III SA/Wr 19/24

III SA/Wr 19/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Katarzyna Borońska /sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne
Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 165
art. 18 ust. 1 i 3a
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 6 września 2023 r. nr SKO 4401.19.2023 w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi H. B. (dalej: skarżąca, strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, Kolegium, organ odwoławczy) z 6 września 2023 r. nr SKO 4401.19.2023, utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza S.2 (dalej: Burmistrz, organ I instancji, organ zezwalający) z dnia 3 sierpnia 2023 r., nr WOP.7340.2.19.2021, odmawiającą skarżącej udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo w punkcie sprzedaży zlokalizowanym pod adresem: ul. [...], S., [...] S.1.
Jak wynika z akt sprawy, opisaną na wstępie decyzją z 3 sierpnia 2023 r. organ pierwszej instancji odmownie załatwił wniosek skarżącej o udzielenie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej zawartości do 4,5% alkoholu oraz na piwo we wskazanym wyżej punkcie sprzedaży. Decyzja ta została podjęta na podstawie art. 104 k.p.a., w związku z art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2023 r. poz. 165, z późn. zm.; dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości), z uwagi na stanowisko Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w S.2 (dalej: GKRPA) negatywnie opiniujące wniosek powyższy strony.
Od decyzji pierwszoinstancyjnej strona wniosła odwołania zarzucając naruszenie przepisów prawa, w tym:
1. art. 16 § 1 i 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz wydanie decyzji w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w oparciu o postanowienie SKO z dnia 18 maja 2023 r., którym utrzymano w mocy postanowienie GKRPA z dnia 11 kwietnia 2023 r., podczas gdy postanowienie Kolegium nie jest prawomocne i służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu,
2. art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy organ winien udzielić wnioskowanego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, na podstawie uznania administracyjnego, w oparciu o kryterium kontynuacji odległości pomiędzy dwoma punktami sprzedaży alkoholu, w sytuacji gdy przepisy gminne nie precyzują kryteriów dokonania pomiaru odległości pomiędzy punktami sprzedaży a obiektem kultu oraz nie precyzują, w jaki sposób ma być ustalony ciąg komunikacyjny pomiędzy tymi punktami,
3. art. 7 i art. 8 k p a. poprzez niepodjęcie przez organ pierwszej instancji wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, nieuwzględnienie słusznego interesu strony, która od [...] lat prowadzi działalność gospodarcza związaną ze sprzedażą alkoholu w tym samym miejscu, różnicy 5,7 m pomiędzy rzeczywistą odległością od miejsca kultu a wymaganą oraz pominięciu przez organ przy wydawaniu decyzji zasady proporcjonalności oraz równego traktowania,
4. art. 17 ust. 2 w związku z art, 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez złamanie przez organ pierwszej instancji wyrażonych tam zasad poprzez nieuzasadnione ograniczenie wolności podejmowania działalności gospodarczej i naruszanie istoty prawa własności.
Ponadto kwestionowanej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na bezzasadnym przyjęciu, że słupki oraz łączący je łańcuch zostały umieszczone przez stronę na działce nr [...], będącej własnością Gminy S.2 oraz R. B., podczas gdy słupki te zostały umieszczone na działce nr [...], której wyłącznymi właścicielem jest syn strony - R. B.
Strona wniosła o uchylenie decyzji Burmistrza oraz uwzględnienie wniosku o udzielanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z:
a) mapy ewidencyjnej na okoliczność faktycznych granic działki nr [...], której współwłaścicielami są R. B. oraz Gmina S.1 oraz działki nr [...], będącej własnością R. B. , na której w prawidłowy sposób zostały umieszczone słupki oraz łączący je łańcuch,
b) postanowienia Sądu Rejonowego w Oławie, Wydział I Cywilny z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. Akt I Ns 53/2002 na okoliczność rozstrzygnięcia wielkości oraz granic działki nr [...],
c) zaświadczenia z dnia 30 września 2022 r. na okoliczność złożenia przez R. B. na Komisariacie Policji w S.2 zawiadomienia o wykroczeniu, że nieznany sprawca dokonał kradzieży 4 metalowych słupków wraz z metalowymi łańcuchami, które były zamontowane na działce nr [...] w S.
Wniosła również o zwrócenie się do Starostwa Powiatowego w Powiecie Wrocławskim Wydział Dróg i Transportu o przedłożenie projektu przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w S. na okoliczność prawidłowego umiejscowienia ww. przejścia dla pieszych.
