III SA/Wr 154/25

III SA/Wr 154/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Kamila Paszowska-Wojnar /sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6202 Zakłady opieki zdrowotnej
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono nieważność aktu, niebędącego aktem prawa miejscowego w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska Protokolant st. specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 9 października 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na uchwałę Zarządu Powiatu Świdnickiego z dnia 21 stycznia 2025 r. nr 152/2025 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Powiatu Świdnickiego na rzecz skarżącej kwotę 797 (słownie: siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. J. (dalej: strona, strona skarżąca, skarżąca) jest uchwała Zarządu Powiatu w Świdnicy (dalej: organ, Zarząd) nr 152/2025 z 21 stycznia 2025 r. w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego.
Zaskarżoną uchwałę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Uchwałą z 8 lutego 2024 r. (nr XLIX/425/2024) Rady Powiatu w Świdnicy została powołana komisja konkursowa do przeprowadzenia konkursu na stanowisko dyrektora Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Pogotowia Ratunkowego w S. (dalej "pogotowie") w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 lutego 2012 r. w sprawie sposobu przeprowadzania konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz. U. z 2021 r. poz. 430), dalej "rozporządzenie MZ".
W dniu 20 lutego 2024 r. uchwałą nr 1217/2024 Zarząd ogłosił konkurs na stanowisko dyrektora pogotowia, co zostało podane do publicznej wiadomości zgodnie z § 9 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia MZ.
Do 4 marca 2024 r. do Starostwa Powiatowego w Świdnicy wpłynęło 5 ofert kandydatów: 1. skarżącej; 2. R. I.; 3. B. S.; 4. M. B. i 5. D. B. (która została odrzucona z powodu niespełnienia wymogów formalnych).
Na posiedzeniu w dniu 5 marca 2024 r. członkowie komisji konkursowej podpisali oświadczenia, że nie występują, ani też nie są im znane okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności członka komisji w rozpatrywaniu ofert kandydatów.
Rozmowy kwalifikacyjne z kandydatami zaplanowano na 12 marca 2024 r.
W dniu 12 marca 2024 r. odbyło się trzecie posiedzenie komisji, na którym przeprowadzono wspomniane rozmowy. Na rozmowę kwalifikacyjną nie zgłosiła się M. B. Po wysłuchaniu propozycji kandydatów przystąpiono do tajnego głosowania (zgodnie z § 3 Regulaminu). Oddano 7 głosów ważnych, z czego skarżąca uzyskała 3 głosy, R. I. uzyskał 0 głosów, natomiast B. S. otrzymała 4 głosy.
W dniu 13 marca 2024 r. przewodnicząca komisji przedstawiła pisemnie Zarządowi kandydata na stanowisko dyrektora pogotowia w osobie B. S.
Uchwałą z 19 marca 2024 r. (1236/2024) Zarząd zatrudnił B. S. na stanowisku dyrektora pogotowia.
Pismem z 26 marca 2024 r. skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego. Zarzuciła organowi błędną obsadę komisji konkursowej, gdyż w jej składzie zasiadały osoby, które pozostawały wobec B. S. w takim stosunku prawnym lub faktycznym, który jej zdaniem może budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Jak wskazano, wybrana B. S. oraz członkowie komisji: P. F., M. Z. i R. C. są bowiem działaczami partii P., zaś Z. W. i A. S. są działaczami [...], będącego w koalicji z P. na szczeblu powiatowym. W ocenie skarżącej w sprawie doszło do naruszenia § 8 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 5 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ.
Pismem z 3 kwietnia 2024 r. Zarząd poinformował skarżącą, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego. Pismo nie zawierało uzasadnienia.
