III SA/Wr 119/23

III SA/Wr 119/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anna Kuczyńska-Szczytkowska
Barbara Ciołek /przewodniczący sprawozdawca/
Kamila Paszowska-Wojnar
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 846/24 - Wyrok NSA z 2025-08-19
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 931
art. 34 ust. 4
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r o podatku od towarów i usług (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2073
art. 73 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Asesor WSA Anna Kuczyńska-Szczytkowska, Protokolant: Referent Aleksandra Bartczak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 lutego 2024 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. we Wrocławiu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 7 lutego 2023 r. nr 0201-IGC.4310.13.2022 w przedmiocie zaksięgowania kwoty należności celnych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi C. Sp. z o.o. z/s we W. (dalej: strona, skarżąca, spółka) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia 7 lutego 2023 r. nr 0201-IGC.4310..13.2022 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Celno-Skarbowego we Wrocławiu (dalej: NDUCS, Naczelnik DUCS, organ I instancji) z dnia 9 listopada 2022 r., nr 458000-COC-11.4310.444.2022 orzekającą o: 1) zaksięgowaniu kwoty należności celnych w wysokości 81,00 zł; 2) wzywającą stronę do jej uiszczenia w terminie 10 dni licząc od dnia otrzymania decyzji wraz z odsetkami liczonymi od dnia powstania długu celnego, tj. od 26 października 2020 roku do dnia powiadomienia o tej kwocie, 3) określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku od towarów i usług już wykazaną z tytułu importu towaru w zgłoszeniu celnym [...], na kwotę 224,00 zł; 4) informującą, że kwotę 224,00 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia następującego po dniu powstania obowiązku podatkowego, tj. 27 października 2020 r. do dnia powiadomienia należy w terminie 10 dni od dnia otrzymania decyzji; 5) dokonującą sprostowania zgłoszenia celnego.
Z akt sprawy wynika, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji stwierdzono, że w zgłoszeniu celnym nr [...] z 26 października 2020 r. strona w wartości celnej objętych nim towarów nie ujęła kwoty 893,50 zł, stanowiącej prowizję banku z tytułu inkasa dokumentowego gotówkowego.
Powyższe ustalono m.in. na podstawie wyciągów bankowych oraz kartoteki "usługi obce prowizje bankowe". Jak ustalił NDUCS spółka dokonywała rozliczeń z kontrahentami za pośrednictwem banku, nie miała zawartych umów pisemnych, nie było również pisemnych odrębnych umów na inkaso dokumentowe, stawka opłaty bankowej za ww. inkaso była indywidualnie uzgodniona z bankiem. Według informacji strony schemat rozliczenia z kontrahentem zagranicznym w formie inkasa dokumentowego był standardowy, tj. eksporter (sprzedający) składał instrukcję inkasową oraz dokumenty w swoim banku; bank eksportera przekazywał tę instrukcję i dokumenty bankowi importera; importer dokonywał swojemu bankowi zapłaty za towar (wykupywał dokumenty), po czym otrzymywał od tego banku dokumenty; bank, z którym współpracował importer przekazywał zapłatę bankowi eksportera; eksporter otrzymywał od swojego banku zapłatę. Spółka ponosiła koszty w postaci prowizji z tytułu operacji dokumentowych inkaso i akredytywy (ten rodzaj rozliczenia również był stosowany przez stronę). Powyższe wynika z wyciągów bankowych oraz konta "usługi obce prowizje bankowe". Wartość prowizji nie była zadeklarowana w poszczególnych zgłoszeniach celnych.
Pismem z 30 maja 2022 r. organ I instancji powiadomił stronę o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej, korygującej stwierdzoną nieprawidłowość i wyznaczył stronie - importerowi 30-dniowy termin na przedstawienie stanowiska w sprawie.
