III SA/Wa 961/07

III SA/Wa 961/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-07-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Hieronim Sęk /sprawozdawca/
Jakub Pinkowski /przewodniczący/
Maciej Kurasz
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Maciej Kurasz, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz T. sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. wydaną na podstawie art. 233 i art. 239 w związku z art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "ord. pod.", Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu zażalenia spółki T. sp. z o.o. (zwanej dalej "Spółką" lub "Skarżącą"), odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2006 r. w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego.
Spółka pismem z dnia 11 września 2006 r. wystąpiła o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów art. 12 ust. 3a pkt 2 i ust. 3d pkt 2 w związku z ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p.
Przedstawiając stan faktyczny wskazała, iż w przeważającej części świadczy usługi. ([...]). W 2005 r. realizowała umowę zawartą w dniu 15 czerwca 2004 r. z T. sp. z o.o. na dzierżawę [...]. Umowę zawarto na okres 20 lat. Według Spółki z umowy wynika, że wynagrodzenie za dzierżawę [...] zapłacone zostało przez T. z góry za cały okres obowiązywania umowy, a więc są to pobrane wpłaty na poczet usług [...]., które zostaną wykonane również w następnych okresach sprawozdawczych, tj. w okresie 20 lat. Należności dotyczące realizacji długoterminowej usługi wpłacane były systematycznie od lipca 2004 r. do września 2005 r. w ustalonym procencie liczonym od łącznego wynagrodzenia za dzierżawę (10% jako zadatek w terminie 30 dni od podpisania umowy, 70% w terminie 30 dni po dokonaniu odbioru i po 10% w terminie 30 dni po dokonaniu odbioru docelowego odcinka oznaczonej trasy odpowiednio w W. i w P.). Otrzymane wynagrodzenie Spółka zaliczyła jednorazowo do przychodów podatkowych, wystawiając faktury VAT w kwocie otrzymanych wpłat, od których odprowadziła 19% podatek. Jednocześnie koszty związane z realizacją długoterminowego kontraktu zaksięgowała na koncie "rozliczeń międzyokresowych" - do rozliczenia w czasie (w okresie 20 lat).
Z kolei w ramach własnego stanowiska, nawiązując do treści art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 3, ust. 3a pkt 2, ust. 3d pkt 2 i ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p., stwierdziła, iż szczególny moment powstania obowiązku podatkowego występuje w przypadku świadczenia między innymi usług [...]., co oznacza, że dotyczy to usług, które zostały już wykonane lub wykonane częściowo. Jeżeli jednak przed wykonaniem usługi (w tym usługi [...]) odbiorca zapłacił zaliczkę, zaliczka ta nie stanowi dochodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stanie się dochodem wtedy, gdy usługa zostanie zrealizowana w całości lub częściowo.
Według oceny Spółki, mając na uwadze rozpoczęcie świadczenia umowy z dniem [...] lutego 2005 r., powinna ona wystawiać co miesiąc faktury VAT związane z realizacja 20-letniego kontraktu. Wypłacone "z góry" wynagrodzenie przez T. nie powinno być zaliczone do przychodu w miesiącu jego otrzymania. Do przychodu powinny być zaliczane kwoty wynikające z faktur wystawianych miesięcznie, dokumentujących wykonanie usługi, tj. częściowe, comiesięczne wykonanie usługi [...]. Koszty związane z realizacją kontraktu rozliczane powinny być również w czasie, proporcjonalnie do rozliczanych przychodów. Przyjęcie przeciwnego rozwiązania prowadziłoby do braku zachowania "współmierności kosztów z przychodami".
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał stanowisko Spółki w zakresie określenia momentu powstania przychodu od otrzymanego "z góry" wynagrodzenia za nieprawidłowe. W jego ocenie postanowienia umowy z dnia [...] czerwca 2004 r. dają podstawy do tego, aby stosunek prawny z niej wynikający traktować jako umowę dzierżawy, uregulowaną w Kodeksie cywilnym. Przemawiają bowiem za tym nazwa umowy, wielokrotne użycie w jej tekście słowa "dzierżawa", posłużenie się przy określaniu obowiązków z niej płynących terminologią Kodeksu cywilnego, a także bezpośrednie odwoływanie się do jego przepisów. W ramach swobody zawierania umów strony mogły przy tym ustalić czynsz dzierżawy za okres 20 lat płatny "z góry". Zdaniem organu podatkowego do takiej umowy ma zastosowanie przepis art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p., zgodnie z którym za przychody z umów dzierżawy uważa się przychody należne określone na dzień, w którym stały się wymagalne. Terminy wymagalności wynagrodzenia za dzierżawę strony dokładnie określiły w umowie, w związku z czym przychód z tego tytułu powstał w terminach określonych w tej umowie.
Wobec powyższych ustaleń, organ pierwszej instancji uznał, iż Skarżąca postąpiła prawidłowo zaliczając wynagrodzenie otrzymane z "góry" do przychodu podatkowego w miesiącu otrzymania wynagrodzenia. Nieprawidłowe jest natomiast jej stanowisko, że otrzymane wynagrodzenie za dzierżawę powinno być przychodem w poszczególnych miesiącach kolejnych lat obowiązywania umowy.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka podniosła, że nie świadczy usług dzierżawy, lecz usługi [...]., co ma potwierdzenie w złożonych przez nią dowodach (zaświadczeniu REGON, odpowiedzi udzielonej na jej zapytanie przez Ośrodek Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w L. i zaświadczeniu o wpisie do Rejestru Przedsiębiorców T.), do których organ podatkowy się nie odniósł. Jednocześnie błędnie powołał się na przepisy Kodeksu cywilnego, gdyż dla celów podatkowych należy stosować Polska Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU). Według Spółki organ podatkowy nie ustosunkowała się także do przepisu art. 12 ust. 4 pkt 1 u.p.d.o.p., w myśl którego do przychodów nie zalicza się pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet usług, w rozpoznawanym przypadku usług [...].. Pominął też kwestię kosztów uzyskania przychodu, które wobec przyjętego przez organ podatkowy stanowiska również powinny być uwzględnione od razu a nie przez okres 20 lat.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydając decyzję o odmowie zmiany powyższego postanowienia stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, obowiązującymi w latach 2004-2005, generalną zasadą wynikającą z przepisu art. 12 ust. 3 jest to, iż datą powstania przychodu należnego jest dzień wystawienia faktury (rachunku), nie później jednak niż ostatni dzień miesiąca, w którym wydano rzecz, zbyto prawo majątkowe lub wykonano usługę, w tym częściowo wykonano usługę, jeżeli jej częściowe wykonanie stanowi wynikający z umowy lub z odrębnych przepisów tytuł do zapłaty, lub otrzymano zapłatę za wykonanie świadczenia - w pozostałych przypadkach. Przepisy art. 12 ust. 3a-3d ww. ustawy są odstępstwem od ogólnej zasady określonej w art. 12 ust. 3 i przewidują określenie momentu powstania przychodów dla określonych ustawowo przypadków, uzasadnionych charakterem danej czynności będącej źródłem przychodu u podatnika. W ocenie organu odwoławczego zastrzeżenie wynikające z art. 12 ust. 3d u.p.d.o.p. nie ma zastosowania, albowiem w omawianej sprawie mamy do czynienia faktycznie z umową dzierżawy [...], a nie ze sprzedażą usług [...]., jak sugeruje Spółka. Taki stan stosunków cywilno-prawnych potwierdza zgromadzony w aktach materiał dowodowy.
Organ drugiej instancji podkreślił, że strony transakcji łączy umowa dzierżawy [...], zgodnie z którą wynagrodzenie za dzierżawę ustalono za cały okres obowiązywania umowy, płatny w sposób w niej określony. Spółka w ustalonych terminach wystawiła faktury za dzierżawę, a kontrahent dokonując zapłaty za nią wywiązał się z podpisanej umowy. Tak więc faktury wystawione przez Spółkę są podstawą zapisów w jej ewidencji księgowej, w związku z czym nie jest zasadne jej stanowisko, iż powinna wystawiać faktury dokumentujące częściowe, comiesięczne wykonanie usługi [...].. W przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym według organu odwoławczego zastosowanie ma przepis art. 12 ust. 3c u.p.d.o.p., który nie uzależnia momentu powstania przychodu od daty wykonania usługi, lecz od postanowień umowy co do warunków płatności.