Na powyższe pismo skarżąca wniosła - pismem datowanym na 2 maja 2024 r. - skargę do tut. Sądu, zarzucając przy tym naruszenie:
1) § 8 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 5 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, polegające na braku stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego mimo, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby pozostające wobec osób, których dotyczyło postępowanie konkursowe (to jest wobec B. S. oraz skarżącej) w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności;
2) § 8 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 5 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ z uwagi na zaniechanie dokonania przez Zarząd ustaleń i właściwej oceny faktycznych powiązań między ostatecznie wybraną kandydatką w konkursie - B. S., a członkami komisji konkursowej z uwagi na to, że co najmniej 5 (pięć) osób wchodzących w skład komisji konkursowej jest powiązanych w szczególności politycznie z osobą wybraną w drodze konkursu na dyrektora pogotowia, a to:
- B. S. jest działaczem partii P. i w ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. startowała do rady miasta S. z pozycji nr [...] z listy K. [...] i mandat ten uzyskała;
- A. S. jest działaczem [...], będącego w koalicji na szczeblu samorządowym (w Radzie Powiatu S.) z działaczami P. W ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. kandydowała z miejsca nr [...] do Rady Powiatu S. [...]. W kadencji w latach 2018-2024 była członkiem zarządu powiatu;
- P. F. jest działaczem partii P. (i przewodniczącym koła powiatowego P. w S.) i w ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. startował do Rady Powiatu S. z pozycji [...] i mandat ten uzyskał. W kadencji w latach 2018-2024 wchodził w skład zarządu powiatu s. jako starosta;
- Z. W. jest działaczem [...], będącego w koalicji na szczeblu samorządowym (w Radzie Powiatu S.) z działaczami P. W ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. kandydował [...] do Rady Powiatu S. [...] i mandat ten uzyskał. W kadencji w latach 2018-2024 wchodził w skład zarządu powiatu s. jako wicestarosta;
- M. Z. jest działaczem [...], będącego w koalicji na szczeblu samorządowym (w Radzie Powiatu S.) z działaczami P. W ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. kandydował [...] do Rady Powiatu S. (okręg nr [...];[...]) i mandat ten uzyskał. W kadencji w latach 2018-2024 był członkiem zarządu powiatu;
- R. C. jest działaczem partii P. i w ostatnich wyborach samorządowych w dniu 7 kwietnia 2024 r. startował do Rady Powiatu S. [...] i mandat ten uzyskał. W kadencji w latach 2018-2024 był członkiem zarządu powiatu;
3) art. 32 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107), dalej "u.s.p.", w zw. z § 58 ust. 1 i 2 Statutu Powiatu Świdnickiego (stanowiącego załącznik do uchwały nr VI/57/2007 Rady Powiatu w Świdnicy z 25 kwietnia 2007 r. - Dz. Urz. Woj. Doln. z 2023 r. poz. 4409), poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niepodjęcie uchwały w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora pogotowia ogłoszonego na mocy uchwały Zarządu nr 1217/2024 z 20 lutego 2024 r., podczas gdy podjęcie takiej uchwały było uzasadnione z uwagi na fakt, że przedmiot wniosku skarżącej dotyczył sprawy z zakresu administracji publicznej, która ma zaś ścisły związek z realizacją zadań powiatu w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych powiatu, a zgodnie z postanowieniami § 58 ust. 1 i 2 Statutu Powiatu Świdnickiego zarząd rozstrzyga w formie uchwał wszystkie sprawy należące do jego kompetencji a wynikające z ustaw oraz przepisów wykonawczych do ustaw, jak również może prócz uchwał zawierających rozstrzygnięcia podejmować inne uchwały, w szczególności zawierające opinie i stanowisko zarządu;
4) brak przedstawienia jakiegokolwiek uzasadnienia i odniesienia się do zarzutów zawartych we wniosku skarżącej z 26 marca 2024 r. o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, jak i brak wyjaśnienia motywów jakimi kierował się Zarząd.
W motywach skargi skarżąca podniosła, że w skład komisji konkursowej powołano osoby tworzące Zarząd, w tym starostę s. Jako, że w myśl § 6 ust. 3 regulaminu organizacyjnego pogotowia ratunkowego, dyrektor tego podmiotu podlega służbowo staroście s., to 5 (pięć) osób wchodzących w skład organu (A. S., P. F., Z. W., M. Z. i R. C.) było w stosunku do skarżącej (ówczesnego dyrektora pogotowia) w pozycji zależności służbowej, co zdaniem skarżącej może budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. Podkreślono, że Zarząd w świetle § 8 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 5 w zw. z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ zaniechał ustaleń i właściwej oceny powiązań między B. S., a członkami komisji konkursowej w obszarze ich wspólnej działalności politycznej. Zaznaczono przy tym, że B. S. jest działaczem partii P., podobnie jak P. F. i R. C.. Z kolei A. S., Z. W. i M. Z. są działaczami [...], będącego w koalicji z działaczami P. na szczeblu samorządowym. W ocenie skarżącej budzi to uzasadnione wątpliwości co do bezstronności członków komisji konkursowej w wyborze dyrektora pogotowia. Skarżąca wywiodła też, że złożone w trybie art. 24 § 1 i art. 27 § 1 k.p.a. oświadczenia członków komisji konkursowej z 5 marca 2024 r. są niewłaściwie sformułowane i niekompletne wobec § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ. W sprawie nie zostały również podjęte działania naprawcze, o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia MZ, bowiem nie konwalidowano działań wybranej wadliwie komisji. Ponadto, jak wskazano, Zarząd nie zastosował w sprawie art. 32 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 u.s.p. w zw. z § 58 ust. 1 i 2 Statutu Powiatu S. i nie podjął uchwały w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego mimo to, że wniosek dotyczył sprawy z zakresu administracji publicznej, która ma ścisły związek z realizacją zadań powiatu w zakresie zatrudniania i zwalniania kierowników jednostek organizacyjnych powiatu. Pomimo obowiązku podjęcia uchwały stanowisko Zarządu zostało zawarte w zaskarżonym piśmie z dnia 3 kwietnia 2024 r., które nie posiada ponadto uzasadnienia. Wspomniane braki uniemożliwiają poddanie go ocenie sądowej, co stanowi o wadliwości zaskarżonego aktu.