Skarżoną obecnie decyzją z 6 września 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium powołało się na treść art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości wskazując, że zgodnie z tym przepisem bezwzględnym warunkiem udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest uzyskanie pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust, 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Opinia taka jest wydawana w formie postanowienia i jest wiążąca dla organu orzekającego w kwestii zezwolenia. W rozpoznawanej sprawie GKRPA postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2023 r. (Nr 4/2023) negatywnie zaopiniowała wniosek Skarżącej w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczym przy ul. [...] w miejscowości S. Po rozpatrzeniu zażalenia strony na to postanowienie, Kolegium postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. (SKO 4401.12.2023) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Komisji. Fakt złożenia skargi do sądu administracyjnego nie sprawia natomiast, że postanowienie nie podlega wykonaniu. Świadczy o tym przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a.") - "Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności".
W skardze wniesionej do tutejszego Sądu na powyższą decyzję SKO strona wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w zażaleniu oraz argumenty na ich poparcie oraz ponowiła wniosek o dopuszczenie dowodów wskazanych w zażaleniu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła w szczególności, że na poprzednim etapie rozpoznawania sprawy wydano odmienną decyzję, bowiem SKO decyzją z 21 listopada 2022 r. uchyliło decyzję organu I instancji odmawiającą skarżącej wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania. W decyzji tej, ze względu na pozytywną opinię GKRPA, wytyczne dla organu I instancji ograniczyły się do wskazania że doszło do wadliwego sposobu wydania decyzji (nie wydano trzech odrębnych decyzji dla różnych rodzajów alkoholu). Pomimo wskazanych wytycznych SKO postanowieniem z 18 maja 2023 r. utrzymało w mocy kolejne postanowienie GKRA (z 11 kwietnia 2023 r. nr 04/2023) opiniujące tym razem negatywnie wniosek skarżącej. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargą z 31 sierpnia 2023 r. Skarżąca podkreśliła, że jej zdaniem Burmistrz nie był uprawniony do odmiennej oceny lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu i były związany postanowieniem GKRPA z 8 sierpnia 2022 r., które wciąż pozostawało w obrocie prawnym. W konsekwencji prowadzenie przez organ dalszych czynności wyjaśniających tj. wykonywanie nowych pomiarów i wydanie decyzji z 3 sierpnia 2023 r. wykraczało poza dopuszczalną uznaniowość organu gminy oraz stało w sprzeczności z wytycznymi SKO zawartymi w decyzji z 21 listopada 2022r.
Skarżąca podniosła również, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił, że słupki postawione przez skarżącą oraz łączący je łańcuch biegną wzdłuż granicy działki [...], objętej współwłasnością gminy S.2 oraz R. B. (syna skarżącej), podczas gdy słupki te znajdowały się na działce nr [...] należącej do syna skarżącej, (co potwierdza mapa ewidencyjna) i zostały tam umieszczone za zgodą syna, wobec czego nie doszło do naruszenia prawa ani praw osób trzecich. Tym samym zaskarżona decyzja została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych w zakresie granic działek nr [...] i [...].
Strona zawarła w skardze zarzuty co do sposobu mierzenia odległości pomiędzy punktem sprzedaży alkoholu a pobliskim miejscem kultu (kościołem). W szczególności odkreśliła również, że uchwała Rady Miejskiej w S.2 z 23 sierpnia 2018 r. LIII/451/18 w sposób nieprecyzyjny określa sposób mierzenia odległości miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Z uchwały tej wynika, że wymagana odległość 40m jest mierzona najkrótszą drogą wśród ciągów komunikacyjnych, a zatem nic nie stoi na przeszkodzie, by ciąg komunikacyjny przebiegał tak, jak sobie tego życzy właściciel działki, przez którą on przebiega. Nie można tym samym zgodzić się, że skarżąca stworzyła sztuczną barierę w postaci słupków, wydłużając w ten sposób drogę do punktu sprzedaży. Ponadto zdaniem skarżącej istotne znaczenie dla sprawy ma również fakt, że obecnie przejście dla pieszych pomiędzy sklepem skarżącej a kościołem p.w. [...] jest usytuowane w sposób niezgodny z prawem, co z łatwością można zweryfikować w dokumentach dotyczących tego odcinka drogi w Starostwie Powiatowym Powiatu Wrocławskiego. I na którą to okoliczność skarżąca powołuje się od początku postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia tj. od 2021 r. Do tej pory, żaden z organów nie zwrócił się, pomimo stosownego wniosku, do Starostwa o przedłożenie projektu przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w S. W związku z tym, kierując się wytycznymi uchwały Rady Miejskiej w S.2 nr LIII/451/18 z dnia 23 sierpnia 2018 r. oraz prawidłowym umiejscowieniem przejścia dla pieszych skarżąca dokonała własnego pomiaru, zgodnie z którym odległość od prowadzonego przez nią punktu sprzedaży (głównych drzwi wejściowych) do głównych drzwi wejściowych kościoła mierzy ponad 40 m (nawet bez uwzględnienia drogi wytyczonej metalowymi słupkami), co nie narusza przepisów ww. uchwały.
Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze.
Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.
Mając na uwadze przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Kolegium oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza nie naruszają przepisów prawa materialnego, jak również nie doszło w toku ich wydania do naruszenia norm postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.
Na mocy wskazanych na wstępie decyzji organy administracji publicznej odmówiły skarżącemu udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwa w punkcie sprzedaży zlokalizowanym pod adresem ul. [...], S., [...] S.1. Podstawą odmowy udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w placówce handlowej usytuowanej pod ww. adresem była ocena, iż lokalizacja punku sprzedaży napojów alkoholowych nie spełnia zasad usytuowania miejsca sprzedaży tych napojów na terenie miasta Gminy S.2, określonych w Uchwale Nr LIII/451/18 Rady Miejskiej w S.2 z dnia 23 sierpnia 2018 r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy S.2 miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (Dz.Urz. Woj.Doln., poz. 4221, dalej: uchwała nr LIII/451/18 ) - co znalazło wyraz w negatywnej opinii GKRPA. Powyższe stanowisko organów należy, ocenić jako zasadne.
Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, podstawą materialnoprawą jej wydania był przepis art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości. Jak wynika z treści tego przepisu, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu (art. 18 ust.3 ustawy).
Zgodnie z art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości, powyższe zezwolenia organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 - 3 wskazanej ustawy. Opinia komisji jest wydawana w drodze postanowienia w trybie art. 106 k.p.a. Trafnie wskazuje Kolegium, że ustawa przypisała zatem powyższej opinii szczególną rolę, wyrażającą się w tym, że negatywna opinia wyłącza możliwość udzielenia zezwolenia na wnioskowaną sprzedaż, uzależniając wprost w art. 18 ust. 3a ustawy wydanie zezwolenia od uzyskania pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Jak zważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2007 r. (II GSK 45/07), "pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych stanowi ustawową przesłankę warunkującą wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 w/w ustawy. Brak pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania uniemożliwia organowi zezwalającemu wydania zezwolenia określonego w art. 18 ust. 1 w/w ustawy".
Reasumując, pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych stanowi ustawową przesłankę warunkującą wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 powyższej ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Brak pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania uniemożliwia organowi zezwalającemu wydania tego zezwolenia.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, iż w rozpatrywanej sprawie postanowieniem z 11 kwietnia 2023 r. nr 04/2023 GKRPA w S.2 negatywnie zaopiniowała wniosek strony w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych:
a) do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo,
b) powyżej 4,5% do 18 % zawartości alkoholu ( z wyjątkiem piwa)
c) powyżej 18% zawartości alkoholu
- przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w punkcie sprzedaży, którego dotyczył wniosek skarżącej.
Jak stwierdziła GKRPA w uzasadnieniu tego postanowienia, na podstawie trzech pomiarów przeprowadzonych w dniu 27 marca 2023 r. ustalono bowiem, że odległość od drzwi wejściowych sklepu, którego dotyczył wniosek, a drzwiami wejściowymi kościoła pw. [...] wynosiła poniżej 40 m, przez co nie spełniała warunków wynikających z § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały nr LIII/451/18. Zgodnie z tym przepisem punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych nie może być usytuowany w odległości mniejszej, niż 40m od budynków kultu religijnego.
Tym samym organ rozpoznający wniosek strony o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych był obowiązany powyższą negatywną opinię GKRPA uwzględnić i w tych okolicznościach nie mógł wydać decyzji zgodnie z wnioskiem strony. Bez wpływu na powyższe pozostają powoływane przez stronę dowody z map ewidencyjnych. W tym stanie rzeczy nie mogły być skuteczne zarzuty podniesione w pkt 3 i 4 skargi.
Podnoszona przez skarżącą okoliczność niezgodnego z prawem umiejscowienia przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w S. nie ma w tych okolicznościach znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku strony. Postanowienie GKRPA, a za nim w konsekwencji decyzja organu zezwalającego wydawane są bowiem w odniesieniu do stwierdzonego stanu faktycznego, a nie potencjalnego stanu, który byłby uznany za odpowiadający prawu. Nawet bowiem w wypadku niezgodnego z prawem usytuowania przejścia dla pieszych, do czasu zmiany tego stanu rzeczy jego faktyczne, a nie postulowane, położenie określa w danym czasie przebieg ciągu komunikacyjnego, który to ma znaczenie z punktu widzenia pomiaru odległości pomiędzy chronionym uchwałą LIII/451/18 miejscem kultu a punktem sprzedaży napojów alkoholowych. Z tego też względu nie było podstaw do uwzględnienia wniosku strony o zwrócenie się do Starostwa Powiatowego w Powiecie Wrocławskim Wydział Dróg i Transportu o przedłożenie projektu przejścia dla pieszych przy skrzyżowaniu ulic [...] oraz [...] w S. – ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego.
Nie można się zarazem zgodzić z zarzutami skargi, wywodzonymi z faktu pozostawania w obrocie prawnym poprzedniej opinii GKRPA (z 8 sierpnia 2022 r.), ponieważ nie miał on wpływu na ocenę stanu faktycznego oraz ocenę podstawy wydania postanowienia GKRPA z 11 kwietnia 2023 r., w oparciu o które orzekały organy w niniejszej sprawie.
Wskazać w tym miejscu należy, że wyrokiem z 2 października 2024 r., sygn. akt III SA/Wr 343/23 WSA we Wrocławiu oddalił skargę na postanowienie SKO z 18 maja 2023 r., którym Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji (GKRPA w S.2 z 11 kwietnia 2022 r. nr 04/2023 GKRPA). W wyroku tym jednocześnie Sąd zajął jednoznaczne stanowisko m.in. co podstaw wydania ponownie przez GKRPA opinii odnośnie tego samego punktu sprzedaży, co do którego wydano poprzednio opinię pozytywnie oceniającą spełnienie warunków usytuowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych – które to kwestie zostały również podniesione w skardze złożonej w niniejszej sprawie. WSA uznał w powołanym wyżej wyroku, że pozostawanie w obrocie prawnym postanowienia GKRPA z 8 sierpnia 2022 r. , którym pozytywnie zaopiniowano wniosek skarżącej, nie stanowiło przeszkody do przeprowadzenia kolejnych pomiarów odległości punktu sprzedaży napojów alkoholowych od miejsca chronionego, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 4 uchwały Rady Miejskiej S.2 nr LIII/451/18 (tj. budynku kultu religijnego – Kościoła p.w. [...] w S.) oraz wydania kolejnego postanowienia, opiniującego negatywnie wniosek strony o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Postanowienie GKRPA, co potwierdził WSA, wydawane jest bowiem zawsze w odniesieniu do określonego stanu faktycznego, który w rozpoznawanej sprawie uległ zmianie pomiędzy datą wydania postanowienia GKRPA z 8 sierpnia 2022 r. a wnioskiem Burmistrza o kolejne opiniowanie (9 stycznia i 23 lutego 2023 r.). W tym okresie bowiem doszło do demontażu słupków, które ograniczały możliwość bezpośredniego dojścia do punktu sprzedaży krótszą drogą, stanowiąc trwałą przeszkodę, o jakiej mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Przy tym kwestia sporu cywilnego dotyczącego prawa własności działki, na której te słupki zostały posadowione i legalności działań polegających na ich montażu i demontażu (a w konsekwencji dowody dotyczące postępowania przed sądem powszechnym na okoliczność rozstrzygnięcia wielkości oraz granic działki nr [...]) nie mogła mieć znaczenia z punktu widzenia oceny zaistniałego w wyniku tych działań stanu faktycznego tj. braku obecnie trwałej przeszkody ograniczającej dostęp do punktu sprzedaży (w postaci ww. słupków), skutkującego tym, że wartości ustalone w wyniku przeprowadzonych pomiarów odległości punktu sprzedaży od obiektu chronionego nie odpowiadają wymogom uchwały nr LIII/451/18. WSA w powołanym wyroku poddał również ocenie zarzuty strony dotyczące sposobu dokonywania pomiarów, uznając za SKO że nie doszło do nieprawidłowości, a ich wyniki były wiarygodne.
Powyższe stanowisko WSA, zawarte w wyroku sygn. akt. III SA/Wr 343/23, a Sąd w pełni podziela uznając tym samym za bezpodstawne zarzuty formułowane w pkt 1 i 2 skargi.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.