III SA/Wa 999/20

III SA/Wa 999/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Kaute /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Dębkowski
Waldemar Śledzik
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Sygn. powiązane
III FSK 4868/21 - Wyrok NSA z 2023-10-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, asesor WSA Piotr Dębkowski, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] ustalającą wysokość łącznego zobowiązania podatkowego za rok 2018 w kwocie 42.860,00 zł.
Jak wynika z akt sprawy Burmistrz K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. wszczął z urzędu wobec Pana J. M. (zwany dalej również Podatnikiem, Skarżącym) - właściciela działki nr ewid. [...] i [...], położonych w miejscowości O. , postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2018r.
Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego, postanowił ustalić wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 rok w kwocie 41 664,00 zł oraz określić kwoty i terminy płatności podatku.
W podatku od nieruchomości za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię gruntów pod działalnością gospodarczą 69 362 nr, które opodatkowano według stawki 0,59 zł/ m2. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku postępowania podatkowego wezwano podatnika do złożenia wyjaśnień co do posiadanych na terenie gminy K. nieruchomości podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym. Podatnik nie złożył wyjaśnień. W toku postępowania dokonano oględzin działki w dniu 26 marca 2018 r. i ustalono, że działka jest częściowo zajęta na działalność gospodarczą. W wyrobisku, które zostało obmierzone przez geodetę w czasie kontroli podatkowej w dniu 23 sierpnia 2017 r. nie prowadzono prac związanych z eksploatacją. Na placu usytuowanym po zachodniej części działki znajdowała się niepracująca maszyna do sortowania kruszywa. Według oświadczenia Podatnika na terenie działki nr [...] w miejscowości O. zaprzestano prowadzenia działalności polegającej na wydobyciu kruszywa, jak również prac związanych z rekultywacją gruntów, ponieważ decyzja w sprawie rekultywacji wygasła z dniem 30 grudnia 2017 r. Organ podatkowy stwierdził, że zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej na przedmiotowym gruncie nie potwierdzają materiały zgromadzone podczas postępowania podatkowego oraz materiały zgromadzone w toku postępowania prowadzonego przez urzędników Okręgowego Urzędu Górniczego. W ocenie organu podatkowego zmianie w stosunku do roku 2017 uległ sposób użytkowania gruntu w zachodniej części działki, gdzie zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej (protokół z oględzin z dnia 09 listopada 2018 r.).
Burmistrz K. wyjaśnił, że w wyniku analizy zgromadzonych materiałów rozliczono powierzchnię oraz sposób użytkowania działki nr [...] w miejscowości O. o łącznej powierzchni 27,5000 ha:
- użytki rolne na powierzchni 20,5638 ha,
- grunty zajęte na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej na powierzchni - 6,9362 ha (69 362 m2) - w skład którego wchodzi stare wyrobisko częściowo wypełnione w procesie rekultywacji oraz nowopowstałe wyrobiska.
Burmistrz K. wyjaśnił, że za grunty zajęte na potrzeby prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, uznał teren zdewastowany w wyniku eksploatacji kruszywa naturalnego, który został obmierzony przez geodetę w czasie oględzin nieruchomości w dniu 23 sierpnia 2017 r. Obszar ten obejmuje teren starego wyrobiska, objętego koncesjonowaną działalnością (częściowo wypełniony w wyniku rekultywacji), jak również nowo powstałe wyrobiska ujawnione w wyniku postępowania prowadzonego przez Okręgowy Urząd Górniczy w W. Organ wskazał że pomimo częściowego wypełnienia wyrobiska nadal nie zakończono prac rekultywacyjnych w obrębie przedmiotowej działki - nie wydano decyzji o zakończeniu rekultywacji.
Od tej decyzji Pan J. M. złożył odwołanie zarzucając decyzji:
1. naruszenie art. 205 Ordynacji podatkowej (dalej zwana O.p.) poprzez podjęcie zawieszonego postępowania podatkowego na podstawie tego przepisu w sytuacji, w której kluczowy dla organu miał być wynik zakończonego postępowania przed Okręgowym Urzędem Górniczym, zaś postępowanie to nie zostało prawomocnie zakończone, gdyż decyzja Okręgowego Urzędu Górniczego została zaskarżona, a tym samym organ albo nie powinien podejmować postępowania w związku z treścią art. 205 § 1 pkt 4 o.p. lub też nie powinien posiłkować się dokumentacją zgromadzoną w związku z zaskarżonym postępowaniem,
2. naruszenie prawa procesowego — art. 122, 180 § 1, 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie pobieżnego, niewszechstronnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego, w konsekwencji którego brak jest podstaw do precyzyjnego ustalenia które z gruntów zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lub jako pozostające w związku z działalnością gospodarczą,
3. naruszenie prawa procesowego - art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności dotyczącej powierzchni zajętej na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej lub związanej z jej prowadzeniem, w sytuacji w której występują istotne rozbieżności co do tego w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym różnice w powierzchniach wskazanych w protokole kontroli a tym, co ostatecznie przyjęto w decyzji, brak jest dowodów na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej, w tym na obszarze 69 362 m2, a w szczególności nie można takich ustaleń czynić na podstawie notatek Okręgowego Urzędu Górniczego i jego nieprawomocnych decyzji,
4. naruszenie prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 3 O.p. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nierzetelny, niepozwalający na ocenę podstaw wydzielenia gruntów poddanych opodatkowaniu na zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej pozostające w związku z działalnością gospodarczą, niewyjaśnienie rozbieżności we wskazanych w decyzji powierzchniach gruntu a powierzchniami gruntu wskazanymi w protokole kontrolnym, niewyjaśnienie które konkretnie tereny zostały zaliczone do którego z typu gruntów, niewyjaśnienie dlaczego organ uznał obszar 69 362 m2 zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej i jakie dowody to jego zdaniem potwierdzają, zwłaszcza w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu kontrolnego oraz decyzji Marszałka Województwa M., co sprawia, że zaskarżona decyzja wydaje się być całkowicie arbitralna i niezrozumiała.
