III SA/Wa 745/22

III SA/Wa 745/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Izabela Fiedorowicz /sprawozdawca/
Jacek Kaute /przewodniczący/
Maciej Kurasz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1243/22 - Wyrok NSA z 2023-03-15
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 190, art. 153, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151, art. 119 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 152a, art. 144
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 34 § 1, art. 29 § 1, art. 33 § 1 pkt 1-2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Kaute, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2022 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IAS lub organ drugiej instancji) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] lutego 2017 r., nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów O. S.A. z siedzibą w W. (dalej spółka lub skarżąca) wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2020.1427; dalej jako: u.p.e.a.).
Z uzasadnienia powyższego postanowienia wynikało, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik US, organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) prowadził postępowanie egzekucyjne wobec spółki, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] wystawionego 26 listopada 2014 r., przez Wójta Gminy K. (dalej także jako Wójt lub wierzyciel), obejmującego należność z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2009 r., w kwocie należności głównej 63.918,00 zł.
Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 5 grudnia 2014 r., nr [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. w W. Zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz spółce, wraz z odpisem tytułu wykonawczego, 5 grudnia 2014 r.
Skarżąca wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym.
W zakresie zarzutu opartego na podstawie 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., spółka podniosła, że egzekucja dotyczy obowiązku nieistniejącego, gdyż do dnia podjęcia czynności egzekucyjnych nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2009 r.
Odnośnie do zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., skarżąca wskazała na brak wymagalności dochodzonego obowiązku z uwagi na to, iż decyzji pierwszoinstancyjnej, wydanej [...] listopada 2014 r., nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, a postanowienie w tej sprawie zostało wydane przed doręczeniem tej decyzji. Decyzja z [...] listopada 2014 r. nie jest zatem wykonalna, zaś określony w niej obowiązek jest niewymagalny.
Z uwagi na powyższe, zdaniem spółki, niedopuszczalna jest również egzekucja administracyjna zobowiązania podatkowego ustalonego w decyzji organu pierwszej instancji, która to decyzja - ze względu na nienadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności - nie podlega wykonaniu, co uzasadnia zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.
W zakresie zarzutu zgłoszonego w oparciu o art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., spółka wskazała na błędne oznaczenie, że obowiązek jest wymagalny.
Wierzyciel Wójt postanowieniem z 17 lutego 2015 r. zajął stanowisko w sprawie zarzutów, uznając je za nieuzasadnione.
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej: SKO) postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. utrzymało w mocy powyższe orzeczenie Wójta. SKO uznało, że egzekwowany obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za rok 2009 istniał i był wymagalny, przy czym dotyczył on kwoty określonej w decyzji organu podatkowego, a nie w deklaracji złożonej przez podatnika. Decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości była natomiast natychmiast wykonalna już od dnia wydania postanowienia nadającego jej rygor natychmiastowej wykonalności. SKO podkreśliło, że w aktach sprawy znajdują się kopie tych orzeczeń wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru — obydwa orzeczenia zostały doręczone pełnomocnikowi spółki 17 listopada 2014 r. Odnośnie o do zarzutu niedopuszczalności egzekucji, SKO wyjaśniło, iż zgodnie z przyjętym orzecznictwem, niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających możliwość stosowania przymusu administracyjnego - czy to wobec danego obowiązku czy wobec danej osoby.
Za bezzasadny SKO uznało także zarzut wskazany w art. 33 § 1 pkt 10 ustawy egzekucyjnej.
Wobec powyższego, Naczelnik US postanowieniem z [...] lutego 2017 r. uznał za nieuzasadnione zarzuty spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a.
Organ ten wskazał, że nie będąc wierzycielem, co do zasady, poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie wierzyciel uznał zarzuty spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i braku wymagalności tegoż obowiązku za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Odnośnie do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., a zatem dotyczącego niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego, Naczelnik US stwierdził, że podstawą zarzutu w tym trybie może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 ustawy egzekucyjnej. W przedmiotowej sprawie natomiast obowiązek objęty przedmiotowym tytułem wykonawczym podlega egzekucji. Z kolei, odnośnie do zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., organ wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] wydany 26 listopada 2014 r. spełniał wymogi określone w 27 § 1 u.p.e.a., zawierał bowiem dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informację, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji.
Spółka wniosła zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia organu egzekucyjnego pierwszej instancji i uwzględnienie zarzutów. Wskazała, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. (który ma zastosowanie w sprawie) stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Samo powołanie się przez organ egzekucyjny na postanowienie SKO z [...] stycznia 2017 r. nie stanowiło wystarczającego uzasadnienia. Zdaniem skarżącej, od 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej p.p.s.a.). Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie mogło zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie zobowiązanego prawa do sądu. W konsekwencji Naczelnik US nie mógł ograniczyć się do powołania art. 34 § 1 u.p.e.a. i na postanowienie SKO z [...] stycznia 2017 r., ale powinien rozpatrzyć zarzuty samodzielnie.
Niezależnie od powyższego, w ocenie skarżącej, wbrew stanowisku wierzyciela, zasadne są zarzuty braku wymagalności obowiązku i niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zdaniem spółki, do dnia podjęcia egzekucji nie zostało jej doręczone postanowienie o nadaniu decyzji pierwoszoinstancyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto, postanowienie w tym przedmiocie zostało wydane jeszcze przed doręczeniem jej decyzji, co uzasadnia zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 u.p.e.a.
W ocenie skarżącej, tytuł wykonawczy nie spełnia tym samym określonego w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wskazania "podlegającego egzekucji obowiązku", bowiem błędnie określono w nim, że egzekwowany obowiązek jest wymagalny.
Powołanym na wstępie postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego pierwszej instancji.
Dyrektor IAS wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których jest mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 ww. ustawy, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela.
Organ drugiej instancji argumentował, że wierzyciel postanowieniem z [...] lutego 2015 r., nr [...] (utrzymanym w mocy przez SKO postanowieniem z [...] stycznia 2017 r.), uznał zarzuty zgłoszone przez spółkę za niezasadne. Zatem Naczelnik US, działając jako organ egzekucyjny pierwszej instancji, prawidłowo uznał za niezasadne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku i braku wymagalności obowiązku, uwzględniając przy tym stanowisko wierzyciela. Dyrektor IAS argumentował, że SKO wyjaśniło, iż w niniejszej sprawie obowiązek zapłaty podatku należnego za 2009 rok istniał i był wymagalny, przy czym dotyczył on kwoty określonej w decyzji organu podatkowego, a nie w deklaracji złożonej przez podatnika. Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. SKO podkreśliło, że w aktach sprawy znajdują się kopie tych orzeczeń wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W tej sytuacji organ egzekucyjny nie miał obowiązku dokonania merytorycznej oceny tych zarzutów.
Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Wskazał, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 u.p.e.a., są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Brak wymagalności obowiązku nie może być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Spółka natomiast nie wskazała okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia ostatecznej decyzji określającej, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., uznanego przez wierzyciela za nieuzasadniony. Postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z 26 listopada 2014 r., wystawiony przez właściwy organ i obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2009 r. Obowiązek ten podlegał egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Skarżąca podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. W konsekwencji Dyrektor IAS uznał egzekucję administracyjną za dopuszczalną.
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ drugiej instancji wskazał, że w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W tytule wykonawczym wskazano wszystkie elementy wymienione w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zatem zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. był bezzasadny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS z [...] kwietnia 2017 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US z [...] lutego 2017 r., a także zawnioskowała o zwrot kosztów postępowania.
Skarżąca podniosła, że zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a Dyrektor IAS błędnie przyjął, że w zakresie zarzutów podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. Organ drugiej instancji nie uwzględnił, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące organ egzekucyjny. Od 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych, co wynika z nowego brzmienia artykułu 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Pozostające obecnie poza kontrolą sądową postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela nie może zatem wiązać organu egzekucyjnego, gdyż w tym zakresie oznaczałoby to pozbawienie strony prawa do sądu. Kwestie, w których zakresie organ egzekucyjny był przed 15 sierpnia 2015 r. związany stanowiskiem wierzyciela, wymagają obecnie merytorycznej oceny ze strony organu egzekucyjnego.
