III SA/Wa 889/06

III SA/Wa 889/06 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Ewa Radziszewska - Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...] wystawiony przez Burmistrza Gminy i Miasta M. postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
J. M. pismem z 24 lutego 2006r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na tytuł wykonawczy wystawiony [...] grudnia 2005r. przez Burmistrza Miasta i Gminy M. wnosząc o jego "unieważnienie - anulowanie". W uzasadnieniu stwierdził, iż w ramach czynności zmierzających do wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie zostało mu doręczone upomnienie. Oświadczył, iż nie upoważniał swojego brata B. M. do odbioru ani upomnienia, ani nakazów płatniczych związanych z jego nieruchomością.
W dolnej części skargi strona umieściła dopisek, w którym oświadczyła, że odbiór upomnienia kwitował jego brat w dniu 2 lipca 2005r., podpisując się jego imieniem i nazwiskiem. Nie powiadomił go jednak o powyższym fakcie.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy M. wyjaśnił, iż 24 lutego 2006r., czyli już po wystawieniu tytułu wykonawczego, strona dokonała wpłaty w wysokości 25 zł. Została ona zaksięgowana na koncie podatnika, po czym do organu egzekucyjnego wysłano pismo informujące o wycofaniu zaskarżonego tytułu wykonawczego. W dniu 28 lutego 2006r. podatnik dokonał kolejnej wpłaty w wysokości 60 zł, która została zaksięgowana na poczet istniejących zaległości oraz bieżących zobowiązań za 2006r.
Strona w piśmie z 13 marca 2006r. (złożonym w Sądzie 14 marca 2006r.) ponownie oświadczyła, że nie otrzymała upomnienia wzywającego do uregulowania zaległości oraz wniosła o ukaranie karą regulaminową sekretarza Gminy M. M.S..
W piśmie z 2 marca 2006r. (złożonym w Sądzie 16 marca 2006r.) skarżący wniósł o zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy M. na jego rzecz zwrotu kosztów, jakie musiał ponieść w związku ze sprawą. Dodał, iż 14 lutego 2006r. zajęto jego rentę, a 17 lutego 2006r. potrącono z niej część kwoty, z którą zalegał. Tym samym nie zachowano 14-dniowego terminu, w jakim można wnieść zażalenie na zawiadomienie o zajęciu świadczenia rentowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Sąd stwierdził, iż będący przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, tytuł wykonawczy nie może zostać zakwalifikowany jako żaden z aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a.
Tytuł wykonawczy w świetle poglądów doktryny jest bowiem swoistym dokumentem urzędowym, warunkującym wszczęcie egzekucji administracyjnej i winien zawierać wszelkie elementy wskazane w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm., dalej: p.e.a.), nie jest jednak decyzją w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. R. Hauser, Z. Leoński Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2003r., s. 86-87).
Tym samym nie została po pierwsze wypełniona przesłanka z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. Tytułu wykonawczego, w świetle powyższych stwierdzeń, nie można też uznać za postanowienie, które jest wydawane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.), ani za inny akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jest on bowiem dokumentem, na który strona, której on dotyczy, może wnieść specyficzny środek zaskarżenia przewidziany w postępowaniu egzekucyjnym w administracji - zarzuty (art. 33 p.e.a. w związku z art. 27 § 1 pkt 9 p.e.a.), do odpowiedniego organu administracyjnego. Organ ten wydaje w sprawie zgłoszonych zarzutów stosowne postanowienie, na które służy zażalenie (art. 34 § 4 i 5 p.e.a.), a w przypadku wydania postanowienia przez organ drugiej instancji skarga do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a.).
Skoro właściwą drogą kwestionowania treści lub sposobu wystawienia tytułu wykonawczego było zgłoszenie w odpowiednim terminie, na podstawie wyżej wskazanych przepisów, a w szczególności art. 33 p.e.a., zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i o takiej możliwości skarżący został pouczony (w części "G" zaskarżonego tytułu wykonawczego), tym samym składanie skargi do Sądu, bez wyczerpania odpowiedniego trybu przysługującego w postępowaniu administracyjnym, było niedopuszczalne.
Sąd, biorąc powyższe pod uwagę oraz działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.