Spółka poinformowała, że nie zgadza się ze stanowiskiem NDUCS, ponieważ sporna prowizja nie stanowi elementu ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i nie powinna zostać doliczona do wartości celnej towaru. Zdaniem strony prowizja nie mieści się w zakresie definicji zawartej w art. 129 ust. 1 lit. d rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 343 z 29 grudnia 2015 r., dalej rozporządzenie 2015/2447, ponieważ przez dokonaną płatność kupujący nie regulował jakichkolwiek zobowiązań sprzedającego. Prowizja została pobrana przez bank wyłącznie za wydanie dokumentów w zamian za zapłatę w ramach inkasa i powinna być traktowana jak opłata za przelew bankowy. Wskazała strona, że zapłata za towar z wykorzystaniem instytucji inkasa dokumentowego nie była warunkiem koniecznym do dokonania importu oraz że dostawca nie osiągnął z tytułu prowizji dodatkowych korzyści. Ponadto inkaso dokumentowe zostało ustalone na jej żądanie i na jej korzyść, co jednak nie pozbawiało jej możliwości zapłaty przelewem.
W decyzji z dnia 9 listopada 2022 r. NDUCS powołał art. art 29, art. 48, art. 70 ust. 1 i ust. 2, art. 11, art. 85 ust. 1, art. 102 ust. 3, art. 104, art. 114 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269 z dnia 10 października 2013 r., dalej: UKC, art. 129 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2015/2447, art. 73d ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz.U. z 2022 r. poz. 2073 ze zm., dalej: prc) art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17ust. 1 pkt 1, art. 19a ust. 9, art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2a i ust. 4, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm., dalej: u.p.t.u.). Stwierdził organ I instancji, że rozliczenie w formie inkasa dokumentowego było warunkiem koniecznym sprzedaży importowanych towarów – strony ustaliły taką formę rozliczenia i bez spełnienia warunków inkasa zakup nie byłby możliwy, dlatego koszty z tym związane (prowizja) należy uwzględnić w wartości celnej towaru. Tym samym płatności ponoszone przez stronę -importera z tytułu kosztów prowizji wpisują się w definicję z art. 129 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2015/2447, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna objęła wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (warunki płatności określone w fakturach) przez kupującego (importera) na rzecz osoby trzeciej (banku), gdy płatność na rzecz tej osoby (za prowizję) jest dokonywana w celu spełnienia zobowiązania sprzedającego (wynikającego z faktury).
W wyniku rozpoznania odwołania strony, zaskarżoną decyzją DIAS utrzymał w mocy decyzję NDUCS. W uzasadnieniu decyzji DIAS stwierdził, że skoro strony zawarły umowę, nawet ustną, o dokonaniu rozliczenia z wykorzystaniem płatności w formie bankowego inkasa dokumentowego i wykonano wszystkie czynności charakterystyczne dla instytucji inkasa, to należy przyjąć, że zapłata za towar przy pomocy tego instrumentu bankowego była warunkiem koniecznym do dokonania importu. Według DIAS gdyby kosztów związanych z inkasem nie poniesiono, do transakcji by nie doszło, a zatem był warunek ustalony nie tylko w interesie strony, ale również na korzyść sprzedającego, który uzyskiwał możliwość sprzedaży towaru. Ponieważ koszty prowizji zostały poniesione przez stronę i przez nią zaksięgowane, wyczerpały one definicję ceny faktycznie zapłaconej lub należnej stosownie do treści art. 70 ust. 2 UKC i art. 129 rozporządzenia 2015/2447.
Dalej DIAS wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom strony organy nie przekroczyły zakresu upoważnienia i zasadnie podjęły również rozstrzygnięcie w zakresie podatku od towarów i usług. Wskazała DIAS, że upoważnienie do kontroli dotyczyło kontroli obrotu towarowego między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w zakresie przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych związanych z przywozem i wywozem towarów, a podatek od towarów i usług w imporcie pozostaje w bezpośrednim związku z przepisami celnymi. Każda zmiana w wysokości, czy to wartości celnej czy też należności celnych przekłada się na zmianę podstawy opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość VAT. Ponadto w myśl art. 73d prc organ celno-skarbowy prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i emisyjnej.
