III SA/WA 86/21

III SA/Wa 86/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Katarzyna Owsiak /przewodniczący/
Piotr Dębkowski /sprawozdawca/
Włodzimierz Gurba
Symbol z opisem
6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Sygn. powiązane
I FSK 2235/21 - Wyrok NSA z 2025-03-05
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 14b § 2, 3, 5a
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] września 2020 r. Nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz B. S.A. z siedzibą w W. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2020 r., wydanym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej Op), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej DKIS) utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] września 2020 r., wydane w sprawie B. Opieki S.A. z/s w W. (dalej Strona, Skarżąca, Spółka), stwierdzające bezprzedmiotowość wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w odniesieniu do czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych.
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ wskazał, że w dniu 10 czerwca 2020 r. Spółka złożyła do DKIS wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej Uptu).
We wniosku Spółka podała, że jest bankiem prowadzącym działalność powierniczą w rozumieniu przepisów art. 3 pkt 36 ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 89 ze zm., dalej Uoif), tj. bankiem krajowym uprawnionym na mocy zezwolenia Komisji Nadzoru Finansowego (dalej KNF) do prowadzenia rachunków papierów wartościowych, rachunków derywatów i rachunków zbiorczych.
Ponadto Spółka zawarła z Krajowym Depozytem Papierów Wartościowych S.A. z/s w W. (dalej KDPW) umowę o uczestnictwo bezpośrednie w systemie depozytowym w typie uczestnictwa agenta emisji i sponsora emisji. Tym samym Spółka jest podmiotem uprawnionym do pełnienia funkcji agenta emisji w rozumieniu zarówno Uoif, jak i regulacji KDPW (dalej Agent Emisji).
Umowa o wykonywanie funkcji Agenta Emisji zawierana jest przed rozpoczęciem proponowania nabycia papierów wartościowych, zaś zgodnie z treścią art. 7b ust. 4 Uoif obowiązki Agenta Emisji obejmują co do zasady:
1) weryfikację spełniania przez emitenta wymogów dotyczących emisji papierów wartościowych, wynikających z przepisów prawa;
2) weryfikację zgodności dokumentacji i oświadczeń przedstawionych przez emitenta z wymogami dotyczącymi oferowania papierów wartościowych, wynikającymi z przepisów prawa;
3) weryfikację spełniania przez papiery wartościowe oraz przez ich emitenta warunków rejestracji w depozycie papierów wartościowych określonych w regulaminie, o którym mowa w art. 50 ust. 1, a także tego, czy przyjęte przez Krajowy Depozyt lub przez spółkę, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 i 4, zasady obsługi realizacji zobowiązań emitentów zapewniają możliwość prawidłowego wykonania zobowiązań wynikających z papierów wartościowych;
4) utworzenie ewidencji osób uprawnionych z papierów wartościowych oraz wydawanie zaświadczeń, o których mowa w ustawie o funduszach inwestycyjnych oraz ustawie z 15 stycznia 2015 r. o obligacjach;
5) zawarcie w imieniu emitenta umowy, której przedmiotem jest rejestracja papierów wartościowych w depozycie papierów wartościowych, a także udzielanie emitentowi niezbędnej pomocy w zakresie ustalenia i przygotowania dokumentacji niezbędnej do zawarcia tej umowy.
W celu umożliwienia pełnienia przez Spółkę funkcji Agenta Emisji, o której mowa powyżej, Strona co do zasady zawiera z danym emitentem obligacji (dalej Klient) umowę w celu określenia zasad i warunków, na jakich Strona będzie wykonywał funkcję Agenta Emisji na rzecz Klienta w związku z emisją obligacji, jak również zasad wynagradzania za pełnienie tej funkcji (dalej Umowa).
Usługa Agenta Emisji świadczona przez Bank w ramach Umowy ma charakter kompleksowy i obejmuje:
- weryfikację spełniania przez emitenta wymogów dotyczących emisji obligacji, wynikających z przepisów prawa;
- weryfikację zgodności działań emitenta z wymogami dotyczącymi oferowania obligacji, wynikającymi z przepisów prawa;
- weryfikację spełniania przez obligacje oraz przez emitenta warunków rejestracji w depozycie papierów wartościowych, a także tego, czy przyjęte przez KDPW, zasady obsługi realizacji zobowiązań emitentów zapewniają możliwość prawidłowego wykonania zobowiązań wynikających z obligacji;
- utworzenie i prowadzenie ewidencji osób uprawnionych z obligacji,
- pośredniczenie w zawieraniu przez emitenta umowy, której przedmiotem jest rejestracja obligacji w depozycie papierów wartościowych;
- pomoc w przygotowaniu i złożeniu wniosku o zawarcie umowy o uczestnictwo w KDPW wraz z załącznikami, w przypadku gdy emitent nie jest jeszcze uczestnikiem KDPW w typie emitent.
