III SA/Wa 773/07

III SA/Wa 773/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-12-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Alojzy Skrodzki /sprawozdawca/
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Maciej Kurasz
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
II FZ 448/07 - Postanowienie NSA z 2007-08-28
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
art. 249
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi H. F. i J. F. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Minister Finansów, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz.60, z późn. zm.; dalej powoływana jako: "Op") utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2006 r. odmawiającą H. F. i J. F. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. określającej podatek dochodowy od osób fizycznych za 1997 r.
Z akt sprawy wynika, że decyzją Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2000 r. określono H. i J. F. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w wysokości 247.942,60 zł, zaległość podatkową w tym podatku w kwocie 151.998,60 zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości, liczone na dzień wydania decyzji, w wysokości 105.866,00 zł.
Izba Skarbowa w G. decyzją z dnia [...] maja 2000r. wydaną w postępowaniu odwoławczym, uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w części i obniżyła podatek dochodowy do kwoty 211.843,10 zł, zaległość podatkową do kwoty 115.899,10 zł i odsetki od zaległości do kwoty 80.722,90 zł.
Żądaniem z dnia 21 października 2005 r. uzupełnionym pismem z dnia 21 listopada 2005r., oraz z dnia 26 czerwca 2006 r. H. i J. F. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2000 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 2, 3, 4 Op.
Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2006 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. z uwagi na upływ rocznego terminu określonego w art. 249 § 1 Op.
Od powyższej decyzji Strona, złożyła odwołanie z dnia 12 września 2006 r., uzupełnione pismem z dnia 15 grudnia 2006 r., wnosząc o zmianę podstawy rozpatrzenia wniosków z dnia 14 grudnia 2004 r., 21 października 2005 r., 21 listopada 2005 r. na podstawie art. 248 §1 Op w taki sposób, aby stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2000r., poprzez którą uchylono tylko część wadliwej decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2000r., mógł dokonać Dyrektor Izby Skarbowej, ponieważ uchybienia zaistniały na gruncie Izby Skarbowej w G. w sprawie nr [...], oraz o stwierdzenie, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 248 §1 i §2 pkt 2 Op. Strona stwierdziła, że przy zachowaniu ciągłości terminu rozstrzygnięcia istoty sprawy, żądanie z dnia 14 grudnia 2004 r. zostało wniesione przed upływem 5 lat od dnia doręczenia pierwszej decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2000 r. Żądanie oparte zostało na art. 247 §1 pkt 4 Op. Ponadto Strona wniosła o uchylenie decyzji Ministra Finansów zarzucając, iż decyzja ta wydana została z naruszeniem art. 247 § 1 pkt 3 Op przez jego niezastosowanie, jak również niezastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 18 i art. 22 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.; powoływanej dalej jako: "pdof").
Minister Finansów po rozpoznaniu odwołania stwierdził, że nie może stwierdzić nieważności decyzji ze względu na ograniczenie wynikające z art. 249 § 1 Op. Zgodnie z tym przepisem w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., a w brzmieniu tym przepis ten ma zastosowanie w sprawie na mocy art. 24 § 1 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia.
Minister Finansów oznajmił, że decyzja ostateczna Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 1 czerwca 2000r. Natomiast żądanie o stwierdzenie jej nieważności zawarto w piśmie z dnia 21 października 2005 r., uzupełnionym pismem z dnia 21 listopada 2005 r., a zatem po upływie rocznego terminu określonego w powołanym wyżej przepisie art. 249 § 1 ustawy - Op. W związku z powyższym, Minister Finansów zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Organ odwoławczy uznał za bezzasadne twierdzenie Strony, że po raz pierwszy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. został złożony w dniu 14 grudnia 2004 r. Stwierdził, że powołane pismo, złożone przez Pełnomocnika Strony, stanowi uzupełnienie pisma z dnia 7 grudnia 2004 r. i zostało wniesione w toku postępowania skargowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., sygn. akt I [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2004r. z żądaniem rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") z uwagi na naruszenie przepisów art. 247 §1 pkt 2,3 i 4 Op.
