III SA/Wa 674/04

III SA/Wa 674/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Nasierowska /sprawozdawca/
Małgorzata Długosz-Szyjko /przewodniczący/
Maria Grabowska
Symbol z opisem
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Sygn. powiązane
II FSK 1091/05 - Wyrok NSA z 2006-08-08
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Maria Grabowska, Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (spr.), Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] września 2003 r. w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r.
Organ odwoławczy uznał, podzielając stanowisko organu I instancji, że skarżący zaniżył przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, zaniżając jednocześnie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych. W trakcie kontroli skarbowej ustalono bowiem, że skarżący nie zaliczył do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej wartości nieodpłatnych świadczeń uzyskanych w związku z korzystaniem z telefonów (komórkowego i stacjonarnego), które należały do P. Sp. z o. o. z siedzibą w W., gdy wszelkie opłaty za usługi telekomunikacyjne oraz wydatki związane z nabyciem aparatów telefonicznych i ich dodatkowego wyposażenia ponosiła Spółka.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie zgodził się tym samym z argumentacją skarżącego podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Uznał, że wyjaśnienia J. W. nie zasługują na uwzględnienie, gdyż z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, że skarżący korzystał nieodpłatnie z telefonów Spółki. Oświadczenie skarżącego o nieznajomości obowiązującego prawa, a także jego stwierdzenie, że bezpłatne korzystanie z telefonów zleceniodawcy stanowiło "koszt wliczony do kosztów głównego wykonawcy zlecenia" i nie spowodowało pomniejszenia należności podatkowych, nie mogły mieć – w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.
Organ odwoławczy zauważył, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wadliwie wskazał przepis art. 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) jako podstawę prawną określenia wysokości przychodów skarżącego z pozarolniczej działalności gospodarczej związanych z otrzymanymi przez niego nieodpłatnymi świadczeniami, gdyż właściwym przepisem jest art. 14 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy. Stwierdzone uchybienie nie spowodowało jednak konieczności uchylenia decyzji organu I instancji.
J. W., niezadowolony z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W., pismem z 10 stycznia 2004 r., uzupełnionym następnie pismem z 18 marca 2004 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący postawił zarzuty dotyczące "błędnych ustaleń faktycznych w zakresie przychodów uzyskanych przez podatnika w 1998 r.", spowodowane wadliwą oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z dyspozycjami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny, czy na podstawie materiału dowodowego zebranego w trakcie kontroli skarbowej, prawidłowo została określona wysokość przychodów skarżącego z pozarolniczej działalności gospodarczej, a w konsekwencji wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r.
Zgodnie z dyspozycjami art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.), za przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej uważa się również wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 12 ust. 2, 3 i 3a.
Z akt sprawy jednoznacznie wynika wynika, że skarżący korzystał nieodpłatnie z telefonów Spółki z o. o. P. [...], co zresztą przyznał w swoich pismach z 10 sierpnia 2003 r. i 7 października 2003 r. (wyjaśnienia do protokołu z kontroli skarbowej oraz odwołanie od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.). Wysokość przychodów z tego tytułu organ I instancji określił na podstawie dokumentów źródłowych (faktur wystawionych dla Spółki), uzupełnionych zeznaniami świadków oraz innymi dowodami, których wartość nie budzi wątpliwości Sądu.
Obliczając wysokość przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, organ I instancji uwzględnił okres użytkowania telefonów przez skarżącego i przez pracowników Spółki. Jako podstawę obliczeń przyjęto wyłącznie wartość faktur obciążających koszty Spółki, w tym wartość faktury dokumentującej nabycie dodatkowego wyposażenia komórkowego aparatu telefonicznego. Odstąpiono natomiast od ustalania wartości nieodpłatnych świadczeń z tytułu korzystania przez skarżącego z aparatów telefonicznych będących własnością Spółki.
W ocenie składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie, organa podatkowe prawidłowo ustaliły wartość przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, na podstawie dokonanej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, z umowy zawartej pomiędzy Spółką i skarżącym nie wynikało, że nieodpłatne korzystanie przez niego z majątku Spółki oraz obciążanie jej kosztami związanymi z nabyciem przez skarżącego sprzętu telekomunikacyjnego i korzystaniem przez niego z aparatów telefonicznych (opłaty za usługi telekomunikacyjne), stanowią element ceny za usługi świadczone przez niego na rzecz Spółki. Oświadczenie skarżącego, iż zmiana umowy nastąpiła w formie ustnego porozumienia z prezesem Spółki, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy, w świetle § 11 umowy z 16 marca 1998 r., gdyż zmiany umowy wymagały dla swej ważności formy pisemnej w postaci aneksu.
Sąd zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, iż wadliwe wskazanie w decyzji organu I instancji art. 11 zamiast art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie powodowało konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W ocenie Sądu, organ I instancji nie naruszył reguł postępowania dowodowego i ustalił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wnioski organów podatkowych wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczają poza swobodną ocenę tego materiału, a więc nie stanowią naruszenia prawa. Sąd nie znalazł nadto podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w takim stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji.