I SA/Łd 636/10

I SA/Łd 636/10 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2010-08-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Cezary Koziński /przewodniczący sprawozdawca/
Joanna Tarno
Tomasz Adamczyk
Symbol z opisem
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób prawnych
Sygn. powiązane
II FSK 2571/10 - Wyrok NSA z 2012-06-29
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
art. 16 ust. 1 pkt 28
Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
art. 14c par. 1 i 2, art. 14h, art. 120, art. 121
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Dnia 13 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.
Uzasadnienie
I SA/Łd 636/10
UZASADNIENIE
W dniu [...] r. "A." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. zwróciła się do Ministra Finansów z prośbą o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego – art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.).
Wnioskodawca przedstawił trzy stany faktyczne:
1. Wnioskodawca organizował i zamierza organizować w przyszłości konferencje i szkolenia przeznaczone dla kontrahentów, kupujących od Spółki jej wyroby oraz towary, itp., wynajmując specjalnie do takich celów przystosowane lokale (sale konferencyjne, restauracje, itp.). W czasie takich spotkań prezentowane są najnowsze produkty wnioskodawcy, ich właściwości, technologia ich wykorzystywania w budownictwie. W czasie trwania tych konferencji i szkoleń (odczyty i wykłady trwają co najmniej cztery godziny dziennie), goście częstowani są ciepłymi i zimnymi napojami bezalkoholowymi, ciastkami i drobnymi poczęstunkami serwowanymi przez podmiot udostępniający salę lub podmiot trzeci świadczący usługi cateringowe. Poczęstunki serwowane podczas konferencji nie noszą znamion wytworności, są to np. czekoladki, paluszki, ciastka, kanapki, kawa, herbata, napoje bezalkoholowe, woda oraz dwudaniowe ciepłe posiłki.
2. Pracownicy wnioskodawcy odbywali w przeszłości i będą odbywać spotkania ze swoimi partnerami biznesowymi poza siedzibą przedsiębiorstwa wnioskodawcy lub jego kontrahenta. Mają (i będą miały) one miejsce w restauracjach lub innych lokalach gastronomicznych. W ich trakcie pracownicy wnioskodawcy zamawiają na jego koszt posiłki oraz gorące lub zimne napoje niemające znamion wykwintności. Spotkania powyższe są każdorazowo związane z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą i służą, m.in. przedstawieniu oferty handlowej, negocjowaniu warunków umów, itp.
3. Pracownicy wnioskodawcy zatrudnieni na stanowisku przedstawiciela handlowego pracują co do zasady poza siedzibą wnioskodawcy, a do ich zadań należy przede wszystkim promowanie produktów wnioskodawcy, spotykanie się z klientami oraz potencjalnymi klientami, koordynowanie sieci dystrybucyjnych na terenie całego kraju. Ze swoimi przełożonymi oraz współpracownikami spotykali się i będą się spotykać w różnych, z uwagi na specyfikę pracy najczęściej poza siedzibą firmy, w celu omówienia strategii działania, rozdzielenia obowiązków dla poszczególnych przedstawicieli handlowych, wyjaśnienia zagadnień spornych i wątpliwości. Spotkania te miały (i będą miały) charakter wewnętrzny, tj. nie uczestniczą w nich klienci. Mają one miejsce najczęściej w restauracjach, zajazdach, gościńcach, barach, a w czasie ich trwania spożywane są napoje bezalkoholowe i ciepłe posiłki spożywane na koszt wnioskodawcy.