Następnie wskazał DIAS, że metodologia przyporządkowania kwot prowizji inkasa była stronie znana i została opisana w protokole kontroli powołanym w decyzji.
W skardze do Sądu strona wniosła: - o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz umorzenie postępowania; - zasądzenie kosztów postępowania.
Zarzuciła strona:
I) naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:
1) art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, dalej: O.p. w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 3 u.p.t.u. i art. 73 ust. 1 pkt 1 prc poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego, przejawiające się w braku uwzględniania przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, okoliczności wynikających z dowodu z protokołu kontroli celno-skarbowej nr [...] z dnia 12.01.2022 r. oraz z przesłuchania świadka A. W., zgodnie z którymi skarżąca zawierając umowy sprzedaży towarów, których dotyczy zaskarżona decyzja, ustaliła z dostawcami, że rozliczenia i płatności będą dokonywane za pośrednictwem banku, oraz ustalenia z dostawcami, że w przypadku określenia na fakturze inkasa dokumentowego jako formy płatności, skarżąca miała możliwość dokonania płatności przelewem, co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że rozliczenie w formie inkaso dokumentowego było warunkiem koniecznym sprzedaży importowanych towarów a koszt wydania dokumentów w zamian za zapłatę w ramach inkasa dokumentowego był kosztem bez którego poniesienia zakup towaru w stanie faktycznym sprawy nie byłby możliwy;
2) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. art. 283 § 5 O.p. w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2022 r. poz. 813, dalej: uKAS) w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 3 u.p.t.u. - poprzez oparcie ustaleń faktycznych sprawy, w zakresie ustalenia wysokości kwoty należnego do zapłaty podatku VAT, na dokonanych w sposób sprzeczny z prawem ustaleniach kontroli zakończonej protokołem kontroli celno-skarbowej z dnia 12.01.2022 r. z uwagi na fakt, że ustalenia te wykraczają poza zakres kontroli celno-skarbowej wskazany w upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli celno- skarbowej, który nie obejmował kontroli w zakresie podatku VAT;
3) art. 210 § 1 pkt 6 O.p.w zw. z art. 34 ust. 4 pkt 3 u.p.t.u. i art. 73 ust. 1 pkt 2 prc - poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 rozporządzenia 2015/2447;
4) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. zw. z art. 34 ust. 4 pkt 3 u.p.t.u. i art. 73 ust. 1 pkt 2 prc oraz art. 22 ust. 7 UKC poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji podstaw prawnych przyjętego przez organy, które wydały zaskarżoną decyzję, sposobu wyliczenia kwoty o jaką powiększono wartość celną;
II) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia:
1) art. 70 ust. 2 i art. 71 ust. 3 UKC, art. 129 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2015/2447 oraz załącznika I (uwaga do art. 1 pkt 2) do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (Dz. Urz. UE.L Nr 336, str. 119 - dalej "Porozumienia") - przez błędną wykładnię pojęcia "cena faktycznie zapłacona lub należna" przejawiającą się w doliczeniu do tej ceny kwoty prowizji bankowej za wydanie dokumentów w zamian za zapłatę w ramach inkaso dokumentowego;
2) art. 71 ust. 1 lit. a (i) UKC - przez błędną wykładnię pojęcia "prowizje i koszty pośrednictwa" przejawiającą się w zaliczeniu do tych kosztów kwoty prowizji bankowej za wydanie dokumentów w zamian za zapłatę w ramach inkaso dokumentowego;
3) art. 131 ust. 1 rozporządzenia 2015/2447 poprzez jego niezastosowanie i doliczenie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej części prowizji za inkaso dokumentowe nieproporcjonalnie wysokiej w stosunku do udziału towaru, którego dotyczy zaskarżona decyzja, w całości towaru, objętego fakturami, od zapłaty których były naliczone prowizje za inkaso dokumentowe.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź braku stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani procesowego skutkującego koniecznością jej uchylenia.
Spór w sprawie dotyczy zasadności wliczenia do wartości celnej importowanego towaru prowizji zapłaconej przez stronę (importera/kupującego) bankowi z tytułu inkasa dokumentowego.
