III SA/Wa 911/13

III SA/Wa 911/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-09-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Wesołowska
Krystyna Kleiber
Marek Krawczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
II FSK 3967/13 - Wyrok NSA z 2016-02-12
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 122, art. 197 par 1, art. 210 par 1 pkt 6, art. 210 par 4, art. 233, art. 247 par 1 pkt 3 i 6
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
art. 21 ust. 1, art. 49 c pkt 3
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par 1  pkt 1  lit. c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Kleiber, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 731 zł (słownie: siedemset trzydzieści jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2012 r.
Z akt sprawy wynika, iż Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] października 2012 r. określił Przedsiębiorstwu [...] z o. o. w O. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka") wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) za okres 2009-09.
W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano, że podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej powoływanej, jako "O.p.", zgodnie z treścią którego, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten - na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2012 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.) - dalej jako "ustawa o rehabilitacji zawodowej", ma zastosowanie do wpłat na PFRON. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, Skarżąca była zobowiązana do dokonywania wpłat na Fundusz w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając jednocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne według ściśle określonego wzoru.
Organ pierwszej instancji oparł decyzję na danych dotyczących wielkości zatrudnienia w Skarżącej Spółce uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Organ pierwszej instancji wielokrotnie wzywał stronę do nadesłania zaległych deklaracji miesięcznych i rocznych, deklaracji ZUS DRA, dokumentów potwierdzających stan zatrudnienia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, orzeczeń o stopniu niepełnosprawności pracowników albo orzeczeń o częściowej lub całkowitej niezdolności do pracy, wraz z adnotacją, kiedy dane orzeczenie wpłynęło do pracodawcy, posiadanych informacji o kwocie obniżenia wpłat na podstawie art. 22 ustawy o rehabilitacji wraz z datą ich otrzymania oraz innych dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Pismem z dnia 28 maja 2012 r. Strona poinformowała, że nie zatrudniała w zakładzie w Polsce więcej niż 4-6 pracowników, w związku, z czym nie miała obowiązku składania deklaracji oraz dokonywania wpłat na PFRON. Ponadto w kolejnym piśmie strona wyjaśniła, że posiada zakład w B., który jest samodzielny organizacyjnie, posiada majątek własny w postaci np. urządzeń do aplikacji mas tynkarskich, który zatrudnia pracowników. W rozumieniu przepisu art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. - Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – dalej jako "Kodeks pracy", w ocenie strony, oddział w B. spełnia wszystkie przesłanki, do uznania go za odrębnego pracodawcę. Strona poinformowała, że rozlicza się ze wszystkich zobowiązań, w tym księgowych i podatkowych na terenie Niemiec. Ponadto Strona poinformowała, że swoją działalność prowadzi wyłącznie w Niemczech, a biuro w Polsce spełnia jedynie funkcję służebną wobec oddziału w Niemczech.
Wobec powyższego organ pierwszej instancji pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. ponownie wezwał stronę do przedstawienia dowodów potwierdzających odrębność finansową, majątkową i organizacyjną jej oddziału w Niemczech. Pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r., Strona poinformowała, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w dotychczasowej korespondencji. Ponadto po raz kolejny wskazała, że z przesłanych do Funduszu umów o pracę wynika, że pracodawcą jest Przedsiębiorstwo [...] oddział w B.. Regulamin, który powstał dla potrzeb Spółki w Polsce został adoptowany dla oddziału w B.. Strona oświadczyła też, iż "oddział bardziej samodzielny niż jest być już nie może także, jeżeli zastosować do jego działalności rozszerzającą wykładnie ustawowego terminu - pracodawca. Oddział ma własną odrębność prawną, finansową, własny majątek i jest dostatecznie wyodrębniony organizacyjnie i ekonomicznie, aby się wywiązywać ze swoich zobowiązań finansowych wobec pracowników i robi to w Niemczech". Strona nie przekazała jednak deklaracji ZUS DRA marzec 2011 r. Ponadto pismem z dnia 13 sierpnia 2012 r. Skarżąca poinformowała, że wymagana dokumentacja (zgodnie z wytycznymi) została wysłana z B. i najprawdopodobniej rozminęła się z pismem, które otrzymała od organu. Inne dokumenty takie jak statut Spółki, regulamin, struktura organizacyjna były dostarczone we wcześniejszej korespondencji. Organ pierwszej instancji nie uznał wyjaśnień Strony odnoszących się do oddziału B., z których wynikało, że oddział ten jest odrębnym od spółki pracodawcą.
Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8 oraz § 4 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 6 O.p. przez:
– wydanie niewykonalnej decyzji,
– brak wskazania, jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na PFRON,
– brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników,
– podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione.
Ponadto Strona zarzuciła niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p., oraz naruszenie art. 3 Kodeksu pracy poprzez uznanie, że Przedsiębiorstwo [...] Spółka z o.o. oddział w B. nie jest samodzielnym pracodawcą.
Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z [...] października 2012 r.
W uzasadnieniu decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał, iż "Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zaskarżoną decyzją określił stronie wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2012 r., w wysokości 3.266,00 zł" (s. 1 decyzji z dnia [...] lutego 2013 r.).
Ponadto organ odwoławczy powołał treść art. 3 Kodeksu pracy. Wyjaśnił, że z przedstawionych przez Stronę kopii umów o pracę wynika, że pracodawcą dla zatrudnionych pracowników jest Skarżąca, a nie jak twierdzi Strona jej oddział w B.. Organ wskazał, że zgodnie z § 13 umowy o pracę "Po zakończeniu prac w Niemczech, pracownik jest zobowiązany zgłosić się w siedzibie firmy w O. w ciągu 3 dni roboczych. Niestawiennictwo będzie traktowane jako porzucenie pracy przez pracownika". Z pracownikami Skarżącej wykonującymi pracę Niemczech, umowy o pracę jednocześnie zawierała Skarżąca Spółka oraz jej oddział w B.. Z kolei aneksy do tych umów pracownicy zawierali ze Skarżącą Spółką. Fundusz w piśmie z dnia 7 sierpnia 2012 r. wezwał Stronę do wyjaśnienia tej kwestii, jednakże Strona w żadnym ze swoich pism nie ustosunkowała się do tej kwestii.
Ponadto Skarżąca pomimo dwukrotnych wezwań nie przekazała do organu zestawienia zatrudnienia ogółem w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy wszystkich pracowników z podziałem na krajowych i zagranicznych, w tym także pracowników niepełnosprawnych (o których mowa w art. 21 ust. 5 ustawy o rehabilitacji zawodowej). Również przesłany przez Skarżącą regulamin wynagradzania pracowników oddelegowanych na kontrakty budowlane w Niemczech ustalony został przez Skarżącą, a nie jej oddział w B. co, w ocenie organu, świadczy o tym, że oddział w B. nie jest na tyle wyodrębnioną finansowo i organizacyjnie jednostką, której można by przypisać przymiot samodzielnego pracodawcy. Ponadto § 3 ust. 3 umowy Spółki wskazuje, że Spółka może tworzyć oddziały, przedstawicielstwa, zakłady usługowe, wytwórcze i handlowe, a także łączyć się z innymi podmiotami gospodarczymi na mocy uchwały Zgromadzenia Wspólników z zachowaniem obowiązujących przepisów, jednakże nie ma zapisu, że tworzone oddziały czy przedstawicielstwa będą pracodawcami w rozumieniu Kodeksu pracy.
W związku z powyższym Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że niemieckiemu oddziałowi Spółki nie można przypisać przymiotu samodzielnego pracodawcy, jedynym pracodawcą bowiem jest, w ocenie organu Spółka. Tylko, bowiem jednostka organizacyjna wyodrębniona prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo, z odrębnym od przedsiębiorcy-właściciela kierownictwem może być uznana za samodzielnego pracodawcę (tak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 sierpnia 2003 r., I PK 284/02, OSNP 2004/17/297). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że Skarżąca tych przesłanej nie spełniła. W rozpoznanej sprawie umowy z pracownikami wykonującymi pracę w Niemczech zawierał prezes zarządu Skarżącej Spółki.