Czynności wykonywane przez Agenta Emisji sprowadzają się de facto do weryfikacji zgodności z prawem danej potencjalnej emisji papierów wartościowych, jak również działań w charakterze pośrednika w procesie rejestracji instrumentów finansowych w KDPW.
W ramach usługi Agenta Emisji, Spółka będzie przejściowo prowadził ewidencję papierów wartościowych. Ewidencja, co do zasady, będzie prowadzona od chwili jej utworzenia do chwili przeniesienia zapisów dotyczących instrumentów finansowych na indywidualne rachunki papierów wartościowych poszczególnych inwestorów (prowadzone w domach maklerskich lub innych instytucjach finansowych) - tzn. nie więcej niż kilka dni roboczych.
Zgodnie z założonym modelem biznesowym, Spółka, co do zasady, nie będzie prowadziła stałego rejestru Sponsora Emisji dla papierów wartościowych objętych usługą Agenta Emisji. Usługa ta jest kierowana bowiem do takich emisji papierów wartościowych, które zostaną objęte przez inwestorów posiadających indywidualne rachunki papierów wartościowych otwarte w instytucjach finansowych.
Sporadycznie, może zdarzyć się jednak, że inwestor nie wskaże indywidualnego rachunku papierów wartościowych i Spółka będzie w tym ograniczonym zakresie prowadził rejestr Sponsora Emisji.
Rejestr Sponsora Emisji będzie obejmował zapisy dotyczące papierów wartościowych - uważane za rachunki papierów wartościowych - na podstawie ustawy z 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi.
Strona nie pobiera osobnego wynagrodzenia za tymczasowe prowadzenie ewidencji papierów wartościowych, o którym mowa wyżej. Nadrzędnym celem usługi Agenta Emisji jest doprowadzenie do wprowadzenia instrumentu finansowego do obrotu poprzez kreację papieru wartościowego i jego rejestrację w depozycie papierów wartościowych. Przejściowe prowadzenie ewidencji papierów wartościowych w usłudze Agenta Emisji ma znaczenie marginalne.
Z tytułu wykonywania funkcji Agenta Emisji, Strona pobiera od Klienta jednorazowe wynagrodzenie związane z pełnieniem funkcji Agenta Emisji.
Dodatkowo, Klient dokonuje na rzecz Spółki zwrotu kosztów związanych z ponoszeniem przez Spółkę opłat na rzecz KDPW.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:
Czy wskazane w opisie stanu faktycznego usługi wykonywane przez Stronę, na podstawie umowy o wykonywanie funkcji Agenta Emisji, podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu?
W ocenie Spółki usługi wykonywane przez nią na podstawie umowy o wykonywanie funkcji Agenta Emisji podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług, w myśl art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu.
W dniu [...] września 2020 r. DKIS wydał wspomniane na wstępie postanowienie, w którym stwierdził, że złożony wniosek w kwestii prowadzenia ewidencji papierów wartościowych w ramach wykonywania funkcji Agenta Emisji jest bezprzedmiotowy. Powyższe postanowienie było wynikiem wydania interpretacji indywidualnej 0114-KDIP4-3.4012.277.2020.1.EK, w której rozstrzygnięto, że świadczona przez Stronę jako Agenta Emisji usługa nie jest usługą kompleksową.
DKIS utrzymując w mocy postanowienie z [...] września 2020 r. wskazał, że argumentacja Strony zawarta w zażaleniu, nie jest wystarczająca do stwierdzenia, iż w opisanym stanie faktycznym mamy do czynienia z usługą kompleksową, w konsekwencji czego organ błędnie wydał ww. postanowienie w odniesieniu do czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych. Tym samym stwierdzenie, że w opisanych okolicznościach nie mamy do czynienia z usługą kompleksową i każda z czynności wykonywana przez Stronę w ramach wykonywania funkcji Agenta Emisji, w celu określenia możliwości korzystania tej usługi ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu, musi być rozpatrywana jako samodzielne świadczenie, jest słuszne.
DKIS podkreślił, że zgodnie z art. 14b § 5a Op, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku.
