III SA/WR 142/21

III SA/Wr 142/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj
Kamila Paszowska-Wojnar /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 2281/23 - Wyrok NSA z 2024-06-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1990
art. 139a
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 29 grudnia 2020 r. nr SKO/41/RD-79/2020 w przedmiocie obowiązku zapłaty kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. F. reprezentowanego przez kuratora T. N. (dalej: strona, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO) z dnia 29 grudnia 2020 r. numer SKO/41/RD-79/2020, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Zgorzeleckiego (dalej: organ I instancji) z dnia 12 sierpnia 2020 r. numer KM.7135.89.2017.13 w sprawie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty kwoty w wysokości 6.893,60 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu marki [...], nr rejestracyjny [...], nr VIN [...].
Z akt sprawy wynika, że w dniu 1 lipca 2017 r., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, pojazd marki [...], którego właścicielem był skarżący, został usunięty z drogi i przetransportowany na parking strzeżony w Z. przy ul. [...]. W dniu 8 maja 2018 r. Starosta Zgorzelecki wezwał właściciela, reprezentowanego przez kuratora dla osoby nieobecnej, do odebrania pojazdu i jednocześnie poinformował o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu, w terminie 3 miesięcy od daty usunięcia nieodebranego pojazdu z drogi. W związku z nieodebraniem pojazdu, Starosta Zgorzelecki wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego, w wyniku czego Sąd Rejonowy w Zgorzelcu postanowieniem z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 376/18 orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego, które to postanowienie w dniu 23 sierpnia 2018 r. stało się prawomocne. W dniu 20 września 2019 r. dokonano likwidacji pojazdu, przekazując go do stacji demontażu pojazdów.
Decyzją z dnia 12 sierpnia 2020 r. Starosta Zgorzelecki ustalił koszty w wysokości 6.893,60 zł wynikające z usunięcia, przechowywania i oszacowania przedmiotowego pojazdu i orzekł o nałożeniu na skarżącego obowiązku zapłaty powyższej kwoty w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał treść przepisów art. 130a ust. 1 pkt 1, ust. 5 i ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm., dalej jako" u.p.r.d.) oraz podał, że na powyższe koszty składają się: koszty związane z usunięciem pojazdu w kwocie 476 zł, koszty przechowywania pojazdu za okres od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. i od 1 stycznia 2018 r. do 22 sierpnia 2018 r. (stawka 15 zł za dobę na podstawie dwóch kolejnych uchwał Rady Powiatu Zgorzeleckiego w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela) oraz koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę w kwocie 147,60 zł.
W odwołaniu od tej decyzji Skarżący (działający przez kuratora) zarzucił zaniechanie wyjaśnienia, czy w dniu usunięcia pojazdu, a następnie odstawienia go na parking jego właścicielem był skarżący, zwłaszcza z uwagi na fakt znaczącej odległości ostatniego miejsca zamieszkania skarżącego od miejsca znalezienia pojazdu oraz naliczenie zawyżonych kosztów w sytuacji, gdy w sprawie zachodziła bezczynność bądź opieszałość organu I instancji lub Sądu, albowiem pojazd został usunięty w dniu 1 lipca 2017 r., a wniosek o orzeczenie przepadku został złożony dopiero w dniu 18 czerwca 2018 r., czego nie można uznać za zachowanie rozsądnego terminu.
Po rozpatrzeniu odwołania Strony od powyższej decyzji organu I instancji, organ odwoławczy decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ ten powołał się na treść przepisów art. 130a ust. 5c, ust. 5f, ust. 6, ust. 7, ust. 10, ust. 10c i ust. 10h u.p.r.d. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie zaszły wszystkie przesłanki obciążenia właściciela kosztami usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu. W sprawie doszło do usunięcia pojazdu z drogi publicznej na podstawie dyspozycji wydanej przez Komendę Policji w Zgorzelcu albowiem zagrażał on bezpieczeństwu ruchu drogowego. Właścicielem pojazdu w chwili wydania dyspozycji był skarżący, co wynika z treści dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (w tym umowy sprzedaży z dnia 23 stycznia 2017 r.). Skarżący został poinformowany o wydaniu powyższej dyspozycji i obowiązku odebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy i nie odebrał go w wyznaczonym terminie, w wyniku czego ostatecznie doszło do orzeczenia jego przepadku na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego. Organ przedstawił następnie wyliczenie przedmiotowych kosztów. Odnosząc się do treści odwołania, organ uznał je za bezzasadne, wskazując, że brak jest podstaw do kwestionowania własności pojazdu i wywodzenia obowiązku organu do podejmowania dalszych czynności co do ustalenia tej okoliczności. Za chybiony uznał organ również zarzut dotyczący bezczynności organu I instancji czy też Sądu Rejonowego, podając, że w sprawie kolejno i terminowo podejmowano czynności mające na celu ustanowienie kuratora do reprezentacji interesów skarżącego w poszczególnych postępowaniach.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, tj. ustalenia, czy w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu przedmiotowy pojazd stanowił własność skarżącego, albowiem fakt znaczącej odległości ostatniego miejsca zamieszkania skarżącego od miejsca znalezienia pojazdu nasuwa przypuszczenie, że własność pojazdu mogła zostać przeniesiona na inną osobę albo pojazd mógł zostać skradziony, a nadto obciążenie skarżącego kosztami przechowywania pojazdu na skutek przedłużającego się postępowania i bezczynności Sądu albowiem usunięcie pojazdu nastąpiło w dniu 1 lipca 2017 r., a wniosek o orzeczenie przepadku został złożony przez Starostę dopiero w dniu 18 czerwca 2018 r. i likwidacja nastąpiła w dniu 22 sierpnia 2018 r. Ponadto w ocenie skarżącego wysokość opłaty uchwalona przez Radę Powiatu Zgorzeleckiego nie oddaje rzeczywistych kosztów operacji holowania i przewiezienia pojazdu, co stanowi naruszenie przepisu art. 130a ust. 10h u.p.r.d.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia na Skarżącego obowiązku zapłaty kwoty w wysokości 6.893,60 zł tytułem obciążenia kosztami usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu.
Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Sąd uznał, że w sprawie zasadnie - zgodnie z art. 130a ust. 10h u.p.r.d. - nałożono na Skarżącego obowiązek zapłaty wskazanej kwoty, tytułem obciążenia go kosztami usunięcia, przechowywania na parkingu strzeżonym i oszacowania pojazdu. Stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 130a ust. 10h u.p.r.d. przewiduje, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje Starosta.
W niniejszej sprawie, przyczyną wydania w dniu 1 lipca 2017 r., dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była okoliczność przewidziana w art. 130a ust. 1 pkt 1 u.p.r.d., tj. pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Pismem z dnia 8 maja 2018 r. (po ustanowieniu przez Sąd Rejonowy kuratora dla skarżącego, którego miejsce pobytu nie było znane) Komenda Powiatowa Policji powiadomiła skarżącego (reprezentowanego przez kuratora), że jego pojazd został zabezpieczony na parkingu strzeżonym i pouczyła o skutkach nieodebrania pojazdu w terminie 3 miesięcy: wystąpieniu do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz powiatu, kosztach związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu). Skarżący nie odebrał powyższego powiadomienia. Z pisma Komisariatu Policji z dnia 5 września 2017 r. wynikało, że pod wskazanym adresem w W. nie zastano skarżącego, a w toku czynności w wyniku rozpytania ustalono, że skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania od 2012 r. i nie ustalono aktualnego miejsca przebywania, ponieważ nie utrzymuje żadnych kontaktów rodzinnych. Na skutek tego organ w dniu 6 października 2017 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu z wnioskiem o ustanowienie kuratora dla osoby nieobecnej, a po otrzymaniu w dniu 14 kwietnia 2018 r. prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie, organ ten w dniu 8 maja 2018 r. skierował do ustanowionego kuratora powiadomienie. Pojazd nie został przez skarżącego odebrany z parkingu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi.
Dalej Sąd zauważył, że w myśl art. 130a ust. 10e u.p.r.d., w sprawach o przepadek pojazdu sąd stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru, dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. O tym, czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do odbioru pojazdu dołożono należytej staranności i czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, w rozpoznawanej sprawie orzekał Sąd Rejonowy w Zgorzelcu w postanowieniu z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I Ns 376/18, dotyczącym przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego (postanowienie to uprawomocniło się w dniu 23 sierpnia 2018 r.).
