III SA/Wa 96/14

III SA/Wa 96/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-01-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
art.86 art.88
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego za miesiące od lipca do września 2008 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od kwietnia do czerwca 2008 r. i od października do grudnia 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za grudzień 2008 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. (dalej "DUKS") decyzją z [...] czerwca 2013 r., określił skarżącej (stronie, podatnikowi, spółce) - Przedsiębiorstwo Inwestycyjno - Budowlane G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2008 r., nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od kwietnia do czerwca 2008 r. i od października do grudnia 2008 r. oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za grudzień 2008 r.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że u podatnika przeprowadzono postępowanie kontrolne w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. na podstawie wydanego postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego z dnia [...] lutego 2013 r. Ustalenia poczynione w trakcie postępowania kontrolnego zawarte zostały m.in. w protokole badania ksiąg podatkowych doręczonym stronie w dniu 15 lutego 2013 r.
W toku postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniżeniu podatku należnego w wyniku zastosowania obniżonej 7% stawki VAT, od otrzymanej w lipcu 2008 r. części należności za sprzedaną nieruchomość w L. pomiędzy ul. [...] i [...] o łącznej powierzchni 31.785 m², na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) dalej: "u.p.t.u." Sprzedaży tej dokonano na rzecz R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie aktu notarialnego z dnia 16 września 2008 r. Cenę brutto za jaką spółka sprzedawała ww. nieruchomości stanowiła 22.927.000 zł. Obroty osiągnięte z tej transakcji Spółka opodatkowała przez zastosowanie stawki podstawowej (22%) do obrotów w kwocie 16.600.000 zł oraz stawkę obniżoną (7%) do obrotów 2.500.000 zł. Z tego tytułu strona wystawiła m.in. fakturę z dnia 4 lipca 2008 r. nr 5/2008 tytułem "zapłata na poczet budowy domu mieszkalnego wielorodzinnego zgodnie z aktem Notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 3 lipca 2008 r." Wartość faktury to 2.500.000 zł netto (podatek VAT - 175.000 zł.). Zdaniem organu wyszczególniona na ww. fakturze należność w kwocie 2.675.000 zł brutto stanowi część ceny za sprzedaną spółce R. Sp. z o.o. nieruchomość na podstawie aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 16 września 2008 r.
W ocenie organu cena zawarta w akcie nie obejmowała przejętych dodatkowo przez kupującego zobowiązań do zapłaty kwoty netto 2.500.000 zł, zapłaconej przez spółka R. już na rzecz strony kwotę brutto 2.675.000 zł, w (tym podatek VAT w kwocie 175.000 zł) z przeznaczeniem na wykonanie zobowiązań Spółki w zakresie wybudowania na rzecz Gminy L. mieszkań pod klucz o łącznej powierzchni użytkowej 1.080 m².
Organ stwierdził, iż kwota 2.675.000 zł stanowiła część uzyskanych przez stronę obrotów ze sprzedaży nieruchomości w L. i tak samo jak pozostała należność podlega opodatkowaniu stawką podstawową.
Ponadto stwierdzono, że w posiadaniu spółki są faktury zakupu materiałów i usług wystawione przez B. G. L., PPHU M. Sp. j. J. P., J. P., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. J. S., PPHU C. P. P., P.P.U. B. Sp. z o.o., Usługi [...] L. U., Usługi elektrotechniczne K. U. nie dokumentują nabyć na jej rzecz. Faktury te zostały jednak ujęte w rejestrach zakupu prowadzonych przez stronę dla celów podatku od towarów i usług i wykazane w deklaracjach VAT-7, a podatek naliczony wynikający z tych faktur nienależnie pomniejszył kwotę podatku należnego.
Zdaniem organu poniesione wydatki związane z rzekomymi pracami budowlanymi i usługowymi na sprzedawanych nieruchomościach nie zostały wykonane. Wyjaśnienie spółki uznano za niewiarygodne, gdyż nie znalazły odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w tym zeznaniach świadków m.in.: L. U., K. U., J. S., P. P., A. G., J. S., T. L., oraz członków zarządu spółki R. sp. z o.o.