5. Naruszenie prawa materialnego - art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej zwana u.p.o.l.) poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że obszar o powierzchni 69 362 m2 został zajęty na działalność gospodarczą i opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy brak było podstaw dla takiego działania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.
i na tej podstawie Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Kolegium uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie wykazał, że grunty o pow. 69.362 m2 to powierzchnia wyrobiska i grunt częściowo wypełniony w procesie rekultywacji. Organ nie opisał na jakiej podstawie i jakie przyjął granice obszaru, który wg zaskarżonej decyzji jest wyrobiskiem.
Decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] Burmistrz K. ustalił Panu J. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w kwocie 42.860,00 zł.
Wymiar podatku został ustalony według następującego wyliczenia:
1. grunty zajęte na działalność gospodarczą opodatkowane podatkiem od nieruchomości:
– obszar B pow. 69.362 m2 , w tym użytek kopalny K w granicach obszaru B,
– użytek kopalny K w granicach obszaru C - 452 m2 ,
– użytek kopalny K, który w części obszaru D stanowi powierzchnię 1.731 m2 .
Łącznie 71.545 m2, opodatkowano stawką 0,59 zł, co daje kwotę 42.211,55 zł /po zaokrągleniu 42.212 zł/,
2. grunty opodatkowane podatkiem rolnym:
– grunt o pow. 6,48 ha opodatkowany stawką 100,00 zł, co daje kwotę w zaokrągleniu kwotę 648,00 zł.
Łączne zobowiązanie pieniężne wyliczono na kwotę 42.860,00 zł.
Od tej decyzji złożono odwołanie, w którym zaskarżonej decyzji zarzucono:
1. naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 2 O.p. poprzez niedostateczne zastosowanie się do wytycznych SKO zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z 4 kwietnia 2019 r., w tym przede wszystkim nieodniesienie się do zarzutów zawartych w pierwotnym odwołaniu, nie dokonanie przeprowadzenia dowodu z oględzin, przesłuchania świadków w celu ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości jaka powierzchnia gruntów rolnych i nieużytków nie objętych koncesją na wydobywanie kopalin, ani decyzją o rekultywacji wg organu została przyjęta na prowadzenie działalności gospodarczej w 2017 r. i jaka ewentualnie powierzchnia miała bezpośredni związek z działalnością gospodarczą, podczas gdy w niniejszej sprawie wymagane i istotne z punktu Kolegium oraz odwołującego było przeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego,
2. naruszenie art. 122, 180 § 1, 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie pobieżnego, niewszechstronnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego, w konsekwencji którego brak jest podstaw do precyzyjnego ustalenia, które z gruntów zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lub jako pozostające w związku z działalnością gospodarczą,
3. naruszenie prawa procesowego - art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczność dotyczącą powierzchni zajętej na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej lub związanej z jej prowadzeniem, w sytuacji w której występują istotne rozbieżności co do tego w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym różnice w powierzchniach wskazanych w protokole kontroli a tym, co ostatecznie przyjęto w decyzji, brak jest dowodów na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej, w tym na obszarze 71.545 m2, a w szczególności nie można takich ustaleń czynić na podstawie notatek Okręgowego Urzędu Górniczego i jego nieprawomocnych decyzji,
4. naruszenie art. 121 § 1, w zw. z art. 124 w zw. z art. 210 § 3 O.p. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nierzetelny, niepozwalający na ocenę podstaw wydzielenia gruntów poddanych opodatkowaniu na zajęte pod prowadzenie działalności gospodarczej i pozostające w związku z działalnością gospodarczą, nie wyjaśnienie rozbieżności we wskazanych w decyzji powierzchniach gruntu, a powierzchniami gruntu wskazanymi w protokole kontrolnym, niewyjaśnienie które konkretnie tereny zostały zaliczone do którego z typu gruntów, niewyjaśnienie dlaczego organ uznał obszar 71.545 m2 za zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej i jakie dowody to jego zdaniem potwierdzają, zwłaszcza w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu kontrolnego oraz decyzji Marszalka Województwa M. , co sprawia, że zaskarżona decyzja wydaje się być całkowicie arbitralna i niezrozumiała.
5. Naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że obszar o powierzchni 71.545 m2 został zajęty przez podatnika na działalność gospodarczą oraz jest z tą działalnością bezpośrednio związany, a w konsekwencji opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy brak było podstaw dla takiego działania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego
i na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji ewentualnie umorzenie postępowania.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia [...] września 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium po przywołaniu treści art. 1 art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wskazało, że analiza tych dwóch powiązanych ze sobą przepisów pozwala stwierdzić, że użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko w jednym przypadku, a mianowicie wówczas gdy nastąpiło ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej. Jeżeli zatem na gruncie widoczne są efekty prowadzonej działalności gospodarczej to niewątpliwie grunt ten jest zajęty na tę działalność i należy go opodatkować podatkiem od nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia na co może być taki grunt w przyszłości przeznaczony albo jakim będzie służył celom.
W praktyce powierzchnia gruntu zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (np. wydobycie kopalin) może często się zmieniać, co wymaga weryfikacji danych na potrzeby opodatkowania. Podatnik, który zwiększa powierzchnię na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest zobowiązany do poinformowania organu podatkowego o tym, według stanu na pierwszy dzień miesiąca. Wynika to z art. 6 ust. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym, jeżeli w trakcie roku zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.
Prowadzenie na gruntach działalności gospodarczej skutkuje tym, że na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty sklasyfikowane jako użytki rolne lub lasy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, liczonym według najwyższych stawek.
Następnie Kolegium po przywołaniu treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 725 z późn. zm.) wskazało, że podstawę opodatkowania zarówno podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, którymi to danymi organ podatkowy jest związany. Dane te dotyczą m.in. rodzajów powierzchni gruntów, czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie z załączonej do akt Informacji z rejestrów gruntów według stanu na dzień 1 stycznia 2018 r. wynika, że działkę nr ewid. [...] stanowią grunt orny RIVa o pow. 1.99 ha, grunt orny RIVb o pow. 6.95 ha, grunt orny RV o pow. 13.200 ha, grunt orny RVI o pow. 1.99 ha, użytek kopalny K o pow. 3.25 ha, nieużytek N o pow. 0.12 ha. Działkę nr ewid. [...] stanowi grunt orny RIVa o pow. 0.14 ha, grunt orny RIVb, o pow. 0.07 ha, grunt orny RV, o pow. 0.12 ha.
Kolegium wskazało, że w wyniku wznowionego postępowania podatkowego i przeprowadzonej kontroli podatkowej organ podatkowy decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] uchylił w całości ostateczną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], którą ustalił podatnikowi zobowiązanie podatkowe i ustalił za 2017 r. nową wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na kwotę 50.444,00 zł.
Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości stawką 0,58 zł organ przyjął:
- obszar A, o pow. 14.381 m2,
- obszar B, o pow. 69.362 m2 ,
- użytek kopalny w granicach obszaru C, o pow. 452 m2 ,
- użytek kopalny w granicach obszaru D, o pow. 1.731 m2.
Jako podstawę do obliczenia podatku rolnego organ przyjął grunt o pow. 6,0686 ha opodatkowany stawką 100,00 zł.
Kolegium uznało, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego. Kolegium uwzględniło wyniki rzeczywistych pomiarów dokonanych przez inż. P. B. biegłego w zakresie fotogrametrii i geodezji. Kolegium dokonało oceny przedmiotowej opinii i nie stwierdziło wad dyskwalifikujących ten dokument jako dowód w niniejszej sprawie.
Kolegium stwierdziło, że z opinii biegłego bezspornie wynika, że na części działki nr ewid. [...] prowadzona jest działalność gospodarcza. Powierzchnia tego obszaru została obmierzona przez biegłego i uwzględniona przez organ podatkowy.
Jako podstawę do obliczenia podatku od nieruchomości na rok 2018 przyjęto pow. 71.545 m2 na którą składają się grunty zajęte na działalność gospodarczą:
- obszar B o pow. 69.362 m2,
- użytek kopalny w granicach obszaru C o pow. 452 m2,
- użytek kopalny w granicach obszaru D, o pow. 1.731 m2.
Kolegium zgodziło się z organem pierwszej instancji, że według przedstawionych dowodów /dokumentacja fotograficzna, opinia biegłego/ na gruncie uznanym za zajęty do prowadzenia działalności gospodarczej dokonano ingerencji powodującej takie zmiany w gruncie, które uniemożliwiają wykorzystanie terenu w sposób rolniczy. Do czasu formalnego potwierdzenia zakończenia rekultywacji grunty te podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy /świeże ślady wydobywania kruszywa w wyrobisku nr 1, efekty eksploatacji piasku gliniastego w wyrobisku nr 3, koparka w wyrobisku nr 1/ nie pozwala uznać zeznań podatnika o prowadzeniu działalności wydobywczej na mniejszym obszarze za wiarygodne.
Kolegium wskazało, że w stosunku do roku 2017 z opodatkowania podatkiem od nieruchomości wyłączono grunt o pow. 14.381 m2 uznając podczas kontroli podatkowej w dniu 23 sierpnia 2017 r., że na tej części działki zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej.
Kolegium wskazało, że jako podstawę do obliczenia podatku rolnego przyjęto grunt o pow. 6,48 ha stanowiący działkę nr ewid. [...] i część działki nr ewid. [...] , opodatkowany stawką 100,00 zł. Podatek rolny obliczono na kwotę 648,00 zł. W efekcie łączny zobowiązanie pieniężne ustalono na kwotę 42.860,00 zł.
W skardze z dnia 24 marca 2020 r. zaskarżono ww. decyzję Kolegium w całości zarzucając jej naruszenie:
1. Naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 2 O.p. poprzez wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie pieniężne za 2018 r. w kwocie 42.860 zł, w sytuacji, gdy Burmistrz K. niedostatecznie zastosował się do wytycznych Samorządowego w S. zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z [...].04.2019 r., w tym przede wszystkim nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, nie dokonał przeprowadzenia dowodu z oględzin i przesłuchania świadków w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości jaka powierzchnia gruntów rolnych i nieużytków nie objętych koncesją na wydobywanie kopalin ani decyzją o rekultywacji wg organu została zajęta na prowadzenie dz. gosp. w 2018 r. i jaka ewentualnie powierzchnia miała bezpośredni związek z dz. gosp.,
2. Naruszenie prawa procesowego - art. 122, 180 § 1, 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie pobieżnego, niewszechstronnego i mewyczerpującego postępowania dowodowego, w konsekwencji którego brak jest podstaw do precyzyjnego ustalenia, które wg organu podatkowego i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z gruntów zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lub jako pozostające w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą, i ograniczenie się do wydania decyzji w zasadzie w oparciu o opinię biegłego P. B., w sytuacji, gdy opinia ta jest niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna, m.in. w zakresie przyjętych do podstawy obliczenia podatków użytków kopalnianych w granicach obszaru B (30.478 m2), C (452 m2), D (1.731 m2) suma nie równa się wynikowi 3.266 m2 zgodnie z mapą zasadniczą Starostwa Powiatowego, nie zawiera wyników obmiarów powierzchni gruntu oraz sporządzonych przez biegłego map poglądowych wykonanych w 2017 r., nie wyjaśnia w jaki sposób biegły dokonał wyliczenia powierzchni użytków kopalnianych w granicach obszaru B, a w szczególności obszaru C, D, nie wynika z dowodów zgromadzonych przez biegłego, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze C i D należał do skarżącego i znajdował się w ruchu,
3. naruszenie prawa procesowego - art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności dotyczącej powierzchni zajętej przez odwołującego na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji w której występują istotne rozbieżności co do tego w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym różnice w powierzchniach wskazanych w protokole kontroli a tym, co ostatecznie przyjęto w decyzji, brak jest dowodów na okoliczność prowadzenia przez odwołującego działalności gospodarczej i to aż na obszarze 71.545 m2, a w szczególności nie można takich ustaleń czynić na podstawie opinii biegłego P. B., nie wynika z dowodów zgromadzonych przez biegłego, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze B należał do skarżącego i znajdował się w ruchu.