Sąd wziął pod uwagę, że w orzecznictwie istnieją rozbieżności co do związania stanowiskiem sądu powszechnego, wyrażonym na podstawie art. 130a ust. 10e u.p.r.d. Sąd stoi na stanowisku, że prawomocne postanowienie sądu, mocą którego orzeczono o przepadku pojazdu i w sentencji którego wskazano, że ów przepadek obejmuje pojazd stanowiący własność strony postępowania, na którą nałożono obowiązek poniesienia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu), nie przesądza ostatecznie, kto - w dacie wydania dyspozycji usunięcia tego pojazdu z drogi publicznej - był jego właścicielem. Podobne stanowisko zajęły m.in: NSA w wyroku z dnia 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2348/16, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 67/19, WSA w Gliwicach w wyroku z 15 października 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 515/18 (CBOSA). Odmienna teza (tzn., że decyzja, o której mowa w art. 130a ust. 10h u.p.r.d., jest decyzją w pełni związaną) wyrażona została chociażby w wyroku NSA z dnia 25 maja 2017 r., I OSK 2142/15). Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że prawomocność materialna sentencji postanowienia sądu powszechnego (jej przedmiot) dotyczy jedynie ostatecznego rezultatu rozstrzygnięcia a nie przesłanek, które do niego doprowadziły (tak: WSA w Poznaniu w wyroku z 2 czerwca 2016 r., III SA/Po 388/15). Walor prawomocnego rozstrzygnięcia, zawartego w postanowieniu sądu powszechnego, dotyczył przepadku rzeczy (pojazdu). Nie miało ono zatem charakteru ustalającego. Postanowienie o orzeczeniu przepadku dotyczy faktu przejścia własności rzeczy na rzecz powiatu. Celem takiego orzeczenia nie było natomiast wiążące ustalenie pozostałych kwestii właścicielskich - tym bardziej, że - zgodnie z art. 130a ust. 10d u.p.r.d. - możliwe jest orzeczenie przepadku także pojazdu, w stosunku do którego nie ustalono właściciela, ani osoby uprawnionej. Takie rozwiązanie jest możliwe dlatego, że nabycie prawa własności przez powiat, które następuje na podstawie konstytutywnego orzeczenia sądu o przepadku, jest nabyciem pierwotnym a nie pochodnym (tak: wyrok NSA z 20 kwietnia 2016 r., I OSK 544/16). Przepis art. 130a ust. 10e u.p.r.d. określa granice kognicji sądu powszechnego w sprawach o przepadek pojazdu. W tych sprawach sąd powszechny stwierdza, czy zostały spełnione wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia przepadku, w szczególności, czy usunięcie pojazdu było zasadne i czy w poszukiwaniu osoby uprawnionej do jego odbioru dołożono należytej staranności oraz czy orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Inne są więc przesłanki rozstrzygania w sprawie przepadku pojazdu, inne zaś w sprawie ponoszenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania, czy zniszczenia pojazdu.
Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw do poddania w wątpliwość kwestii, że przedmiotowy pojazd przez orzeczeniem jego przepadku stanowił własność Skarżącego, jak to przyjęły w sprawie organy. Postępowanie wyjaśniające zostało w tej mierze przeprowadzone wnikliwie. W szczególności ze znajdującej się w aktach umowy sprzedaży z dnia 25 stycznia 2017 r. oraz potwierdzenia zgłoszenia zbycia pojazdu z dnia 3 lipca 2017 r. i karty informacyjnej pojazdu wynika, że pojazd ten został nabyty przez skarżącego. Okoliczności tych zdaniem Sądu nie zakwestionował skutecznie ustanowiony w sprawie kurator Skarżącego, zaś organ, biorąc pod uwagę treść zgromadzonych dokumentów, prawidłowo uznał, ze nie budzą one wątpliwości a w konsekwencji, że nie ciąży na nim obowiązek podejmowania dalszych czynności w tej kwestii.
Sąd stwierdził również, że w sprawie prawidłowo naliczono koszty przechowywania pojazdu, liczone za okres od daty usunięcia pojazdu (1 lipca 2017 r.) do dnia poprzedzającego dzień uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego orzekającego przepadek pojazdu (tj. do dnia 22 sierpnia 2018 r., postanowienie to uprawomocniło się w dniu 23 sierpnia .2018 r.). Jak zasadnie wskazały organy, na wyliczoną kwotę kosztów (6.893,60 zł) składają się koszty związane z usunięciem pojazdu w kwocie 476 zł, koszty przechowywania pojazdu za okres od 1 lipca 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. i od 1 stycznia 2018 r. do 22 sierpnia 2018 r. (przy czym stawka 15 zł za dobę został ustalona na podstawie dwóch kolejnych uchwał Rady Powiatu Zgorzeleckiego w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela, przewidujących taką jej wysokość) oraz koszt oszacowania pojazdu przez rzeczoznawcę w kwocie 147,60 zł.