Organ odwoławczy wskazał, że w zaskarżonej decyzji Ministra Finansów, upływ rocznego terminu określonego w art. 249 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002r. spowodował, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. jest bezskuteczny, a Minister Finansów zobligowany jest do odmowy wszczęcia postępowania. Termin, o którym mowa wyżej, z uwagi na materialny charakter nie podlega przywróceniu, a jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do złożenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Strona w skardze z dnia 20 lutego 2007r. wniosła o uchylenie decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. wraz z decyzją Inspektora UKS w G. z dnia [...] stycznia 2000 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania - art. 139, art. 140, art. 240 § 1 pkt 1 i 2, § 2, art. 247 § 1 pkt 2,3,4 Op, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez nieuwzględnienie oczywistych dowodów i faktów świadczących o długotrwałym rażącym naruszaniu prawa.
W uzasadnieniu wskazała, że przeprowadzona w odwołaniu analiza materiału dowodowego sprawy wskazuje, iż Strona wielokrotnie wnioskowała o stwierdzenie nieważności tej decyzji, dotkniętej wadami wymienionymi w art. 247 § 1 ustawy Op, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa przez niezastosowanie art. 18 i art. 22 ust. 9 pkt 1 i 3 pdof. Działania Izby Skarbowej w G. w powiązaniu z działaniami Naczelnika Wydziału Kontroli UKS w G. wyczerpywały znamiona czynów zabronionych, wymienionych w art. 3, art. 16 § 1 pkt 1a, 1e, pkt 5, pkt 9, pkt 11 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary (Dz. U. Nr 197. poz. 1661 z późn. zm.). Wnioski o naprawienie oczywistych błędów były składane przed upływem rocznego terminu kolejno w dniach:
- 6 marca 2000 r. - Odwołanie Kancelarii prawnej "K.",
- 7 kwietnia 2000 r. - wniosek J. F. do Naczelnika [...] US w G.
- 2 maja 2000 r. - odwołanie Kancelarii r. pr. S. S. od decyzji Naczelnika [...] US w G. z dnia [...] kwietnia 2000 r.
- 23 czerwca 2000 r. - Skarga do NSA OZ G. na decyzję Izby Skarbowej z [...].05.2000 r.
- 21 lipca 2000 r. - wniosek Kancelarii r. pr. S. S. do Naczelnika [...] US w G. (T-IX) - sprawę podjęła z up. Naczelnika - A. S.
- 21 lipca 2000 r. - odpowiedź na pozew [...] US w G. do Sądu Okręgowego w G.,
- 21 listopada 2000 r. - zażalenie Kancelarii r. pr. S. S. do Sądu Apelacyjnego w G., [...] Wydział Cywilny, aż do dnia 14 listopada 2000 r. wydania przez NSA OZ G. postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Inspektora UKS w G. nie były analizowane a były skrywane.
Strona podniosła, że wniosek z dnia 7 kwietnia 2000 r. i odwołanie z dnia [...] maja 2000 r. objęte było oddzielnym postępowaniem, a akta z tego postępowania zapoczątkowanego nie zaistniały w zgromadzonym materiale dowodowym, nawet wtedy, gdy zwrócił się o ich okazanie w dniu 26 listopada 2004 r. Sąd Rejonowy w G. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. nie ujawnił również w swoich aktach egzekucyjnych zażalenia wniesionego 21 listopada 2000 r. do Sądu Apelacyjnego w G. Pozew Naczelnika [...] US w G. definitywnie oddalił Sąd Najwyższy. Ta sama sprawa tocząca się bez przerwy jest przeciągana do dzisiaj, jest nie rozpatrzona i nie rozstrzygnięta a jest kontynuowana z zachowaniem ciągłości terminu. Sprawa dotyczy skutków nie wykonania w 2000 r. obowiązków służbowych przez Naczelnika Wydziału Kontroli UKS w G. R. Z., kierownika oddziału Izby Skarbowej T. S., i działającej z up. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. A. S.
Strona podniosła, że ciągłe i długotrwale przerzucanie uchybień funkcjonariuszy organów skarbowych na podatnika jest nieuczciwe i jest nieetyczne. Wymieniona w zaskarżonej decyzji negatywna przesłanka wszczęcia postępowania ze wzglądu na upływ rocznego terminu nie ma podstaw rzeczywistych, żeby zasługiwała na uwzględnienie. Strona wskazała na nieodczytanie przez Ministra Finansów materiału dowodowego wskazanego w odwołaniu z dnia [...] września 2006 r., na co nie miała wpływu. Ponadto w odwołaniu z dnia [...] września 2006 r. Strona wskazywała na inne, bardziej oczywiste przesłanki wszczęcia postępowania, a które nie znalazły się w decyzji Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2007 r. żadnego odzwierciedlenia. Oparte na podstawie nierzetelnie przedstawionym przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. stanie faktycznym wymaga powtórzenia od nowa tak, żeby we wznowionym postępowaniu dojść do prawdy rzeczywistej, po odczytaniu "skrywanego" materiału dowodowego, zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej (wyrok NSA z dnia 2.10.2003 r. sygn. akt III SA 3370/01).
Strona wskazała, że udowodnienie przesłanki art. 247 § 1 pkt 2, 3, 4 Op zostały przez Stronę złożone na ręce Dyrektora Izby Skarbowej w G. J. Z. w dniu 14 grudnia 2004 r. we wnioskach dowodowych. Przeprowadzona w dniu 26 czerwca 2006 r. analiza zebranego przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. źródłowego materiału dowodowego w sprawie z dnia 23 stycznia 2006 r. zweryfikowała istnienie dowodów świadczących o popełnieniu oczywistych przestępstw urzędniczych i użytego mechanizmu sfałszowania decyzji wymiarowej Inspektora Kontroli Skarbowej UKS w G. z dnia [...] stycznia 2000 r., w okresie od dnia 23 sierpnia 1999 r. do 5 czerwca 2000 r. Zdaniem Strony, w związku z powierzonymi czynnościami służbowymi nie zostały dopełnione obowiązki:
- badania w postępowaniu kontrolnym rzetelności złożonego 28 kwietnia 1998 r. w [...] Urzędzie Skarbowym w G. zeznania o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1997 r. i okoliczności nie rozpatrywania a eliminowania wskazywanego do sprawy istotnego materiału dowodowego. W aktach wymiarowych Inspektora UKS - nie zaistniały nigdy istotne, mające podlegać kontroli dokumenty, takie jak:
- PIT-33/1997 z dnia 28.04.1998 r., PIT-8B/1997 z dnia 05.03.1998 r.. PIT-WK/1997 z dnia 14.07.1998 r. i inne, np. postanowienie Urzędu Patentowego nr [...] z dnia [...].06.1998 r., przy nieistniejącym ani jednym wezwaniu Inspektora UKS dla H. F.,
- badania wniosku J. F. złożonego w dniu 7.04.2000 r. osobiście Naczelnikowi [...] US w G. w sprawie wydania decyzji Inspektora UKS z rażącym naruszeniem prawa do kwot w istocie nie istniejących i ukrycia akt decyzji z dnia [...].04.2000 r., na podstawie której wypisany został bezzasadny "tytuł wykonawczy" I US nr SM/2854/00 z dnia [...].04.2000 r.,
- zweryfikowana przez Kierownika Oddziału IS w G. T. S. nie istniejących dowodów i bezpodstawnego poświadczania nieprawdy w niewiarygodnej decyzji nr [...] z dnia 26.05.2000 r.