W wyniku rozpoznania powyższej skargi, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 8 października 2024 r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wr 270/24 uchylił zaskarżony akt. Uzasadniając wyrok Sąd stwierdził, że kontrolowany akt, jako że nie zawiera żadnego uzasadnienia, nie spełnia wymogów rozporządzenia MZ, które zostało wydane na podstawie art. 49 ust. 8 ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 poz. 799 ze zm.), gdzie jako zasadniczą ideę upoważnienia podano potrzebę zapewnienia "przejrzystości procedury konkursowej".
Sąd podkreślił, że wniosek skarżącej oparty był na wymaganiach wynikających z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, według którego w skład komisji konkursowej nie może być powołana osoba, która jest małżonkiem lub krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby, której dotyczy postępowanie konkursowe, albo pozostaje wobec niej w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. Jak zaś wynika z § 8 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia MZ, postępowanie konkursowe jest nieważne w przypadku ujawnienia, po zakończeniu postępowania konkursowego, że do składu komisji konkursowej powołane zostały osoby, o których mowa w § 5 ust. 1. Skarżąca natomiast podnosiła we wniosku powiązania o charakterze organizacyjno-politycznym pomiędzy osobą wybraną w konkursie a pięcioma członkami siedmioosobowej komisji konkursowej. Wobec tego, Sąd wskazał na potrzebę co najmniej odniesienia się przez organ do tych okoliczności pod kątem prawnego zakazu udziału w komisji konkursowej osób pozostających z kandydatem na stanowisko w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności komisji. Sąd podkreślił, że nie wystarczyło zatem stwierdzenie, że przynależność do tej samej partii nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności konkursu oraz, że na skarżącą głosowała co najmniej jedna z osób należących do P. lub [...], zauważając przy tym, że wyjaśnienie to zostało i tak podane dopiero w odpowiedzi na skargę. Ponadto zdaniem Sądu skarżąca trafnie zwróciła uwagę, że złożone przez członków komisji oświadczenia z dnia 5 marca 2024 r. o braku podstaw do wyłączenia, odwołują się do procesowych przesłanek wyłączenia z art. 24 § 1 i art. 27 § 1 k.p.a, które nie pokrywają się z przesłankami z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, a co najważniejsze, nie odsyłają do okoliczności pozostawania wobec któregokolwiek z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. Nie sposób w takich warunkach uznać, że dokonano prawidłowych ustaleń w kwestii zarzutów podniesionych we wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego.
Stwierdzając nieważność zaskarżonego aktu, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ do zweryfikowania okoliczności, powołanych przez skarżącą we wniosku, przy uwzględnieniu przesłanek wyłączenia określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, i nakazał organowi uzasadnić rozstrzygnięcie w tej kwestii w sposób obrazujący podstawę prawną i faktyczną.