Sąd nie podzielił również argumentacji skargi, zgodnie z którą wysokość opłaty nie oddaje rzeczywistych kosztów operacji holowania i przewiezienia pojazdu. Trzeba mieć na względzie, że wysokość stawki za ten dzień i sposób jej obliczenia wynika z treści uchwały Rady Powiatu Zgorzeleckiego z dnia 30 stycznia 2017 r. numer XXX/187/2017 w sprawie ustalenia wysokości kosztów i opłat maksymalnych za usuwanie i parkowanie pojazdów usuniętych z drogi na koszt właściciela (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z dnia 9 lutego 2017 poz. 647). Zgodnie z brzmieniem jej § 2 ust. 2 pkt 3, opłata za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t na parkingu strzeżonym za każdą rozpoczętą dobę wynosi 15 zł. Zatem uchwała ta wprost stanowi, że stawka dzienna opłaty za przechowywanie na parkingu pojazdu usuniętego z drogi liczona jest za rozpoczętą dobę i jest niepodzielna. Sąd zważył, że powyższa uchwała Rady Powiatu, mająca charakter prawa miejscowego, obowiązuje dopóki nie zostanie stwierdzona jej nieważność w trybie art. 91 ust. 1 zd. pierwsze i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2017.1875 t.j. z dnia 2017.10.09 ze zm.). Oznacza to niewątpliwie, że zarówno organy, jak i Sąd mają obowiązek respektowania jej treści.
Nie sposób również zgodzić się z zarzutem, że wysokość kwoty kosztów przechowywania pojazdu miałaby być częściowo zdeterminowana bezczynnością organu I instancji lub Sądu, co dotyczyło zbyt późnego zdaniem strony wystąpienia przez organ do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie przepadku, tj. dopiero w dniu 18 czerwca 2018 r., w sytuacji, gdy dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana w dniu 1 lipca 2017 r. Sąd podziela stanowisko organu, że podejmowane przez organ do tego czasu czynności były niezbędne celem ustanowienia kuratora dla skarżącego jako osoby nieobecnej i wystąpienie do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie przepadku mogło się odbyć dopiero po zakończeniu postępowań, w których kurator ten musiał zostać ustanowiony. W szczególności organ wystąpił z wnioskiem o ustanowienie dla skarżącego kuratora celem doręczenia powiadomienia w związku z usunięciem pojazdu ustanowienie kuratora pismem z dnia 6 października 2017 r., tj. po miesiącu od otrzymania pisma Komisariatu Policji w M. informującego, że Skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania (co miało miejsce w dniu 5 września 2017 r.). Postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 29 marca 2018 r. zostało organowi doręczone w dniu 14 kwietnia 2018 r. i organ w dniu 8 maja 2018 r. wystosował do kuratora powiadomienie w związku z usunięciem pojazdu. Po jego skutecznym doręczeniu (kurator odebrał powiadomienie w dniu 14 maja 2018 r.) i powrocie zwrotnego potwierdzenia odbioru, organ w dniu 18 czerwca 2018 r. wystosował wniosek do Sądu Rejonowego w Zgorzelcu o przepadek pojazdu na rzecz Powiatu Zgorzeleckiego. Powyższe zdaniem Sądu jest działaniem w normalnym toku czynności, biorąc pod uwagę konieczność podjęcia w tej mierze decyzji i przygotowanie wniosku, jak również i to, że organ, jakim jest Starosta, podejmuje szereg czynności w innych sprawach mieszczących się w dość szerokim zakresie jego kompetencji. Z pewnością organ administracji nie może również odpowiadać za - ewentualną - opieszałość sądu powszechnego. Zauważyć też trzeba, że pierwotną przyczyną powstania przedmiotowych kosztów było pozostawienie pojazdu należącego do skarżącego na drodze (tj. w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu) i związana z tym konieczność usunięcia z drogi tego pojazdu, stąd skarżący nie może skutecznie przerzucać odpowiedzialności w tym zakresie na organy administracji.
Z tych względów, nie podzielając zarzutów skargi, Sąd oddalił skargę w całości stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a.