III SA/Wr 122/23

III SA/Wr 122/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Chołuj /przewodniczący/
Dominik Dymitruk /sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6262 Radni
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono wydanie aktu, niebędącego aktem prawa miejscowego z naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 1526
art. 22 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 82 ust. 1
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 147 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Asesor WSA Kamila Paszowska - Wojnar, Dominik Dymitruk (sprawozdawca), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na uchwałę Powiatu Legnickiego z dnia 26 stycznia 2023 r. nr XLVII/295/2023 w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy I. stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa; II. zasądza od Powiatu Legnickiego na rzecz strony skarżącej kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z. w K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. (dalej: pracodawca, skarżąca) jest uchwała nr XLVII/295/2023 Rady Powiatu Legnickiego z dnia 26 stycznia 2023 r. w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Powiatu Legnickiego (dalej także jako: uchwała).
Pracodawca, pismem z dnia 19 grudnia 2022 r., zwrócił się Rady Powiatu Legnickiego (dalej: Rada Powiatu, organ) z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną Rady Powiatu D. G.
W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku, podnosząc, że podstawą planowanego rozwiązania stosunku pracy z radną nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez nią mandatu radnego, skarżąca wskazała, iż radna, jako jedyna spośród pracowników administracyjnych, nie sygnowała umowy o zachowaniu poufności, mając dostęp do danych klientów pracodawcy, w tym danych wrażliwych. Skarżąca uznała tego rodzaju zachowanie radnej za naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Dalej wskazała również, że w niedługim czasie po odmowie podpisania wskazanej umowy, została poinformowana przez jednego z mieszkańców o podjętej przez radną próbie kontaktu z nim, będąc przekonanym, iż radna pozyskała jego numer telefonu z zasobów pracodawcy. Skarżąca argumentowała także, że radna nie stosuje się do zapisów regulaminu organizacyjnego pracodawcy, ignorując regulacje związane z podległością służbową, wskazują na tę okoliczność fakt pominięcia przez radną drogi służbowej wydając polecenie służbowe konserwatorowi sieci wodno-kanalizacyjnej, do czego nie była uprawniona. Powyższe pracodawca zakwalifikował jako naruszenie art. 100 § 2 pkt 2 Kodeksu pracy. W dalszej kolejności skarżąca wskazała, że radna, będąc na zwolnieniu lekarskim, pojawiła się w siedzibie pracodawcy, wchodząc do gabinetu prezesa bez zapowiedzi, po opuszczeniu którego pozostawiła urządzenie do odczytu wodomierzy i wystawiania faktur w sekretariacie. Pracodawca zarzucił, że radna nie zadbała o protokolarne przekazanie urządzenia, a pomimo próśb nie udzieliła ona informacji w przedmiocie wykonanych już odczytów oraz odczytów brakujących. Odmówiła ona także przeprowadzenia instruktarzu w zakresie obsługi urządzenia pracownikowi, który miał ją zastępować. Wskazane zachowania radnej zostały przez pracodawcę zakwalifikowane jako naruszenie art. 100 § 2 pkt 4 Kodeksu pracy. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że zachowanie radnej polegające na wtargnięciu do gabinetu prezesa, zachowując się przy tym w sposób arogancki, nie było jednostkowe. Końcowo pracodawca wskazał, że radna publicznie (na portalu społecznościowym Facebook) oskarża skarżącą o niesatysfakcjonujące warunki pracy, natomiast w miejscu pracy zachowuje się w sposób arogancki w stosunku do innych pracowników administracyjnych.
Powołaną na wstępie uchwałą z dnia 26 stycznia 2023 r., wydaną na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1526, dalej jako: u.s.p.), Rada Powiatu nie wyraziła zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radną.
W uzasadnieniu uchwały, po obszernym przytoczeniu treści wniosku pracodawcy oraz stanowiska wyrażonego przez radną, wskazano, że fakt dbałości radnej o interesy mieszkańców gminy i jej dążenia do wyjaśnienia spraw dla nich istotnych, a w konsekwencji prawidłowa realizacja mandatu radnej, wpływają na decyzję pracodawcy o zamiarze jej zwolnienia. Dalej organ wyjaśnił, że Rada Powiatu nie jest władna ocenić, czy zarzuty pracodawcy względem radnej są zasadne z uwagi na znaczne rozbieżności w stanowiskach stron. Natomiast po przeanalizowaniu całokształtu okoliczności sprawy Rada Powiatu doszła od przekonania, że zamiar rozwiązania stosunku pracy z radną ma związek z wykonywaniem przez nią mandatu.
