III SA/Wr 181/25

III SA/Wr 181/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 84 ust. 2, ust. 3
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Anetta Chołuj, Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant specjalista Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 15 października 2025 r. sprawy ze skargi J.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2025 r. Nr SKO 4320.9.2024 w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. N. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 19 lutego 2025 r. nr SKO.4322.9.2025 utrzymująca w mocy decyzję Starosty Trzebnickiego (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia 20 listopada 2024 r. nr KM.5421.25.2024 orzekającą o cofnięciu stronie uprawnienia diagnosty o numerze [...] do wykonywania badań technicznych.
Z akt sprawy wynika, że Starosta Trzebnicki w dniu 7 września 2006 r. wydał na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1251 ze zm., dalej: u.p.r.d.) stronie uprawnienia diagnosty nr [...]. W dniu 27 sierpnia do organu I instancji wpłynął prawomocny wyrok S. z dnia [...] r. sygn. akt [...], na podstawie którego skarżący, będąc diagnostą upoważnionym do dokonywania badań technicznych pojazdów dopuszczających pojazdy do ruchu, został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 271 § 1 kk polegającego na poświadczeniu w dniu 22 kwietnia 2023 r. nieprawdy, co do stanu technicznego pojazdu marki [...], nr rej. [...], dopuszczając przedmiotowy pojazd do ruchu w stanie zagrażającym bezpośrednio bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Organ I instancji po wszczęciu z urzędu postępowania, decyzją z dnia 20 listopada 2024 r. orzekł na podstawie art. 84 ust. 3 u.p.r.d. o cofnięciu uprawnień skarżącego – diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ww. wyrok S. i wskazał powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia przepisów nie ma znaczenia dla możliwości zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień, a wyrok Sądu będący dokumentem urzędowym, w którym skazano skarżącego za przestępstwo fałszu intelektualnego, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień. Nie uwzględnił Starosta wniosków dowodowych strony, argumentując że nie mogą one podważyć i znieść ustaleń wydanego w sprawie wyroku karnego. Nie uwzględnił również Starosta wniosku strony o zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny ... Wskazał organ, że w sytuacji więc, gdy kwestionowany przepis rzeczywiście okaże się niezgodny z Konstytucją, strona będzie miała możliwość cofnięcia ewentualnych negatywnych dla niej skutków decyzji wydanej na podstawie derogowanej normy prawnej.
SKO w wyniku rozpoznania odwołania strony zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Starosty. Podzielił organ II instancji stanowisko Starosty, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. poza sankcyjnym charakterem, pełni funkcję prewencyjną służącą bezpieczeństwu ruchu drogowego przez uniemożliwienie wykonywania badań technicznej sprawności pojazdów przez nierzetelnych diagnostów. Stwierdziło SKO, że w sprawie cofnięcia uprawnień diagnoście w trybie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. nie ma bezwzględnego wymogu przeprowadzenia kontroli w stacji kontroli pojazdów, jako że kontrola taka nie stanowi przesłanki możliwości zastosowania sankcji w postaci cofnięcia uprawnień diagnoście, a z wykładni przedmiotowego przepisu wynika możliwość sięgnięcia także do innych niż kontrola źródeł informacji o uchybieniach których dopuścił się diagnosta i takim źródłem informacji może być wydany w postępowaniu karnym prawomocny wyrok skazujący. Wskazał organ odwoławczy, że w aktach sprawy znajduje się prawomocny wyrok S. z dnia [...] r. [...], z którego bezsprzecznie wynika, że skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 271 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 17, dalej: kk). Z wyroku wynika, że strona jako uprawniony diagnosta wystawiła dokument w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, dokonując tym samym wpisu do dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego marki [...] nr rej.: [...], czym poświadczyła nieprawdę, co do stanu technicznego pojazdu i dopuściła pojazd do ruchu w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Podkreślił organ, że wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami zawsze będzie rodziło po stronie organu obowiązek cofnięcia uprawnień.