4. Naruszenie prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw, z art. 210 § 3 O.p. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nierzetelny, niepozwalający na ocenę podstaw wydzielenia gruntów poddanych opodatkowaniu na zajęte i związane bezpośrednio z prowadzenie działalności gospodarczej, niewyjaśnienie rozbieżności we wskazanych w decyzji powierzchniach gruntu a powierzchniami gruntu wskazanymi w protokole kontrolnym, niezrozumiałe wyjaśnienie które konkretnie tereny zostały zaliczone do którego z typu gruntów, niezrozumiałe wyjaśnienie dlaczego organ uznał obszar 71.545 m2 za zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej i jakie dowody to jego zdaniem potwierdzają, niewyjaśnienie, które dowody zostały pominięte przy wydawaniu decyzji i z jakich względów, niewyjaśnienie z jakich względów użytek kopalny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo, iż w momencie przeprowadzenia kontroli nie został zaznaczony przez organ podatkowy jako grunt faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gosp., w tym protokołu kontrolnego oraz decyzji Marszałka Województwa M. , a także istniejących różnic pomiędzy zasadniczą mapą Starostwa Powiatowego, a powierzchnią wskazaną w ewidencji gruntów, co sprawia, że zaskarżona decyzja wydaje się być całkowicie arbitralna i niezrozumiała,
5. Naruszenie prawa materialnego - art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że obszar o powierzchni 71.545 m2 został zajęty przez odwołującego się na działalność gospodarczą oraz jest z tą działalnością bezpośrednio związany, a w konsekwencji opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy brak było podstaw dla takiego działania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.
i na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadną
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia Skarżącemu wysokości łącznego zobowiązania podatkowego na rok 2018 z tytułu podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego, w szczególności spór dotyczy tego, czy zasadnie Organy przyjęły, że w 2018 r. Skarżący zajął obszar 71.545 m2 pod prowadzenie działalności gospodarczej, z czym wiązało się opodatkowanie wskazanego obszaru gruntu najwyższą stawką podatku od nieruchomości.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1256 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza.
Z tym przepisem ustawy o podatku rolnym powiązany jest art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.), zgodnie z którym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości użytki rolne oraz lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Analiza tych dwóch powiązanych ze sobą przepisów pozwala stwierdzić, że użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, wówczas gdy nastąpiło ich zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej.
Zgodnie z §68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1034 z późn. zm.) grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się m.in. grunty orne, oznaczone symbolem – R oraz na nieużytki, oznaczone symbolem – N (§68 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz pkt 2), natomiast grunty zabudowane i zurbanizowane obejmują m.in. użytki kopalne, oznaczone symbolem - K (§68 ust. 3 pkt 6).
Jak zasadnie przyjął Organ odwoławczy Organ z załączonej do akt Informacji z rejestrów gruntów według stanu na dzień 1 stycznia 2018 r. (patrz załączniki do pisma z dnia 11 marca 2019 r.) wynika, że stanowiącą własność podatnika działkę nr ewid. [...] stanowi: grunt orny RIVa o pow. 1,99 ha, grunt orny RIVb o pow. 6,95 ha, grunt orny RV o pow. 13,200 ha, grunt orny RVI o pow. 1,99 ha, użytek kopalny K o pow. 3.25 ha, nieużytek N o pow. 0.12 ha – co daje łącznie 27,5 ha, natomiast działkę nr ewid. [...] stanowi: grunt orny RIVa o pow. 0.14 ha, grunt orny RIVb o pow. 0.07 ha, grunt orny RV o pow. 0.12 ha – co daje łącznie 0,33 ha.
Mając zatem na uwadze to, że użytki rolne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, lecz podatkiem od nieruchomości, kluczowe znaczenie ma ustalenie w jakim zakresie (części) były one zajęte przez Skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej.
W tym zakresie istotne znaczenie ma to, że w dniu 23 sierpnia 2017 r. zostały przeprowadzone oględziny ww. działki nr [...] w O. W protokole oględzin wskazano, że na działce znajdują się maszyny, samochody służące do prowadzenia działalności gospodarczej, znajdują się również tam hałdy ziemi, piasku, wyrobiska. Do protokołu oględzin dołączono dokumentację fotograficzną (płyta DVD) zawierającą wykonane z wysokości (za pomocą drona) zdjęcia działki potwierdzające to, że na działce prowadzone były prace (przykładowo na zdjęciu DJI_0334.jpg widoczny m.in. samochód ciężarowy, koparka oraz maszyna). W tym miejscu należy wskazać, że jak wynika z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w dniu 23 sierpnia 2017 r. tego dnia prowadzone były prace na części działki oznaczonej literą A (w kwestii oznaczeń działki patrz niżej) - położenie koparki względem hałdy, której szczyt znajduje się po przesiewaczem na zdjęciach DJI_0334 oraz DJI_0336 wskazuje na to, że koparka była w ruchu). Podkreślić należy, że użytek kopalny znajdował się w innej części działki (część działki oznaczona jako B).