Zdaniem Strony Izba Skarbowa w G. od dnia 4 kwietnia 2000 r. prowadzi działania mające na celu ukrycie i zatuszowanie działań prowadzonych przez Inspektora UKS na szkodę interesu publicznego (art. 231 § 1, § 2, § 3 kodeksu karnego) i nieważnych czynności prawnych T. S. sprzecznych z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c). W okresie 10 lat podlegają weryfikacji w wyjątkowym postępowaniu i w trybie szczególnym decyzje wydane w wyniku oczywistego przestępstwa urzędniczego, z naruszeniem art. 7 i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. W związku z tym powyższe ustalenie daje podstawę do uznania zaskarżonej decyzji za nieważną.
Strona ponadto podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w G. nie rozpatrzył, zgodnie z właściwością art. 139 i art. 140 ustawy Op wniosków dowodowych strony złożonych 14 grudnia 2004 r. Zaniedbanie o ponad 2 lata podjęcia przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. rozpatrzenia pkt 5 wniosków dowodowych, faktów i argumentów do art. 247 § 2, 3, 4 ustawy Op daje się zakwalifikować jako rażące uchybienie proceduralne, którego Minister Finansów stara się w sprawie z dnia 23 stycznia 2006 r. nie zauważyć w obawie przed ujawnieniem prawdy o niezgodnym z prawem wykonywaniu władzy publicznej "rzekomo" w ochronie interesu publicznego (art. 240 § 2 i § 3 Op).
Strona ponadto wskazała, że skarga jest uzupełnieniem wniosku złożonego w dniu 5 października 2006 r. do Centralnego Biura Antykorupcyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 19 września 2007 r. zatytułowanym "wnioski dowodowe" Skarżący dodatkowo wskazał na naruszenie art. 67a i art. 67b, art. 130 § 1 pkt 6 , art. 130 § 3 i 4, art. 139-142, art. 208 § 1 i §2, art. 216, art. 234, art. 240 § 1 pkt 1 i 2, § 2, art. 247 § 1 pkt 2, 3, 4 Ordynacji podatkowej. Ponadto wniósł o włączenie do akt sprawy szereg dokumentów enumeratywnie wymienionych na stronie 2,3 i 4 pisma procesowego. Mając to na uwadze skarżący wniósł o poddanie analizie tych brakujących dokumentów, pominiętych przez organa skarbowe i Sąd administracyjny w G.. Skarżący wniósł także, w przypadku uwzględnienia skargi, o naprawienie szkody wyrządzonej przez organa podatkowe.
W piśmie tym na 18 stronach skarżący szczegółowo uzasadnił swoje żądania. Do pisma tego załączył załączniki ponumerowane przez niego od 1 do 9.
W piśmie z dnia 31 października 2007 r., stanowiącym załącznik do protokołu, skarżący podtrzymał wcześniejsze twierdzenia zawarte w skardze oraz pismach procesowych. Następnie w piśmie z dnia 7 grudnia 2007 r. wskazał, iż przesłanką stwierdzenia nieważności winien stać się art. 258 § 1 pkt 2, pkt 3, § 2 w związku z art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Op. W ocenie strony, nie było szeregu dokumentów w aktach sprawy, w tym odwołania z dnia 20 maja 2000 r. od decyzji Inspektora UKS w G. z dnia [...] stycznia 2000 r. Brak tych dokumentów uniemożliwiał organom i Sądowi Administracyjnemu ocenę legalności postępowania organu podatkowego.
Skarżący podkreśla także, iż Inspektor Kontroli Skarbowej, po wniesieniu skargi do Sądu Administracyjnego w G., przesłał do Sądu akta postępowania dotyczące M. O. i S. B. a nie H. i J. F. Ponadto, zdaniem skarżących organy skarbowe nie miały wiedzy na temat prawa własności intelektualnej twórców, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego a w efekcie nałożenia na skarżących obowiązku zapłaty nienależnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie rozważyć należało przede wszystkim kwestię dochowania przez skarżących terminu do wniesienia żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. i odsetek od zaległości.