Zdaniem skarżącej, przy rozpatrywaniu zarzutów z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. samo powołanie się na art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz przywołanie stanowiska wierzyciela stanowiło naruszenie art. 124 k.p.a., ponieważ powinno nastąpić rozpatrzenie tych zarzutów samodzielnie przez organ.
Spółka podtrzymała zarzuty egzekwowania obowiązku nieistniejącego, braku wymagalności obowiązku, niedopuszczalności egzekucji argumentując, że bezpodstawnie zostały one uznane za nieuzasadnione, skoro decyzja, która stanowiła podstawę egzekucji, jak też postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zostały spółce doręczone, gdyż z zaniechano jedynego skutecznego sposobu doręczenia, tj. trybu określonego w art. 152a Ordynacji podatkowej, co z kolei – wbrew stanowisku wierzyciela i następnie organu egzekucyjnego i organu nadzoru – czyniło zasadnym zarzuty podniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 u.p.e.a.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., w sprawie o sygn. III SA/Wa 2277/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę spółki (powyższy wyrok podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ ).
Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 29 § 1 oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i wskazał, że wobec niedopuszczalności badania kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, nie było możliwe uznanie egzekwowanego obowiązku za nieistniejący czy niewymagalny. Zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zasadnie zostały zatem uznane za niezasadne. W postępowaniu egzekucyjnym nie bada się kwestii prawidłowości doręczenia decyzji stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego. Twierdzenie skarżącej o niedoręczeniu stronie decyzji pierwszoinstancyjnej oraz o niedoręczeniu postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności może być weryfikowane przez właściwy organ podatkowy (wierzyciela) w ramach przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Przechodząc do drugiej kwestii spornej, to jest zasadności zarzutu wniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., sąd wskazał, że w przepisie tym mowa jest o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Skarżąca wskazała na niedopuszczalność egzekucji administracyjnej uzasadniając ten zarzut tym, że nie została jej doręczona decyzja wydana w pierwszej instancji i nie nadano tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Rację natomiast sąd przyznał organowi egzekucyjnemu i organowi nadzoru, które argumentowały, że przez niedopuszczalność egzekucji rozumie się sytuację, gdy prowadzenie egzekucji jest niedopuszczalne ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a.
W rezultacie WSA w Warszawie uznał wszystkie zarzuty skargi niezasadne.
Naczelny Sąd Administracyjny, wskutek rozpoznania skargi kasacyjnej spółki, wyrokiem z 3 sierpnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt III FSK 92/21 uchylił w całości powyższy wyrok WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2277/17 i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania kasacyjnego.
NSA wskazał przede wszystkim, że w tej sprawie zagadnienie istnienia i wymagalności egzekwowanego obowiązku było przedmiotem oceny wierzyciela, także w kontekście prawnie skutecznego doręczenia zobowiązanej nieostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego oraz postanowienia nadającego tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wobec zarzutu, że doręczenia obu aktów były wadliwe, a więc pozbawione skuteczności prawnej, kwestia zgodności z prawem doręczeń dokonywanych w innym trybie, niż przewiduje to art. 152a Ordynacji podatkowej, jest kluczowa dla rozstrzygnięcia. NSA podkreślił, że w ramach postępowania egzekucyjnego może być także weryfikowana prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prawną egzekwowanego obowiązku oraz postanowienia kreującego jego wymagalność, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. Istotą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do zbadania, czy egzekucja zasadnie jest prowadzona, a więc, czy egzekwowany obowiązek w dacie wszczęcia egzekucji istniał i był wymagalny. Badanie skuteczności doręczenia aktów kreujących bądź stwierdzających istnienie i wymagalność tego obowiązku jest więc niezbędnym elementem rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej i nie oznacza badania sprawy podatkowej, jako że sprawdzenie doręczeń ma charakter czynności materialno-technicznej.
Za zasadny NSA uznał zatem zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odmowa weryfikacji zgodności z prawem rozstrzygnięcia wierzyciela (i samorządowego organu odwoławczego) co do prawnej skuteczności doręczenia zobowiązanej decyzji wymiarowej oraz postanowienia nadającego tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, prowadzi do nierozpoznania istoty sprawy, bowiem nie pozwala na wypracowanie oceny co do istnienia oraz wymagalności egzekwowanego obowiązku w dacie wszczęcia egzekucji administracyjnej. Tymczasem zbadanie, czy w momencie wszczęcia egzekucji akty te weszły do obrotu prawnego, wymaga wypracowania poglądu odnośnie prawidłowej formy (trybu) ich doręczenia, co z kolei umożliwi autorytatywną wypowiedź co do zasadności zgłoszonego przez zobowiązaną na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. zarzutu nieistnienia oraz niewymagalności egzekwowanego obowiązku.
