III SA/Wa 88/16

III SA/Wa 88/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Beata Sobocha /przewodniczący/
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Podatek od towarów i usług
Sygn. powiązane
I FSK 1307/17 - Wyrok NSA z 2019-11-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 613
art. 150 par. 2, art. 151
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Kozik (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P.H.P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od grudnia 2008 r. do listopada 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz P.H.P. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "DIS") decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania z 14 września 2015 r. P.H.P Przymierze Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], odmawiającą uchylenia w całości decyzji DIS z [...] grudnia 2014 r., nr [...].
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] decyzją z [...] października 2014 r., nr [...] określił Stronie, nadwyżkę podatku naliczonego nad podatkiem należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od grudnia 2008 r. do października 2013 r. oraz kwotę zwrotu podatku od towarów i usług na rachunek bankowy Spółki za listopad 2013 r. Od tej decyzji Strona wniosła odwołanie do DIS, który decyzją z [...] grudnia 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta została doręczona Stronie w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 150 § 2 O.p.
Pismem z 1 czerwca 2015 r. Spółka na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 O.p., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją ostateczną DIS z 17 grudnia 2014 r. i uchylenie tej decyzji oraz umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. Strona podniosła, iż postępowanie odwoławcze przed organem drugiej instancji prowadzone było bez Jej udziału, przy czym Spółka nie ponosi żadnej winy za ten stan rzeczy.
Postanowieniem z [...] lipca 2015 r. DIS wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z [...] grudnia 2014 r., a następnie odmówił uchylenia w całości tej decyzji, decyzją z [...] sierpnia 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., stwierdzając, iż w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Organ I instancji wyjaśnił, że [...] grudnia 2014 r. pracownicy organu podatkowego podjęli próbę osobistego doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r., pod adresem siedziby Spółki, tj. W., ul. [...], jednakże wobec braku adresata pod tym adresem naklejono na drzwiach wejściowych zawiadomienie o pozostawieniu korespondencji w Urzędzie Dzielnicy [...] i możliwości jej odbioru w terminie 14 dni. Następnie [...] grudnia 2014 r. ponownie pozostawiono pod ww. adresem powtórne zawiadomienie o pozostawieniu ww. decyzji w Urzędzie Dzielnicy [...] i możliwości jej odbioru w tym miejscu. Z uwagi na nieodebranie przez Spółkę korespondencji z Urzędu Dzielnicy [...], [...] stycznia 2015 r. ww. decyzja została zwrócona do Izby Skarbowej w W. i uznana za doręczoną w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 150 § 2 O.p. z dniem 31 grudnia 2014 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że organ podatkowy nie wyjaśnił z jakich powodów, doręczając decyzję z 17 grudnia 2014 r., pominął właściwy tryb doręczenia wskazany w art. 151 O.p., dlaczego do doręczenia tego jednego z wielu orzeczeń zastosowano doręczenie przez pracowników organu podatkowego, a nie przez operatora pocztowego oraz dlaczego Strona nie otrzymała arkusza odwoławczego, do czego miała prawo zgodnie z art. 227 § 2 O.p. Spółka wyjaśniła, że wobec braku informacji oraz decyzji mimo upływu prawie 5 miesięcy, wystąpiła do Ministra Finansów z ponagleniem dotyczącym niezakończenia przez DIS postępowania odwoławczego. 13 maja 2015 r. Strona otrzymała postanowienie Ministra Finansów o uznaniu ponaglenia za bezzasadne ze względu na wydanie przez organ drugiej instancji decyzji, która została doręczona Spółce w trybie zastępczym. Strona wyjaśniła również, że na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] mieszczą się 2 budynki: budynek przeznaczony wiele lat temu do rozbiórki trwale z gruntem związany (nigdy niewynajmowany Stronie) - wejście od ul. [...] oraz budynek w postaci zespołu kontenerów stanowiący własność Spółki, w którym prowadzi nieprzerwanie od wielu lat swoją działalność - wejście od ul. [...]. Zdaniem Strony, organ podatkowy nie ustalił w sposób właściwy siedziby Spółki mieszczącej się w W. przy ulicy [...], a w decyzji nie wyjaśnił dlaczego zawiadomienia o pozostawieniu decyzji z [...] grudnia 2014 r., w Urzędzie Dzielnicy [...] zostały umieszczone na ruinie bez okien zamiast na budynku stanowiącym własność Strony, tj. zespół kontenerów nie związanych trwale z gruntem, oznaczony w dokumentacji nr [...] przy ul. [...].
DIS, rozpatrując odwołanie wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną w oparciu o przesłankę nie brania udziału w postępowaniu przez stronę nie z własnej winy strony, jest uzależnione od wystąpienia dwóch okoliczności jednocześnie: braku udziału strony w postępowaniu oraz braku zawinienia strony (przyczynienia się) w niewzięciu udziału w tymże postępowaniu. Brak udziału strony w postępowaniu może dotyczyć zarówno całego postępowania, jak niektórych czynności istotnych dla rozstrzygnięcia.
Organ, powołując się na orzecznictwo NSA (wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1378/08 oraz z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1434/10), wyjaśnił również, że twierdzenie o niedoręczeniu stronie decyzji ostatecznej może być weryfikowane przez właściwy organ podatkowy w ramach przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p.
DIS po przytoczeniu następnie art. 144, art. 148 – 151 O.p. wskazał, że z notatki służbowej sporządzonej przez pracowników Izby Skarbowej w W. [...] grudnia 2014 r. na okoliczność doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r. wynikało, że w dniu [...] grudnia 2014 r. podjęto próbę osobistego doręczenia decyzji, jednakże pod adresem siedziby Strony w W. przy ul. [...] znajduje się opuszczony budynek z zamurowanymi oknami. Na posesji przebywały dwie osoby, które nie znały nazwy Spółki, jak również nie były osobami upoważnionymi do odbioru korespondencji kierowanej do Strony. Wobec braku adresata pod ww. adresem siedziby Spółki naklejono na drzwiach wejściowych zawiadomienie o pozostawieniu korespondencji w Urzędzie Dzielnicy [...] i możliwości jej odbioru w terminie 14 dni. Do przedmiotowej notatki załączono zdjęcia potwierdzające fakt pozostawienia ww. zawiadomienia na drzwiach wejściowych.
Organ wyjaśnił, że [...] grudnia 2014 r. pozostawiono pod adresem siedziby Strony powtórne zawiadomienie o pozostawieniu decyzji z [...] grudnia 2014 r. w Urzędzie Dzielnicy [...] i możliwości jej odbioru w terminie 14 dni. Z powyższej czynności sporządzono notatkę służbową z 30 grudnia 2014 r., do której załączono zdjęcia potwierdzające fakt pozostawienia ww. powtórnego zawiadomienia na drzwiach wejściowych.
Z uwagi na nieodebranie przez Spółkę korespondencji z Urzędu Dzielnicy [...], w dniu 8 stycznia 2015 r. decyzja z 17 grudnia 2014 r., została zwrócona do Izby Skarbowej w Warszawie i uznana za doręczoną 31 grudnia 2014 r. w trybie zastępczym, o którym mowa w art. 150 § 2 O.p.
DIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że decyzja z 17 grudnia 2014 r. weszła do obrotu prawnego 31 grudnia 2014 r. Organ podkreślił, że próbę osobistego doręczenia decyzji z 17 grudnia 2014 r. podjęto pod adresem wskazanym przez Stronę jako adres do korespondencji (będącym jednocześnie adresem siedziby Spółki): W., ul. [...], w sposób opisany powyżej. Prawidłowość adresu potwierdza, jak wskazał organ, pismo Urzędu W. z [...] lipca 2015 r., w którym wyraźnie wskazano, że budynek, w którym osoby doręczające poszukiwały osoby uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do Strony jest właściwy dla adresu ul. [...].
Organ dodał, że bez wpływu na skuteczność doręczenia zastępczego decyzji z [...] grudnia 2014 r. pozostały wyjaśniania Strony co do 2 budynków znajdujących się przy ul. [...] oznaczonych nr [...], gdyż takie okoliczności zostały podniesione dopiero we wniosku o wznowienie postępowania, natomiast w toku postępowania podatkowego Spółka posługiwała się wyłącznie tym adresem, nie zgłaszała innego adresu do doręczeń, jak również nie ustanowiła pełnomocnika upoważnionego do doręczania korespondencji pod innym adresem niż adres siedziby. Co więcej, Strona mając cały czas - w przeciwieństwie do organu podatkowego - wiedzę o tym, że w sąsiedztwie budynku, w którym mieści się jej siedziba znajduje się inny budynek przyporządkowany do tej samej ulicy i oznaczony takim samym numerem porządkowym, nigdy nie sygnalizowała takiej okoliczności. Zatem osoby doręczające decyzję z [...] grudnia 2014 r., po odnalezieniu budynku oznaczonego "ul. [...]" nie miały podstaw ani obowiązku poszukiwania kolejnych miejsc (budynków) opatrzonych takim samym numerem porządkowym, nie miały także podstaw przypuszczać, że takie istnieją.
Organ wyjaśnił również, że art. 144 O.p., pozostawia organom podatkowym możliwość wyboru sposobu doręczenia pisma procesowego, nie mają one obowiązku przestrzegania kolejności stosowania wymienionych metod doręczenia. W powołanym przepisie nie ma też mowy o konieczności uzasadniania dokonanego wyboru metody doręczenia. Organ podatkowy był zatem zobowiązany do wyboru metody doręczenia decyzji z [...] grudnia 2014 r., a wybrana metoda doręczenia, tj. za pośrednictwem pracowników organu podatkowego, należy do jednej z dopuszczalnych metod doręczenia pism w postępowaniu podatkowym. Organ podatkowych nie miał także żadnych podstaw do wdrażania doręczenia przez pocztę lub inne uprawnione osoby, skoro wcześniej dokonał wyboru doręczeń za pośrednictwem swoich pracowników.
Z tych względów DIS uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze z 8 grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzję DIS z [...] listopada 2015 r., wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w przypadku stwierdzenia braku przesłanek nieważności o uchylenie decyzji organu pierwszej i drugiej instancji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., poprzez uznanie, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowieniowe,
2) art. 151 w związku z art. 148 § 2 pkt 1, art. 150 i art. 151a O.p., poprzez błędne zastosowanie,
3) art. 210 § 4 O.p., poprzez niezastosowanie,
4) art. 122 O.p. (zasada prawdy obiektywnej) oraz art. 187 § 1 O.p., nakładającego na organy podatkowe ciężar dowodzenia określonych faktów, a także niezastosowanie zasady przekonywania wskazanej w art. 124 w związku z art. 210 § 1 pkt 4, pkt 6 i § 4 O.p. i w powiązaniu z zasadą swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 191 O.p.
Skarżący powtórzył argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji. Dodał, że organ przeprowadził czynności ustalające miejsce siedziby podatnika dopiero 30 czerwca 2015 r., kierując pismo do Urzędu Dzielnicy [...] z wnioskiem o wskazanie jakie numery ewidencyjne posiadają dwa budynki usytuowane przy ul. [...]. W odpowiedzi organ otrzymał [...] lipca 2015 r. wyjaśnienia Urzędu W. Delegatura Urzędu Dzielnica [...], z których jednoznacznie wynika, że od ul. [...] znajdują się dwa budynki (jeden murowany, drugi jako zespół kontenerów), oba oznaczone nr 11. Do tego pisma dołączona została mapa z naniesionymi budynkami. Wiedzę tę organ uzyskał przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a mimo tego orzekł wbrew materiałowi zgromadzonemu w sprawie. Z powyższego wynika, że Strona bez własnej winy pozbawiona została przez organ prawa do udziału w postępowaniu, z faktem doręczenia decyzji wiąże się bowiem prawo do jej zaskarżenia w określonym terminie przed sądem administracyjnym, czego organ, działając podstępem Stronę pozbawił.
W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Rozpoznając sprawę Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy odpowiadało wymogom prawa, uznanie przez organy podatkowe zastępczego doręczenia Stronie decyzji z [...] grudnia 2014 r., na podstawie art. 150 § 2 O.p., w sytuacji gdy pod adresem siedziby Spółki usytułowane są dwa budynki i pracownik organu pozostawił na drzwiach wejściowych niewłaściwego budynku zawiadomienie o złożeniu decyzji w Urzędzie Dzielnicy [...] i możliwości jej odbioru w terminie 14 dni.
Zgodnie z art. 151 O.p., osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio. Jak wynika natomiast z art. 150 § 1 pkt 2 O.p., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Z art. 144 O.p., wynika ponadto, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem DIS, że z art. 144 O.p. wynika swoboda wyboru przez organy podatkowe, jednego ze wskazanych w tym przepisie sposobu doręczenia pisma procesowego. Doręczenie, w tym przypadku decyzji, poprzez pracownika organu, stanowi zatem dopuszczalną metodę jej doręczenia, niezależnie od wcześniejszych metod doręczania Stronie przez organy podatkowe pism procesowych. Na podstawie zatem art. 144 w związku z art. 151 O.p., organ podatkowy był uprawniony doręczyć decyzję z 17 grudnia 2014 r., w lokalu siedziby Spółki, a poprzez odpowiednie stosowanie na podstawie art. 151 O.p. - art. 150 O.p., w związku z niemożnością doręczenia decyzji w lokalu siedziby Spółki, organ podatkowy był uprawniony do złożenia decyzji na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...], zawiadamiają o tym dwukrotnie Spółkę poprzez umieszczenie zawiadomienia, w związku z brakiem oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach wejściowych do siedziby Spółki.