W ocenie Sądu nie budzi najmniejszej wątpliwości, że część działki nr ewid. [...] w 2017 r. była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej (co wynika z ww. protokołu oględzin, jak również z dokumentacji fotograficznej, co więcej wniosek taki wynika ze złożonej przez Skarżącego informacji dotyczącej opłaty za wydobytą kopalinę – korekta za I półrocze 2017 r. – patrz wyrok tut. Sądu z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 996/20).
Celem ustalenia obszaru zajętego przez Skarżącego na prowadzenie działalności gospodarczej (gdzie Skarżący prowadził działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "J." w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego) powołano biegłego w osobie Pana P. B. w celu dokonania pomiarów powierzchni gruntu ww. działki nr [...] w O .
Jak wynika z uzupełnienia w dniu 8 sierpnia 2019 r. opinii z dnia 23 sierpnia 2017 r. biegłego z przeprowadzenia pomiarów nieruchomości gruntowej w obrębie działki nr [...] w miejscowości O. w trakcie pomiarów został wykorzystany dron marki D. z kamerą fotograficzną automatycznie wykonujący zdjęcia obszaru. Operator sterujący sprzętem latającym posiada specjalne uprawnienia oraz wykształcenie do wykonania operacji lotniczych, potwierdzone certyfikatem z egzaminu państwowego. W opinii biegły szczegółowo wyjaśnił metodę fotogrametryczną zastosowaną w przedmiotowej sprawie oraz załączył sporządzone obmiary.
Jak wynika z całości zebranego materiału dowodowego, biegły – celem określenia powierzchni działki zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej – cały obszar działki nr [...] (27,5 ha) podzielił na 4 nierówne części – obszary oznaczone jako A, B, C oraz D zaznaczając istotne dla sprawy obszary i wskazując jaką mają powierzchnię (patrz załącznik do protokołu kontroli z dnia 8 września 2017 r. oraz opinia biegłego z dnia 8 sierpnia 2019 r., gdzie zawarte zostały stosowne mapy oraz zdjęcia z naniesionymi wyodrębnionymi ww. obszarami oznaczonymi jako A, B, C oraz D). W oparciu o tę opinię Organy, ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., zasadnie przyjęły, że podatkiem od nieruchomości (przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) należało obszar A o pow. 14.381 m2 (obejmujący m.in. miejsca składowania urobku oraz drogi dojazdowe i plac manewrowy), obszar B o pow. 69.362 m2 (obejmujący trzy wyrobiska, drogi dojazdowe, drogi dojazdowy, place manewrowe, grunty przyległe do wyrobiska oraz użytek kopalny w granicach tego obszaru), jak również użytek kopalny o pow. 452 m2 znajdujący się w granicach obszaru C, jak również użytek kopalny o pow. 1.731 m2 znajdujący się w granicach obszaru D.
Organy ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. przyjęły, że zarówno obszar A, jak również obszar B powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ww. wyroku tut. Sądu z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 996/20 wskazano, że opinii biegłego (w tym dokumentacji fotograficznej zamieszczonej w opinii uzupełniającej z dnia 8 sierpnia 2019 r., jak również z dokumentacji fotograficznej z protokołu oględzin z dn. 23.08.2017 r. zawartej na płycie DVD) wynikało w sposób niebudzący wątpliwości, że wskazany obszar obejmujący obszary A oraz B został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Istnienie na tym obszarze dróg dojazdowych, wykopów, składowisk urobku, to że nie były one porośnięte roślinnością, świadczyło niezbicie o tym, że wskazany obszar był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolna.
W ww. wyroku wskazano, że istotną część obszaru B stanowił użytek kopalny (tj. 30.478 m2 z 69.362 m2). Jako użytek kopalny, a więc grunt, który nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, wskazany grunt K (oznaczony na mapie stanowiącej załącznik do uzupełnienia opinii z dn. 8 sierpnia 2019 r.), nie podlegając podatkowi rolnemu, podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i jako grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) - Skarżącego, podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ww. wyroku wskazano, że w konsekwencji obszar B stanowiący w części grunty orne – która to część była wyłączona z opodatkowania podatkiem rolnym i opodatkowana podatkiem od nieruchomości z tego powodu, że grunty "zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" (co wynikało z całości materiału dowodowego), w części natomiast użytek kopalny – która to część, jak wskazano wyżej, podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z racji takiej kwalifikacji gruntu oraz faktu bycia w posiadaniu przedsiębiorcy (niezależnie od faktycznego wykonywania na tym gruncie działalności), podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
W ww. wyroku wskazano również, że zasadnie Organy przyjęły , że wprawdzie obszar C i D, na których w momencie przeprowadzenia kontroli nie prowadzono działalności gospodarczej (obszar ten był porośnięty trawą i inną roślinnością), jako niezajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, nie podlega podatkowi od nieruchomości (w zakresie w jakim grunt ten był kwalifikowany jako użytki rolne), to jednak znajdujące się w ramach tego obszaru grunty kwalifikowane jako użytek kopalny (tj. obszar 452 m2 znajdujący się w granicach obszaru C oraz obszar 1.731 m2 znajdujący się w granicach obszaru D), podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jako użytek kopalny, a więc grunt, który nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, nie podlegając podatkowi rolnemu, podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i jako grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy-Skarżącego (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym kontekście samo posiadanie wskazanego gruntu (kwalifikowanego jako użytek kopalny) przez Skarżącego będącego przedsiębiorcą przesądzało o opodatkowaniu tą stawką.
W konsekwencji Sąd uznał, że zasadnie organy przyjęły do opodatkowania za 2017 r. podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchnię liczącą łącznie 85.926 m2 (co stanowiło sumę obszaru A o pow. 14.381 m2, obszar B o pow. 69.362 m2, użytku kopalnego o pow. 452 m2 znajdującego się w granicach obszaru C oraz użytku kopalny o pow. 1.731 m2 znajdującego się w granicach obszaru D).