DIAS wskazał, że 20 stycznia 2020 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. 14a § 1 pkt 1 Op, w celu zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe - wydał interpretację ogólną nr PT6.8101.4.2019 w sprawie zastosowania właściwej stawki podatku od towarów i usług w przypadku wykonywania czynności polegających na przechowywaniu instrumentów finansowych, opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 21 stycznia 2020 r., poz. 7. W interpretacji tej Minister Finansów zwrócił uwagę, że instrumenty finansowe mogą występować zarówno w postaci materialnej, jak i w postaci zdematerializowanej. Pojęcie przechowywania (depozytu) instrumentów finansowych dotyczy instrumentów finansowych występujących w postaci materialnej, jak również instrumentów występujących w postaci zdematerializowanej. W zależności od tego, czy instrument finansowy występuje w postaci materialnej, czy też jest zdematerializowany, przechowywanie instrumentów finansowych charakteryzuje się innym zakresem świadczeń składających się na tę usługę. W przypadku instrumentów finansowych w formie zdematerializowanej przechowywanie (depozyt) może polegać na prowadzeniu rejestrów lub ewidencji (w tym również w formie elektronicznej), dokonywaniu zapisów na kontach depozytowych lub ewidencyjnych. Usługa przechowywania może być również wykonywana z wykorzystaniem rachunków papierów wartościowych (przechowywanie na rachunkach papierów wartościowych). Minister Finansów wskazał, że dla wysokości opodatkowania VAT usług przechowywania instrumentów finansowych nie ma przy tym znaczenia, czy usługi przechowywania dotyczą instrumentów finansowych występujących w formie materialnej, czy w formie zdematerializowanej. Zarówno prawodawca unijny, jak i krajowy nie wprowadza w tym zakresie rozróżnienia. Minister Finansów stwierdził, że przechowywanie instrumentów finansowych w postaci zdematerializowanej nie zmienia sytuacji prawnej i finansowej pomiędzy stronami, nie są to również czynności porównywalne do działań występujących w przypadku przeniesienia własności lub płatności. Brak jest zatem podstaw do różnicowania podatkowych skutków świadczenia usług przechowywania instrumentów finansowych w podatku VAT w zależności od postaci, w której występują instrumenty finansowe.
DIAS stwierdził następnie, że jak wynikało z okoliczności sprawy przedstawionych we wniosku z 10 czerwca 2020 r., wątpliwości Spółki związane były m.in. z ustaleniem, czy prowadzenie ewidencji papierów wartościowych w ramach wykonywania usługi Agenta Emisji korzysta ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu. Zatem, wbrew twierdzeniom Strony, przedstawiony przez Stronę opis sprawy w powyższym zakresie dotyczył w istocie zagadnienia rozstrzygniętego w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 20 stycznia 2020 r., nr PT6.8101.4.2019.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka, reprezentowana przez ustanowionego pełnomocnika – radcę prawnego, wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Strona zarzuciła DKIS naruszenie:
1) art. 14b § 1 w zw. z § 3 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2 Op, poprzez bezpodstawną modyfikację przedstawionego przez Stronę we wniosku stanu faktycznego, które sprowadziło się do wyodrębnienia z niego jednego elementu (tj. prowadzenia ewidencji papierów wartościowych) i odniesienia tego elementu do treści interpretacji ogólnej, co doprowadziło do nieuzasadnionej odmowy wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego przez co naruszono zasadę działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;
2. art. 43 ust. 1 pkt 41 w zw. z art. 5 ust. 1 Uptu w zw. z art. 14b § 1 i 3 Op, poprzez bezpodstawne rozdzielenie świadczenia złożonego, które stanowi usługę kompleksową, a następnie nieuzasadnioną odmowę wydania interpretacji prawa podatkowego tylko w zakresie prowadzenia ewidencji papierów wartościowych, co doprowadziło organ do bezpodstawnego przeprowadzenia oceny co do zastosowania zwolnienia z podatku VAT w zakresie realizacji tylko jednego elementu usługi kompleksowej, podczas gdy z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego i wskazanego przepisu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi wynika, że wszelkie czynności wykonywane przez Stronę w ramach pełnienia funkcji Agenta Emisji mają ekonomiczny sens jedynie jako całość, ponieważ tylko świadczone razem odpowiadają na potrzeby Klienta jako odbiorcy usługi;
3) art. 14b § 5a Op, poprzez błędne zastosowanie i wydanie postanowienia o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego z wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, w sytuacji gdy dotyczy ona tylko jednego z elementów niepodzielnego świadczenia kompleksowego jakie będzie realizować Spółka, a dzielenie tej usługi na poszczególne elementy przeczy jej istocie, w związku z czym interpretacja ogólna nie ma zastosowania, a w konsekwencji zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej.
DKIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).
Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).
Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Po przeanalizowaniu akt sprawy Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 14b § 1 Op, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).
Stosownie do art. 14b § 2 Op, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych.
Na podstawie art. 14b § 3 Op, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.