W skardze na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, pracodawca zarzucił:
1) naruszenie art. 22 ust. 2 u.s.p. przez przyjęcie w uchwale, że rozwiązanie stosunku pracy z radną miałoby związek z wykonywaniem przez nią mandatu radnego, podczas gdy pracodawca we wniosku z dnia 19 grudnia 2022 r. w wyczerpujący sposób wyjaśnił okoliczności powodujące konieczność rozwiązania stosunku pracy z radną, które to okoliczności – wbrew ocenie Rady Powiatu – nie są związane z wykonywaniem przez radną mandatu;
2) art. 21 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.s.p. przez przyjęcie, że w zakresie spraw związanych z wykonywaniem mandatu przez radnego powiatowego mieszczą się sprawy związane z działalnością gminnej spółki komunalnej zajmującej się zbiorowym zaopatrzeniem w wodę i zbiorowym odprowadzeniem ścieków, podczas gdy zakres ten mieści się w przedmiocie zainteresowania osób sprawujących mandat w radzie gminy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca w szczególności podkreśliła, że kwestie związane z jej działalnością jako gminnej spółki komunalnej nie mają żadnego związku z zadaniami własnymi samorządu powiatowego wskazanymi w art. 4 u.s.p. Tym samym – jej zdaniem – nie sposób uznać, że sprawy dotyczącej działalnością skarżącej mają jakikolwiek związek z wykonywaniem mandatu przez radnego powiatowego. Sytuacja mogłaby przy tym przedstawiać się inaczej, gdyby to radna pełniła mandat radnej Rady Gminy K. Skarżącą zakwestionowała także stanowisko, w myśl którego postulaty mieszkańców Gminy K. dotyczące działalnością skarżącej spółki radna miałaby przedstawiać organom Powiatu Legnickiego, skoro żaden z nich nie jest rzeczowo właściwy do zajmowania się sprawami związanymi z zaopatrzeniem w wodę i odprowadzaniem ścieków.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej uchwale.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cytowanej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Kontrolą tą, z mocy art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) objęte są m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W razie natomiast nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Należy także wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stąd badając legalność zaskarżonego aktu ocenił niezależnie od zarzutów podniesionych w samej skardze prawidłowość postępowania organu stanowiącego samorządu terytorialnego.
Zgodnie z art. 79 ust. 1 u.s.p. uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju jego naruszenia. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii ciężkich, rażących naruszeń. Są to więc naruszenia tego rodzaju jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy; braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści; niewłaściwe zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały; naruszenie procedury podejmowania uchwał. Przesłanką uprawniającą do stwierdzenia nieważności uchwały jest więc także naruszenie przepisów prawa materialnego, a więc wskazanych w tych przepisach przesłanek podjęcia stosownej uchwały.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej uchwały, Sąd uznał, że skarga jest zasadna, ponieważ Rada Powiatu przy wydaniu zaskarżonej uchwały dopuściła się istotnego naruszenia art. 22 ust. 2 u.s.p., będącego materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu.
Powołany art. 22 ust. 2 u.s.p. stanowi, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Wskazany przepis – jak wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych – powinien być wykładany w ten sposób, że rada powiatu nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W tym zakresie wskazać należy przykładowo na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1714/18 oraz z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2532/17 (te i inne przywoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/), które Sąd w niniejszym składzie orzekającym w pełni podziela.
Biorąc pod uwagę ewolucję poglądów dotyczących wykładni przepisów regulujących wyrażanie zgody na rozwiązywanie z radnym stosunku pracy, podkreślenia wymaga, że obecnie zdecydowanie dominuje pogląd, zgodnie z którym jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego (rada gminy, rada powiatu, sejmik województwa) ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 3015/17; z dnia 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4632/21; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 1168/17; z dnia 26 września 2018 r. sygn. akt II OSK 2196/17; czy z dnia 27 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1454/17).
