III SA/WA 985/07

III SA/Wa 985/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hanna Kamińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Prezydenta W. z dnia ... marca 2007 r. Nr ... w przedmiocie: odmowy wyrażenia zgody na umorzenie zaległości w podatku od spadku p o s t a n a w i a odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z ... kwietnia 2007 r. K. F. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przywołane w komparycji postanowienie Prezydenta W. z ... marca 2007 r.
W treści art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako u.p.p.s.a. zostały wymienione kategorie spraw, które podlegają jurysdykcji sądów administracyjnych. W szczególności kontroli sądu podlegają decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Do kręgu wyżej wymienionych spraw nie można przyporządkować kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Prezydenta W. z ... marca 2007 r., w którym Prezydent nie wyraża zgody na umorzenie zaległości podatkowych w podatku od spadku. Z tego też powodu należało uznać, że pisma tego nie można – skutecznie – zaskarżyć do Sądu, ponieważ ani nie kończy postępowania w sprawie, ani nie służy na nie zażalenie, ani nie rozstrzyga co do istoty sprawy, gdyż postępowanie o umorzenie zaległości podatkowych nie kończy się z chwilą wydania tego postanowienia.
Zaskarżone postanowienie Prezydenta W. zostało wydane na podstawie art. 18 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966), dalej powoływanej jako u.d.j.s.t. Stosownie do art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t. w przypadku pobieranych przez urząd skarbowy podatków i opłat stanowiących w całości dochody jednostek samorządu terytorialnego, naczelnik tego urzędu może umarzać, odraczać termin zapłaty lub rozkładać na raty należności oraz zwalniać płatnika z obowiązku pobrania bądź ograniczać pobór należności wyłącznie na wniosek lub za zgodą przewodniczącego zarządu jednostki samorządu terytorialnego. Wniosek lub zgoda są wydawane w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie (art. 18 ust 3 u.d.j.s.t.). Art. art. 18 u.d.j.s.t. stanowiący materialnoprawną podstawę współdziałania organów samorządowych i organów podatkowych, przewiduje jako formę współdziałania wydanie postanowienia przez organ samorządu, na które nie przysługuje zażalenie. W tym zakresie cytowany przepis stanowi lex specialis w stosunku do art. 209 ordynacji podatkowej, który zawiera regulację procesową instytucji współdziałania organów. Art. 209 ust. 2 ordynacji podatkowej nakłada na organ załatwiający sprawę z wniosku podatnika, obowiązek zawiadomienia podatnika o wystąpieniu z wnioskiem o zajęcie stanowiska do organu współdziałającego. Pozwala to stronie na inicjowanie postępowania wyjaśniającego przed organem współdziałającym oraz uczestniczenie w postępowaniu przed tym organem. Skarżąca została prawidłowo powiadomiona o wystąpieniu przez organ I instancji do Prezydenta W. o zajęcie stanowiska, a zatem miała możliwość podjęcia stosownych działań. Art. 209 ordynacji podatkowej, który zawiera regulację procesową instytucji współdziałania, w § 5 jako zasadę zaskarżalność organu współdziałającego dopuszcza możliwość odmiennej regulacji w tym zakresie. Takim odrębnym przepisem jest powołany art. 18 ust. 3. Zgodnie natomiast z art. 237 Ordynacji postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Ustawodawca nie pozbawił zatem strony postępowania podatkowego możliwości zaskarżenia postanowienia, na które nie można wnieść zażalenia i – w konsekwencji -skargi do Sądu.
Z powyższych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 U.p.p.s.a.