Minister Pracy i Polityki Społecznej odnosząc się do zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż okres zobowiązania został określony w sposób uniemożliwiający jego identyfikację (w ocenie strony wskazanie okresu, jako "2009-12", że nie wiadomo o jaki konkretnie okres chodzi), wyjaśnił, że zapis powyższy konkretnie wskazuje jakiego miesiąca danego roku dotyczy określone zobowiązanie. Podany jest on zgodnie z normą ISO 8601 właśnie po to, aby zapewnić jednoznaczność interpretacji numerycznego zapisu daty. Norma ISO 8601 (międzynarodowa norma ISO określająca sposób zapisu daty i czasu - obecna wersja ISO 8601:2004) polega na ustaleniu momentu w czasie, za pomocą odpowiedniego sformatowania ciągów znaków ustawionych w porządku od najbardziej znaczących (rok) do najmniej znaczących. Format z separatorami to format rozszerzony, a bez to format podstawowy. Standard pozwala na przedstawienie dat z mniejszą precyzją np. 2009-12, co oznacza grudzień 2009 roku. Trudno zgodzić się zatem z twierdzeniami Strony, że jest to zapis którego nie można zrozumieć.
Minister Pracy i Polityki Społecznej odnosząc się do wątpliwości, czy chodzi o należności za pełne miesiące, czy też za ich część, wskazał, że przepis art. 21 oraz art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie wskazują na miesięczne wpłaty i miesięczne deklaracje, zatem znajomość ustawy o rehabilitacji powinna rozwiać te niejasności.
Minister Pracy i Polityki Społecznej odnosząc się do wątpliwości Skarżącej, co do umocowania osób, których podpisy widnieją na decyzji organu pierwszej instancji, do wydania tej decyzji wyjaśnił, że na podstawie art. 53 ust. 2 i ust. 3 pkt ustawy o rehabilitacji, Prezes Zarządu Funduszu może powoływać pełnomocników Zarządu, ustalając granice ich umocowania. Jak wynika z pieczęci widniejących na decyzji organu pierwszej instancji I. G. i D. S. złożyli podpisy z upoważnienia Prezesa Zarządu Funduszu, co oznacza, że takim upoważnieniem musieli się legitymować. Organ drugiej instancji, odnosząc się do zarzuty braku umocowania do podpisania decyzji wskazał, że pełnomocnik Skarżącej składając odwołanie załączył jedynie pełnomocnictwo, udzielone radcom prawnym przez M. M., działającego w imieniu Strony Skarżącej. Nie załączył natomiast żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że M. M. jest upoważniony do jednoosobowej reprezentacji Spółki. Pomimo tego organ nie kwestionował umocowania pełnomocników Skarżącej do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2013 r. określającą wysokość zobowiązania za okres: 2012-12.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa, tj.:
1. art. 210 § 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 8 oraz § 4 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 i pkt 6 O.p., poprzez:
- wydanie niewykonalnej decyzji,
- brak wskazania, jakiego okresu dotyczy obowiązek zapłaty składek na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych,
- brak w uzasadnieniu decyzji wskazania wiarygodnego sposobu ustalenia liczby zatrudnionych pracowników,
- podpisanie decyzji przez osoby nieuprawnione.
2. Niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony zgodnie z art. 199 O.p.
3. Naruszenie art. 3 Kodeksu pracy, poprzez uznanie, że Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. - oddział w B. nie jest samodzielnym pracodawcą.
W związku powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
Minister Pracy i Polityki Społecznej odnosząc się do zarzutu niewykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na to, iż okres zobowiązania został określony w sposób uniemożliwiający jego identyfikację (w ocenie strony wskazanie okresu m.in. jako "2012-12" powoduje, że nie wiadomo o jaki konkretnie okres chodzi), wyjaśnił, że zapis powyższy konkretnie wskazuje jakiego miesiąca danego roku dotyczy określone zobowiązanie. Podany jest on zgodnie z normą ISO 8601 właśnie po to, aby zapewnić jednoznaczność interpretacji numerycznego zapisu daty.
Organ administracji podkreślił, iż norma ISO 8601 (międzynarodowa norma ISO określająca sposób zapisu daty i czasu - obecna wersja ISO 8601:2004) polega na ustaleniu momentu w czasie, za pomocą odpowiedniego sformatowania ciągów znaków ustawionych w porządku od najbardziej znaczących (rok) do najmniej znaczących. Format z separatorami to format rozszerzony, a bez to format podstawowy. Standard pozwala na przedstawienie dat z mniejszą precyzją np. 2012-12, co oznacza grudzień 2012 roku. Trudno zgodzić się zatem z twierdzeniami strony, że jest to zapis, z którego nie można niczego wywnioskować.
Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, jednakże nie z powodu wszystkich zarzutów w niej podniesionych.