W niniejszej sprawie (której przedmiotem jest opodatkowanie przedmiotowego gruntu w 2018 r.) Organy również przyjęły za konieczne opodatkowanie jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchnię oznaczoną w opinii biegłego jako obszar B (o pow. 69.362 m2). W ocenie Sądu jest to ustalenie prawidłowe. W tym względzie znaczenie ma nie tyle to, że na tym obszarze faktycznie prowadzone było wydobycie (jak wynika z protokołu oględzin sporządzonego przez Okręgowy Urząd Górniczy w W. w dn. 21 marca 2018 r. "[w] wyniku oględzin, stwierdzono świeże ślady działalności związanej z wydobywaniem kruszywa naturalnego, głównie piasku i piasku ze żwirem, wyrobiska nr 1 i nr 2 zlokalizowane w południowej granicy przedmiotowej działki (...) oraz efekty eksploatacji w niedalekiej przeszłości (najprawdopodobniej w 2017 r.) piasku gliniastego oraz gliny, z przewarstwieniami piasku, wyrobisko nr 3 usytuowane w południowo-zachodniej części działki (...) W dniu oględzin na terenie przedmiotowej działki nie prowadzono robót związanych z eksploatacją kopaliny. W wyrobisku nr 1 znajdowała się koparka podsiębierna marki DAEWOO (...)), którego w późniejszym okresie zaprzestano (jak wynika z przeprowadzonych w dn. 9 listopada 2018 r. przez pracowników Urzędu Miejskiego w K. oględzin "[w] wyrobisku w chwili prowadzenia oględzin nie była prowadzona działalność gospodarcza", ile to, że, jak zasadnie wskazały Organy, wskutek prowadzonej na obszarze tym (co jest szczególnie istotne na obszarze kwalifikowanym jako grunty rolne) przez Skarżącego działalności gospodarczej dokonano ingerencji powodującej takie zmiany w gruncie, które uniemożliwiają wykorzystanie tego terenu w sposób rolniczy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd najpełniej wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Po 179/10, w myśl którego z samego faktu nabycia i posiadania przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą z zakresu obrotu nieruchomościami gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, nie wynika obowiązek opodatkowania tych gruntów podatkiem od nieruchomości. Pojęcie "grunty (...) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" nie jest tożsame z pojęciem gruntów "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej". Grunty takie powinny być zatem opodatkowane podatkiem rolnym do momentu kiedy zostaną zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej czyli podjęte zostaną działania faktyczne na gruncie polegające na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny, co spowoduje, że będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 307/18).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości to, że na obszarze B (w części niekwalifikowanej jako użytki kopalne oznaczone symbolem K) znajdują się trzy wyrobiska – wyrobisko nr 1 oraz nr 2 w południowo wschodniej części działki oraz wyrobisko nr 3 w południowo-zachodniej części działki. Obszar ten (wraz z pozostałą częścią obszaru B), w efekcie prowadzonej działalności wydobywczej, nie nadaje się do prowadzenia na nim działalności rolnej (potwierdzeniem tego są mapy sporządzone przez biegłego oraz dokumentacja fotograficzna (dołączone do akt sprawy 2 płyty DVD) z oględzin z 23 sierpnia 2017 r., oraz z 21 marca 2018 r.). Co więcej, jak wynika z protokołu oględzin z 9 listopada 2018 r. "[b]rak jest decyzji o zakończeniu rekultywacji wg właściciela i nie prowadzi on jej w tej chwili".
W ocenie Sądu cały wskazany obszar (grunt oznaczony jako B) stanowi funkcjonalnie jedną całość. W tym kontekście niezależnie od tego, czy eksploatacja kopalin była prowadzona w ramach koncesji, czy też bez koncesji (por. notatka Okręgowego Urzędu Górniczego w W. z dnia 19 kwietnia 2018 r.) jeśli jej skutkiem było spowodowanie zmian w gruncie, które uniemożliwiają wykorzystanie tego terenu w sposób rolniczy (co w sprawie niewątpliwie wystąpiło), cały ten obszar jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (co ma znaczenie w kontekście gruntu kwalifikowanych jako użytki rolne).
Tym samym zasadnie Organy uznały, że obszar ten (obszar B) podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W części w jakiej grunt ten zakwalifikowany jest jako użytek kopalny (tj. 30.478 m2 z 69.362 m2), a więc grunt niestanowiący użytków rolnych, nie podlegając podatkowi rolnemu, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i jako grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) - Skarżącego, podlega opodatkowaniu tą stawką. Pozostałą część tego gruntu (oznaczonego jako B) wprawdzie jest kwalifikowana jako użytki rolne, z racji jednak jej zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej (co stanowi konsekwencję dokonanych zmian w gruncie – o czym była mowa wyżej), również podlega opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Zasadnie Organy przyjęły również, że użytek kopalny w granicach obszaru C o pow. 452 m2 oraz użytek kopalny w granicach obszaru D, o pow. 1.731 m2 podlegały opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym zakresie pozostaje aktualna przywołana wcześniej argumentacja (dot. zasadności opodatkowania wskazanego obszaru w 2017 r.).
Jak wskazano wcześniej wprawdzie obszar C i D, na których w momencie przeprowadzenia kontroli i oględzin nie prowadzono działalności gospodarczej (obszar ten był porośnięty trawą i inną roślinnością), jako niezajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, nie podlega podatkowi od nieruchomości (w zakresie jakim grunt ten jest kwalifikowany jako użytki rolne), to jednak znajdujące się w ramach tego obszaru grunty kwalifikowane jako użytek kopalny (tj. obszar 452 m2 znajdujący się w granicach obszaru C oraz obszar 1.731 m2 znajdujący się w granicach obszaru D), podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jako użytek kopalny, a więc grunt, który nie został sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, nie podlegając podatkowi rolnemu, podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i jako grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy-Skarżącego (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.), podlegał opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym kontekście samo posiadanie wskazanego gruntu (kwalifikowanego jako użytek kopalny) przez Skarżącego będącego przedsiębiorcą przesądzało o opodatkowaniu tą stawką.