Uchwałą nr 152/2025 z 21 stycznia 2025 r. Zarząd Powiatu w Świdnicy rozstrzygnął ponownie w sprawie wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego. W uzasadnieniu uchwały organ, powołując się na § 5 rozporządzenia MZ, stwierdził, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności członków komisji musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego. Zarząd podkreślił, że okoliczności te muszą mieć charakter realny, a zatem nie jest wystarczające samo podejrzenie wnioskodawczyni, bądź utrata wiarygodności w bezstronność członka komisji. Wskazano, że nie ma zatem znaczenia subiektywne przekonanie wnioskodawczyni o braku bezstronności członka komisji, czy negatywnego nastawienia członków komisji do strony, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania. Wobec powyższego organ stwierdził, że sama przynależność członków komisji do jednej partii politycznej bądź koalicji samorządowej, nie jest wystarczającą podstawą, żeby móc orzec, że doszło do konieczności unieważnienia konkursu. Dalej Zarząd podniósł, że zarzuty kierowane pod adresem członków komisji są bezpodstawne i nierealne, bowiem podejrzliwość wnioskodawczyni nie jest poparta żadnymi dowodami. Podkreślając tajny charakter głosowania, organ podniósł, że nie jest wiadome kto i w jaki sposób głosował. Podano jednak, że w przeprowadzonym głosowaniu skarżąca zdobyła 3 głosy, a Pani B. S. - 4, co oznaczać ma, że przynajmniej jedna z osób wskazanych we wniosku musiała zagłosować na skarżącą. Zdaniem organu, już sama ta okoliczność winna stanowić o bezzasadności złożonego przez skarżącą wniosku.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą uchwałę do tutejszego Sądu, w której - zaskarżając uchwałę w całości - wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w poprzednio złożonej skardze (poza zarzutem braku uzasadnienia), podpierając je tożsamą argumentacją. Dodała przy tym, że w jej ocenie organ w uzasadnieniu skarżonej uchwały błędnie odczytuje treść § 5 rozporządzenia MZ, nie dotykając w istocie problemu, do którego ten przepis się odnosi. W jej ocenie organ błędnie uznał, że przesłanka ta ma charakter względny oraz, że przesłanki tej nie wyczerpuje jedynie przynależności członków komisji do partii politycznej bądź koalicji samorządowej, podczas gdy jej zdaniem ma ona charakter bezwzględny i dotyczy każdego rodzaju stosunku prawnego lub faktycznego, który może uzasadniać wskazywane okoliczności. Jak wskazano, organ obszernie odwołuje się jedynie do podejrzliwości skarżącej lub jej rzekomego subiektywnego przekonania o negatywnym nastawieniu członków komisji do skarżącej. Powołując się na wyrok tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 270/24, który zapadł poprzednio w tej sprawie, skarżąca podniosła, że z przepisu tego wynika obligatoryjny zakaz udziału w komisji konkursowej osoby pozostającej wobec któregokolwiek z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności członka komisji. Dotyczyć ma to każdego stosunku prawnego, jak i faktycznego, przy czym w przedmiotowej sprawie – jak wskazano - takie relacje zachodzą pomiędzy pięcioma członkami komisji konkursowej a zarówno Panią B. S. (podległości służbowa, partyjna, przynależność partyjna, przynależność koalicyjna na tym samym szczeblu samorządowym oraz współpraca w samorządzie powiatowym), jak i skarżącą, która pełniła funkcję dyrektora pogotowia. W ocenie skarżącej postępowanie konkursowe obarczone jest wadą uniemożliwiającą jego konwalidację po jego zakończeniu, nie podjęto bowiem na żadnym etapie tego postępowania weryfikacji istnienia przesłanek określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ w stosunku do żadnego członka komisji ani nie wdrożono działań naprawczych, o których mowa w § 5 ust. 2 tego rozporządzenia. Podkreślono ponownie, że oświadczenia członków komisji konkursowej z dnia 5 marca 2024 r. o braku podstaw do wyłączenia, odwołują się do procesowych przesłanek wyłączenia z art. 24 § 1 i art. 27 § 1 k.p.a, które nie pokrywają się z przesłankami z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ i nie odsyłają do okoliczności pozostawania wobec któregokolwiek z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności, na co wskazywał Sąd w przywołanym wyroku.
W odpowiedzi na powyższą skargę, organ, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 934 ze zm., dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Będąca przedmiotem skargi uchwała jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego innym niż akt prawa miejscowego, podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Jako akt o charakterze personalnym i jednostkowym nie zawiera norm prawnych o charakterze generalnym i abstrakcyjnym.
Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Według bowiem art. 79 ust. 4 u.s.p., w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Przy czym do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).