Zdaniem organów w sprawie dokonane rozliczenie w formie bankowego inkasa dokumentowego było warunkiem koniecznym sprzedaży importowanych towarów i koszty z nim związane należy uwzględnić w wartości celnej tych towarów, ponieważ spełnione zostały warunki z art. 129 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2015/2447.
Według strony miała ona możliwość zapłaty bez inkasa, a wybrana forma płatności miała na celu zabezpieczenie jej przed niesolidnością kontrahenta i umożliwienie szybszym dysponowaniem towarem.
Sąd jako uzasadnione ocenił stanowisko organów celno-skarbowych.
Przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) prawo Unii z zakresu obliczania wartości celnej ma na celu ustanowienie sprawiedliwego, jednolitego i bezstronnego systemu, wykluczającego stosowanie arbitralnych lub fikcyjnych wartości celnych. Wartość celna powinna zatem, kiedy tylko jest to możliwe, odzwierciedlać faktyczną wartość ekonomiczną przywożonych towarów i uwzględniać wszystkie elementy tych towarów, które przedstawiają wartość ekonomiczną. (wyrok z dnia 20 czerwca 2019 r., Oribalt Rīga, C-1/18, EU:C:2019:519, pkt 22 i przytoczone tam orzecznictwo). (por. wyrok TSUE z dnia 9 lipca 2020 r., Direktor na Teritorialna direktsiya Yugozapadna Agentsiya "Mitnitsi", dawniej Nachalnik na Mitnitsa Aerogara Sofia przeciwko "Curtis Balkan" EOOD, C-76/19 pkt 34, ECLI:EU:C:2020:543, pkt 34).
Zgodnie z art. 70 ust. 1 i 2 UKC, zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów.
Według art. 71 ust. 1 lit. a (i), przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się następujące koszty w wysokości, w jakiej są ponoszone przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary: prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu.
A z art. 129 ust. 1 rozporządzenia 2015/2447 wynika, że cena faktycznie zapłacona lub należna w rozumieniu art. 70 ust. 1 i 2 UKC obejmuje wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego na rzecz którejkolwiek z następujących osób:
a) sprzedającego;
b) osoby trzeciej na korzyść sprzedającego;
c) osoby trzeciej powiązanej ze sprzedającym;
d) osoby trzeciej, gdy płatność na rzecz tej osoby jest dokonywana w celu spełnienia zobowiązania sprzedającego.
Płatności można dokonywać w formie akredytyw lub zbywalnych instrumentów płatniczych, bezpośrednio lub pośrednio.
Akredytywa i inkaso stanowią tzw. uwarunkowane formy płatności, w ramach których pieniądze są przekazywane za dokumenty, płatność zostaje dokonana w zamian za wydanie określonego kompletu dokumentów. Jak zasadnie wskazał DIAS procedura inkasa dokumentowego rozpoczyna się w chwili, gdy sprzedający wysyła kupującemu towar i składa w swoim banku dokumenty, które wysyłkę tę potwierdzają oraz upoważniają kupującego do jej odbioru. Bank sprzedającego przekazuje te dokumenty do banku kupującego (banku inkasującego), który wzywa nabywcę do spłacenia zobowiązania, co będzie podstawą do odbioru dokumentów. Ich weryfikacji przed dokonaniem zapłaty dokonuje kupujący, który płaci także bankowi prowizję za wykonane pośrednictwo. Kupujący weryfikuje dokumenty w celu sprawdzenia, czy sprzedający wykonał spoczywające na nim obowiązki oraz czy towar jest zgodny z kontraktem - dopiero po dokonaniu oceny dokumentów, kupujący decyduje o zapłacie. Jednocześnie jednak bank udostępniający dokumenty importerowi (w celu ich oceny/weryfikacji) nie wydaje tych dokumentów dopóki kupujący ich nie wykupi, co stanowi ochronę eksportera.