NSA za zasadny uznał również zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 152a Ordynacji podatkowej ze względu na oddalenie skargi, pomimo braku oceny zgodności z prawem poglądu wierzyciela o prawnej skuteczności doręczeń dokonanych w innym trybie, niż przewidziany w art. 152a Ordynacji podatkowej, a tym samym o bezzasadności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. Dopiero wypracowanie takiej oceny umożliwi WSA w Warszawie zastosowanie właściwej normy wynikowej p.p.s.a., stanowiącej podstawę oddalenia albo uwzględnienia skargi.
NSA nakazał aby ponownie rozpoznający sprawę WSA w Warszawie zgodnie z art. 190 p.p.s.a. uwzględnił powyższą wykładnię prawa, dokonaną w sprawie, której istota sprowadza się do uznania obowiązku sądu administracyjnego dokonania oceny zgodności z prawem poprzedzającego rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego rozstrzygnięcia wierzyciela o istnieniu i wymagalności egzekwowanego obowiązku, z uwzględnieniem, w szczególności, prawnej skuteczności doręczeń skarżącej spółce decyzji nieostatecznej oraz postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stanowiących o istnieniu i wymagalności obowiązku w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarazem, ze względu na zakreślone przez skarżącą granice skargi kasacyjnej, ponownemu badaniu przez WSA w Warszawie nie podlegają już zarzuty postawione na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznający sprawę zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zaznaczyć też należy, że zgodnie z przepisem art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz.U.2022.329 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Powyżej już wskazano w przytoczonym uzasadnieniu wyroku NSA o sygn. akt III FSK 92/21, że sąd pierwszej instancji został zobowiązany do dokonania oceny zgodności z prawem poprzedzającego rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego rozstrzygnięcia wierzyciela o istnieniu i wymagalności egzekwowanego obowiązku, z uwzględnieniem w szczególności prawnej skuteczności doręczeń skarżącej decyzji nieostatecznej oraz postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stanowiących o istnieniu i wymagalności obowiązku w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarazem, ze względu na zakreślone przez skarżącą granice skargi kasacyjnej, ponownemu badaniu WSA w Warszawie nie podlegają już zarzuty postawione na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i pkt 10 u.p.e.a.
NSA jednocześnie w niniejszej sprawie rozstrzygnął spór pomiędzy stronami, że organ egzekucyjny może badać - w ramach postępowania w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, których podstawą jest istnienie oraz wymagalność obowiązku podatkowego - czy przed wszczęciem egzekucji doręczono stronie decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a., w zakresie badania dopuszczalności egzekucji mieszczą się ustalenia dotyczące doręczenia decyzji, stanowiącej podstawę wykonania obowiązku i ewentualne ustalenia dotyczące jej wykonalności, w tym skutecznego nadania rygoru wykonalności (tak też poza wyrokiem wydanym w tej sprawie, NSA w wyrokach z 23 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 398/21 i III FSK 369/21). Sąd pierwszej instancji orzekając ponownie w sprawie jest powyższym stanowiskiem związany.
Ponadto, jak wskazał w wydanym w tej sprawie wyroku NSA, na mocy art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658) zmieniono brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w ten sposób, że wyłączono możliwość zaskarżania do sądu administracyjnego postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym; nowelizacja ta weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Nie oznacza to jednak, że zobowiązany w tym zakresie pozbawiony został ochrony sądowej, ponieważ postanowienia wierzyciela mają w istocie charakter incydentalny i chociaż organ egzekucyjny jest nimi związany w granicach określonych w art. 34 § 1 u.p.e.a,( a więc co do zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7), sąd administracyjny władny jest badać ich zasadność oceniając zgodność z prawem rozstrzygnięć organów egzekucyjnych w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Zasada ta w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości (por. postanowienie tego sądu z 22 grudnia 2016 r., II FSK 3287/16 oraz wyroki: z 11 kwietnia 2018 r., II FSK 908/16, z 7 czerwca 2018 r., II FSK 1464/16, z 12 czerwca 2018 r., II FSK 1600/16, z 2 lipca 2019 r., II FSK 2355/17, czy z 17 września 2019 r., II FSK 3811/17).
Oznacza to, że sąd pierwszej instancji rozpoznający ponownie skargę zobowiązanego na postanowienie organu egzekucyjnego (organu nadzoru) w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, obowiązany jest również do zbadania zgodności z prawem postanowienia wierzyciela w sprawie tych zarzutów, jako że jego zgodność z prawem warunkuje zgodność z prawem następczego rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego.
Badając ponownie sprawę w zakreślonych przez sąd kasacyjny granicach oraz, w szczególności, będąc związany wyrażoną oceną prawną co do dalszego postępowania, sąd pierwszej instancji w punkcie wyjścia swoich rozważań podkreśla, że w pełni aprobuje stanowisko judykatury, że wprowadzone z 15 sierpnia 2015 r. zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Strona nie traci zatem definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej (por. postanowienie NSA z 22 grudnia 2016 r. sygn. akt II FSK 3287/16, LEX nr 2175729).
Nie budzi również wątpliwości, że badanie, czy obowiązek istnieje lub czy występuje brak jego wymagalności, nie musi być równoważne z kontrolą sprawy podatkowej, gdyż podzielić należy dość oczywisty pogląd, że choć w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być kontrolowane kwestie rozstrzygnięte w odrębnym postępowaniu podatkowym, to jednocześnie zauważyć trzeba, że nie każde nieistnienie obowiązku i nie każdy przypadek braku jego wymagalności musi prowadzić do weryfikacji decyzji określających obowiązki poddane egzekucji. W większości przypadków wystarczy bowiem czynność materialno-techniczna, której realizacja pozwala na ustalenie, czy zobowiązanie istnieje, a jeśli tak, to czy jest ono wymagalne (por. dla przykładu wyrok NSA z14 marca 2019 r., sygn. akt II FSK 2027/17).
W rozpoznanej sprawie skarżąca nieistnienie obowiązku oraz brak wymagalności obowiązku wiązała z brakiem doręczenia jej (jej pełnomocnikowi) decyzji pierwszoinstancyjnej stanowiącej podstawę egzekucji, oraz brakiem doręczenia jej (jej pełnomocnikowi) postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności.
W tym kontekście zasadnicze znaczenie ma wyjaśnienie, czy w dacie wystawienia tytułu wykonawczego nr [...] z 26 listopada 2014 r. istniało zobowiązanie podatkowe w kwocie podanej w tytule wykonawczym, co wiąże się w szczególności z ustaleniem czy decyzja z [...] listopada 2014 r. wydana przez Wójta Gminy K. określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009 oraz postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie nadania przedmiotowej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, zostały skutecznie doręczone spółce (reprezentowanej przez pełnomocnika) przed wystawieniem tytułu wykonawczego.