W tym miejscu Sąd zauważa, że Organy z korzyścią dla Skarżącego uznały, że grunt oznaczony jako obszar A nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej (mimo że jak wynika z protokołu oględzin sporządzonego przez Okręgowy Urząd Górniczy w W. w dn. 21 marca 2018 r. " (...) W północno-zachodniej części działki nr [...] usytuowany został mobilny przesiewacz (...) oraz ładowarka (...) i koparka (...) Podczas kontroli ww. przesiewacz przesiewał na sucho kruszywo naturalne, pochodzące najprawdopodobniej z wyrobisk nr 1 i 2 . Przesiany materiał wywożony był kołowym transportem odstawy poza granice zakładu (...)". Wprawdzie Organ odwoławczy wadliwie w swojej decyzji wskazał, że podczas kontroli podatkowej w dniu 23 sierpnia 2017 r. uznano, że na tej części działki zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej (jak prawidłowo wskazał organ pierwszej instancji w dniu 23 sierpnia 2017 r. uznano, że ta część działki zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej, dopiero oględziny w dniu 9 listopada 2018 r. wykazały, że w tej części działki zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej), jednakże wadliwość ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie organu.
W konsekwencji zasadnie organy przyjęły do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej powierzchnię liczącą łącznie 71.545 m2 (co stanowi sumę
obszaru B o pow. 69.362 m2, użytku kopalnego o pow. 452 m2 znajdującego się w granicach obszaru C oraz użytku kopalny o pow. 1.731 m2 znajdującego się w granicach obszaru D). W konsekwencji Organy prawidłowo uznały, że pozostała część działki nr ewid. [...] , tj. 20,3455 ha (27,5 ha – 7,1545 ha) oraz działka nr ewid. [...] 0,33 ha, co daje łącznie 20,6755 ha (ha fiz.) winny zostać podatkiem rolnym – jak wskazano na str. 2 decyzji Organu pierwszej instancji.
W efekcie prawidłowo określono wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego oraz wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego (str. 2 decyzji Organu pierwszej instancji).
Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia prawa procesowego - art. 233 § 2 O.p. poprzez wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie pieniężne za 2018 r. w kwocie 42.860 zł, w sytuacji, gdy Burmistrz K. niedostatecznie zastosował się do wytycznych Samorządowego w S. zawartych w uzasadnieniu orzeczenia z [...].04.2019 r., w tym przede wszystkim nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu, nie dokonał przeprowadzenia dowodu z oględzin i przesłuchania świadków w celu ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości jaka powierzchnia gruntów rolnych i nieużytków nie objętych koncesją na wydobywanie kopalin ani decyzją o rekultywacji wg organu została zajęta na prowadzenie dz. gosp. w 2018 r. i jaka ewentualnie powierzchnia miała bezpośredni związek z dz. gosp.,
Decyzja Kolegium z [...] kwietnia 2019 r. uchylała poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji m.in. z tego powodu, że do akt sprawy nie została dołączona dokumentacja opisująca sposób wykonania pomiarów przez biegłego. Organ wskazał również, że Burmistrz K. "powinien rozważyć zasadność przeprowadzenia dowodu z oględzin oraz z przesłuchania świadków lub strony". Należy zauważyć, że w następstwie uchylenia decyzji biegły przedstawił opinię uzupełniającą, co oznacza, że obecnie sam sposób dokonania pomiarów nie budzi, również w ocenie Sądu, wątpliwości. W następstwie powyższego w dn. 27 maja 2019 r. przesłuchano również Skarżącego. W ocenie Sądu, również przesłuchanie samego Skarżącego nie powoduje, że można zakwestionować przyjęte przez Organy ustalenia – co do wielkości powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej (innej niż działalność rolnicza). Nie budzi wątpliwości to, że na obszarze B (w części niekwalifikowanej jako użytki kopalne oznaczone symbolem K) znajdują się trzy wyrobiska – wyrobisko nr 1 oraz nr 2 w południowo wschodniej części działki oraz wyrobisko nr 3 w południowo-zachodniej części działki. Obszar ten (wraz z pozostałą częścią obszaru B), w efekcie prowadzonej działalności wydobywczej, nie nadaje się do prowadzenia na nim działalności rolnej (potwierdzeniem tego są mapy sporządzone przez biegłego oraz dokumentacja fotograficzna (dołączone do akt sprawy 2 płyty DVD) z oględzin z 23 sierpnia 2017 r., oraz z 21 marca 2018 r.). Co więcej, jak wynika z protokołu oględzin z 9 listopada 2018 r. "[b]rak jest decyzji o zakończeniu rekultywacji wg właściciela i nie prowadzi on jej w tej chwili". W tym zakresie zatem nie można mieć wątpliwości co do tego, że cała powierzchnia gruntu oznaczonego jako B powinna podlegać opodatkowaniu według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wraz z użytkami kopalnymi znajdującymi się w obszarze C i D, jak również co do wielkości określonej powierzchni (co wynika z opinii biegłego, która, w ocenie Sądu, nie budzi zastrzeżeń).