A odnosząc się argumentu strony dotyczącego zgodności art 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. z Konstytucją RP zaznaczył organ, że w tej kwestii wielokrotnie wypowiadał się NSA, podkreślając, że przepis ten nie narusza ani konstytucyjnej zasady proporcjonalności, ani zasady państwa prawnego (zob. m.in. wyroki NSA z dnia: 31 marca 2022 r., II GSK 1791/18; 25 maja 2015 r., II GSK 1213/14; 30 lipca 2015 r., II GSK 1231/14; 17 grudnia 2013 r.f Ił GSK 1460/12; 16 marca 2018 r., II GSK 1664/16). Zauważył organ, że postanowieniem z dnia 19 maja 2016 r., (III SA/Po 1167/15), WSA w Poznaniu przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją RP art. 84 ust, 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, natomiast Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r., (P16/16), umorzył postępowanie w tej sprawie, wskazując w uzasadnieniu postanowienia m.in. na jednolite orzecznictwo w tym zakresie, i konieczność ścisłego stosowania art. 84 ust. 3 ustawy.
Dalej organ II instancji ocenił, że niewydanie przez Starostę postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania nie może być kwalifikowane jako uchybienie prawu strony do wniesienia zażalenia, ponieważ ewentualne zaskarżenie postanowienia odmawiającego zawieszenia postępowania mogłoby mieć miejsce dopiero w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie, co w sprawie nastąpiło. Jako uzasadnione oceniło SKO stanowisko Starosty o nieuwzględnieniu wniosków dowodowych zgłaszanych przez stronę.
W skardze do Sądu strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo że przepis art. 84 ust 3 pkt 2 u.p.r.d. został zaskarżony do Trybunału Konstytucyjnego wobec wątpliwości co do jego zgodności z Konstytucją, wskutek czego powstało zagadnie wstępne, którego rozstrzygnięcie ma wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Wniosła strona o zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie sygn. akt SK 17/23.
W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że skarżący wielokrotnie wskazywał, że przepis u.p.r.d., został zaskarżony do Trybunału Konstytucyjnego i do skargi przyłączył się Rzecznik Praw Obywatelskich, który w obszernym uzasadnieniu wskazał na uzasadnione podstawy do przyjęcia, że zaskarżony przepis może być uznany za niekonstytucyjny, z uwagi na drastyczną, a przy tym jedyną sankcję w postaci cofnięcia uprawnień wobec diagnosty, który popełnił nieprawidłowość w toku badania stanu technicznego pojazdu. Zauważyła stron, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy do stwierdzenia zgodności danego przepisu z Konstytucją, a dotychczasowe orzecznictwo NSA, które zostało przytoczone przez SKO, stanie się nieaktualne, w przypadku stwierdzenia przez Trybunał o niekonstytucyjności powołanego przepisu. Zauważyła strona, że sprawa w Trybunale pod sygn. akt sygn. akt P 16/16 została umorzona wobec uznania przez Trybunał, że pytanie prawne nie spełnia przesłanki funkcjonalnej, umorzenie postępowania nastąpiło z przyczyny natury formalnej, nie z przyczyn wskazanych przez SKO.
Dalej strona wskazała na argumenty przemawiające za uznaniem powołanego przepisu za niezgodny z Konstytucją, które dotyczą przede wszystkim, wprowadzenia przez ustawodawcę jedynej i jednocześnie jaskrawo surowej sankcji, w postaci cofnięcia uprawnień diagnosty na okres 5 lat. Wskazała strona, że postulowane jest w tym zakresie, wprowadzenie gradacji kar, w przypadku uchybień wskazanych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d. i wprowadzenie zróżnicowania sankcji spowoduje, że organ administracyjny będzie zmuszony uwzględnić dodatkowe kryteria, takie jak warunki i właściwości osobiste diagnosty, dotychczasowy przebieg jego działalności zawodowej, rodzaj ujawnionego uchybienia. Zauważyła strona, że ww. okoliczności są obecnie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, a mogą nabrać istotnego znaczenia dla rodzaju wymierzonej kary wobec skarżącego. Ostatecznie mogłaby zostać orzeczona wobec niego kara o znacznie łagodniejszym rodzaju, w postaci np. kary pieniężnej lub czasowego zawieszenia uprawnień diagnosty. Podkreśliła strona, że wykonuje obowiązki diagnosty od 40 lat, jego dotychczasowa postawa zawodowa była nieskazitelna i bez jakichkolwiek zastrzeżeń. Zaznaczyła strona, że sprawa dotyczy przeprowadzenia badań technicznych bardzo starego, bo blisko 20-Ietniego pojazdu, w którym różnego rodzaju usterki mogą powstać każdego dnia, a których nie było w dniu oględzin pojazdu. Ponadto nie bez znaczenia dla wszechstronnej oceny zaistniałego zdarzenia byłaby kwestia nieumiejętnej obrony w postępowaniu karnym, lub właściwie braku podjęcia obrony przez stronę, co było spowodowane jego zaawansowanym wiekiem, nie do końca uświadomieniem sobie faktu, że z roli świadka stał się podejrzanym, a następnie oskarżonym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w decyzji.
Sąd postanowieniem z dnia 10 lipca 2025 r. odmówił zawieszenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Spór w sprawie dotyczy zasadności cofnięcia przez starostę diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d.
Strona w skardze kwestionuje zasadność cofnięcia uprawnień i wskazuje na niezgodność ww. przepisu z zasadą proporcjonalności z uwagi na brak gradacji kar w przypadku uchybień wskazanych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.r.d.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Jako prawidłowe i mające potwierdzenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych ocenia Sąd stanowisko zajęte przez organ, że przeprowadzenie przez organ kontroli o jakiej mowa w art. 84 ust. 3 u.p.r.d. nie jest warunkiem koniecznym dla możliwości cofnięcia uprawnień diagnoście. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II GPS 2/11 sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej tym przepisem. "wynik kontroli", o którym mowa w cyt. przepisie nie stanowi przesłanki zastosowania sankcji z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., lecz jedynie źródło wiedzy uzasadniające wszczęcie postępowania o cofnięcie uprawnienia diagnosty. Powyższe stwierdzenie prowadzić musi do wniosku, iż pozyskanie przez organ administracji informacji o wyroku skazującym za poświadczenie przez diagnostę nieprawdy w dowodach rejestracyjnych pojazdów w trakcie wykonywania okresowych badań technicznych nie tylko uzasadnia, ale wręcz nakazuje wszczęcie postępowania o cofnięcie uprawnienia diagnosty na zasadzie omawianego przepisu p.r.d., przy czym zbędne jest dla tego postępowania prowadzenie przez organ uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność wykazania naruszenia czy to z pkt 2) czy 1) art. 84 ust. 3 p.r.d. (za wyrokiem NSA z dnia 23 lipca 2021 r. sygn. akt II GSK 1357/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W sprawie zasadnie organ stwierdził, że wystąpiły podstawy do cofnięcia diagnoście uprawnień z uwagi na to, że względem strony zapadł prawomocny wyrok S. z dnia [...] r. sygn. akt [...], w którym skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 271 § 1 kk, ponieważ jako uprawniony diagnosta wystawiła dokument w postaci zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym, dokonując tym samym wpisu do dowodu rejestracyjnego samochodu osobowego marki [...] nr rej.: [...], czym poświadczył nieprawdę, co do stanu technicznego pojazdu i dopuścił pojazd do ruchu w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu drogowym.
Zgodnie z art. 271 § 1 kk funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.
Dopuszczenie się przez skarżącego powyższego przestępstwa polegającego na poświadczeniu przez niego nieprawdy, poprzez dokonanie wpisów w dowodzie rejestracyjnym, że przeprowadził on badanie pojazdu z pozytywnym skutkiem, w sytuacji, gdy stan techniczny pojazdu nie dawał podstaw do takiego stwierdzenia, wypełnia przesłankę z art. 84 ust. 3 pkt 2 u.p.r.d. Skarżący wydał zaświadczenia/ dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym. Skarżący poprzez swoje działanie dopuścił pojazd do ruchu w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu drogowym,
W zakresie zarzutów skargi dotyczących braku proporcjonalności kary, to w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności.
W tej kwestii niezbędne jest uwzględnienie okoliczności, że sprawa objęta jest stosowaniem prawa Unii. Objęcie sprawy zakresem stosowania prawa Unii skutkuje koniecznością zachowania zasady pierwszeństwa prawa Unii. Zasada pierwszeństwa prawa Unii wymaga w szczególności dokonywania przez sądy krajowe – w celu zapewnienia skuteczności wszystkich przepisów prawa Unii – wykładni ich prawa krajowego w możliwie najszerszym zakresie zgodnej z prawem Unii (wyroki: z dnia 13 listopada 1990 r., Marleasing, C-106/89, EU:C:1990:395, pkt 8; z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 26). W szczególności sąd krajowy jest zobowiązany podczas stosowania przepisów prawa wewnętrznego wydanych w celu transpozycji dyrektywy do dokonywania ich wykładni w świetle treści, jak również celu dyrektywy, aby uzyskać wynik zgodny z zamierzonym przez nią celem, bez uszczerbku dla pewnych ograniczeń, w tym w szczególności zakazu wykładni prawa krajowego contra legem (zob. podobnie wyrok z dnia 18 stycznia 2022 r., Thelen Technopark Berlin, C-261/20, EU:C:2022:33, pkt 27, 28 i przytoczone tam orzecznictwo). (zob. wyrok TSUE dnia 4 maja 2023 r., ALD Automotive s.r. o. przeciwko DY, C-78/22, ECLI:EU:C:2023:379, pkt 39, 40).
Sprawa wchodzi w zakres regulacji z zakresu europejskiej polityki bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zgodnie z Tytułem VI TRANSPORT art. 90 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rzym.1957.03.25. (Dz.U.2004.90.864/2 z dnia 2004.04.30, dalej: TFUE) cele Traktatów, w odniesieniu do kwestii uregulowanych w niniejszym tytule, są realizowane w ramach wspólnej polityki transportowej, a art. 91 ust. 1 lit. c) TFUE stanowi, że w celu wykonania artykułu 90 i z uwzględnieniem specyficznych aspektów transportu Parlament Europejski i Rada, stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą i po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym i Komitetem Regionów, ustanawiają: c) środki pozwalające polepszyć bezpieczeństwo transportu.
W ramach realizacji ww. celów UE przyjęła m.in. pakiet środków nazywany "pakietem dotyczącym zdatności do ruchu drogowego", na który składają się również regulacje dotyczące okresowych badań zdatności do ruchu drogowego – aktualnie obowiązuje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz.U.UE.L.2014.127.51 z dnia 2014.04.29, dalej: dyrektywa 2014/45/UE).
W tym miejscu zauważyć trzeba, że na gruncie krajowym nie została dokonana pełna implementacja dyrektywy nr 2014/45/UE, obowiązujący system przeprowadzania badań technicznych pojazdów oparty jest na regulacjach zawartych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/40/WE z dnia 6 maja 2009 r. w sprawie badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U.UE.L.2009.141.12 z dnia 2009.06.06, dalej: dyrektywa 2009/40/WE). Przy czym obie dyrektywy określają minimalne wymagania niezbędne w zakresie badań technicznych pojazdów, jakie winny wprowadzić państwa członkowskie UE. Przepisy unijne przewidują także, że badanie zdatności do ruchu drogowego przez przewidziane podmioty jest nadzorowane bezpośrednio przez państwo.
W dyrektywie 2014/45/UE w motywie 3 dyrektywy wskazano, że badania okresowe pojazdów powinny stanowić główne narzędzie zapewniania zdatności do ruchu drogowego, a motyw 36 stanowi, że aby zapewnić trwałe utrzymanie wysokiej jakości badań, państwa członkowskie powinny ustanowić system zapewnienia jakości, który obejmuje proces wydawania zezwoleń na prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego, ich nadzoru oraz cofania, zawieszania lub anulowania. Ponadto w ww. dyrektywie w art. 21 przewidziano, że państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące.
Zauważyć trzeba, że w dyrektywie 2014/45/UE nie zostały zawarte żadne szczegółowe przepisy w zakresie ustanawiania sankcji na szczeblu krajowym i nie są uregulowane żadne wyraźne kryteria dla celów oceny proporcjonalnego charakteru sankcji. Dlatego należy odwołać się do orzecznictwa TSUE, z którego wynika, że Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w braku harmonizacji przepisów Unii w dziedzinie sankcji z tytułu niedochowania warunków przewidzianych w ramach systemu wprowadzonego przez te przepisy, państwa członkowskie mają kompetencję do dokonania wyboru sankcji, które uznają za odpowiednie. Kompetencje te muszą jednak być wykonywane z poszanowaniem prawa Unii i jego ogólnych zasad, a w konsekwencji, również z poszanowaniem zasady proporcjonalności (zob. w szczególności wyroki: z dnia 12 lipca 2001 r. w sprawie C-262/99 Louloudakis, Rec. s. I-5547, pkt 67; z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie C-188/09 Profaktor Kulesza, Frankowski, Jóźwiak, Orłowski, Zb.Orz. s. I-7639, pkt 29).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem zasada proporcjonalności zalicza się do podstawowych zasad prawa Unii, będących podstawą tradycji konstytucyjnych wspólnych dla państw członkowskich i które powinny być zachowane w uregulowaniach krajowych wchodzących w zakres stosowania prawa Unii lub stanowiących wykonanie tego prawa (zob. w szczególności postanowienie z dnia 12 czerwca 2014 r., Pańczyk, C-28/14, niepublikowane, EU:C:2014:2003, pkt 26).
Zasada proporcjonalności wymaga od państw członkowskich podejmowania środków, które są odpowiednie do realizacji zamierzonych celów i nie wykraczają poza to, co jest konieczne do ich osiągnięcia (zob. podobnie wyrok z dnia 17 kwietnia 2018 r., Egenberger, C-414/16, EU:C:2018:257, pkt 68 i przytoczone tam orzecznictwo).
(zob. wyrok z dnia 4 października 2018 r., Dooel Uvoz-Izvoz Skopje Link Logistic N&N przeciwko Budapest Rendőrfőkapitánya, C-384/17, ECLI:EU:C:2018:810, pkt 40).
Odnosząc powyższe rozważania do stanu sprawy należy wskazać, że zasadniczym celem przepisów dotyczących zdatności pojazdów do ruchu jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego poprzez wyeliminowanie zagrożeń związanych z użytkowaniem pojazdów niespełniających norm gwarantujących zachowanie takiego bezpieczeństwa. A przeprowadzane przez diagnostów badania okresowe pojazdów stanowią główne narzędzie zapewniające zdatność pojazdów do ruchu drogowego. Pojazdy z niesprawnymi układami technicznymi mają wpływ na bezpieczeństwo na drodze i mogą przyczyniać się do wypadków na drogach, powodując obrażenia lub śmierć ofiar. Wczesne wykrycie usterki mającej wpływ na zdatność do ruchu drogowego pojazdu przyczyniłoby się do usunięcia tej usterki, a tym samym do zapobiegania tym wypadkom (motyw 3 dyrektywy).
W sprawie, co potwierdza prawomocny wyrok karny skarżący wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z wynikiem pozytywnym i dopuścił pojazdu do ruchu w sytuacji, gdy stan techniczny pojazdu bezpośrednio zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym, ponieważ pojazd posiadał usterki w postaci: korozji elementów nośnych pojazdu, zbyt niską siłę hamowania hamulca postojowego, uszkodzenie systemu przeciwblokującemu ABS, nadmierny luz w układzie kierowniczym i przekroczenie norm spalin.
W ocenie Sądu charakter stwierdzonego naruszenia w istotny sposób narusza cel ustawy, a wręcz go niweczy. Istotą badań przeprowadzanych przez diagnostów jest wyeliminowanie zagrożenia w postaci użytkowania pojazdów zagrażających bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Natomiast skarżący poprzez swoje działanie – wydanie dokumentu poświadczającego nieprawdę, dopuścił do ruchu pojazd bezpośrednio temu bezpieczeństwu zagrażający.
Dokonując natomiast oceny wagi naruszenia jakiego dopuścił się skarżący należy odwołać się do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 141 ze zm. dalej: rozporządzenie). Ww. rozporządzenie (zmienione rozporządzeniem ministra infrastruktury z dnia 27 września 2022 r., Dz.U. z 2022 r., poz. 2266 wdrażającym m.in. dyrektywę 2014/45/UE) w § 2 ust. 4 przewiduje, że stwierdzone w trakcie badania technicznego usterki dzieli się na trzy grupy: 1) usterki drobne - usterki niemające istotnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego i ochrony środowiska, które nie powodują ograniczenia w dalszym używaniu pojazdu; 2) usterki poważne - usterki mogące zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego lub naruszać wymagania ochrony środowiska albo inne istotne nieprawidłowości, które dają podstawę do ograniczenia dalszego używania pojazdu oraz określenia warunków tego używania; 3) usterki niebezpieczne - usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. A w załączniku nr 1 określa Wymagania dotyczące kontroli oraz wytyczne dotyczące oceny usterek podczas przeprowadzania okresowego badania technicznego pojazdu, Dział I Tabela: przedmiot i zakres badania, czynności kontrolne, metody oceny stanu technicznego pojazdu oraz usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający.
W sprawie wszystkie usterki, które zostały przez skarżącego "zignorowane" przy badaniu technicznym pojazdu (co też orzeczono w wyroku karnym) bezpośrednio zagrażały bezpieczeństwu w ruchu drogowym - są to usterki o najwyższym stopniu zagrożenia, klasyfikowane jako usterki niebezpieczne. A zatem waga naruszenia, jakiej dopuścił się skarżący była bardzo istotna.
W ocenie Sądu, mając na uwadze charakter i wagę naruszenia jakie popełnił skarżący cofnięcie przez starostę diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych nie narusza zasady proporcjonalności.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 141 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.