskiej z 31 maja 2018 r. o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu elektrod wolframowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej czy tez motywów rozporządzenia nr 2019/1267 można było wywieść realne zagrożenie obchodzenia ceł antydumpingowych poprzez import elektrod wolframowych z krajów trzecich min. Tajlandii.
Przy tym naturalna jest konkluzja, że od profesjonalnego podmiotu zajmującego się zgłaszaniem towarów do procedury celnej wymaga się wyższego miernika dbałości o prowadzone sprawy, niż od osób niezajmujących się zawodowo prawem celnym. Przedstawiciel importera, jako profesjonalny podmiot zajmujący się zgłaszaniem towarów do procedury celnej powinien być świadomy konieczności prawidłowego (niebudzącego wątpliwości) ustalenia kraju pochodzenia sprowadzanego towaru.
Dlatego w ocenie Sądu wbrew zarzutom obu skarg prawidłowo organy przywołały oraz zastosowały - jako podstawę nałożenia ostatecznego cła - obowiązujący w dacie zgłoszenia w dniu 5 sierpnia 2019 r. art. 1 rozporządzenia nr 2019/1267.
Chybiony jest w tym kontekście zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez uchybienie podstawowym zasadom demokratycznego państwa prawnego, w tym zasadzie braku retroaktywności przepisów materialnych. Sąd wskazuje, że istotnie dopiero od 20 grudnia 2019 r. objęto – z mocą wsteczną – objęto cłem antydumpingowym przywóz elektrod wolframowych wysyłanych min. z Tajlandii (przy zastosowaniu odpowiedniej procedury zgłoszeniowej). Niemniej w dacie dokonania zgłoszenia celnego, tj. w dniu 5 sierpnia 2019 r bezspornie obowiązywało rozporządzenie nr 2019/1267 dotyczące elektrod wolframowych pochodzących z ChRL niezależnie od tego z jakiego kraju zostały wysłane (z Tajlandii lub innego kraju).
Wbrew stanowisku stron skarżących nałożenie cła antydumpingowego mogło więc nastąpić także przed nałożeniem obowiązku rejestracji towaru. W realiach przedmiotowej sprawy nałożenie cła było bowiem wynikiem przedsiębranych przez organy czynności dowodowych na okoliczność rzeczywistego pochodzenia towaru (kraju produkcji) a nie wynikiem jedynie formalnego ustalenia, z jakiego kraju zostały wysłane.
Dlatego, odnosząc się do zarzutów skargi trzeba powtórzyć za organem II instancji, że oczywiście błędny jest pogląd jakoby cło antydumpingowe może zostać nałożone na importowane towary wyłącznie pod warunkiem, że przywóz został zarejestrowany zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 2016/1036. W przedmiotowej sprawie podstawą zaksięgowania należności celnych jest rozporządzenie nr 2019/1267. Zaś ustalenia dotyczące pochodzenia importowanych elektrod z ChRL nie wynikały z treści tego rozporządzenia, lecz były pochodną prowadzonego przez organy postepowania dowodowego.
Gdyby import miał miejsce po 20 grudnia 2019 r. (data wejścia w życie rozporządzenia nr 2019/2171) to podstawą pobrania cła antydumpingowego - z mocą wsteczną - byłoby rozporządzenie nr 2020/1249. Przy tym warunkiem pobrania tego cła byłaby jedynie uprzednia rejestracja przywozu towaru na mocy art. 2 rozporządzenia nr 2019/2171. Nie byłoby jednak tutaj konieczności prowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego co do pochodzenia towaru, skoro wystarczające byłoby formalne ustalenie kraju, z którego został wysłany.
Tym samym, zarzuty spółek dotyczące naruszenia art. 10 w związku z art. 14 ust. 5 rozporządzenia 2016/1036 uznać należy za bezzasadne.
Podsumowując wszystkie poczynione rozważania, Sąd powtarza w tym miejscu, że dokonana przez organy obu instancji wykładania przepisów prawa materialnego była prawidłowa, a przeprowadzone przez organy postępowanie nie uchybiało przepisom proceduralnym, zaś wszystkie podniesione w skardze zarzuty zostały przez Sąd rozpatrzone i uznane za niezasługujące na uwzględnienie.
Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako nieuzasadnioną.