Nie są również zasadne zarzuty naruszenia prawa procesowego:
– art. 122, 180 § 1, 187 § 1 O.p. poprzez przeprowadzenie pobieżnego, niewszechstronnego i niewyczerpującego postępowania dowodowego, w konsekwencji którego brak jest podstaw do precyzyjnego ustalenia, które wg organu podatkowego i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z gruntów zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej lub jako pozostające w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą, i ograniczenie się do wydania decyzji w zasadzie w oparciu o opinię biegłego P. B. , w sytuacji, gdy opinia ta jest niezrozumiała i wewnętrznie sprzeczna, m.in. w zakresie przyjętych do podstawy obliczenia podatków użytków kopalnianych w granicach obszaru B (30.478 m2), C (452 m2), D (1.731 m2) suma nie równa się wynikowi 3.266 m2 zgodnie z mapą zasadniczą Starostwa Powiatowego, nie zawiera wyników obmiarów powierzchni gruntu oraz sporządzonych przez biegłego map poglądowych wykonanych w 2017 r., nie wyjaśnia w jaki sposób biegły dokonał wyliczenia powierzchni użytków kopalnianych w granicach obszaru B, a w szczególności obszaru C, D, nie wynika z dowodów zgromadzonych przez biegłego, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze C i D należał do skarżącego i znajdował się w ruchu,
– art. 191 O.p. poprzez uznanie za udowodnioną okoliczności dotyczącej powierzchni zajętej przez odwołującego na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, w sytuacji w której występują istotne rozbieżności co do tego w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym różnice w powierzchniach wskazanych w protokole kontroli a tym, co ostatecznie przyjęto w decyzji, brak jest dowodów na okoliczność prowadzenia przez odwołującego działalności gospodarczej i to aż na obszarze 71.545 m2, a w szczególności nie można takich ustaleń czynić na podstawie opinii biegłego P. B. , nie wynika z dowodów zgromadzonych przez biegłego, aby ewentualny sprzęt znajdujący się na obszarze B należał do skarżącego i znajdował się w ruchu.
Przedstawione w opinii uzupełniającej z dn. 8 sierpnia 2019 r. wyliczenie dotyczące tego, że użytek kopalny stanowi 3,266 ha i znajduje się w granicach obszaru B (30.478 m2), C (452 m2), D (1.731 m2) nie budzi zastrzeżeń. Wskazanie w opinii, że suma równa się 3,266 m2 zamiast 3,266 ha (3,0478ha + 0,0452 ha+0,1731 ha) stanowi oczywistą pomyłkę, która nie miała wpływu na rozstrzygnięcie organu. Biegły opisał metodę jaką się posłużył i wyjaśnił w jaki sposób dokonał obliczeń (obszarów A, B, C, D oraz użytku kopalnego), gdzie prawidłowość dokonanych obliczeń nie budzi zastrzeżeń. Odnosząc się do zarzutu, że nie udowodniono, że sprzęt należał do Skarżącego należy zauważyć, że niezależnie od tego, że sam Skarżący w protokole przesłuchania z dn. 27 maja 2018 r. wskazał, że część sprzętu była w leasingu ale była eksploatowana przez Skarżącego, przyczyną, dla której uznano, że doszło do zajęcia gruntu w obszarze B (w zakresie w jakim nie stanowił on użytków kopalnych) było to, że dokonano ingerencji powodującej takie zmiany w gruncie, które uniemożliwiały wykorzystanie tego terenu w sposób rolniczy.
Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia prawa procesowego - art. 121 § 1 w zw. z art. 124 w zw, z art. 210 § 3 O.p. poprzez uzasadnienie decyzji w sposób nierzetelny, niepozwalający na ocenę podstaw wydzielenia gruntów poddanych opodatkowaniu na zajęte i związane bezpośrednio z prowadzenie działalności gospodarczej, niewyjaśnienie rozbieżności we wskazanych w decyzji powierzchniach gruntu a powierzchniami gruntu wskazanymi w protokole kontrolnym, niezrozumiałe wyjaśnienie które konkretnie tereny zostały zaliczone do którego z typu gruntów, niezrozumiałe wyjaśnienie dlaczego organ uznał obszar 71.545 m2 za zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej i jakie dowody to jego zdaniem potwierdzają, niewyjaśnienie, które dowody zostały pominięte przy wydawaniu decyzji i z jakich względów, niewyjaśnienie z jakich względów użytek kopalny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, pomimo, iż w momencie przeprowadzenia kontroli nie został zaznaczony przez organ podatkowy jako grunt faktycznie zajęty na prowadzenie działalności gosp., w tym protokołu kontrolnego oraz decyzji Marszałka Województwa M. , a także istniejących różnic pomiędzy zasadniczą mapą Starostwa Powiatowego, a powierzchnią wskazaną w ewidencji gruntów, co sprawia, że zaskarżona decyzja wydaje się być całkowicie arbitralna i niezrozumiała,
W zaskarżonej decyzji (oraz decyzji ją poprzedzającej) wskazano dlaczego uznano obszar 71.545 m2 za zajęty pod prowadzenie działalności gospodarczej, przywołano dowody, które o tym świadczą (w decyzji Organu I instancji wskazano w szczególności, że "(...) [d]owodem na potwierdzenie faktycznego zajęcia gruntu w obrębie wyrobisk na prowadzenie działalności przez Pana J. M. polegającym na ingerencji w grunt w taki sposób, aby powodowały one zmiany w gruncie, uniemożliwiające jego wykorzystanie jako grunt rolny, jest dokumentacja fotograficzna, wykonana przez biegłego oraz materiał dowodowy, zgromadzony przez pracowników Okręgowego Urzędu Górniczego (...) oraz decyzja Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] grudnia 2018 r. (...)). W decyzji organu pierwszej instancji wskazano na to, że różnica w obszarze użytku kopalnego między numeryczną zasadniczą mapą Starostwa Powiatowego (32.661 m2) a ewidencją gruntów i budynków (32.500 m2) wynika z zastosowania różnych zaokrągleń.
Mając na uwadze powyższe za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że obszar o powierzchni 71.545 m2 został zajęty przez odwołującego się na działalność gospodarczą oraz jest z tą działalnością bezpośrednio związany, a w konsekwencji opodatkowany podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy brak było podstaw dla takiego działania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał dokonane w tym zakresie ustalenia przez Organy.
Mając na uwadze powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) skargę oddalił.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).