III SA/WR 132/24

III SA/Wr 132/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-09-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankowska-Szostak
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15, 19, 20, 23, 23e
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, , Protokolant Specjalista Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2023 r., nr SKO 4410.5.2023 w przedmiocie ustalenia nienależnie pobranych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środków na opłacenie składek na ubezpieczenie I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy nr 51/CV-19/23 z dnia 4 września 2023r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 12.885 (dwanaście tysięcy osiemset osiemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi N. S. (dalej: strona, skarżąca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, SKO) utrzymująca w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: organ I instancji, DWUP) z dnia 4 września 2023 r. nr 51/CV-19/23 ustalającą, że świadczenia przyznane na podstawie wniosku [...] z dnia 3 listopada 2020 r., na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środki na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, są świadczeniem nienależnie pobranym, a także zobowiązująca do zwrotu środków w wysokości 206.786,67 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.
Z akt sprawy wynika, że strona prowadząca działalność gospodarczą - pod nazwą P. (działalność wykreślona z rejestru przedsiębiorców dnia 5 stycznia 2022 r.), wystąpiła o przyznanie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP dofinasowania w okresie 1 listopada 2020 - 31 stycznia 2021 r. wynagrodzenia [...] pracownikom nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1009, z późn. zm.) na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia wcześniej wskazanych pracowników. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie w dniu 5 listopada 2020 r. - przyznano pomoc w kwocie 231091,32 zł. Kwota została wypłacona w 3 transzach: I dnia 9 listopada 2020 r. w kwocie 77030,44 zł, II dnia 9 grudnia 2020 r. w kwocie 77030,44 zł, III dnia 11 stycznia 2021 r, w kwocie 77030, 44 zł.
Strona -beneficjent pomocy w ramach ww. wniosku winna zgodnie z art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid- 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanymi nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1327; dalej: uCovid, ustawa COVlD-19) - rozliczyć otrzymane świadczenia i środki w terminie do 28 lutego 2021 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie złożyła rozliczenia wniosku i nie zwróciła niewykorzystanych środków.
Pismem z dnia 10 marca 2021 r. (doręczone dnia 15 marca 2021 r. pełnomocnikowi) organ wezwał stronę do złożenia rozliczania pomocy. Strona dokonała dnia 17 czerwca 2021 r. zwrotu środków w kwocie 24 304,65 zł, jednak nie załączyła żądanych dokumentów. Organ pismem z dnia 25 października 2022 r. poinformował Stronę o negatywnej weryfikacji i o skierowaniu sprawy do windykacji. Strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia rozliczenia. Organ odmówił przywrócenia terminu i wydał decyzję z dnia 4 września 2023 r.
W wyniku rozpoznania odwołania SKO utrzymało ww. decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy COVID-19 zobowiązywały podmiot, który otrzymał świadczenie do złożenia w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem, oraz dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymano świadczenie. Dla strony termin ten upłynął dnia 28 lutego 2021 r. Argumentował organ, że przepis art 15gg ust. 23a uCovid jednoznacznie stanowi, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
W sprawie pismem z dnia 10 marca 2021 r. organ wezwał stronę do złożenia rozliczenia pomocy, przedłożenia dokumentów. Strona dokonała dnia 17 czerwca 2021 r. jedynie zwrotu środków w kwocie 24.304,65 zł, ale nie załączyła żądanych dokumentów, dlatego organ pismem z dnia 25 października 2022 r. poinformował stronę o negatywnej weryfikacji i o skierowaniu sprawy do windykacji. Następnie 5 kwietnia 2022 r. organ wystosował do strony nowe wezwanie o zwrot środków zgodnie z art. 15gg ust. 23a uCovid. 16 maja 2023 r. organ wszczął postępowanie. 8 czerwca 2022 r. organ dokonał końcowej weryfikacji i poinformował stronę o zamiarze wydania decyzji. 15 czerwca 2023 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów i dokumenty. Postanowieniem z 11 lipca 2023 r. organ odmówił przywrócenia terminu. 4 września 2023 r. została wydana decyzja.