Dyrektor Izby skarbowej w W. wskazał, że w treści umowy dzierżawy zawartej przez Spółkę określony został termin płatności dzierżawy. Datą powstania przychodu jest zatem dzień, w którym należność stała się wymagalna. W przypadku ustalenia w umowie dzierżawy terminów płatności "z góry", datą powstania przychodu będzie termin określony w umowie.
W skardze z dnia 1 marca 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie:
1) art. 12 ust. 3d pkt 2 u.p.d.o.p. - przez bezprawne uznanie, iż świadczy ona usługi dzierżawy, a nie usługi [...].,
2) art. 210 ust. 4 ord. pod. - przez to, że w uzasadnieniu faktycznym decyzji nie wskazano faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w sytuacji, gdy Skarżąca przedstawiła pisemne dokumenty, jako dowody w sprawie,
3) art. 12 ust. 4 u.p.d.o.p. - przez bezprawne uznanie pobranych wpłat na poczet usług [...]., za przychody podatkowe w miesiącu ich otrzymania, w sytuacji, gdy usługi te będą zrealizowane w następnych okresach sprawozdawczych,
4) art. 15 ust. 1 oraz ust. 4 u.p.d.o.p. przez bezprawne nie uznanie kosztów, które są związane z przychodami podatkowymi,
5) art. 120, art. 121 oraz art. 122 ord. pod.
Uzasadniając skargę w szczególności podkreśliła, iż nie zgadza się z ustaleniem przyjętym przez organ podatkowy, że Spółka świadczy usługi dzierżawy. Odwołując się do dowodów złożonych w postępowaniu stwierdziła, że bezsprzecznie świadczy usługi [...].. W jej ocenie dowody te spełniają warunki określone w art. 180 § 1 ord. pod. Zarzuciła, że organ podatkowy nie odniósł się do nich w wydanej decyzji.
Ponadto, ponownie przywołała argumenty zaprezentowane w zażaleniu na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.
Wskazał, iż wszelkie dowody zebrane w aktach sprawy były poddane ocenie organów podatkowych. Ocena ta została dokonana w ramach art. 191 ord. pod. i doprowadziła ona do przyjęcia stanu faktycznego odzwierciedlonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu stan faktyczny nie potwierdza, by strony transakcji łączyła umowa sprzedaży usług [...]. Nadto, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zwrócił uwagę, że wniosek o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego nie obejmował swoim zakresem kwestii kosztów uzyskania przychodu i stąd bezpodstawny jest zarzut podnoszony w skardze na tę okoliczność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazano.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 14a § 3 w związku z § 2 ord. pod., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić należy, iż rozstrzygnięcia będące przedmiotem oceny Sądu podjęte zostały w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na istotę tego postępowania, uregulowanego przepisami art. 14a - 14e ord. pod., przede wszystkim uwzględnić należało zakres, w którym organ podatkowy może się wypowiedzieć odnośnie do treści wniosku o interpretację.
W art. 14a § 2 ord. pod. ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie.
Sąd zwraca uwagę, że w postępowaniach w przedmiocie wydania interpretacji, w myśl zacytowanego przepisu, to podatnik (inny wnioskodawca) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny" i do takiego stanu jaki przedstawi formułuje własne stanowisko. Organ podatkowy dokonuje natomiast oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie takie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest jego ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W postępowaniu tym nie może zatem toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych, a następnie poddawanie ich swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 ord. pod. Postępowanie to nie może również zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę. Organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Co najwyżej może wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 ord. pod. żądać uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Innymi słowy, organ podatkowy dokonuje interpretacji przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny. Założenia takie oznaczają więc, iż czy to interpretacja wydana w formie postanowienia, czy tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawno-podatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również ocena dowodów z nim związanych będą mogły mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy.
