III SA/WR 147/25

III SA/Wr 147/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-07-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Kamila Paszowska-Wojnar
Magdalena Jankowska-Szostak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 113 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Anetta Chołuj, Kamila Paszowska-Wojnar, , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. U. na postanowienie Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2025 r. nr CH.906.3.2024.AL(A) w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji dotyczącego nazwy substancji oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2025 r. K. U. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę na postanowienie Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, DPWIS) z dnia 31 stycznia 2025 r., CH.906.3.2024.AL(A) utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Legnicy (dalej: organ I instancji) z dnia 18 listopada 2024 r. w sprawie sprostowania decyzji administracyjnej z dnia 20 września 2016 r. nr 886/2016.
Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia 20 września 2016 r. nr 886/16 znak: HP-5243-33-2/8237/16 organ I instancji zakazał skarżącemu wprowadzania do obrotu m.in. produktów w postaci proszku koloru białego zawierającego A-PVT i nakazał wycofanie ich z obrotu.
Następnie postanowieniem z dnia 18 listopada 2024 r., nr 167/24 organ I instancji sprostował błąd pisarski w decyzji z dnia 20 września 2016 r. nr 886/2016 dotyczący wadliwego wpisania nazwy jednej z substancji w ten sposób, że zmienił treść zapisu zawartego na stronach 1 i 2 w ten sposób, że w miejsce nazwy produktu "A-PVT" powinno być "alfa-PVT".
Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w trybie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej można dokonać zmiany sentencji decyzji, czy też kwestii dotyczącej istoty sprawy. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu I instancji.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia organ odwoławczy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ ten wskazał, że w prostowanej decyzji w sentencji oraz uzasadnieniu na stronach 1 oraz 2, w nazwie substancji α-pirolidynopentiotiofenon, zidentyfikowanej podczas badań w Centralnym Laboratorium Kryminalistycznym Policji w Warszawie, błędnie podano graficzne przedstawienie pierwszej litery alfabetu greckiego – wskazano, że stwierdzono substancję APVT zamiast α-PVT (lub alfa-PVT). Zatem zamiast wskazać graficznie przedstawienie małej greckie litery alfa (α), tak jak przyjęto w nomenklaturze chemicznej, wskazano graficzne przedstawienie dużej (wielkiej) litery alfa (A).
Organ II instancji wskazał, że błędem pisarskim jest widoczne wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to co do istoty stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a zatem tylko omyłki polegające na tym, ze w decyzji wyrażono coś, co widoczne jest niezgodnie z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ, a zostało wypowiedziane przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słowa. W dalszej części postanowienia organ powołał się na przyjętą w orzecznictwie i piśmiennictwie opinię, zgodnie z którą niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu lub mylne zastosowanie przepisu. DPWIS stwierdził, że zaistniała w sprawie omyłka stanowi omyłkę pisarską i nie spowodowała ona zmiany ustalonego stanu faktycznego. Organ wskazał, że istotne dla sprawy jest to, że kwestionowane produkty stanowią środki zastępcze o nazwie alfa-PVT, co bez wątpienia wynika z opinii nr E-nar-265/16 z dnia 15 lipca 2016 r. oraz opinii nr H-V-C-5480 z dnia 23 grudnia 2015 r. Z tych względów błędne wpisanie wielkiej litery alfa w skróconej wersji zapisu alfa-PVT substancji chemicznej oznaczonej jako α-pirolidynopentiotiofenon nie miała wpływu na merytoryczną ocenę materiału dowodowego i kierunek zapadłego rozstrzygnięcia decyzji. Organ dalej podniósł, że zarzuty strony dotyczące wykonywania badań przez nieuprawnioną placówkę są niezasadne. Organy ścigania zbadały zabezpieczone produkty w Laboratorium Kryminalistycznym we Wrocławiu, natomiast organ I instancji przeprowadził badania zgodnie z przepisami prawa. Organ wyjaśnił ponadto, że zarzut skarżącego dotyczący występowania dwóch różnych substancji: α-PVT i A-PVT jest niezasadny bowiem organowi nie jest znana substancja, która mogłaby być oznaczona skrótem A-PVT, a byłaby różną od nazwy α-pirolidynopentiotiofenon. W treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018 r. w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1139) brak jest substancji A-PVT. Twierdzenia strony są w tym zakresie gołosłowne, gdyż strona skarżąca nie podała żadnej pełnej nazwy chemicznej, która miałby się kryć pod skrótem A-PVT, a byłaby różną od nazwy α-pirolidynopentiotiofenon. Zaistniała omyłka nie miała wobec tego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zaskarżyła postanowienie organu II instancji w całości, zarzucając mu naruszenie:
1) art. 109 § 1 k.p.a. w zw. art. 110 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. w zw. z art. 113 § 1 k.p.a. poprzez prostowanie omyłki w decyzji odrębnym postanowieniem w sytuacji gdy w sprawie zakończonej decyzją o nr 886/2025 nie wszczęto skutecznie postępowania, a decyzja organu I instancji nigdy nie była doręczona stronie;
2) art. 113 § k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że w trybie sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej można dokonać zmiany sentencji decyzji, czy też kwestii dotyczącej istoty sprawy.
W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych.
W rozwinięciu zarzutów strona skarżąca podniosła, że organ nieprawidłowo doręczył skarżącemu korespondencję - na adres byłego lokalu użytkowego rodziców stwierdzając, że decyzja z dnia 20 września 2016 r., o nr 886/16 nie została nigdy doręczona skarżącemu. W ocenie strony skarżącej organ z chwilą powzięcia wiedzy o braku doręczenia decyzji powinien wszcząć postępowanie w formie postanowienia, ponownie wydać decyzję administracyjną oraz wprowadzić decyzję do obrotu. Skarżący odniósł się również do ustaleń organu, dotyczących klasyfikacji środka jako "środek zastępczy" stwierdzając, że ekspertyza laboratorium była niewłaściwa, gdyż laboratorium to nie było wymienione jako podmiot uprawniony do przeprowadzania badań mających na celu ustalenie czy dany produkt jest środkiem zastępczym, zarzut ten został wyjaśniony na postępowaniu odwoławczym. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że istnieją również inne środki pod nazwą "alfa-PVT" oraz A-PVT. Skarżący podniósł naruszenie art. 109 § 1 k.p.a., z uwagi na brak skutecznego wszczęcia postępowania na skutek braku doręczenia stronie decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że zaskarżone postanowienie nie stanowi ingerencji w merytoryczną treść decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczony na podstawie art. 119 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określono przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracyjnej publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającego je postanowienia wydanego przez organ I instancji wykazała, że rozstrzygnięcia te nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
Podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 113 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Postanowienie wydane w tym trybie jest zaskarżalne w drodze zażalenia (art. 113 § 3 k.p.a.). Przepis ten stosuje się odpowiednio do sprostowania postanowień, o czym rozstrzyga treść art. 126 k.p.a.
Błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wyznacznikiem oczywistości omyłki jest możność natychmiastowego i niepozostawiającego wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści rozstrzygnięcia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny (za: wyrok NSA z 19 listopada 2024 r. I OSK 1658/21, CBOSA).
Wskazana w art. 113 § 1 k.p.a., instytucja sprostowania oczywistych omyłek służy przywróceniu rzeczywistej woli organu, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą tego organu a jej wyrażeniem na piśmie. W tym trybie - jak trafnie wskazuje strona - nie można natomiast dokonywać merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia, zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany podstawy prawnej, czy też zastosowania przepisu prawa ( por. wyrok NSA z 2 czerwca 2020 r., sygn. akt II FSK 770/20).
Ponadto nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji w trybie art. 113 § 1 k.p.a., które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego, a przedmiot sprostowania oczywistego błędu ( oczywistej omyłki) nie może odnosić się, ani do elementów stanu faktycznego sprawy, jako pierwotnie błędne (mylnie) wskazanych, ani też do podstawy prawnej decyzji, czy też zastosowanego przepisu prawa, jako pierwotnie błędnie (mylnie) wskazanych.
Istotną cechą błędu stanowiącego normę dopuszczalności sprostowania jest jego oczywistość. Może ona wynikać bądź z natury samego błędu, bądź też z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Oczywistość tego rodzaju błędu można stwierdzić, porównując treść decyzji z zawartymi w aktach sprawy dokumentami (por. wyrok NSA z 20 lipca 2010r., sygn. akt I OSK 323/10) lub porównując treść decyzji z obowiązującymi przepisami prawa.
Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela stanowiska strony skarżącej, zgodnie z którym wydanie postanowienia prostującego było niezasadne ze względu na nie doręczenie decyzji stronie. Skarżący powołując się na treść przepisów art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 61 k.p.a. oraz art. 113 § 1 dokonując wykładni tych przepisów uznał, że stwierdzenie "wydania decyzji" jest tożsame z fizycznym przekazaniem decyzji. W tym zakresie należy wskazać, że organ administracji publicznej jest zobowiązany sprostować decyzję bez względu na to, czy decyzja jest ostateczna, czy nieostateczna. Organ może bowiem prostować błędy pisarskie oraz inne oczywiste omyłki w każdym czasie.
Po drugie jak wynika z akt postanowienie o sprostowaniu omyłki nie stanowi naruszenia art. 113 § 1 k.p.a., gdyż dokonane sprostowanie nie stanowiło zmiany sentencji decyzji, czy też kwestii dotyczącej istoty sprawy. W tym zakresie należy zauważyć, że podstawę wydania decyzji z dnia 20 września 2016 r. nr 886/16 stanowiła ekspertyza laboratoryjna, która w części dotyczącej rozstrzygnięcia oraz swojej istoty, poprzez wprowadzone sprostowanie błędu pisarskiego nie uległa w żadnym stopniu zmianie. Zaskarżone postanowienie w żaden sposób nie zmienia zatem merytorycznego zakresu decyzji z 20 września 2016 r. oraz nie zmienia ustaleń faktycznych tej sprawy. Niezasadna jest zatem argumentacja skarżącego, że wydane sprostowanie zmienia sentencję decyzji, czy też wpływa na zmianę co do istoty sprawy. Bezspornym bowiem jest, że przedmiotem sprostowania nie była zmiana ustaleń faktycznych organu.
Oczywistość przedmiotowej omyłki polega na widocznej w świetle akt sprawy rozbieżności między myślą (zamierzeniem) wyrażoną przez organ administracji publicznej a doborem poszczególnych słów lub cyfr dla określenia niebudzących wątpliwości faktów.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie działanie organu prostującego decyzję nie stanowiło zmiany rozstrzygnięcia co do jego istoty, lecz było konieczne, aby usunąć oczywistą nieprawidłowość i rozbieżność w treści sentencji i uzasadnienia decyzji. Ekonomia procesowa nakazuje usuwanie oczywistych błędów.
Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że prawidłowo ustalone w niniejszej sprawie okoliczności uprawniały organ do sprostowania z urzędu dostrzeżonej oczywistej omyłki. Zaskarżone postanowienie pozostawało zatem w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, a podniesione w skardze zarzuty nie zdołały podważyć jego legalności.
W tych okolicznościach sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania lub w jakichkolwiek inny sposób jest niezgodne z prawem.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.