Zgodnie z art. 249. § 1 Op, obowiązującym do 31 grudnia 2002 r. organ podatkowy odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli żądanie zostało wniesione po upływie roku od jej doręczenia. Z kolei przepis art. 24 § 1 i 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), stwierdza, że do decyzji, które stały się ostateczne przed 1 stycznia 2003 r., to jest wydanych na podstawie przepisów starych, stosuje się przepisy dotyczące stwierdzenia nieważności obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2003 r.
Zatem, jeżeli organ podatkowy ustali, że żądanie stwierdzenia nieważności zostało wniesione z uchybieniem rocznego terminu, nie może skutecznie wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Należy zauważyć, iż termin przewidziany w art. 249 § 1 Op. ma charakter przedawniający, co oznacza, że nie może on być przywracany w trybie przepisów art. 162 i 163 o.p. ( wyrok NSA z 9 stycznia 2003 r., III SA 2289/01, LEX nr 142230). Zakreślony przepisem art. 249 o.p. termin jest terminem zawitym i jego przekroczenie ma ten skutek, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu.
Odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności. Odmowa rozpatrzenia żądania na podstawie rt. 249 o.p. jest orzeczeniem formalnym ( wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., V SA 2093/00, LEX nr 51308). W związku z czym, wnioski dowodowe składane przez skarżących nie miały wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie.
Odnosząc powyższe uregulowania prawne Sąd zauważa, iż decyzja ostateczna Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r., której stwierdzenia nieważności domagała się Strona, została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi Strony w dniu 1 czerwca 2000 r. Roczny termin do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności upływał natomiast w dniu 1 czerwca 2002 r. Natomiast żądanie o stwierdzenie jej nieważności zawarto w piśmie z dnia 21 października 2005 r., uzupełnionym pismem z dnia 21 listopada 2005 r., a zatem po upływie rocznego terminu określonego w powołanym wyżej przepisie art. 249 § 1 Op. W związku z powyższym, Minister Finansów zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem Sądu, nie można uznać, że po raz pierwszy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r. został złożony w dniu 14 grudnia 2004 r. Powołane pismo, złożone przez pełnomocnika Strony, stanowi uzupełnienie pisma z dnia 7 grudnia 2004 r. i zostało wniesione w toku postępowania skargowego toczącego się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G., sygn. akt I SA/Gd 331/04 na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] kwietnia 2004r. z żądaniem rozpoznania przez Sąd sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 p.p.s.a. z uwagi na naruszenie przepisów art. 247 §1 pkt 2,3 i 4 Op. Niemniej jednak, gdyby nawet uznać, iż wniosek został złożony 14 grudnia 2004 r. to i tak roczny termin do złożenia wniosku upłynął 1 czerwca 2002 r.
Ponadto, jak wynika z akt sprawy skarżący wykorzystali wszystkie tryby zwyczajne i nadzwyczajne, w celu zmiany decyzji ostatecznej Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r., które to zakończyły się oddaleniami skarg przez Naczelny Sąd Administracyjny i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (wyrok WSA w Gdańsku I SA/Gd 331/04, wyrok NSA II FSK 1373/06 - oddalenie skargi kasacyjnej). W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż w przypadku powoływania się przez stronę, na rażące naruszenie prawa w skardze na decyzję wydaną w trybie zwykłym, Sąd oddalając skargę potwierdza, że nie było podstaw do uchylenia decyzji ani ze względu na zwykłe jak i rażące naruszenie prawa. W takiej sytuacji rozpoznaje się również kwalifikowane naruszenie prawa podnoszone przez stronę. W związku z czym, nie można uznać, iż składając odwołanie od decyzji Izby Skarbowej w G. z dnia [...] maja 2000 r., strona dochowała rocznego terminu do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
Zatem wobec uchybienia terminu do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Izby Skarbowej w G., Minister Finansów odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie naruszył prawa ani materialnego ani formalnego.
W związku z powyższym, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.