Zgodnie zaś z art. 14b § 5a Op, jeżeli przedstawione we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu będącemu przedmiotem interpretacji ogólnej wydanej w takim samym stanie prawnym, wydaje się postanowienie o stwierdzeniu, że do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego opisanych we wniosku ma zastosowanie interpretacja ogólna, z jednoczesnym stwierdzeniem bezprzedmiotowości wniosku. W tym przypadku w postanowieniu wskazuje się oznaczenie interpretacji ogólnej wraz z podaniem miejsca jej publikacji. Na wydane postanowienie przysługuje zażalenie.
W ocenie Sądu, wskazana we wniosku Spółki czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych odpowiada wprawdzie zagadnieniu rozstrzygniętemu w interpretacji ogólnej Ministra Finansów z 20 stycznia 2020 r., nr PT6.8101.4.2019 jednakże DKIS całkowicie pominął szerszy kontekst w jakim wspomniana czynność została przedstawiona. Spółka nie pytała bowiem, czy świadczenie polegające na prowadzeniu wspomnianej ewidencji korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu. Wyraziła natomiast wątpliwość, czy z tego zwolnienia będzie korzystała Usługa Agenta Emisji świadczona przez Skarżącą w ramach Umowy, obejmująca:
- weryfikację spełniania przez emitenta wymogów dotyczących emisji obligacji, wynikających z przepisów prawa;
- weryfikację zgodności działań emitenta z wymogami dotyczącymi oferowania obligacji, wynikającymi z przepisów prawa;
- weryfikację spełniania przez obligacje oraz przez emitenta warunków rejestracji w depozycie papierów wartościowych, a także tego, czy przyjęte przez KDPW, zasady obsługi realizacji zobowiązań emitentów zapewniają możliwość prawidłowego wykonania zobowiązań wynikających z obligacji;
- utworzenie i prowadzenie ewidencji osób uprawnionych z obligacji,
- pośredniczenie w zawieraniu przez emitenta umowy, której przedmiotem jest rejestracja obligacji w depozycie papierów wartościowych;
- pomoc w przygotowaniu i złożeniu wniosku o zawarcie umowy o uczestnictwo w KDPW wraz z załącznikami, w przypadku gdy emitent nie jest jeszcze uczestnikiem KDPW w typie emitent.
Spółka zakłada, że Usługa Agenta Emisji jest świadczeniem kompleksowym, zatem winna jako całość być oceniona z perspektywy możliwości zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 41 Uptu. Powołana Interpretacja Ogólna nie rozstrzyga natomiast, czy opisany przez Stronę zespół świadczeń tworzy jedną niepodzielną usługę. Nie przesądza zatem również, czy z tak opisanego zespołu świadczeń wyodrębnienie czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych (podobnie zresztą jak pozostałych wskazanych przez Stronę elementów) miałoby charakter sztuczny.
Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego zgłoszonego przez Stronę, w tym również w odniesieniu do czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych nie mogło zatem opierać się wyłącznie na wydanej Interpretacji Ogólnej, skoro owa interpretacja w ogóle nie odnosi się do kryteriów uznania danego zespołu czynności za usługę kompleksową. Co więcej, wspomniany akt nie określa czy możliwe jest wyodrębnienie czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych z zespołu czynności takich jak opisane we wniosku. Tym samym wniosek Strony w części dotyczącej prowadzenia ewidencji papierów wartościowych nie był bezprzedmiotowy, gdyż prawno-podatkowa kwalifikacja tej czynności wymagała przedstawienia przez DKIS oceny prawnej wykraczającej poza treść Interpretacji Ogólnej.
Sąd zgadza się zatem ze stroną, że DKIS naruszył art. 14b § 5a Op, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
Jeśli chodzi o pozostałe zarzuty skargi Sąd zauważa, że dywagacje DKIS na temat kompleksowości wykonywania funkcji Agenta Emisji mogą stanowić przedmiot kontroli Sądu, lecz w skardze na wydaną interpretację indywidualną. W tym postępowaniu Sąd oceniał wyłącznie przesłanki stwierdzenia bezprzedmiotowości wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie czynności prowadzenia ewidencji papierów wartościowych. Sąd nie przesądził zatem, czy owa czynność jest, czy też nie jest elementem szerszego świadczenia kompleksowego. Zauważył jedynie, że na tak postawione pytanie próżno szukać odpowiedzi w powoływanej Interpretacji Ogólnej.
Z tych powodów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 Ppsa, uchylił postanowienia wydane w obu instancjach.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa. Na koszty w kwocie 580 zł składał się wpis od skargi 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł, obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).