III SA/Wr 154/14

III SA/Wr 154/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2014-03-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Jerzy Strzebinczyk
Maciej Guziński /przewodniczący/
Marcin Miemiec /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Sygn. powiązane
II GSK 2177/14 - Wyrok NSA z 2016-03-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
art. 3, art. 4 ust. 2, art. 129 ust. 2 i 3, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1, art. 139 ust. 1
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1.2, art. 1.11, art. 2 pkt 2
Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w J. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem postępowania jest decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie udzielenia "A" spółce z o.o. z/s w K. (spółka, skarżąca), zezwolenia na urządzanie gier na [...] automatach o niskich wygranych na terenie Województwa D.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że spółka dnia [...] lipca 2009 r. złożyła w Izbie Skarbowej we W. wniosek o udzielenie zezwolenia. W związku z wejściem w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy o Służbie Celnej z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz.U. z 2009 r. nr 168, poz. 1323), która przeniosła dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, materiał sprawy przekazano Dyrektorowi Izby Celnej we W. Organ ten wydał dnia [...] lutego 2010 r. decyzję nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie. Od tej decyzji spółka się odwołała wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wydanie spółce wnioskowanego zezwolenia. W odwołaniu zarzucono, że decyzję wydano na podstawie art. 118 i art. 129 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), sprzecznym z prawem Unii Europejskiej oraz z Konstytucją RP, a mianowicie, że decyzja:
1) narusza zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadę bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności, tj. przepisy:
- art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskie (Dz. U. z 2009r., nr 203 poz. 1569; dalej TFUE) - poprzednio art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską; dalej TWE,
- art. 49 TFUE (poprzednio art. 43 TWE),
- art. 56 TFUE (poprzednio art. 49 TWE),
2) narusza zasady demokratycznego państwa prawnego, w której mieszczą się następujące zasady:
- art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady ochrony praw nabytych,
- art. 31 ust. 3 w związku z art. 22 Konstytucji RP tj. zasady proporcjonalności,
- art. 2 i art. 61 Konstytucji RP tj. zasady zaufania obywateli do państwa prawa i obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej,
- art. 7 w związku z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasady legalizmu,
- art. 2 Konstytucji RP, tj. zasady przyzwoitej legislacji.
Po rozpatrzeniu odwołania organ decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Spółka zaskarżyła tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 310/10 oddalił skargę. Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r. (sygn. akt II GSK 155/11) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu wyroku, że Sąd I instancji, w kontekście wyrażonej na gruncie art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady oficjalności obowiązującej w postępowaniu przed tym sądem, w rozpoznawanej sprawie nie przeprowadził kontroli prawidłowości wykładni oraz zastosowania przez organ administracji przepisów art. 127, art. 221 oraz art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 78 Konstytucji RP. Zaskarżoną decyzję II instancji wydał bowiem pracownik organu, który wydał decyzję I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględniając wytyczne wyroku NSA, wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 473/13 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] kwietnia 2010 r.
Dyrektor Izby Celnej we W. w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. organ stwierdził, że w toku postępowania przed Izbą Skarbową we W. w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] punktach gier na terenie województwa d. do wniosku spółka załączyła jedynie [...] umów najmu z właścicielami lokali, w których miały być usytuowane automaty do gry o niskich wygranych oraz pozostałą dokumentację zgodnie z opisem we wniosku. Następnie, w dniu [...] sierpnia 2009 r. uzupełniono w tym zakresie wniosek, mianowicie wpłynęło [...] umów najmu, a kolejnych [...] umów najmu wpłynęło dnia [...] września 2009 r. W dniu [...] września 2009 r. Spółka przedłożyła organowi zaświadczenia o terminowości opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, jak również zaświadczenia z urzędu skarbowego o terminowości wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu Państwa.
Po wejściu w życie z dniem 31 października 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz.U. Nr 168, poz.1323), przenoszącej dotychczasowe zadania organów podatkowych wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych na organy celne, materiał dowodowy sprawy przekazano Dyrektorowi Izby Celnej we W. W dniach [...] listopada i [...] grudnia 2009 r. do organu celnego wpłynęło dalszych [...] umów najmu pomiędzy spółką a właścicielami lokali, gdzie miano umieścić automaty o niskich wygranych.
Organ wziął pod uwagę, że do dnia 31 grudnia 2009 r. do organu nie wpłynęły wszystkie wymagane umowy najmu pomiędzy spółką a właścicielami lokali, w których miały być umieszczone automaty o niskich wygranych. Wniosek był więc niekompletny. Dyrektor Izby Celnej we W. nie mógł więc wydać decyzji w sprawie. W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 540, dalej u.g.h.), która nie przewidywała możliwości wydawania decyzji zezwalających na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Organ na podstawie art. 129 ust. 2 u.g.h. umorzył postępowanie w sprawie, a po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Spółka niezadowolona z decyzji, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając niezasadne zastosowanie przepisu art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, nakazującego umorzenie postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia. Według spółki powołany przepis stanowi natomiast "regulacje techniczne" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji tejże ustawy Komisji Europejskiej, przepisy te nie mogą być stosowane.
Z uwagi na to skarżąca spółka wniosła o stwierdzenie wydania z naruszeniem prawa zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego samego organu. W uzasadnieniu skargi spółka powołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych c-213/11, C-214/11, C-217/11, a także wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, wydanych w następstwie ustaleń powołanego wyroku TSUE. Powołała także wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2013 r. (sygn. akt FSK 146/13).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady pierwszeństwa prawa unijnego oraz zasady bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności przepisów tego prawa organ przyznał, że od 1 maja 2004 r. Polska stała się Państwem Członkowskim Wspólnoty Europejskiej. Stąd Polska podlega normom prawa unijnego bez potrzeby ich inkorporacji. W Polsce obowiązuje prawo unijne z jego dotychczasowym dorobkiem. Stanowi ono część krajowego porządku prawnego. W przypadku kolizji norm unijnej i krajowej regulujących ten sam przedmiot, zgodnie z zasadami: bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności - regulacje prawa unijnego mają pierwszeństwo przed normami krajowymi. Wynika to z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP. Polska ma obowiązek stosowania prawa unijnego i ma obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej prawa wewnętrznego. Według organu ustawa o grach hazardowych nie podlegała jednak procedurze notyfikacji, gdyż nie zawiera przepisów technicznych. Nie narusza więc przepisów dyrektywy 98/34/WE.
Organ podkreślił, że w polskim systemie prawa obowiązuje zasada domniemania konstytucyjności przepisów prawa, co do których Trybunał Konstytucyjny nie orzekł sprzeczności z Konstytucją. Brak jest zatem podstaw do podzielenia poglądu skarżącej spółki. Kompetencja orzekania o niezgodności przepisów z Konstytucją RP należy wyłącznie do właściwości rzeczowej Trybunału Konstytucyjnego, a więc nie należy ani do organu administracji publicznej, ani do sądu administracyjnego. Zatem organ, tak jak strona postępowania, jest obowiązany do przestrzegania powszechnie obowiązujących przepisów prawa dopóki zachowują one moc prawną. Na tę okoliczność organ powołał wyrok TK z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt P 7/2000.
Organ wskazał, że ustawa o grach hazardowych utrzymała w zasadzie działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier, prowadzoną na podstawie zezwoleń, udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 1), do czasu ich wygaśnięcia. Dała też możliwość zmiany zezwoleń, o ile w wyniku zmiany nie nastąpi zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe interpretował i nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Uchylenie decyzji może więc nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi; Dz.U z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.).
W zakresie tak określonej właściwości Sąd stwierdza, że w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia prawa.
Skarżąca stawiając zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej, na podstawie bezskutecznych przepisów ustawy o grach hazardowych podniosła, iż jej zadaniem, ustawa o grach hazardowych zawiera normy techniczne (art. 129 ust. 2 w zw. z art. 3, art. 129 ust. 3, art. 135 ust. 2, art. 138 ust.1, art. 139 ust.1) w rozumieniu postanowień dyrektywy 98/34/WE. Stąd projekt ustawy powinien podlegać procedurze notyfikacyjnej. Polska będąca państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej jest zobowiązana, jak słusznie zauważyła skarżąca, do przestrzegania prawa Unii Europejskiej, także w zakresie procedury notyfikacyjnej, przewidzianej powołaną dyrektywą, zgodnie z którą obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego.
Pojęcie przepisu technicznego według postanowień dyrektywy 98/34/WE (art. 1.11) oraz rozporządzenia (§ 2 pkt 3) ma bardzo szerokie znaczenie. Obejmuje: specyfikacje techniczne (§ 2 pkt 2), inne wymagania (§ 2 pkt 3), przepisy dotyczące usług (§ 2 pkt 1), regulacje wprowadzające zakazy (§ 2 pkt 5 lit.d) oraz regulacje pośrednio ograniczające (§ 2 pkt 5 lit.e).
Aby dany przepis mógł być uznany za przepis techniczny musi on jednak odróżniać się od pozostałych przepisów pewnymi elementami. Musi zatem wystąpić element obligatoryjności, w postaci obowiązku, jako nieodłącznej właściwości przepisu technicznego, która odróżnia ten przepis od przepisu, z którym zgodność nie jest obowiązkowa. Istotne jest także, jaki ma on wpływ na sprzedaż lub usługę produktu przemysłowego i rolniczego na terenie państwa członkowskiego lub jego zasadniczej części. Zatem nie każda norma dotycząca produktu lub usługi będzie podlegała procedurze notyfikacyjnej, a jedynie ta, która odpowiada wymogom stawianym przez dyrektywę 98/34/WE. Z definicji przepisu technicznego w zakresie usług wynika, iż procedurze notyfikacji podlegają wyłącznie normy regulujące usługi społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 1.2 dyrektywy 98/34/WE oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia, za usługę w ramach społeczeństwa informacyjnego, uważa się usługę spełniającą łącznie następujące warunki: jest świadczona za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną oraz na indywidualne żądanie odbiorcy usługi. "Na odległość", w rozumieniu powołanych przepisów, oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron. "Drogą elektroniczną" oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych i która jest całkowicie przesyłana, kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych. "Na indywidualne żądanie odbiorcy usług" oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie. W tym znaczeniu gra na automatach o niskich wygranych nie spełnia dwóch z czterech podanych warunków. Nie jest bowiem świadczona na odległość i nie jest świadczona drogą elektroniczną. Tym samym nie ma podstaw do stosowania do uregulowań z nią związanych procedury notyfikacyjnej, przewidzianej w powołanej dyrektywie. Potwierdza to także treść załącznika nr V pkt 1 lit.d) dyrektywy 98/34/ WE, według którego udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest objęte przepisami art. 2 pkt 2 akapit 2 dyrektywy. Uwzględniając to należy więc dojść do wniosku, że ustawa o grach hazardowych w zakresie dotyczącym rozpatrywanego przypadku nie wymagała notyfikacji. Sprawia to, że przepisy wskazane przez skarżącą nie są bezskuteczne.
Nie można więc kwestionowanych przez skarżącą przepisów rozumieć jako ograniczających swobodę przedsiębiorczości czy swobodę przepływu usług (art. 49 i art. 56 TFUE), bądź jako środek o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych, w rozumieniu art. 34 TFUE. Według Sądu, z podanych przyczyn brak było także podstaw do wystąpienia do ETS z pytaniem prejudycjalnym.
Na tle wyroków ETS, przywołanych w skardze, należy zaznaczyć że dotyczą one innych przypadków. Przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nie można też w niniejszej sprawie skutecznie powoływać wyroku ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, gdyż poddane ocenie w tej sprawie przez Trybunał przepisy krajowe, zakazujące korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Z art. 4 ust. 2 u.g.h. wynika natomiast, iż gry na automatach i niskich wygranych są grami hazardowymi.
Wbrew poglądowi strony skarżącej Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. (I KZP 15/13), według którego sądy i urzędy powinny stosować przepisy ustawy o grach hazardowych mimo braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej. Wątpliwości co do ich obowiązywania może rozstrzygnąć tylko Trybunał Konstytucyjny. Notyfikacja nie wywiera bowiem bezpośredniego wpływu na ważność przepisów prawa polskiego. Może mieć jednak znaczenie przy orzekaniu o ich zgodności z Konstytucją.
Rozważając kwestię ewentualnej sprzeczności z normami konstytucyjnymi, należy wskazać, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. art. 129 ust. 2 u.g.h., według którego postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. Należy także przytoczyć art. 118, według którego do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 2010 r.) stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Treść tych norm nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Tym samym wobec tego, że postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych, organ prawidłowo podjął decyzje na gruncie nowej ustawy, zgodnie z brzmieniem przepisów intertemporalnych.
Chociaż wprowadzone w ustawie o grach hazardowych nowe rozwiązania stwarzają dla podmiotu gospodarczego mniej korzystną sytuację niż według poprzednio obowiązującej ustawy, należy zauważyć, że zasada demokratycznego państwa prawnego, wyrażona w art. 2 Konstytucji RP, a także wywodzona na jej podstawie zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa oraz zasad ochrony praw nabytych i interesów w toku, proporcjonalności, legalizmu, rzetelnej legislacji, czy obowiązku informacyjnego organów, nie wykluczają stanowienia regulacji ograniczających lub znoszących prawa podmiotowe. Nakazują jedynie, aby legislację przeprowadzono z uwzględnieniem ustanowionego zakazu wstecznego działania prawa oraz nakazu przestrzegania reguł przyzwoitej legislacji, w tym przestrzegania zasady dostatecznej określoności przepisów prawa i ustanawiania odpowiedniej vacatio legis. Uzasadnieniem naruszenia zasady ochrony praw nabytych może być bowiem potrzeba zapewnienia realizacji innej wartości istotnej dla systemu prawnego, choćby nie była ona wprost wyrażona w tekście przepisów konstytucyjnych.
Ustawodawca może dokonywać zmiany przepisów zgodnie z oczekiwaniami społecznymi. Ingerując w prawa nabyte powinien jedynie umożliwić zainteresowanym dostosowanie się do nowej sytuacji i dokończenie przedsięwzięć podjętych na podstawie wcześniejszej regulacji. Powinno to znaleźć wyraz w przepisach przejściowych dostosowawczych i końcowych nowego aktu prawnego.
Nowa regulacja prawna nie zaskoczyła więc adresatów prawa. Wprowadziła "płynne" przejście z dotychczasowego stanu prawnego na stan nowy. Ustawa zawiera normy końcowe, dostosowawcze i przejściowe oraz vacatio legis. Ustawa odpowiada ogólnym zasadom techniki tworzenia aktów prawnych. Sąd podkreśla, że prowadzenie działalności w omawianym zakresie także w poprzednim stanie prawnym wymagało uzyskania zezwolenia. Powinno to ograniczyć rozważania na temat ochrony praw nabytych lub zaufania do państwa i prawa do odniesienia się do praw wynikających z ostatecznej decyzji udzielającej skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Ingerencja w prawa nabyte na mocy ostatecznej decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w trybie określonym dla wzruszenia decyzji ostatecznych lub na mocy wyraźnego i niebudzącego wątpliwości przepisu rangi ustawowej. Innymi słowy, z naruszeniem zasady ochrony praw nabytych oraz zasady zaufania do państwa i prawa mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy na posiadacza zezwolenia zostanie nałożony nowy obowiązek lub obowiązek poddania się dodatkowym procedurom weryfikującym kwalifikacje do prowadzenia określonego rodzaju działalności, zwłaszcza gdy nastąpi to z mocą wsteczną. W niniejszej sprawie taka sytuacja natomiast nie zachodzi. Skarżąca wystąpiła dopiero bowiem z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Oznacza to, że nie posiadała wcześniej nabytego uprawnienia, które podlegałoby ochronie prawnej.
Zgodnie z art. 193 Konstytucji RP każdy sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W braku usprawiedliwionych podstaw prawnych oraz niezasadności zgłoszonych zarzutów Sąd nie znalazł także podstaw do zwrócenia się, w trybie art. 193 Konstytucji RP, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z przepisami art. 2 art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 w zw. z art. 123 ust.1 Konstytucji RP.
Z podanych względów, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.