W związku z tak przedstawionymi stanami faktycznymi wnioskodawca zadał następujące pytania:
1. Czy wydatki poniesione przez wnioskodawcę na opisany w stanie faktycznym nr 1 poczęstunek, podawany w trakcie konferencji (szkolenia) odbywających się poza siedzibą wnioskodawcy, stanowią koszty reprezentacji, czy też można je uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
2. Czy wydatki poniesione przez pracowników na posiłki i napoje w czasie spotkań z kontrahentami (zarówno dostawcami, jak i klientami – stan faktyczny nr 2), mające ścisły związek z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą, stanowią koszt reprezentacji, czy też można je uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
3. Czy wydatki poniesione przez przedstawicieli handlowych na posiłki i napoje w czasie narad ze swoimi przełożonymi oraz współpracownikami, odbywającymi się poza siedzibą firmy, tj. w restauracjach, zajazdach lub innych lokalach gastronomicznych (stan faktyczny 3), w czasie których omawiane są wyłącznie zagadnienia związane z funkcjonowaniem wnioskodawcy i rozdziałem obowiązków pomiędzy poszczególnych przedstawicieli handlowych, stanowią koszt reprezentacji, czy też można je uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego w punkcie nr 2, wnioskodawca wskazał, iż o prawnopodatkowej kwalifikacji wydatków ponoszonych przez podatnika w związku z ze spotkaniami z kontrahentami nie może decydować miejsce, w którym takie spotkanie się odbywa, lecz cel takiego spotkania i rodzaj poczynionych przez podatnika wydatków. Wydatki poczynione na poczęstunek – czy to w formie zakupu towarów żywnościowych, czy też zakupu kompleksowej usługi cateringowej - dla kontrahentów nie stanowią per se wydatków o charakterze reprezentacyjnym. Aby wyłączyć je na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z kosztów uzyskania przychodów konieczne jest wykazanie, że noszą one znamiona wytworności i okazałości. Samo miejsce, w którym posiłek jest podawany i spożywany nie może mieć wpływu na przypisanie konkretnym wydatkom powyższych cech.
Wnioskodawca podkreślił, iż sam fakt spożywania posiłku w restauracji nie przesądza o reprezentacyjnym charakterze takiego wydatku. W powszechnym odczuciu społeczeństwa, zwłaszcza wśród przedsiębiorców, spożywanie posiłków w restauracji nie ma charakteru nadzwyczajnego i nie wiąże się co do zasady z jakąkolwiek okazałością, czy wykwintnością. Przedmiotem takiego wydatku są bowiem co do zasady podobne usługi lub towary, w przypadku zamówienia usługi cateringowej do siedziby firmy. Dopiero ustalenie in casu, że określone danie z uwagi na swoją cenę i charakter w sposób istotny odbiega od powszechnie spożywanych posiłków, można by wywodzić, że nosi znamiona wykwintności i kwalifikować taki wydatek jako poniesiony w związku z reprezentacją. Dla kwalifikacji danego wydatku jako mającego charakter reprezentacyjny, niezwykle istotne jest określenie celu w jakim został on dokonany. W przypadku, gdy zaproszenie kontrahenta na obiad jest celem samym w sobie i służy zaimponowaniu mu, czy też wywarciu dobrego wrażenia, niewątpliwie należałoby uznać, że wydatek taki spełnia wymogi określone w art. 16 ust. 1 pkt 28 w/w ustawy i nie może być zaliczony w poczet kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli jednak celem spotkania jest omówienie zasad współpracy, czy też inne zagadnienia bezpośrednio związane z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością gospodarczą, a spożywany w czasie takiego spotkania posiłek ma charakter wyłącznie uboczny i wynika bardziej z potrzeb fizjologicznych (potrzeba zaspokojenia głodu i pragnienia istnieje niezależnie od tego, czy spotkanie odbywa się w siedzibie firmy czy poza nią) niż chęć zaimponowania drugiej stronie.
Na poparcie przedstawionego stanowiska strona przywołała fragment uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 1597/08) oraz interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. (IPPB5/4240-24/09-2/AM).
W podsumowaniu wnioskodawca uznał, iż wydatki ponoszone przez wnioskodawcę w restauracji na posiłki i napoje w czasie spotkania biznesowego z partnerami handlowymi, jeśli tylko nie noszą znamion wykwintności i okazałości, stanowią dla niego koszt uzyskania przychodów.
Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, na gruncie stanu faktycznego przedstawionego w punkcie nr 1, wnioskodawca stwierdził, iż nowelizacja art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - obowiązująca od 1 stycznia 2008 r. - wprowadzająca przykładowy katalog wydatków na reprezentację, powinna być rozumiana w ten sposób, że: a) wszystkie wydatki na reprezentację nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, b) niektóre wydatki na nabycie artykułów lub usług gastronomicznych – jeżeli mają znamiona wytworności i w istocie swej służą wyłącznie działaniom mającym na celu stworzenie jak najkorzystniejszego wizerunku firmy na zewnątrz – zaliczane są do wydatków reprezentacyjnych. Pozostałe wydatki na nabycie artykułów i usług gastronomicznych, jeżeli nie mają opisanej wyżej cechy "wystawności", podlegają zaliczeniu w ciężar kosztów na zasadach ogólnych.
Dyrektor Izby Skarbowej w P., działając w imieniu Ministra Finansów, w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko przedstawione we wniosku, a dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na poczęstunek podawany podczas spotkań biznesowych organizowanych w restauracjach lub innych lokalach gastronomicznych.
Organ wskazał, iż przedmiotem tej interpretacji jest odpowiedź na pytanie drugie, dotyczące stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę w punkcie nr 2, a wniosek Spółki w zakresie pozostałych pytań został rozpatrzony odrębnymi interpretacjami.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. wskazał, iż przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów - po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie - zarówno bezpośrednio, jaki pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Katalog wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, zawarty został w art. 16 ust. 1 tej ustawy, a w punkcie 28 tego przepisu wskazano, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
Organ wskazał, iż skoro przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji słowa "reprezentacja", to należy odwołać się do wykładni językowej tego pojęcia. Według Uniwersalnego Słownika Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007) przez reprezentację rozumie się "okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną". Przenosząc tą definicję na grunt działalności gospodarczej należy przyjąć, że reprezentacja to działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, które mają na celu kształtowanie oraz utrwalanie właściwego wizerunku firmy, poprzez np. sposób podejmowania kontrahentów, poczęstunek, czy wręczanie upominków. Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji "obraz przedsiębiorcy" przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez podatników ma na celu stworzenie takiego wyobrażenia o przedsiębiorcy, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług.
Organ uznał też, iż podstawowym problemem w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy ponoszone przez Spółkę wydatki na zakup posiłków i napojów w restauracji, ukierunkowane są na reprezentowanie firmy, czy też mają na celu zachęcenie potencjalnych kontrahentów do nawiązania, bądź utrzymania kontaktów z dotychczasowymi klientami oraz nabywania oferowanych usług czy towarów. W ocenie organu, w kwestii dotyczącej wydatków Spółki na zakup w restauracjach posiłków i napojów dla dotychczasowych lub potencjalnych klientów, mamy do czynienia z pierwszym z tych wyznaczników, gdyż trudno wykazać inny niż reprezentacja cel poniesienia tych wydatków. Pomimo tego, że w czasie spotkań z kontrahentami omawiane są różnorakie warunki współpracy, wątpliwości budzą miejsca takich spotkań, tj. lokale gastronomiczne; spotkania biznesowe mogą być bowiem organizowane w każdym innym miejscu, zwłaszcza w siedzibach podmiotów gospodarczych. Zwyczajowo spotkania biznesowe w restauracjach odbywają się by stworzyć dobry klimat dla rozmów i wywrzeć dobre wrażenie na dotychczasowym kliencie lub potencjalnym kontrahencie, za którego koszty posiłku płaci Spółka, zainteresowana np. przyjęciem jej oferty.
Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał, że ponoszone przez wnioskodawcę wydatki na posiłki i napoje w trakcie spotkań z kontrahentami w restauracjach wiążą się z kreowaniem i utrwalaniem pozytywnego wizerunku firmy, a zatem nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodów. Powoływanie się w tym kontekście przez Spółkę na okoliczność, że tego typu działania, czy wydatki, nie mają charakteru wytworności lub okazałości, nie odbiera wyżej wymienionym czynnościom cech reprezentacji. Poniesione przez Spółkę wydatki są wydatkami na reprezentację, gdyż odpowiadają reprezentacji mającej na celu przede wszystkim kreowanie pozytywnego wizerunku firmy i ułatwienie zawarcia umowy bądź kontraktu. Za "reprezentację" bowiem, w potocznym rozumieniu, należy uznać działania zmierzające do stworzenia jak najkorzystniejszego wizerunku firmy.