Nie zasługują zatem na aprobatę te z dotychczas prezentowanych poglądów judykatury, które wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub jej odmowę pozostawiają uznaniu rady powiatu z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada powiatu mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy nawet wówczas, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 22 ust. 2 u.s.p. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 201/23).
Zważywszy, że Rada Powiatu w zaskarżonej uchwale nie przedstawiła własnego stanowiska co do sposobu rozumienia art. 22 ust. 2 u.s.p., lecz w zakresie tym posiłkowała się poglądem zaczerpniętym z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1884/11, Sąd uznał, iż w tej sytuacji stanowił on więc element własnej wykładni odnośnych przepisów dokonanej przez Radę Powiatu.
Pogląd ten jednakże nie jest aktualnie aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1714/18, odnosząc się wprost do poglądu zaczerpniętego z powyższego orzeczenia. Także tutejszy Sąd uznaje, że wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy lub jej odmowę nie są pozostawione uznaniu organu stanowiącego powiatu.
Sąd nie podziela zatem zapatrywania organu co do tego, że w sytuacji gdyby wypowiedzenie pracy radnemu nie miało związku z wykonywaniem przez niego mandatu, do wyłącznej swobodnej oceny organu należy, czy wyrazić zgodę na rozwiązanie z nim stosunku pracy. W tym zakresie więc Rada Powiatu dokonała oczywiście wadliwej wykładni art. 22 ust. 2 u.s.p., prowadząc w konsekwencji do wadliwości zaskarżonej uchwały.
Dostrzec także należy, że ocena legalności uchwały w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga sporządzenia prawidłowego uzasadnienia, ponieważ tylko na podstawie tego uzasadnienia można byłoby ustalić, czy odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem będącym radnym jest zgodna z powołanym art. 22 ust. 2 u.s.p. Takie też stanowisko zdecydowanie dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych, stosownie do którego uchwała rady powiatu podjęta w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym dotyczy indywidualnych praw zarówno radnego, jak i jego pracodawcy, to w związku z tym powinna być przekonująco uzasadniona (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 31 maja 2022 r., sygn. akt III OSK 3615/21; z dnia 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 2532/17; z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1208/16; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt II OSK 2807/14; z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 870/12).
W judykaturze wskazuje się także na utrwalony pogląd, że uzasadnienie uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym powinno obejmować elementy prawa, faktu i wnioskowanie. Najważniejszą częścią uzasadnienia jest jego część faktyczna, w której rada wskazuje okoliczności przekonujące o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub o braku tejże zgody (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 510/07; także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 336/12). Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z radnym wymaga więc przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu.
Powyższe prowadzi do konkluzji, że obowiązkiem organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego było wykazanie w uzasadnieniu podjętej uchwały przyczyn usprawiedliwiających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązania stosunku pracy przez odniesienie się zarówno do argumentacji przedstawionej przez pracodawcę, jak i stanowiska zaprezentowanego przez radną. Powołanie się więc na argumentację obu stron, wiernie odtworzoną w uzasadnieniu uchwały, bez jednoczesnego odwołania się do konkretnych jej elementów w kontekście wyrażonego końcowo stanowiska organu, nie sposób było uznać za prawidłowe.
W konsekwencji należy przyjąć, że Rada Powiatu, odmawiając wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinna wykazać dostatecznie istnienie związku pomiędzy rozwiązaniem z radnym stosunku pracy a okolicznościami związanymi z wykonywaniem przez niego mandatu oraz swoje stanowisko należycie uzasadnić, w szczególności z odniesieniem się do okoliczności wskazywanych przez obie strony oraz do ustaleń faktycznych, w oparciu o logiczne argumenty oraz weryfikowalny materiał dowodowy, czego jednak nie uczyniła.