Powołując się na art. 86 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4a u.p.t.u., organ uznał, że faktury wystawione przez ww. podmioty nie dawały podstaw do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony w nich zawarty.
Organ stosownie do art. 193 § 1 § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) dalej "O.p." rejestry zakupu VAT prowadzone przez spółkę za miesiące: kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. w takim zakresie, w jakim zawierają dane z zakwestionowanych faktur uznał za nierzetelne. Rejestr sprzedaży VAT za lipiec 2008 r. w takim zakresie w jakim zawiera nieprawidłową podstawę opodatkowania, stawkę VAT i niewłaściwą kwotę podatku należnego od części obrotów osiągniętych ze sprzedaży nieruchomości, udokumentowanych fakturą VAT Nr [...] i z dnia 4 lipca 2008 r. i aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 16 września 2008 r. był wadliwy.
W zakresie, w jakim księgi spółki są nierzetelne i wadliwe nie stanowiły dowodu w sprawie. Stosownie do treści art. 23 § 1 pkt 2 i art. 23 § 2 O.p. odstąpił od określenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług za miesiąc lipiec 2008 r. w drodze oszacowania, ponieważ dane wynikające z ksiąg podatkowych Spółki za lipiec 2008 r. skorygowane o dane wynikające z faktury VAT Nr [...] z dnia 4 lipca 2008 r. i aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia 16 września 2008 r. pozwalały na określenie podstawy opodatkowania.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu w całości oraz umorzenie postępowania.
Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 86 ust. 1 u.p.t.u.,
- art. 122 O.p., w związku z art. 31 ustawy z dnia 29 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214 z późn. zm., dalej: "u.k.s."),
- art. 121 § 1 O.p. w związku z art. 31 u.k.s.,
art. 193 § 1-3 O.p. w związku z art. 31 u.k.s.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy odwołując się do całokształtu materiału dowodowego w sprawie wskazał, iż dla spółki R. kwotę 2.500.000 zł netto stanowiła element ceny nieruchomości. Sporną kwotę wyodrębniono w akcie notarialnym z ceny sprzedaży, jako tą, którą spółka miała przekazać na rachunek Gminy L. tytułem zabezpieczenia wykonania zobowiązania, w postaci wybudowana mieszkań na rzecz Gminy. Organ odwoławczy skonstatował, iż obowiązek wybudowania mieszkań przez Stronę na rzecz Gminy L. stanowił, zgodnie z umową zawartą między Gminą a Spółką, zapłatę za zakupione od Gminy L. grunty będące przedmiotem sprzedaży na rzecz R. Sp. z o.o. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie miało znaczenia przy sposobie opodatkowania obrotów osiągniętych ze sprzedaży nieruchomości zobowiązanie strony na rzecz Gminy L. i to z jakich środków Spółka te zobowiązania pokryła.
Zdaniem organu odwoławczego, sporna kwota stanowiła element ceny nieruchomości sprzedanej na rzecz spółki R. Sp. z o.o. i powinna zostać opodatkowana stawką podstawową.
Odnosząc się do spornej kwestii związanej z odliczeniem przez Spółkę podatku naliczonego z faktur wskazanych przez Spółkę jako związane z realizacją prac na nieruchomości sprzedanej na rzecz R. Sp. z o.o. oraz związane z wykonaniem robót budowlanych na rzecz B. Sp. z o.o. nie potwierdzały zakupu materiałów i usług związanych ze sprzedaną nieruchomością w L., jak również z żadnymi innymi czynnościami związanymi z prowadzoną przez stronę działalnością.
Dyrektor Izby Skarbowej odwołał się do pism z dnia 11 czerwca 2012 r. i 18 października 2012 r. spółki R. wyjaśniającego, iż na ww. nieruchomości, w chwili jej zakupu nie były prowadzone prace budowlane, plac nie był przygotowany pod budowę, nie było ułożonych płyt drogowych, nie było ogrodzenia oraz nie były prowadzone inne prace. Nie zlecano również stronie na przedmiotowej nieruchomości żadnych dodatkowych prac w 2008 r.
Przesłuchany w charakterze świadka T. L. (członek zarządu R. Sp. z o.o.), zeznał, że na nieruchomości zakupionej od Spółki jedyną rzeczą były jakieś zabudowania, w których zamieszkiwały osoby bez tytułu prawnego. Na przedmiotowych gruntach nie były rozpoczęte prace związane z budową bloków, plac nie był przygotowany do budowy. Świadek wyjaśnił, że firma R. Sp. z o.o. zaczęła grodzić nieruchomość dopiero po tym jak stała się jej właścicielem.
Przesłuchany w charakterze świadka A. G., który w 2008 r. pełnił funkcję członka zarządu R. Sp. z o.o. zeznał, że w chwili przejmowania nieruchomości w L., poza drzewami i szopą, która była przeznaczona do rozbiórki i finalnie została rozebrana, była to płaska, częściowo zadrzewiona działka. Ponadto zeznał, iż na gruntach nie były rozpoczęte żadne prace związane z budową bloków, nie były ułożone płyty drogowe, teren nie był ogrodzony, plac nie był zasilany w energię elektryczną. Grunty nie były przygotowane do zabudowy. R. Sp. z o.o. rozpoczęła rzeczywisty proces inwestycyjny na nieruchomości w L. począwszy od jej rekultywacji przez przyłączenie do poszczególnych mediów.
Przesłuchiwany natomiast w charakterze świadka P. P., na okoliczności wystawienia spornych faktur, zeznał, że nie wykonywał w 2008 r. na rzecz Spółki jakiejkolwiek usługi w L. lecz w C.. Materiały zużyte do ogrodzenia wykonanego w miejscowości C. przez świadka, zakupione od PPHU M. Sp. j. J. P., J. P., nie zostały, jak wskazała spółka wykorzystane na sprzedanej nieruchomości w L..
Również wykonania prac na nieruchomości w L. nie potwierdził Józef Smółka, który na zlecenie Strony dokonał rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości i opisanego w akcie notarialnym dokumentującym jej sprzedaż. Jak wynika z akt sprawy L. U. i K. U. również nie wykonali na rzecz spółki zasilenia placu budowy w L..
Za niewiarygodne uznano wyjaśnienia spółki odnoszące się do rzekomego wykonania na miesiąc przed umówionym terminem zawarcia umowy przyrzeczonej, kosztownych inwestycji na gruntach przeznaczonych do sprzedaży, po podpisaniu wstępnych umów sprzedaży dotyczących warunków tej sprzedaży, które to warunki nie zawierały w swoim zakresie ww. prac.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wykonanie usług polegających na przygotowaniu placu budowy takich jak: wykonanie dróg dojazdowych z płyt MON o powierzchni 2.000 m², utwardzenie terenu o powierzchni 7.000 m², ogrodzenie ponad 3 ha placu, wykonanie wykopów pod budynki, przemieszczenie mas ziemnych na wcześniej utwardzone składowisko, zasilenie placu budowy, stworzenie zaplecza socjalnego i biurowego budowy, bez wiedzy i zgody przyszłego nabywcy, tj. spółki R., było niewiarygodne. Organ odwoławczy wskazał, iż pracami takimi firma R. Sp. z o.o. nie była zainteresowana, nie wiedziała o ich prowadzeniu i w żadnym stopniu z nich nie skorzystała. Zeznania członków zarządu firmy R. Sp. z o.o. wskazywały że na nieruchomości w L. w 2008 r. nie były prowadzone żadne prace przez nią zlecone.
Ponadto informacje pozyskane z czynności sprawdzających przeprowadzonych w firmach, które wystawiły sporne faktury, tj. w PPHU C. P. P. i PPUH M. Sp. j. J. P., J. P. oraz zeznania P. P. potwierdzały, że ww. firmy nie wykonały swoich usług na nieruchomości położonej w L..
Odnośnie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci dziennika budowy budynków mieszkalnych w L., organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania podatkowego, zgromadzono szereg dowodów potwierdzających, że wpisy w przedmiotowym dzienniku budowy są nierzetelne. Na nieruchomości w L. w 2008 r. nie były prowadzone żadne prace poza rozbiórką nielegalnie posadowionego obiektu budowlanego.
Ponadto ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że faktury związane z wykonywaniem robót budowlanych oraz wyposażeniem w sprzęt bazy budowlanej znajdującej się w G., w gminie H., na rzecz B. Sp. z o.o. na działce stanowiącej własność tej firmy, nie dokumentują dostaw materiałów i usług dokonanych na rzecz Spółki i nie posłużyły jej do wykonania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
W świetle powyższego wyjaśnienia spółki na okoliczność dzierżawy gruntów w C. i ponoszenia na nich nakładów w ramach realizacji własnej inwestycji uznano za niewiarygodne. Ponadto przedłożone dokumenty, tj. umowa dzierżawy, faktura VAT mające potwierdzić sprzedaż na rzecz M. A. konstrukcji stalowej w grudniu 2010 r. pozostawały w sprzeczności z innymi dokumentami pozyskanymi w sprawie. W ocenie organu odwoławczego wyjaśnienia Strony, z których wynika, że maszyny i urządzenia służące wyposażeniu stajni zostały zakupione w ramach realizacji umowy zawartej z firmą P.P.U. B. Sp. z o.o. i zmagazynowane na działce w C., nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Na działce tej bowiem M. A. realizował inwestycję polegającą na budowie m.in. stadniny koni.
Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przestawione wyżej okoliczności i dowody jednoznacznie wskazują że poszczególne wydatki (sprzedaż silosu, wspornika podłogi silosu, wykonania usługi montażu i transportu oraz innych materiałów budowlanych) nie zostały poniesione na wyposażenie bazy budowlanej w G. na gruntach i na zlecenie P.P.U. B. Sp. z o.o. wykonanej w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej.
Reasumując, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Zgromadzony w jego wyniku materiał dowodowy wskazuje na rzetelny sposób ustalenia stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż sporne faktury w rzeczywistości nie dokumentują dostaw materiałów i usług dokonanych na rzecz strony i nie posłużyły jej do wykonania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.
W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie:
- art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 135, art. 138 § 3, art. 151, art. 154 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 211 O.p. w związku z art. 31 u.k.s.,
- art. 86 ust. 1 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie zastosowania,
- art. 88 u.p.t.u. przez niewłaściwe zastosowanie.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a." dowodów uzupełniających z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i całe postępowanie kontrolne i podatkowe zostało dotknięte wadą prawną, która nakazuje wyeliminować zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. Spółka poinformowała, że z dniem 15 kwietnia 2009 r. wygasł mandat członków zarządu Spółki, tj. M. A. - prezesa zarządu Spółki oraz i A. A. - wiceprezes zarządu spółki. Od dnia 16 kwietnia 2009 r. spółka nie posiadała organów w postaci zarządu, który mógłby ją skutecznie reprezentować spółkę, w tym również przed organami podatkowymi. Ponadto w dniu 4 października 2013 r. została zmieniona umowa Spółki, która wprowadza jednoosobowy zarząd. W dniu 7 października 2013 r. na stanowisko prezesa zarządu został powołany Z. W.. Strona wskazała, że ww. zmianę zgłoszono do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 25 października 2013 r. Wniosła o przeprowadzenie postępowania dowodowego w powyższym zakresie na zasadach określonych w art. 106 § 3 p.p.s.a.
W ocenie spółki nieskuteczne było udzielenie pełnomocnictwa, co miało wpływ na skuteczność doręczenie decyzji podatkowych. Zdaniem skarżącej ww. decyzje nie weszły do obrotu prawnego.
W pozostałym zakresie skarżąca powtórzyła zarzuty prezentowane w postępowaniu podatkowym.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z 20 maja 2014 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy, pełnomocnik organu wskazał, iż decyzje organów podatkowych zostały doręczone prawidłowo, zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem przez zarząd spółki i informacjami wynikającymi z ww. odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS na dzień udzielenia pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego (podatkowego) i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w oparciu o wyżej wskazane kryterium legalności Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie naruszył bowiem przepisów prawa materialnego ani też nie naruszył przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nie są uzasadnione zarzuty i wnioski zawarte w skardze.
Spór w sprawie, w ocenie Sądu, sprowadza się zaś do rozstrzygnięcia dwóch kwestii. Po pierwsze czy sporna kwota faktury z dnia 4 lipca 2008 r. nr [...] "zapłata na poczet budowy domu mieszkalnego wielorodzinnego zgodnie z aktem Notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 3.07.2008 r." (wartość faktury to 2.500.000 zł) stanowiła element ceny nieruchomości sprzedanej na rzecz spółki R. Sp. z o.o. i powinna zostać opodatkowana stawką podstawową. Po drugie czy faktury, wystawione przez B. G. L., PPHU M. Sp. j. J. P., J. P., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. J. S., PPHU C. P. P., P.P.U. B. Sp. z o.o., Usługi [...] L. U., Usługi [...] K. U., odzwierciedlały faktyczne zdarzenia gospodarcze. A w związku z tym, czy na podstawie art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a) u.p.t.u., stronie przysługiwało prawo do odliczenia podatku z tytułu transakcji wykazywanych w fakturach stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami.
W osnowie skargi skarżąca sformułowała zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów prawa procesowego (art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 135, art. 138 § 3, art. 151, art. 154 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 211 O.p.) oraz zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 86 i art. 88 u.p.t.u. W takiej sytuacji, w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty natury procesowej. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, albo że został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ drugiej instancji przepis prawa materialnego.
Podstawą dla uznania zaskarżonych decyzji organów podatkowych za zgodne z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Sąd stwierdza, iż został on ustalony w sposób prawidłowy. Organy przeprowadziły bowiem postępowanie podatkowe zgodnie z normami Działu IV O.p. oraz z zachowaniem reguł dotyczących przeprowadzania dowodów i ich oceny w postępowaniu jurysdykcyjnym, czyli miedzy innymi w zgodzie z art. 187 i art. 188 O.p. Uzasadnienia faktyczne zaskarżonych decyzji należy także uznać za wystarczające dla oceny ich legalności.
Podkreślenia wymaga, iż organy podatkowe dopuściły szereg dowodów, w tym z dokumentów, z zeznań świadków, oraz wyjaśnień skarżącej, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Okoliczność ta mają podstawowe znaczenie dla oceny prawidłowości postępowania zmierzającego do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wyznacza zakres czynności dowodowych, które organ miał obowiązek podjąć w jego toku.
Odnosząc się do zarzutu prowadzenia postępowania podatkowego wobec spółki nie mającej organu (zarządu) i doręczania pism i decyzji w postępowaniu podatkowym w niniejszej sprawie osobom, które nie były należycie umocowane Sąd uznał, że stanowisko prezentowane w tym zakresie przez stronę skarżącą jest nieuzasadnione.
Wskazać bowiem należy, że nie istnieje konieczne powiązanie między mandatem członka zarządu a kadencją zarządu jako organu osoby prawnej, w którego skład wchodzi dana osoba. W konsekwencji oznacza to, że takie zdarzenie, jak np. upływ kadencji organu (zarządu) spółki jest równoznaczne z pozbawieniem danej osoby funkcji członka zarządu jako piastuna organu osoby prawnej, okoliczności te zaś nie prowadzą do wygaśnięcia mandatu. Mandat członka zarządu przysługuje urzędującemu członkowi zarządu (to oczywiste), ale również członkowi zarządu, który już utracił atrybut członka urzędującego.
Strona, odwołując się do wykładni przepisów kodeksu spółek handlowych, a także zapisów Umowy Spółki, podnosi, że mandaty M. i A. A. do pełnienia funkcji w zarządzie spółki wygasły z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni rok kadencji Zarządu, tj. z dniem 15 kwietnia 2009 r.
Ze stanowiskiem strony można byłoby się zgodzić, gdyby w okresie następującym po odbyciu zgromadzenia wspólników faktycznie uległ zmianie sposób zarządzania spółką. Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy bezsporne jest, że nie powołano żadnego nowego członka zarządu, a zarazem dotychczasowi członkowie zarządu Spółki wciąż faktycznie sprawowali dotychczas pełnione funkcje w zarządzie tegoż podmiotu. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego przez organy podatkowe osoby uwidocznione w KRS, jako członkowie spółki, nadal podpisywały dokumenty spółki, prowadziły negocjacje, zarządzały spółką.
Powtórzyć zatem należy za SN, że jeśli - w konkretnej sprawie - powołano zarząd w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością na czas oznaczony, to wygaśnięcie mandatu członków tego zarządu z dniem odbycia zgromadzenia wspólników zatwierdzającego sprawozdanie finansowe za ostatni rok kadencji Zarządu nie oznacza pozbawienia ich atrybutu sprawowania funkcji członków zarządu - członków urzędujących. W niniejszej zaś sprawie skarżący w czasie prowadzonego postępowania podatkowego byli jedynymi członkami zarządu skarżącej spółki, zarówno formalnie wykazanymi w KRS, jak i faktycznie pełniącym tę funkcję. (Wyrok NSA sygn. I FSK 862/12, czy uchwała SN wydana jeszcze do dawnego K.h. ale częściowo nadal aktualna z dnia 19 czerwca 1997 r. sygn. III CZP 28/97). Podkreślić ponadto należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186 ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe.
Sąd stwierdza także, że w toku postępowania podatkowego, jak i w toku przeprowadzonych czynności kontrolnych organy podatkowe umożliwiły stronie czynny udział w postępowaniu. Postępowanie było zatem prowadzone w sposób realizujący zasady ogólne postępowania wymienione w art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 O.p.
Nie można zatem uznać, że strona pozbawiona była udziału w sprawie a decyzje nie weszły do obrotu prawnego.
Słuszne jest także stanowisko organów podatkowych w kwestii wysokości obrotu ze sprzedaży nieruchomości w L. i zastosowania właściwej stawki podatku.
Obowiązek przekazania kwoty 2.500.000,00 zł na konto gminy - jako zabezpieczenia wykonania przez skarżącą spółkę przyjętych w przeszłości zobowiązań w zakresie wybudowania mieszkań dla gminy; nb. powyższą kaucję wprowadzono za zdjęcie przez gminę hipoteki z przedmiotowej nieruchomości - obciążał wyłącznie skarżącą, a kontrahent (R. Sp. z o.o.) nie był z tego tytułu w żaden sposób zobowiązany. Przekazanie kwoty 2.500.000,00 zł przez Kupującego na rachunek gminy było zatem zapłatą zobowiązania Skarżącej i to z jakich środków Spółka te zobowiązania pokryła, w ocenie Sądu, nie ma znaczenia przy sposobie opodatkowania obrotów osiągniętych ze sprzedaży nieruchomości. To świadczenie nabywcy nie wynikało z żadnego innego tytułu niż kupno nieruchomości w L.. Tak więc słusznie organ uznał, że szczególne określenie sposobu zapłaty - nie do rąk sprzedawcy, a na konto podmiotu trzeciego - nie zmienia charakteru świadczenia jako zapłaty za sprzedaż nieruchomości. Zastosowanie mieć będzie w tym przypadku zatem ta sama stawka co do pozostałej kwoty należności za nieruchomość. Dlatego też, zdaniem Sądu, kwota powinna zostać opodatkowana 22% stawką podatkową.
Okoliczność, że w przyszłości kwota ta zostanie przeznaczona przez gminę na zapłatę skarżącej za wykonanie obiektów mieszkaniowych i wówczas istotnie do zapłaty za te czynności zastosowanie mieć będzie obniżona stawka podatku nie ma żadnego wpływu na ocenę podstawy i stawki opodatkowania świadczeń pomiędzy skarżącą a R. Sp. z o.o. Inny jest bowiem, niż zapłata za roboty budowlane, tytuł prawny świadczenia kupującego.
Odnosząc się do zakwestionowania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. odliczenia z faktur wymienionych na str. 8-12 jego decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. wskazać trzeba, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy wyraźnie wskazuje, że organ pierwszej instancji zasadnie zakwestionował prawo strony do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach wystawionych przez B. G. L., PPHU M. Sp. j. J. P., J. P., Przedsiębiorstwo Wielobranżowe J. J. S., PPHU C. P.P., P.P.U. B. Sp. z o.o., Usługi [...] L. U., Usługi [...] K. U.. Wskazać bowiem trzeba, że skarżąca nie wykazała związku czynności i dostaw opisanych na ww. fakturach z działalnością opodatkowaną spółki. Ponadto zauważyć trzeba, że z postanowień aktu notarialnego przenoszącego własność nieruchomości, przedwstępnej umowy sprzedaży z 19 listopada 2007 r. oraz umowy sprzedaży warunkowej z 3 lipca 2008 r. nie wynika, żeby spółka była zobowiązana do wykonania jakichkolwiek prac na zbywanej nieruchomości, poza rozbiórką nielegalnie posadowionego "obiektu budowlanego". Spółka nie realizowała także jakichkolwiek prac, do których wykonania potrzebne byłyby materiały udokumentowane ww. fakturami, a dotyczącymi dostawy bram, rur do wykorzystania na słupki ogrodzeniowe, słupków, montaż automatyki do bram. Również strona w toku postępowania nie wypowiedziała się, z jaką czynnością opodatkowaną podatkiem VAT są one związane.
Podkreślić trzeba natomiast, że prawidłowe i mające odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym są ustalenia organów co do rzeczywistego przeznaczenia zakupionych towarów i usług wskazanych w ww. fakturach. W aktach sprawy znajduje się wydruk księgi wieczystej nr [...] dotyczący prawa własności nieruchomości działki o nr ewidencyjnym [...] położonej w miejscowości C., z której w wynika, że współwłaścicielem ww. działki jest M. A.. Na działce tej znajduje się "S.", pensjonat dla koni, dom weselny. Włączone do akt sprawy dokumenty i zdjęcia potwierdzają, że materiały udokumentowane spornymi fakturami, zostały przeznaczone na budowę i wyposażenie stajni w C..
Zauważyć trzeba, że zeznania świadków, w tym członków zarządu firmy R. Sp. z o.o. oraz większości dostawców i wykonawców (w tym PPHU C. P. P. i PPUH M. Sp. j. J. P., J. P.) jednoznacznie wskazują, że na nieruchomości w L. w 2008 r. nie były prowadzone żadne prace. Wykonania wskazanych przez stronę prac nie potwierdził także J. S., który na zlecenie spółki dokonał rozbiórki opisanego w akcie notarialnym nielegalnie posadowionego obiektu budowlanego. potwierdzają,
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. wynika, że w oparciu o właściwie ustalony i oceniony stan faktyczny i prawny sprawy, dokonane zostało prawidłowe pod względem formalnym i merytorycznym rozstrzygnięcie w sprawie.
W tym stanie rzeczy nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego i materialnego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.