Przede wszystkim w powyższym przedmiocie wypowiedział się w sprawie wierzyciel Wójt Gminy K. w postanowieniu z [...] lutego 2015 r. wyjaśniając, w szczególności, że decyzja Wójta Gminy K. wydana [...] listopada 2014 r. w sprawie ustalenia skarżącej podatku od nieruchomości za 2009 r., została skutecznie doręczona spółce (działającej w sprawie przez pełnomocnika) 17 listopada 2014 r. Decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem z [...] listopada 2014 r., doręczonym skarżącej (działającej przez pełnomocnika) 17 listopada 2014 r. Pełnomocnik spółki zapoznał się z treścią powyższej decyzji ustalającej spółce podatek od nieruchomości za 2009 r. i w terminie ustawowym wniósł od niej odwołanie. Ponadto spółka wniosła o wyrażenie zgody przez ww. organ na zabezpieczenie wykonania powyższej decyzji w formie gwarancji bankowej. Wierzyciel podkreślił, że – pomimo informacji udzielonej przez organ podatkowy – skarżąca nie założyła skrzynki ESP na ePUAP i organ podatkowy nie mógł wysłać (doręczyć) powyższej decyzji ustalającej drogą elektroniczną w formie e-dokutemu, podpisanego przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu na podany przez spółkę (jej pełnomocnika) adres mailowy, ponieważ nie można było otrzymać w takie sytuacji poświadczenia odbioru tej decyzji. Ponadto, spółka jako dłużnik, pomimo upomnienia nie uiściła ustalonego w sprawie podatku. Zatem, wedle stanowiska wierzyciela, nie zachodziły okoliczności wskazane w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
Ponadto, wedle wierzyciela, powyższa decyzja ustalająca podatek od nieruchomości za 2009 r. została doręczona spółce i obowiązek podatkowy stał się wymagalny, zatem niezasadny był zarzut podniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Niezasadny był zarzut spółki, że decyzji Wójta z [...] listopada 2014 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności , gdyż postanowienie w tym przedmiocie nie zostało doręczone. Mianowicie, organ ten ustalił, że rygor natychmiastowej wykonalności powyższej decyzji został nadany postanowieniem z [...] listopada 2014 r., doręczonym spółce (działającej poprzez pełnomocnika) 17 listopada 2014 r. Pełnomocnik spółki zapoznał się z tym postanowieniem i w ustawowym terminie wniósł na to postanowienie zażalenie (postanowienie wierzyciela k.22-24 akt administracyjnych).
Powyższe stanowisko wierzyciela potwierdziło SKO rozpoznając zażalenie spółki w wydanym 16 stycznia 2017 r. postanowieniu (k.32 akt administracyjnych).
Należy zauważyć, że skarżącą w postępowaniu podatkowym oraz w postępowaniu egzekucyjnym reprezentował A.L. (doradca podatkowy) na podstawie pełnomocnictwa z 31 marca 2014 r., co nie jest kwestionowane (pełnomocnictwo k.14 akt administracyjnych).
Sąd pierwszej instancji stwierdza, że - jeśli chodzi o zarzuty oparte na braku doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe oraz postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności – w aktach sprawy znajdują się kopie tych orzeczeń wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru – obydwa orzeczenia zostały doręczone pełnomocnikowi spółki 17 listopada 2014 r. (k.2 akt administracyjnych). Powyższe zostało także potwierdzone w stanowisku wierzyciela postanowieniem z [...] lutego 2015 r. oraz w postanowieniu SKO z [...] stycznia 2017 r. SKO trafnie zaznaczyło, że w zażaleniu na postanowienie stanowiące stanowisko wierzyciela, spółka rozszerzyła jednak zakres zarzutów stwierdzając, że decyzja i postanowienie powinny być doręczone w formie elektronicznej, a nie tradycyjnie – pocztą. W tym miejscu należy stwierdzić, że rozszerzenie granic zarzutów na etapie postępowania zażaleniowego jest niedopuszczalne. W orzecznictwie podnosi się, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, ramy postępowania uruchomionego wniesieniem takiego środka są ściśle określone i mogą wynikać wyłącznie z tego zarzutu. Organy administracji rozpatrują więc tylko takie okoliczności, które wyraźnie w zarzucie podniesiono. W tym kontekście trafnie zatem SKO, rozpatrując zażalenie na postanowienie – stanowisko wierzyciela Wójta z [...] lutego 2015 r., zwróciło uwagę, że w zarzutach z 12 grudnia 2014 r. skarżąca zarzuciła brak doręczenia decyzji i postanowienia – do tego zarzutu organu obydwu instancji się odniosły prawidłowo, wskazały bowiem, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy i czemu skarżąca w istocie nie zaprzecza, że decyzja i postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności zostały pełnomocnikowi spółki doręczone pocztą tradycyjną. Granic zarzutu nie można natomiast rozszerzać w zażaleniu na postanowienie w sprawie zarzutów (por. np. wyroki NSA w sprawach I SA/Lu 1246/96, I OSK 1057/06, I OSK 209/07). SKO dodatkowo wyjaśniło w postanowieniu z 16 stycznia 2017 r., że zarzut dotyczący błędnej, a więc nieskutecznej – zdaniem spółki - formy doręczenia decyzji oraz postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, został rozpatrzony postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. nr [...], wydanym na skutek wniesienia przez spółkę zażalenia na postanowienie nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2009. SKO wskazało także, że zagadnienie błędnej formy doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe zostało z kolei z urzędu zbadane przez organ podatkowy odwoławczy w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem od tejże decyzji, organ podatkowy bowiem, wedle zasady dwuinstancyjności postępowania, był zobligowany do ponownego zbadania całej sprawy, w tym skuteczności doręczenia decyzji przez organ pierwszej instancji.