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pracownik organu pozostawił dwukrotnie powyższe zawiadomienie na drzwiach wejściowych budynku znajdującego się pod adresem siedziby Spółki – ul. [...] w W.. W toku jednak postępowania wznowieniowego, wszczętego na skutek wniosku Spółki o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] grudnia 2014 r., zostało ustalone, że pod adresem siedziby Spółki – ul. [...] w W., znajdują się dwa budynki, z których jeden nie stanowi siedziby Spółki i pracownik organu podatkowego, na drzwiach wejściowych do tego właśnie budynku, pozostawił dwukrotnie ww. zawiadomienie o złożenia decyzji z [...] grudnia 2014 r., na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...]. Okoliczność ta została ustalona przez DIS w toku postępowania wznowieniowego, na podstawie pisma z 7 lipca 2015 r. od Urzędu W. Delegatury Urzędu Dzielnicy [...], z którego wynika, że od ul. [...] znajdują się dwa budynki (jeden murowany, drugi jako zespół kontenerów), oba oznaczone nr [...]. Pomimo tych ustaleń, DIS w rozstrzygnięciach obu instancji postępowania wznowieniowego uznał, że decyzja z 17 grudnia 2014 r., została prawidłowo doręczona Stronie w trybie zastępczym wynikającym z art. 150 § 1 pkt 2 i § 2 O.p.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że DIS naruszył art. 150 § 1 pkt 2 i § 2 w związku z art. 151 O.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, uznając, że w okolicznościach niniejszej sprawy doszło do prawidłowego doręczenia Stronie decyzja z [...] grudnia 2014 r. pomimo, że organ ustalił, że zawiadomienia o złożeniu decyzji z [...] grudnia 2014 r., na okres 14 dni w Urzędzie Dzielnicy [...], zostały umieszczone na drzwiach wejściowych budynku niebędącego siedzibą Spółki, pomimo adresu tego budynku zbieżnego z adresem siedziby Spółki.
Wyjaśnienia wymaga, na co wskazał DIS w zaskarżonej decyzji, że twierdzenie o niedoręczeniu stronie decyzji ostatecznej może być weryfikowane przez właściwy organ podatkowy w ramach przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Zgodnie bowiem z art. 123 § 1 O.p., organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Uchybienie tej zasadzie przez organ podatkowy na którymkolwiek etapie postępowania, skutkuje tym, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że w przypadku niedoręczenia decyzji, wznowienie postępowania ze względu na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 4 O.p., jest jedynym środkiem, jakie przysługuje stronie w celu uniknięcia negatywnych skutków wynikających z decyzji.
Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 4 O.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W świetle tej regulacji niedoręczenie Spółce decyzji z [...] grudnia 2014 r., musi wynikać z okoliczności niezawinionych przez Spółkę.
W niniejszej sprawie DIS podniósł, że Strona, mając cały czas - w przeciwieństwie do organu podatkowego - wiedzę o tym, że w sąsiedztwie budynku, w którym mieści się jej siedziba znajduje się inny budynek przyporządkowany do tej samej ulicy i oznaczony takim samym numerem porządkowym, nigdy nie sygnalizowała takiej okoliczności. Sąd zauważa jednak, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że dotychczas pomimo wielokrotnego doręczania Spółce pism przez organy podatkowe, nie było problemów z prawidłowym doręczeniem pism wynikających z przyporządkowania dwóch budynków do jednego adresu ul. Podskarbińska 11 w Warszawie. Spółka zatem, nie miała dotychczas powodów do przyjęcia, że powyższa okoliczność może stanowić utrudnienie w doręczeniu pism procesowych. Z tych względów w ocenie Sądu, Spółka nie ponosi winy w wadliwym doręczeniu Spółce przez organ podatkowy decyzji z [...] grudnia 2014 r.
W związku z powyższym, jakkolwiek w okolicznościach niniejszej sprawy, słusznie stwierdził DIS w zaskarżonej decyzji, że osoby doręczające decyzję z [...] grudnia 2014 r., po odnalezieniu budynku oznaczonego "ul. [...]" nie miały podstaw ani obowiązku poszukiwania kolejnych miejsc (budynków) opatrzonych takim samym numerem porządkowym i nie miały także podstaw przypuszczać, że takie istnieją, ustaliwszy w postępowaniu wznowieniowym istnienie dwóch budynków oznaczonych adresem "ul. [...]", organ nie powinien uznać, że nie została w niniejszej sprawie spełniona przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Podkreślenia wynika, że z przepisu tego wynika koniczność braku winy strony w niebraniu udziału w postępowaniu, bez znaczenia natomiast jest, czy brak udziału strony w postępowaniu wynika z winy organu.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że DIS naruszył również art. 240 § 1 pkt 4 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przyjmując, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka niezawinionego przez Spółkę braku udziału w postępowaniu i odmawiając uchylenia decyzji z [...] grudnia 2014 r.
Organ uwzględni powyższe stanowisko Sądu i podejmie działania mające na celu prawidłowe doręczenie Spółce decyzji ostatecznej kończącej postępowania podatkowe w trybie zwyczajnym.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.