Ocena prawidłowości stanowiska organu w rozpoznawanej sprawie, a co za tym idzie – legalności zaskarżonej uchwały, wymaga w pierwszej kolejności oceny wykonania przez organ wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 270/24. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Również wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając sprawę ponownie, związany jest oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu sądu administracyjnego, co wynika z art. 153 p.p.s.a. Ocena ta stanowi wskazanie co do zastosowania i wykładni prawa w konkretnej sprawie w tym stanie faktycznym i prawnym, który był przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny (por. J. Borkowski, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Wrocław 2012, s. 885). W tym kontekście Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest zatem związany oceną prawną wyrażoną w przytoczonym wyroku, w takim zakresie, w jakim nie uległ zmianie stan prawny i nie zostały dokonane nowe ustalenia faktyczne. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi komentowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Natomiast naruszenie przez organ postanowień art. 153 p.p.s.a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez ten organ związania orzeczeniem tego sądu (Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J. Tarno, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.).
Zasadniczym powodem stwierdzenia nieważności poprzednio wydanego w sprawie skarżącej aktu był brak uzasadnienia odmowy stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego w publicznym zakładzie opieki zdrowotnej.
W skarżonej obecnie uchwale (w jej uzasadnieniu) Zarząd, odnosząc się do przesłanek z § 5 rozporządzenia MZ, stwierdził, że sama przynależność członków komisji do jednej partii politycznej, bądź koalicji samorządowej nie jest wystarczającą podstawą, żeby móc orzec, że w niniejszym postępowaniu doszło do konieczności unieważnienia konkursu. Organ wskazując na niezasadność stanowiska skarżącej ograniczył się do stwierdzenia, że podejrzliwość strony jest niepoparta żadnymi dowodami, a skarżąca uzyskała w głosowaniu 3 głosy, co oznacza, że co najmniej jedna z osób, należących do P. lub [...], której skarżąca zarzuca naruszenie § 5 rozporządzenia MZ, musiała na nią zagłosować.
W ocenie Sądu orzekającego w obecnym składzie, tak skonstruowane uzasadnienie uchwały nie wypełnia zaleceń prawomocnego wyroku z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 270/24, które wiązały organ przy ponownym rozstrzyganiu wniosku skarżącej.
Jak już wskazano w poprzednio zapadłym wyroku, przepisy rozporządzenia MZ mają na celu zapewnienie przejrzystości procedury konkursowej dla podmiotów leczniczych. Wynika to expressis verbis z treści art. 49 ust. 8 in fine ustawy z 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2024 r. poz. 799 ze zm.), wskazujący na zasadniczą ideę upoważnienia udzielonego ministrowi właściwemu do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia wykonawczego regulującego sposób przeprowadzenia konkursu na kierownicze stanowiska w tego rodzaju placówkach, jaką jest zapewnienie właśnie "przejrzystości procedury konkursowej".
W treści rozporządzenia MZ unormowane zostały także przepisy dotyczące okoliczności stanowiących podstawę wyłączenia członka komisji konkursowej, wymienione w § 5 powyższego rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż w skład komisji konkursowej nie może być powołana osoba, która jest małżonkiem lub krewnym albo powinowatym do drugiego stopnia włącznie osoby, której dotyczy postępowanie konkursowe, albo pozostaje wobec niej w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.
W tym kontekście należy przypomnieć, że strona skarżąca, formułując zarzuty, zarówno w złożonym wniosku, skardze z dnia 2 maja 2024 r., jak i obecnie rozpoznawanej skardze, wskazywała na dwie okoliczności mające w jej ocenie świadczyć o naruszeniu przesłanek z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ. Pierwszą z nich jest podawana przynależność pięciu wskazanych członków komisji do tej samej partii lub komitetu samorządowego, co wybrana w konkursie Pani B. S. Drugą stanowią kwestie związane z istnieniem wskazywanych relacji pomiędzy pięcioma członkami komisji konkursowej a Panią B. S. (podległość służbowa i partyjna), jak i skarżącą, która pełniła funkcję dyrektora pogotowia.
Uzasadniając kontrolowaną obecnie uchwałę, Zarząd ograniczył się w zasadzie do powielenia treści odpowiedzi na skargę złożonej w poprzednio prowadzonej sprawie. Organ swoją argumentację oparł wyłącznie na zarzucie przynależności pięciu wymienionych we wniosku członków komisji do partii politycznej lub komitetu samorządowego. Powyższe orzekający uprzednio Sąd już wtedy uznał za niewystarczające. Stwierdził bowiem, że z treści § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ wynika obligatoryjny zakaz udziału w komisji konkursowej osoby pozostającej wobec któregokolwiek z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić wątpliwości co do jej bezstronności i chodzi tu o każdy rodzaj stosunku prawnego i faktycznego. Ponadto Sąd w wyroku tym podkreślił, że nie wystarczające jest (zawarte wówczas w odpowiedzi na skargę) stwierdzenie organu, że przynależność do tej samej partii nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności konkursu oraz, że na skarżącą głosowała co najmniej jedna z osób należących do P. lub [...]. Tymczasem uzasadnienie obecnie skarżonej uchwały sprowadza się w zasadzie – poza przytoczeniem przepisów prawa i ich interpretacją – właśnie do powyższej, uznanej przez Sąd za niepełną, argumentacji.
Przypomnieć należy, że w przypadku zarzucenia przez uczestnika konkursu istnienia okoliczności określonych przez niego we wniosku o stwierdzenie nieważności postępowania konkursowego, obowiązkiem właściwego podmiotu przeprowadzającego postępowanie konkursowe, było ustalenie, odnośnie każdej z tych okoliczności, czy spełnia ona dyspozycję § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, ich ocena pod tym kątem oraz pełne zobrazowanie w uzasadnieniu podstawy prawnej i faktycznej poczynionych przez organ ustaleń.
Sąd zauważa zatem, że o ile można się zgodzić ze stwierdzeniem organu, iż sama przynależność członków komisji do partii politycznej bądź komitetu samorządowego nie świadczy jeszcze o tym, że wymienieni we wniosku członkowie komisji nie są bezstronni, to zawarcie takiego stwierdzenia w uzasadnieniu uchwały nie wypełnia w całości obowiązku odniesienia się do wskazywanych przez skarżącą okoliczności z punktu widzenia spełnienia dyspozycji przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ. Sąd w poprzednio wydanym wyroku wskazał bowiem wyraźnie, że skarżąca we wniosku podnosiła powiązania o charakterze organizacyjno-politycznym pomiędzy osobą wybraną w konkursie a pięcioma członkami komisji konkursowej i taki stan rzeczy wymagał co najmniej odniesienia się do tych okoliczności pod kątem prawnego zakazu udziału w komisji konkursowej osób pozostających z kandydatem na stanowisko w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności, przy czym chodzi tu o każdy rodzaj stosunku prawnego lub faktycznego. Ponadto w końcowej części uzasadnienia omawianego wyroku wskazano, że rozpoznając wniosek skarżącej ponownie organ winien zweryfikować okoliczności powołane w tym wniosku, przy uwzględnieniu przesłanek wyłączenia określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii organ ma obowiązek uzasadnić w sposób obrazujący podstawę prawną i faktyczną działania Zarządu.
Zarząd nie zrealizował zatem wszystkich wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 270/24. Organ w ogóle nie odniósł się do zarzutów związanych z pozostawaniem skarżącej oraz Pani B. S. we wskazywanych relacjach z wymienionymi we wniosku członkami komisji. Nie analizował również treści złożonego przez członków komisji oświadczenia z dnia 5 marca 2024 r. o braku podstaw do wyłączenia, odwołującego się do procesowych przesłanek wyłączenia z art. 24 § 1 i art. 27 § 1 k.p.a, które - jak wskazywał Sąd w poprzednim wyroku - nie pokrywają się z przesłankami z § 5 ust. 1 rozporządzenia MZ i nie odsyłają do okoliczności pozostawania wobec któregokolwiek z kandydatów w takim stosunku prawnym lub faktycznym, że może to budzić uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności.
Powyższe w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, stanowi oczywisty wyraz nierespektowania wydanego w sprawie wyroku przez organ, wbrew zasadzie wynikającej z art. 153 p.p.s.a. i ogólniejszej zasadzie z art. 170 p.p.s.a. i zasługuje na jednoznacznie negatywną ocenę. Wobec tego Sąd, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne, uznał za zasadne zarzuty skargi co do braku wykazania przez organ – po raz kolejny – że w sprawie nie zachodziły przesłanki wyłączenia członków komisji wskazanych we wniosku na podstawie § 5 rozporządzenia MZ. Powyższe przesądziło o konieczności wyeliminowania zaskarżonej uchwały z porządku prawnego, jako istotnie naruszającej prawo i stwierdzenia jej nieważności w całości na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni wyrażoną tu ocenę prawną i zrealizuje w całości zalecenia zawarte w wyrokach tut. Sądu z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 270/24.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.