W tym stanie rzeczy, zdaniem sądu orzekającego w sprawie, w świetle wskazanych wyżej okoliczności, podnoszony przez skarżącą zarzut, że decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2009 r. oraz postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z 14 listopada 20154 r. nie doręczono pełnomocnikowi spółki, w ocenie sądu pierwszej instancji, jest bezpodstawne. Skuteczności doręczenia przedmiotowej decyzji oraz postanowienia z [...] listopada 2014 r. w formie tradycyjnej – pocztą nie kwestionuje w istocie sama spółka, która niezwłocznie po otrzymaniu tych orzeczeń wniosła odpowiednie środki zaskarżenia (działając poprzez ustanowionego pełnomocnika).
Zdaniem sądu, stanowisko wierzyciela w tej kwestii jest prawidłowe i ma swoje odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy i zgromadzonych dowodach.
Reasumując powyższe, w sprawie bezspornym jest więc, gdyż wynika to ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej korespondencji tak przez pełnomocnika spółki, jak i przez samą spółkę, że skarżąca, w imieniu której działał pełnomocnik, miała zapewnioną możliwość zapoznania się z treścią "spornego" postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz możliwość jego zakwestionowania, co zresztą uczyniła, składając stosowne zażalenie.
NSA w niniejsza sprawie nakazał wypowiedzenie się co do prawnej skuteczności doręczeń dokonanych w innym trybie, niż przewidziany w art. 152a Ordynacji podatkowej, regulującym doręczanie pism w formie dokumentu elektronicznego.
Do doręczeń w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j., dalej: k.p.a., por. art. 18 u.p.e.a.) odpowiednikiem art. 152a Ordynacji podatkowej na gruncie k.p.a. jest art. 39(1).
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 144 Ordynacji podatkowej (art. 39 k.p.a.), jest to, że Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.
Wypełniając powyższy nakaz w sprawie należy powtórzyć, że w niniejszej sprawie decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe oraz ustanowenie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, doręczone zostało pełnomocnikowi spółki drogą tradycyjną – pocztą (dowód doręczenia k.2 akt administracyjnych). Organ nie doręczał spółce korespondencji drogą elektroniczną, podkreślić bowiem należy, że skarżąca nie założyła – wbrew informacji podanej przez organ podatkowy – skrzynki ESP na ePUAP, co uniemożliwiło organowi doręczenie decyzji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, drogą elektroniczną w formie e-dokumentu, podpisanego przy pomocy kwalifikowanego certyfikatu, na podany przez pełnomocnika adres mailowy, ponieważ nie można było otrzymać poświadczenia odbioru decyzji. Organ podatkowy w niniejszej sprawie był zmuszony zatem dokonać doręczenia spółce pocztą tradycyjną, bowiem nie miał możliwości - z przyczyn leżących po stronie skarżącej – aby doręczyć decyzję i postanowienie o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, drogą elektroniczną. W tych okolicznościach doręczenie drogą tradycyjną było prawidłowe a zatem skuteczne.
W tym miejscu należy wskazać dodatkowo, że jakkolwiek przepis art. 144 § 2 Ordynacji podatkowej ustanawia zasadę, że jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, co następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą, to jednak w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających doręczenie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pismo można doręczyć w sposób określony w § 1 pkt 1 art. 144 Ordynacji podatkowej, a więc w sposób "tradycyjny", tj. za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego.
Należy przy okazji stwierdzić, że nawet w sytuacji gdyby doszło do naruszenia przepisu art. 144a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, to tego typu naruszenie pozostawałoby bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli bowiem uchybienie organu przepisom o doręczeniach nie wywołało dla strony negatywnych skutków i nie pozbawiło jej możliwości obrony swych praw, to doręczenie takie uznać należy za skuteczne (por prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 9 marca 2021 r., III SA/Wa 189/21).