Powyższe reguły orzekania w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej nie zostały zachowane przez organy orzekające. Spółka także nie dostrzegła, że w tym postępowaniu nie jest prowadzone postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia stanu faktycznego. Doprowadziło to w konsekwencji do powstania sporu o stan faktyczny, co w tego typu sprawach w ogóle nie może mieć miejsca. Nieuprawnione w szczególności było prowadzenie przez organy podatkowe oceny treści umowy, na którą powoływała się Spółka. Organy te nie mogły także - wbrew temu co zarzucała im Skarżąca - poddawać ocenie jakichkolwiek innych dowodów składanych przez podatnika. Rolą podatnika w takim postępowaniu, jak już Sąd wyżej wyjaśnił, nie jest przedstawianie dowodów, lecz przedstawienie (opisanie) stanu faktycznego w sposób wyczerpujący dla możliwości zajęcia własnego stanowiska w sprawie. Rolą zaś organu podatkowego ocena prawna tego stanowiska w ramach przepisów prawa podatkowego w oparciu o taki stan faktyczny, jaki podał podatnik. Postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej nie może "przekształcić się" w postępowanie, w którym zbiera się materiał dowodowy i formułuje na jego podstawie ustalenia faktyczne. Organ podatkowy ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które zawsze winno być także ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14a § 3 ord. pod.).
Reasumując, skoro Spółka przedstawiając stan faktyczny twierdzi, iż otrzymane "z góry" wynagrodzenie jest wpłatą na poczet usług telekomunikacyjnych, które zostaną wykonane w przyszłości i w oparciu o taki stan faktyczny formułuje własne stanowisko w sprawie, to organ podatkowy w tych samych ramach, tj. przy uwzględnieniu takiego właśnie stanu faktycznego dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego. Wydana w takich warunkach interpretacja będzie wywoływała skutki prawne dla niej właściwe o tyle, o ile rzeczywisty stan faktyczny będzie zgodne ze stanem faktycznym przyjętym za podstawę do jej wydania, tj. stanem faktycznym podanym we wniosku o udzielenie interpretacji.
Wobec powyższego Sąd nie mógł uwzględnić zarzutów naruszenia powołanych w skardze przepisów art. 12 u.p.d.o.p. Wydane rozstrzygnięcia oparto bowiem na innym stanie faktycznym, niż podany został przez podatnika. Wadliwość ta sprawiła, że w takiej sytuacji czynienie rozważań w zakresie uchybień prawu materialnemu byłoby przedwczesne.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 1 oraz ust. 4 u.p.d.o.p. stwierdzić należało, iż we wniosku o udzielenie interpretacji podatnik nie występował o interpretację tych przepisów. Jedynie krótka wzmianka na temat kosztów zawarta we wskazanym wniosku została przywołana w kontekście poparcia twierdzenia, iż otrzymane "z góry" wynagrodzenie - analogicznie jak koszty - powinno też być uwzględniane stopniowo, nie zaś całe od razu. Organy podatkowe w zakresie kosztów się nie wypowiadały. Nie mogły zatem "bezprawnie nie uznać kosztów" związanych z przychodami podatkowymi. Tym samym wydane rozstrzygnięcia nie naruszyły przywołanych wyżej przepisów.
Nie są także zasadne zarzuty naruszenia wskazanych przez Skarżącą zasad ogólnych postępowania. W ocenie Sądu organy podatkowe w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, stosując się do wymogów określonych w art. 210 § 4 ord. pod. Wprawdzie wadliwie oparto je na stanie faktycznym odmiennym od tego, który wskazywał podatnik. Jednakże okoliczność ta, chociaż niepożądana, nie jest równoznaczna z naruszeniem wyrażonej w art. 121 § 1 ord. pod. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady praworządności - art. 120 ord. pod. Organy podatkowe nie mogły naruszyć, o czym już była mowa, dyspozycji art. 122 ord. pod. Nie były bowiem uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego, zmierzającego do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu o udzielenie interpretacji organ w tym zakresie ma jedynie obowiązek sprawdzić, czy stan faktyczny przedstawiony przez podatnika jest na tyle wyczerpujący, że pozwala na dokonanie interpretacji, a w razie negatywnych ustaleń w tym względzie - wymaga zastosowania art. 14a § 5 w związku z art. 169 §1 ord. pod., a więc wezwania do jego uzupełnienia.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 152 p.p.s.a. orzekł zatem jak w sentencji.
Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego stronę Skarżącą oraz koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 2 w związku z § 4 i art. 212 § 1 p.p.s.a.).
Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego.