III SA/Wa 945/06

III SA/Wa 945/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Chustecka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 284/07 - Postanowienie NSA z 2007-09-28
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. SA w B. na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie naliczenia i wypłaty odsetek należnych od zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 1999 r. postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 lutego 2005 r. Skarżąca K. SA w B. wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą naliczenia i wypłaty należnych jej odsetek od zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 1999 r.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że w 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. dokonał zwrotu podatku wraz z odsetkami. Zdaniem Skarżącej odsetki te zostały obliczone i wypłacone w wysokości niezgodnej z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Skarżąca wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą naliczenia i wypłaty należnych jej odsetek od zwrotu podatku od towarów i usług za marzec 1999 r. Jak wynika z akt sprawy zwrotu w kwocie 382.587,00 zł dokonano w dniu 17 listopada 2005 r.
Kwestie związane z oprocentowaniem różnicy podatku reguluje art. 21 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zgodnie z którym różnicę podatku nie zwróconą przez urząd skarbowy w terminie, o którym mowa w ust. 6 w zdaniu pierwszym, traktuje się jako nadpłatę podatku podlegającą oprocentowaniu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej ord. pod.
W tym miejscu należy wyjaśnić, iż wypłata oprocentowania jest czynnością techniczną, dokonywaną jednocześnie ze zwrotem nadpłaconego podatku. Jeżeli jednak podatnik kwestionuje wysokość wypłaconego mu oprocentowania nadpłaty może domagać się wydania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 1964/04; niepubl.).
Zgodnie bowiem z art. 207 § 1 ord. pod. organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji, chyba że przepisy stanowią inaczej. Wprawdzie, jak zauważył NSA w powołanym wyżej wyroku, przepis art. 207 ord. pod. nie posługuje się sformułowaniem mówiącym o "załatwieniu sprawy przez wydanie decyzji", występującym w art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), jednakże treść tego przepisu uzasadnia przyjęcie, że normuje on załatwienie sprawy podatkowej. Słuszność tego stwierdzenia potwierdza całość regulacji zawartej w art. 207 ord. pod. NSA za szczególnie istotne w tym zakresie uznał unormowanie art. 207 § 2 ord. pod., w którym wprost stwierdza się, iż decyzja rozstrzyga sprawę co do jej istoty albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę pogląd powyższy w pełni podziela.
Z tego też względu stwierdzić należy, iż pismo Skarżącej z dnia 4 grudnia 2005 r., złożone w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zakwalifikować powinien jako żądanie wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie wysokości wypłaconego jej oprocentowania. Dopiero podjęte w tym postępowaniu - w formie decyzji - rozstrzygnięcia podlegać będą zaskarżeniu, a następnie kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Sąd zważył jednocześnie, że nawet jeśliby przyjąć, że czynność naliczenia i wypłaty należnych jej odsetek od zwrotu podatku objęta jest zakresem właściwości sądów administracyjnych to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu także z innego względu.
Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że Skarżąca odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, otrzymała w dniu 3 stycznia 2006 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 2 lutego 2006 r. (czwartek). Skargę wniesiono natomiast w dniu 14 lutego 2006 r., a zatem po upływie określonego wyżej terminu.
Uwzględniając powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.