W rozpoznanej sprawie organ zaskarżoną decyzją zasadnie uznał, że Skarżąca Spółka nie przedstawiła dowodów pozwalających na stwierdzenie, że jej oddział w B. był samodzielnym pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy. Skarżąca Spółka w toku postępowania nie przedstawiła, żadnych dowodów potwierdzających podnoszoną przez nią okoliczność, że jej oddział w B. był wyodrębniony prawnie w strukturze Spółki a także był wyodrębniony majątkowo i organizacyjnie. Odział ten nie prowadził odrębnej księgowości i nie sporządzał odrębnych sprawozdań finansowych. W takiej sytuacji organ zasadnie uznał, że w rozpoznanej sprawie Skarżąca Spółka była pracodawcą w rozumieniu Kodeksu pracy także w stosunku do pracowników wykonujących pracę na terytorium Niemiec. Zdaniem Sądu brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze strony osób uprawnionych do działania w imieniu Skarżącej Spółki, na okoliczności samodzielnego charakteru oddziału Skarżącej w B. nie stanowił naruszenia art. 199 O.p., które mogłoby stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Informacje, które Skarżąca chciała przekazać organowi w tym przesłuchaniu, bez szkody dla potrzeby ochrony jej interesów w prowadzonym w sprawie postępowaniu, Skarżąca mogła przekazać w formie pisemnych wyjaśnień, do których mogło dołączyć dokumenty, które jej zdaniem organ powinien był uwzględnić przy wydawaniu decyzji. Formułując w skardze zarzut naruszenia art. 199 O.p. przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony Skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, które przy pomocy tego środka dowodowego można byłoby wyjaśnić i które nie mogły być wyjaśnione przez złożenie pisemnych wyjaśnień w toku postępowania.
Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, dotyczącego braku upoważnień do wydawania decyzji w sprawie przez osoby, które ją podpisały Sąd zauważa, iż przy piśmie procesowym z dnia 18 września 2013 r. organ administracji przesłał upoważnienie z dnia 7 sierpnia 2012 r. i z dnia 9 października 2012 r. udzielone przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dla I. G. oraz D. S. do reprezentowania Prezesa Zarządu Funduszu. Zarzuty w tym zakresie nie mogły więc zostać uznane za zasadne.
Niezależnie od tego należało stwierdzić, że zaskarżoną decyzję należało uchylić z powodu występujących w sprawie naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazana w decyzji liczba pracowników przyjęta przez organ do wyliczenia wysokości należnych od Skarżącej wpłat na PFRON nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.
W aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzający, że Skarżąca w okresach, których dotyczyła decyzja zatrudniała wskazaną w decyzji liczbę pracowników. W aktach sprawy znajduje się zestawienie osób ubezpieczonych (karta 1 akt administracyjnych), jednakże z treści tego dokumentu nie wynika, kto go sporządził i dla jakich celów. Dokument ten nie jest podpisany. Dokument ten został co prawda poświadczony za zgodność z oryginałem, ale z akt sprawy nie wynika kto go wytworzył. Na dokumencie znajduje się jedynie wygenerowana data "16 maja 2012". Z akt sprawy nie wynika, że organ pierwszej instancji uzyskał ten dokument z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Sąd zauważa, iż mimo, iż w decyzji organu pierwszej instancji wskazuje się na art.49 c pkt 3 zgodnie z którym, Fundusz jest uprawniony do nieodpłatnego korzystania z danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, z akt sprawy nie wynika, aby takie postępowanie zostało przeprowadzone.
W aktach sprawy brak jest pism skierowanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak również odpowiedzi ZUS zawierających dane dotyczące liczby pracowników zatrudnianych przez Skarżącą. Brak jest również informacji, iż dane dotyczące liczby pracowników zostały samodzielnie uzyskane przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z systemu informatycznego ZUS na podstawie stosownego porozumienia z tą instytucją.
Nie budzi wątpliwości, iż obowiązkiem organu odwoławczego jest w każdej sprawie, w myśl zasady dwuinstancyjności postępowania, ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Sprawa powinna być zatem dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta, najpierw przez organ pierwszej, a następnie przez organ drugiej instancji. Konsekwencją powyższej zasady jest ukształtowanie postępowania odwoławczego, w ten sposób, że organ odwoławczy w myśl art. 233 O.p. nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz zobowiązany jest do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy.
Zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i decyzja organu odwoławczego winny, w myśl art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art.122 O.p., mimo, iż Strona w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie przedstawiła dowodów, do których przedłożenia została wezwana, organ podatkowy zobowiązany był ustalić fakty prawotwórcze w sprawie, w oparciu o własne postępowanie dowodowe, a wyniki te postępowania utrwalić w uzasadnieniu decyzji. Treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, że organ odwoławczy prowadził postępowanie z uchybieniem powyższych zasad.
Ponadto zgodnie z wcześniej wskazanymi zasadami prowadzenia postępowania odwoławczego obowiązkiem organu drugiej instancji, było wnikliwe rozpatrzenie zarzutów odwołania, którym Skarżąca kwestionowała, wskazaną w decyzji organu pierwszej instancji liczbę zatrudnionych pracowników. Decyzja organu odwoławczego nie zawiera żadnego uzasadnienie w tym zakresie.
Brak też było innych dowodów potwierdzających przyjętą w decyzji ilość zatrudnianych przez Skarżącą pracowników. W tym stanie rzeczy Sąd uznał twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji, według których liczbę pracowników zatrudnianych przez Skarżącą ustalono w oparciu o informacje z ZUS, za gołosłowne i nieoparte na dostępnych dowodach. Z tego względu Sąd uznał, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji miało charakter dowolny i nie było oparte na wiarygodnych dowodach. Uchybienie to stanowiło naruszenie wynikającego z art. 122 i 187 § 1 O.p. obowiązku ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów. Uchybienie to dotyczyło okoliczności, która zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji stanowi podstawę obliczenia wpłaty na PFRON, a zatem uchybienie to miało bezpośredni i istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji. Brak wskazania w decyzji konkretnych dowodów potwierdzających ilość zatrudnianych przez Skarżącą pracowników stanowił także naruszenie art. 210 § 4 O.p. w zakresie uzasadnienia faktycznego decyzji.
Odnosząc się do zarzutu określenia w decyzji organu pierwszej instancji obowiązku wpłaty na PFRON bez precyzyjnego wskazania w tej decyzji okresu, którego obowiązek ten dotyczył Sąd zauważa, iż przyjęty w decyzji sposób oznaczenia tego okresu przez oznaczenie miesięcy i lat przy pomocy cyfr arabskich, jest stosowany w praktyce przy formułowaniu tekstów. Zatem w rozpoznanej sprawie nie istniały podstawy do twierdzenia, że z treści decyzji organu pierwszej instancji nie wynikał zakres czasowy obowiązku okresowego tą decyzją.
Jednakże należy stwierdzić, iż organ odwoławczy na stronie 1 w zaskarżonej decyzji wskazał, iż decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dotyczy okresu grudzień 2012 r., natomiast na stronie 5 zaskarżonej decyzji wskazał na okres grudzień 2009 r.
Skarżąca zaskarżyła decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej odnoszącą się do okresu 2012-12, konsekwentnie (sześciokrotnie) przywołując ten okres w uzasadnieniu skargi. Minister Pracy i Polityki Społecznej również konsekwentnie w odpowiedzi na skargę odnosił się do okresu grudzień 2012 r.
Wskazać należy, że pozostałe dane - w tym wysokość zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości 3.266,00 zł w sposób niewątpliwy identyfikują zaskarżoną decyzję jako dotyczącą grudnia 2009 r.
Sądu wskazuje, że błąd w określeniu okresu, którego dotyczy decyzja organu pierwszej instancji był być może spowodowany oczywistą pomyłka pisarską, którą jednak organ administracji winien był sprostować w trybie art. 215 O.p.
Sąd stwierdza, iż w ponownym postępowaniu organ administracji zobowiązany będzie wydać decyzję odnoszącą się do prawidłowego okresu rozliczeniowego oraz wskazać w sposób precyzyjny okres, którego dotyczyła decyzja organu pierwszej instancji.
Występujące w sprawie naruszenia prawa nie dawały podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Dlatego Sąd uznał, że zawarty w Skardze zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 i 6 O.p. był bezzasadny. W skardze nie wskazano, na czym miało polegać naruszenie tych przepisów.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wyjaśni przy pomocy dowodów wskazane powyżej okoliczności, których dotyczyły wskazane przez Sąd naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.