W sprawie nie jest sporne, że strony transakcji skorzystały z rozliczenia w formie bankowego inkasa dokumentowego i strona uiściła prowizję bankową.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, skoro strona zdecydowała się na formę rozliczenia transakcji w postaci bankowego inkasa dokumentowego, to wyłącznie spełnienie wymogów/warunków inkasa mogło doprowadzić do sprzedaży/importu. Z chwilą wyboru tej formy rozliczenia stała się ona warunkiem sprzedaży. Warunki inkasa stały się warunkiem sprzedaży.
Uzasadnione jest stanowisko organów, że cel dla jakiego taki sposób rozliczenia został wybrany przez stronę nie ma znaczenia. Skoro strona dokonała wyboru takiej formy rozliczenia, to zaistniał dodatkowy warunek sprzedaży w postaci konieczności zrealizowania warunków inkasa. Strona miała zapewnioną możliwość weryfikacji dokumentów przed płatnością, ale bez ich wykupienia nie doszłoby do sprzedaży.
Koszty inkasa poniosła strona, a zatem mieszczą się one w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej stosownie do treści art. 70 ust. 2 UKC i art. 129 ust. 1 lit. d rozporządzenia 2015/2447. Cena faktycznie zapłacona lub należna obejmuje wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów przez kupującego/importera na rzecz osoby trzeciej- banku, gdy płatność - prowizja na rzecz banku jest dokonywana w celu spełnienia zobowiązania sprzedającego.
Tym samym jako nieuzasadnione ocenia Sąd zarzuty skargi dotyczące prawidłowości wliczenia do wartości celnej importowanego towaru prowizji zapłaconej bankowi z tytułu inkasa dokumentowego.
Sąd podziela również stanowisko DIAS w zakresie braku przekroczenia przez organ uprawnień odnośnie określenia kwoty podatku od towarów i usług w imporcie. Słusznie wskazał DIAS, że przeprowadzona kontrola obejmowała obrót towarowy między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w zakresie przestrzegania przepisów prawa celnego oraz innych związanych z przywozem i wywozem towarów. A podatek od towarów i usług w imporcie pozostaje w bezpośrednim związku z przepisami celnymi. Każda zmiana w wysokości wartości celnej czy należności celnych przekłada się na zmianę podstawy opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość VAT. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło (art. 30b ust.1 u.p.t.u.). A zgodnie z art. 73d upc organ celno-skarbowy prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i emisyjnej.
Jako nieuzasadnione ocenia także Sąd zarzuty skargi dotyczące braku wyjaśnienia sposobu doliczenia kwoty inkasa do wartości celnej. Jak wyjaśnił DIAS, co Sąd akceptuje, strona w toku postępowania posiadała wiedzę o sposobie przyporządkowania kwot prowizji inkasa, ponieważ zostało to opisane w protokole kontroli znanym stronie, do którego odwoływał się NDUCS w decyzji i pismach kierowanych do strony. Ponadto DIAS w decyzji jeszcze raz wyjaśnił, że w protokole kontroli zawarte jest zestawienie Tabela "A", w którym do zgłoszeń celnych (kolumna 3) przyporządkowano odpowiednio - w zależności od liczby zgłoszeń, do których odnosiła się poszczególna operacja dokumentowa (kolumna 5) - kwoty prowizji wynikające z inkasa (kolumna 6). W odniesieniu do "kwestionowanej" pozycji nr 4 JDASAD, DIAS wyjaśnił że kwoty prowizji wskazane w transakcjach nr [...],[...],[...] (dot. faktur o nr. [...],[...],[...]) dotyczyły tylko przedmiotowego zgłoszenia i zostały doliczone w całości do wartości celnej towarów. Natomiast operacje dokumentowe o nr. [...],[...],[...] odnoszą się każdorazowo do trzech zgłoszeń celnych objętych kontrolą (kolumna nr 8 - uwagi) i dlatego kwoty w nich wskazane zostały podzielone na trzy równe części i uwzględnione w wartości celnej zadeklarowanej w tych zgłoszeniach celnych.
Z tych względów Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.