Zdaniem SKO złożenie dokumentacji po upływie wyznaczonego terminu jest niedopuszczalne, ponieważ przepis wprost przewiduje, że po upływie 30 dni od doręczenia stronie wezwania i braku rozliczenia środków, organ zobligowany jest wydać decyzję. Ponadto według organu w sprawie zasadnym było zastosowanie art. 15gg ust. 23a uCovid, wynika to wprost z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2317).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła strona naruszenie:
I. prawa materialnego:
a) art. 15 gg uCovid poprzez błędną wykładnię uznanie, że organ meriti powinny ograniczyć się jedynie do formalnego stwierdzenia naruszenia terminów rozliczenia dotacji, bez merytorycznej oceny złożonego po terminie rozliczenia, co w istocie mogło negatywnie wpłynąć na kondycję finansową pracodawcy, a w konsekwencji prowadzić do zwolnień pracowników, co dałoby skutek odmienny od celu, jakim miało służyć wsparcie udzielane na podstawie art 15gg ustawy Covid, tj. ochronie miejsc pracy, tym bardziej, że w niniejszej sprawie skarżąca złożyła rozliczenie i zwrócił niewykorzystane środki dofinansowania:
b) art. 15gg ust. 23a uCovid poprzez błędną wykładnię i uznanie, że zwrot w całości środków musi zostać orzeczony przez organ administracyjny w przypadku nie wykonania przez stronę wezwania do wykonania obowiązków wskazanych w ust. 19 lub 20 w dodatkowym 30-dniowym terminie.;
c) art 7 ust 1 ustawy o zmianie uCovid jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w art 15gg ust. 23a uCovid ma rzeczywisty (właściwy] skutek wsteczny do zamkniętych sytuacji prawnych tj. poprzez uznanie, iż może mieć on zastosowanie w sprawie nawet jeżeli wszedł w życie po terminie rozliczenia dotacji, a przed jej udzieleniem strona nie wiedziała o takich skutkach prawnych.
W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że dokonała zwrotu środków 17 czerwca 2021 r. i w toku postepowania złożyła wymagane dokumenty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl § 2 art. 1 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.
Spór w sprawie dotyczy zasadności orzeczenia przez organ o obowiązku zwrotu środków jako nienależnie pobranych w wysokości 206.786,67 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, przyznanych na podstawie wniosku [...] z dnia 3 listopada 2020 r., na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środki na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
W ocenie organu strona niedopełniała w wymaganym terminie obowiązku rozliczenia środków – złożenia dokumentacji. Strona natomiast wskazuje, że przed wydaniem decyzji o zwrocie przedłożyła wymagane dokumenty, jak również rozliczyła niewykorzystane środki.
Zgodnie z art. 15gg uCovid: 1. Podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
2. Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
3. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 uCovid - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Według art. 15gg ust. 23a uCovid Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
Sąd nie kwestionuje stanowiska organów, że strona nie dochowała terminu przewidzianego na dokonanie rozliczenia otrzymanych środków, jednakże w ocenie Sądu w okolicznościach sprawy nie powinno to skutkować wydaniem decyzji o zwrocie.
Z akt sprawy wynika, że strona wystąpiła o przyznanie na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP dofinasowania w okresie od 1 listopada 2020 r. do 31 stycznia 2021 r. wynagrodzenia [...] pracownikom nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy oraz środków na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń wcześniej wskazanych pracowników. Stronie przyznano pomoc w kwocie 231.091,32 zł. Kwota została wypłacona w 3 transzach: 9 listopada 2020 r. w kwocie 77.030,44 zł, 9 grudnia 2020 r. w kwocie 77.030,44 zł, 11 stycznia 2021 r. w kwocie 77.030, 44 zł. Strona zobligowana była rozliczyć się z otrzymanych świadczeń do 28 lutego 2021 r., czego nie uczyniła.
Strona została wezwana do złożenia rozliczenia i dokumentów 10 marca 2021 r. i jedynie 17 czerwca 2021 r. dokonała zwrotu niewykorzystanej kwoty pomocy w wys. 24.304,65 zł, nie złożyła natomiast wymaganych dokumentów. Następnie z uwagi na brak wydania decyzji i wejście w życie art. 15gg ust. 23a uCovid organ ponownie wezwał stronę do zwrotu środków – 5 kwietnia 2022 r. 16 maja 2023 r. organ wszczął postepowanie. 15 czerwca 2023 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu i złożyła dokumenty rozliczeniowe. Decyzją z dnia 9 września 2023 r. organ zobowiązał stronę do zwrotu środków.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy zasadność zastosowania w sprawie przepisu art. 15gg ust. 23a uCovid Przepis ten wprowadzony został ustawą z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2317). I jak stanowi art. 7 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej do podmiotów, którym przyznano świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa wart. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 23a ustawy zmienianej wart. 1.
Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 grudnia 2021 r. (wyjątki przewidziane w art. 12 ww. ustawy nie mają w sprawie zastosowania).
Przed wejściem w życie ww. przepisu podmiot- beneficjent był zobowiązany zgodnie z art. 15gg ust. 19 uCovid, do rozliczenia otrzymanej pomocy w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń, a zgodnie z ust. 20 miał obowiązek przedłożyć do urzędu pracy w szczególności dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i potwierdzających zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie przez okres wskazany we wniosku. W art. 21 uCovid zawarte jest natomiast odesłanie do odpowiedniego stosowania do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń lub środków przepisów art. 15g 17b i 17c. W art. 17b uCovid przewidziane jest dwuetapowe rozliczenie środków obejmujące analizę m.in. dokumentacji potwierdzającej rozliczenie. A zgodnie z art. 15gg ust. 23 uCovid m.in. podmiot, który m.in. nie poddał się kontroli jest obowiązany do zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami. O obowiązku zwrotu świadczenia w przypadkach, o których mowa w ust. 23 dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy orzeka w drodze decyzji.
W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 2 grudnia 2021 r. (Sejm IX kadencji, nr druku 1675) wskazano, że projekt przewiduje dodanie do art. 15gg ust. 23a, który umożliwi dyrektorom wojewódzkich urzędów pracy wezwanie do rozliczenia otrzymanych środków pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 i 20 ustawy COVID, podmiot, który otrzymał wsparcie jest zobowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz do złożenia dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania środków. W tym samym terminie podmiot powinien zwrócić środki niewykorzystane na wynagrodzenia pracowników. W przypadku niedopełnienia tych obowiązków, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy powinien wystąpić do beneficjenta o zwrot całości otrzymanej pomocy. Stąd propozycja przepisu, który pozwoli dyrektorowi wojewódzkiego urzędu pracy wezwać podmiot do wykonania powyższego obowiązku w dodatkowym 30-dniowym terminie. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wyda decyzję administracyjną o zwrocie całego dofinansowania wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków.
Wobec powyższego Sąd jako nieuzasadnione ocenia zarzuty skargi dotyczące zastosowania art. 15gg ust. 23a uCovid. Wbrew stanowisku strony przepis ten wprowadzał rozwiązanie korzystne dla beneficjentów – wezwanie przez organ i dodatkowy termin na rozliczenie.
Nie podziela natomiast Sąd stanowiska organów w zakresie skutków niedochowania przez stronę w sprawie terminu na złożenie dokumentów.
W tej kwestii Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Rz 461/23, w którym Sąd wskazał, że przy rozpoznaniu sprawy przede wszystkim uwzględnić należy cel wprowadzonych uregulowań. Wsparcie określone w art. 15gg ustawy COVID zostało wprowadzone w celu ochrony trwałości stosunku pracy pracownika, ograniczając możliwość wypowiedzenia umowy o prace przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika przez okres, w jakim pracodawca pobiera świadczenie. Skoro świadczenie pomogło utrzymać miejsca pracy, to wskazuje to na realizację celów ustawy. W takiej sytuacji żądanie zwrotu całości otrzymanej pomocy w związku uchybieniem terminu do rozliczenia wniosku, mogłoby negatywnie wpłynąć na kondycję finansową przedsiębiorcy, a w konsekwencji prowadzić do zwolnień pracowników. Powyższy skutek byłby odmienny od celu, jakim miało służyć wsparcie w zakresie ochrony miejsc pracy.
W przedmiotowej sprawie, na co również wskazało SKO w decyzji, strona dokonała zwrotu niewykorzystanych środków i przed wydaniem decyzji przedłożyła dokumenty do rozliczenia zwrotu. W ocenie Sądu w takiej sytuacji organ nie powinien poprzestać na formalnym stwierdzeniu niedochowania terminu, ale powinien dokonać merytorycznej oceny przedłożonych dokumentów – rozliczenia.
Ponownie rozpatrując sprawę, organy uwzględnią stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.