W odniesieniu do przywołanych przez stronę orzeczeń organu podatkowego oraz sądów administracyjnych organ stwierdził, iż rozstrzygnięcia te zapadły w indywidualnej sprawie konkretnego podatnika i w oparciu o przedstawiony przez niego stan faktyczny.
Pismem z dnia 23 lutego 2010 r. pełnomocnik Spółki z o.o. "A." wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaną interpretacją. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na to wezwanie (pismo z dnia [...] r. nr [...]) stwierdził brak podstaw do zmiany w/w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. pełnomocnik Spółki "A." wniósł o uchylenie powyższej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonej interpretacji naruszenie:
1. Prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 28 i 46 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, że stanowisko skarżącej zaprezentowane we wniosku jest nieprawidłowe, a wydatki, poniesione przez pracowników na posiłki i napoje w czasie spotkań z kontrahentami w restauracjach lub innych lokalach gastronomicznych, mające ścisły związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów skarżącej, pomimo ich związku z przychodem, gdyż jako wydatki o charakterze reprezentacyjnym zawierają się w katalogu ustanowionych wyłączeń;
2 . Prawa procesowego, tj. art. 120, art. 121 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie należytego odniesienia się w interpretacji do przedstawionej przez skarżącą argumentacji, a zwłaszcza do treści przytoczonych rozstrzygnięć i interpretacji potwierdzających słuszność stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki "A." nie zgodził się z interpretacją definicji "reprezentacji", zaprezentowaną przez Dyrektora Izby Skarbowej i stwierdził, iż przy dekodowaniu pojęcia "reprezentacja" nie można koncentrować się na celu w jakim dane wydatki są ponoszone (co więcej – możliwe jest uznanie, że każdy wydatek może mieć na celu kształtowanie bardziej pozytywnego wizerunku), lecz na ich charakterze. O ich zaliczeniu do powyższej kategorii decydować będzie bowiem ich okazałość i wytworność, a nie wpływ na wizerunek wnioskodawcy. W efekcie wydatki mające na celu zachęcenie potencjalnych kontrahentów do nawiązania bądź utrzymania kontaktów z dotychczasowymi klientami oraz nabywania oferowanych usług lub towarów, jeżeli tylko nie będą charakteryzowały się nadmierną okazałością lub wytwornością, nie będą stanowić wydatków reprezentacyjnych, a jako pozostające w związku z osiąganiem przychodów, będą stanowić koszt podatkowy.
W ocenie strony skarżącej w wydanej interpretacji zaniechano jakiegokolwiek ustosunkowania się do argumentacji wnioskodawcy, a zwłaszcza bogatego orzecznictwa i stanowisk organów podatkowych przytoczonych na jej poparcie. Nie podano także wyczerpującego uzasadnienia prawnego przyjętego przez organy stanowiska. W pozostałym zakresie uzasadnienie prawne zaskarżonej interpretacji zawiera wyłącznie przytoczenie literalnego brzmienia przepisów prawa, która w ocenie organu stanowi wystarczającą, jasną i zrozumiałą podstawę do uznania stanowiska podatnika za nieprawidłowe. Obowiązkiem organu jest merytoryczne ustosunkowanie się do wszystkich tez przedstawionych przez wnioskodawcę – niezależnie, czy odwołują się one do komentarzy przedstawicieli doktryny (które również nie są poglądami wiążącymi), czy do orzecznictwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy nie tyle interpretacji przepisu art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, lecz raczej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zamawianie w lokalach gastronomicznych przez pracowników skarżącej Spółki posiłków i napoi - w czasie spotkań z kontrahentami - może być uznane za element reprezentacji podatnika, a w konsekwencji tego, w przypadku poniesienia takich kosztów, czy znajdzie zastosowanie dyspozycja w/w przepisu.
Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów reprezentacji, w szczególności poniesionych na usługi gastronomiczne, zakup żywności oraz napojów, w tym alkoholowych.
Obie strony sporu wskazały, że ustawy podatkowe nie definiują pojęcia "reprezentacja", a skoro tak, to do określenia zakresu tego pojęcia należy odwołać się do definicji słownikowej, rozumienia potocznego.
Uniwersalny Słownik Języka Polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN; Warszawa 2007) reprezentację definiuje jako "okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia, związaną ze stanowiskiem, pozycją społeczną". Definicja "reprezentacji", zawarta w Słowniku Języka Polskiego pod redakcją M. Szymczaka (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981, t. III), oznacza: 1. grupę osób, instytucję występującą w czyimś imieniu, reprezentującą, czyjeś interesy, przedstawicielstwo; 2. okazałość, wystawność w czyimś sposobie życia związana ze stanowiskiem, pozycją społeczną. Słownik Wyrazów Obcych Władysława Kopalińskiego definiuje pojecie "reprezentacji" jako: przedstawicielstwo; grupę osób występującą w imieniu jakiejś większej zbiorowości; (dawniej spektakl teatralny); pochodzi od łacińskiego słowa repraesentatio – wizerunek; zapłata gotówką.
Z przytoczonych wyżej definicji wynika zatem, że pojęcia "reprezentacji" nie możemy sprowadzać tylko do "okazałości, wystawności w czyimś sposobie życia", zwłaszcza jeżeli mówimy o reprezentacji firmy (podmiotu gospodarczego). Reprezentacja firmy (w odróżnieniu od reklamy) będzie raczej polegać na godnym jej przedstawicielstwie i kreowaniu dobrego wizerunku. Także Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrokach z dnia 5 maja 1998 r. sygn. akt: SA/Sz 1412/97 i z dnia 14 lutego 2003 r. sygn. akt SA/Wr 339/01) uznał, że "reprezentacja" nie musi odnosić się do okazałości, wystawności, a odnosi się do dobrego reprezentowania firmy, który może polegać na odpowiednim ubiorze pracowników, wystroju firmy, jej logo, sposobie podejmowania klientów.
Sąd w tym składzie orzekającym w pełni podzielił pogląd Dyrektora Izby Skarbowej w P., że "reprezentacja" to też działania polegające na kontaktach oficjalnych i handlowych z innymi podmiotami gospodarczymi, które mają na celu kształtowanie oraz utrwalanie właściwego wizerunku firmy, poprzez np. sposób podejmowania kontrahentów, poczęstunek, czy wręczanie upominków. Właściwy wizerunek to taki, który może sprawić, że kształtowany dzięki reprezentacji "obraz przedsiębiorcy" przełoży się na nabywanie jego produktów lub usług. Świadome kształtowanie więc właściwego wizerunku przez podatników ma na celu stworzenie takiego wyobrażenia o przedsiębiorcy, które spowoduje pozytywne postrzeganie tegoż przedsiębiorcy przez osoby zewnętrzne, które z kolei będzie zachętą do podjęcia rozmów, współpracy, zakupów jego produktów, czy usług.
Tym samym za niezasadny należy uznać argument strony skarżącej, że o zaliczeniu kosztów do kategorii "reprezentacja" decydować będzie ich okazałość i wytworność, a nie wpływ na wizerunek wnioskodawcy.
Skoro zatem wydatki pracowników Spółki na posiłki i napoje w czasie spotkań z kontrahentami (zarówno dostawcami, jak i klientami) noszą cechy reprezentacji, to koszty z tego tytułu, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenie przepisów art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej w związku z art. 14h oraz art. 14c § 1 i 2 art. 14c Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Z zaskarżonej interpretacji wynika wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie i jednoznacznie przedstawiono uzasadnienie prawne tego stanowiska.
W ocenie Sądu indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego nie może się zatem sprowadzać do polemiki z wydanymi już innymi rozstrzygnięciami organów podatkowych, czy też sądów administracyjnych.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), należało skargę oddalić.
Sz.Ch.