Powyższy pogląd sądu orzekającego ma swoje oparcie także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w wyroku z 17 maja 2017 r., w sprawie II FSK 450/17 wywiódł, że "(...) W ocenie NSA doręczenie przez organ podatkowy za pośrednictwem operatora pocztowego decyzji, mimo złożenia przez spółkę wniosku o doręczanie jej korespondencji w drodze elektronicznej, stanowi naruszenie art. 144a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, jednakże powyższe naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skarżąca nie została pozbawiona możliwości podjęcia działań w celu zrealizowania przysługującego jej prawa do obrony zajętego stanowiska, czemu dała wyraz w złożonym odwołaniu, po uprzednim otrzymaniu decyzji w formie tradycyjnej – drogą papierową za pośrednictwem operatora pocztowego".
Jak słusznie także podkreślono w uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia "(...) Przepis art. 39(1) § 1 k.p.a. (odpowiednio art. 144a § 1 Ordynacji podatkowej) określa warunki, które muszą być spełnione, aby możliwe było dokonywanie doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej, nie stanowi jednak podstawy do kwestionowania prawidłowości doręczania decyzji w formie papierowej, czy też nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Przyjąć zatem należy, że jeżeli doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata, choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do skutecznego doręczenia takiego pisma w jeden ze sposobów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Tak doręczona decyzja wchodzi do obrotu prawnego, bowiem strona miała możliwość zapoznania się z jej treścią".
Dodać należy, że przytoczony wyrok koresponduje także z poglądem NSA wyrażonym w wyroku z 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 3608/15, w którym podkreślono, że "(...) Doręczenie decyzji do rąk adresata w formie papierowej, pomimo wniosku o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, które nie prowadzi do ograniczenia praw strony w zakresie ochrony jej interesów, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy."
Powyższe stanowisko przyjął także WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 9 marca 2021 r., w sprawie III SA/Wa 189/21 ze skargi skarżącej w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w której spółka także kwestionowała, m. in., wymagalność obowiązku podatkowego, twierdząc, że nie zostało jej doręczone postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2009 r.
Reasumując tę część rozważań, w ocenie sądu, zarówno wszczęcie jak i prowadzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w oparciu o doręczoną, istniejącą w obrocie prawnym decyzję podatkową z 14 listopada 2014 r., której postanowieniem z [...] listopada 2014 r. nadany został rygor natychmiastowej wykonalności – wbrew zarzutom skargi – nie narusza art. 29 § 1 ani art. 33 § 1pkt 1 i 2 u.p.e.a.
Dlatego też zarzut egzekucji nieistniejącego – zdaniem skarżącej – zobowiązania oraz zarzut braku wymagalności istniejącego obowiązku, wywodzone w kwestionowaniu skutecznego doręczenia skarżącej decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2009, a także postanowienia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie zasługuje na uwzględnienie, zaś stanowisko w tym względzie wierzyciela oraz organu egzekucyjnego sąd uznał, z przyczyn omówionych wyżej, za zgodne z prawem.
W konsekwencji, wbrew zarzutom skargi, nie można uznać, że egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku ani, że obowiązek wynikający z powyższej decyzji nie był wymagalny. Powtórzyć należy, że – jak wynika z akt sprawy, kwestionowana przez skarżącą decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe za 2009 r. oraz postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności z [...] listopada 2014 r., zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej 17 listopada 2014 r. (k.2 akt administracyjnych); należy dodać, że tytuł wykonawczy obejmujący zaległość, został wystawiony 26 listopada 2014 r. i doręczony dłużnikowi 5 grudnia 2014r. (k. 7 akt adm.).
Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, dokonane w związku z wyrażoną oceną prawną przez NSA w przywołanym na wstępie wyroku kasacyjnym, sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty, jednocześnie zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należało uznać za niezasadne. Jednocześnie zawartość akt administracyjnych niniejszej sprawy pozwoliła sądowi pierwszej instancji na zweryfikowanie i dokonanie oceny zasadności zarzutów w powyższym zakresie,
W tym stanie sprawy orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Podstawą rozpoznania skargi w trybie uproszczonym był art. 119 pkt 3 p.p.s.a.