W kontekście stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, Sąd stwierdza, że kategoryczne stwierdzenie, iż "fakt dbałości radnej o interesy mieszkańców gminy i jej dążenie do wyjaśnienia spraw dla nich istotnych, a w konsekwencji prawidłowa realizacji mandatu radnej wpływają na decyzję pracodawcy" pozbawione jest jakiegokolwiek uzasadnienia, a ponadto oparte jest wyłącznie na przedstawionej przez radną ocenie podstaw sformułowanego przez pracodawcę wniosku. Nie odnosi się więc ani do okoliczności faktycznych powołanych przez pracodawcę, które nie mają związku z wykonywaniem przez radną jej mandatu, ani też nie dokonuje choćby próby ustalenia rzeczywistych przyczyn rozwiązania stosunku pracy, przyjmując zresztą wprost, że "nie jest ona władna ocenić, czy zarzuty pracodawcy względem radnej są zasadne z uwagi na znaczne rozbieżności w stanowiskach stron".
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że bardzo lakoniczne (m.in. pomijające całkowicie ocenę radnej, jako pracownika, w kontekście argumentacji pracodawcy) uzasadnienie uchwały powoduje, że zaskarżona uchwała nie poddaje się kontroli Sądu. W istocie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie wskazano na żadną przesłankę, która miałaby związek z wykonywaniem przez radną mandatu, a tym samym nie wskazano na jakiekolwiek powody, które mogłyby uzasadniać odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Samo przytoczenie argumentacji radnej nie jest w tym przypadku wystarczające wobec braku własnej oceny organu.
Skład orzekający w pełni akceptuje także stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny, że niezbędne jest rozgraniczenie sfery interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego-pracownika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16). W tym zakresie słusznie argumentowała skarżąca konieczność rozdzielenia zadań realizowanych przez radną w związku z wykonywaniem swojego mandatu, a podejmowaniem przez nią inicjatyw dotyczących funkcjonowania skarżącej jako podmiotu realizującego zadania własne gminy. Podkreślenia wymaga, że powiat realizuje wynikające z art. 4 ust. 1 u.s.p. zadania o charakterze ponadgminnym, natomiast radny – jak stanowi art. 21 ust. 1 u.s.p. – przyjmuje zgłaszane przez mieszkańców powiatu postulaty i przedstawia je organom powiatu do rozpatrzenia. Okoliczność ta winna zostać uwzględniona przy ocenie podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy, czego organ jednak zaniechał.
W konkluzji Sąd wskazuje, że Rada powiatu, podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie radnego, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem tam, gdzie ma ono swe uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Rada, co wymaga podkreślenia, nie posiada uprawnień do tego, aby działając w trybie przydanych jej mocą art. 22 ust. 2 u.s.p. kompetencji, oceniać konieczność czy zasadność ruchów personalnych podejmowanych przez pracodawcę. Rada winna się jedynie skupić na zbadaniu istnienia związku pomiędzy planowanym zwolnieniem, a wykonywaniem mandatu przez radnego, czego w niniejszym postępowaniu nie zrealizowała.
Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania, w ocenie Sądu, w sprzeczności z przepisem art. 22 ust. 2 u.s.p. pozostaje taka uchwała, która odmawia wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę, bez ustosunkowania się merytorycznie do przedstawionych przez pracodawcę przyczyn wnioskowanej zmiany, które nie dotyczą sfery wykonywania mandatu radnego powiatu. Powyższe, zdaniem Sądu, stanowi naruszenie art. 22 ust. 2 u.s.p., a w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia nieważność zaskarżonej uchwały w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a.
Stosownie do art. 79 ust. 1 u.s.p., uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Uwzględnienie skargi nie mogło jednak polegać na stwierdzeniu nieważności powyższej uchwały. Przepis art. 82 ust. 2 u.s.p. wyłącza stwierdzenie nieważności uchwały organu powiatu po upływie 1 roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie, o którym mowa w art. 78 ust. 1, albo jeżeli uchwała jest aktem prawa miejscowego. Ponieważ zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, jak również nie podlegała przedłożeniu organowi nadzoru, dlatego wobec upływu w dniu wydania niniejszego wyroku okresu ponad jednego roku od dnia podjęcia przedmiotowej uchwały, obowiązkiem sądu było zastosowanie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 79 ust. 1 i art. 82 ust. 2 u.s.p., co skutkowało stwierdzeniem, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa (pkt I sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Na koszty postępowania złożyła się kwota 300 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, kwota 480 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.