III SA/Wa 648/06

III SA/Wa 648/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kot /sprawozdawca/
Bożena Dziełak
Joanna Tarno /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Artur Kot (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2006 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w Z na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący lipiec i sierpień 2005 r., a także umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia miesięcznej informacji za sierpień 2005 r. oraz przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za lipiec i sierpień 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] października 2005 r. nr [...], 2) określa, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości, 3) zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz skarżącej spółki kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2005 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – powoływanej dalej jako "Kpa" – w związku z art. 26c ust. 1 pkt 2 i art. 66 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "ustawą", po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o. o. z siedzibą w Z., Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) z [...] października 2005 r.,w sprawie odmowy wypłaty dofinansowania za okres sprawozdawczy obejmujący lipiec i sierpień 2005 r., a także umarzającą postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do złożenia miesięcznej informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieni i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych (INF-D) za sierpień 2005 r. oraz wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące (Wm-D), tj. za lipiec i sierpień 2005 r.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy zauważył, że "Przedmiotem rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji była – złożona po terminie – miesięczna informacja o wynagrodzeniach (...) oraz złożony po terminie wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania". Powołując się na art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy wyjaśnił, że warunkiem wypłaty dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 1, jest złożenie przez pracodawcę stosownego wniosku w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącach, których wniosek dotyczy oraz miesięcznych informacji o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, którego informacja dotyczy. Wyraził przy tym pogląd, iż termin do złożenia wniosku oraz informacji jest terminem materialnoprawnym, a zatem nieprzywracalnym. Jeżeli informacja lub wniosek nie zostaną złożone w przewidzianej formie i we wskazanym ustawowo terminie, to bez względu na taki stan rzeczy, skutkiem jest odmowa wypłaty dofinansowania.
Za prawidłowe organ odwoławczy uznał jednocześnie umorzenie postępowania zainicjowanego wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia miesięcznej informacji oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie. Organ I instancji nie był bowiem władny, aby przywrócić termin materialnoprawny, gdyż kompetencji władczych w postępowaniu administracyjnym nie można domniemywać. Zdaniem organu odwoławczego nie ma zatem w sprawie zastosowania art. 58 Kpa. Oznacza to, że postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Spółka, niezadowolona z rozstrzygnięcia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, pismem z 19 stycznia 2006 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na jego decyzję z 12 grudnia 2005 r. Zarzucając jej naruszenie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, naruszenie zasad współżycia społecznego oraz naruszenie wyrażonej w Konstytucji RP zasady państwa prawa, wystąpiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowej informacji oraz terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadniając skargę Spółka podniosła, że wskazała i udowodniła okoliczności, które uzasadniają uwzględnienie jej wniosku o przywrócenie terminu do złożenia informacji oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie. Osoba odpowiedzialna za składanie przedmiotowych dokumentów nie mogła wywiązać się ze swoich obowiązków z powodu choroby. Z przepisów ustawy nie wynika wprost, że dofinansowanie uzależnione jest od terminowego złożenia dokumentów. Założenie, iż termin do złożenia wniosku oraz informacji jest terminem nieprzywracalnym, nawet wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy skarżącej, narusza jej zdaniem przepisy Konstytucji RP.
Odpowiadając na skargę, Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych względów niż w niej podniesione.
I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W ocenie Sądu, organy administracji publicznej naruszyły przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchyliły się bowiem od merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia informacji za sierpień 2005 r. (INF-D) oraz przywrócenia terminu do złożenie wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania za lipiec i sierpień 2005 r. (Wn-D). Bezpodstawnie przyjęły, że w sprawie nie należy stosować przepisu art. 58 Kpa. W konsekwencji, zakończyły postępowanie administracyjne w sprawie o przywrócenie terminu orzeczeniem formalnym, za jakie należy uznać decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 Kpa, a także odmówiły Spółce prawa do wypłaty dofinansowania na podstawie art. 26a ust. 1 ustawy. Podstawą takiego działania było założenie, iż terminy do przesłania informacji i wniosku, o których mowa w art. 26c ust. 1 i 2 ustawy, mają charakter materialnoprawny i wobec tego nie podlegają przywróceniu w trybie art. 58 Kpa.
II. Z dyspozycji art. 26a ust. 1 ustawy wynika, że pracodawcy zatrudniającemu osoby niepełnosprawne, które nie osiągnęły wieku emerytalnego i zostały ujęte w ewidencji prowadzonej przez PFRON, o której mowa w art. 26b ust. 1, przysługuje ze środków PFRON wypłacane raz na dwa miesiące miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników. W myśl natomiast art. 26c ust. 1 ustawy pracodawca, o którym mowa w art. 26a, składa do PFRON w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego informacja dotyczy – miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych, z uwzględnieniem pracowników, u których stwierdzono chorobę psychiczną, upośledzenie umysłowe lub epilepsję oraz pracowników niewidomych, a w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącach, których wniosek dotyczy – wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dwa miesiące. Wniosek ten składa się przez transmisję danych w formie dokumentu elektronicznego, jednocześnie pobiera się drogą elektroniczną potwierdzenie wysłanej informacji lub wniosku.
Organ pierwszej instancji wydał decyzję w oparciu o art. 105 Kpa. Uznał bowiem, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Zauważyć zatem w tym miejscu należy, że bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi przepis art. 105 § 1 Kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Innymi słowy, z bezprzedmiotowością mamy do czynienia wówczas, gdy w oczywisty sposób organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, co zostanie ujawnione dopiero w toczącym się postępowaniu. Może ona powstać także w czasie trwania postępowania, a więc w sprawie już zawisłej przed organem.
Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie było jednak podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia o umorzeniu postępowania w sprawie przywrócenia terminu do przesłania informacji i wniosku, o których mowa w art. 26c ust. 1 i 2 ustawy. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcia organy wskazywały na brak ustawowej przesłanki do wydania postanowienia w przedmiocie przywrócenia lub odmowy przywrócenia terminu z uwagi na jego materialnoprawny charakter. Uznały w konsekwencji, że nie były władne wydać merytorycznego rozstrzygnięcia w tymże przedmiocie. Podkreślić w tym miejscu należy, że brak ustawowej przesłanki uwzględnienia żądania zgłoszonego we wniosku nie czyni prowadzonego postępowania bezprzedmiotowym, lecz oznacza jedynie bezzasadność żądania strony. Jeżeli zatem w toku dokonywania ustaleń faktycznych organ prowadzący postępowanie dojdzie do przekonania, że okoliczności sprawy uniemożliwiają jej merytoryczne rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem strony, to wówczas powinien odmówić przywrócenia terminu wskazanego we wniosku, nie zaś umarzać postępowanie jako bezprzedmiotowe.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany został nadto pogląd o wadliwości – w świetle art. 45 ust. 3a ustawy w związku z art. 69 Konstytucji RP – stanowiska organów administracji publicznej co do oceny charakteru terminu do przesyłania informacji i wniosku, o których mowa w art. 26c ust. 1 i 2 ustawy, a przede wszystkim wpływu, jaki wywiera naruszenie tych terminów na uprawnienia przysługujące pracodawcom zatrudniającym osoby niepełnosprawne. Nie budzi natomiast wątpliwości, że wniosek o przywrócenie terminu powinien być rozpatrzony merytorycznie, na postawie art. 58 Kpa w związku z art. 26c i art. 45 ust. 3a ustawy (por. wyrok NSA z 30 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 401/05, niepubl.).
Wątpliwości nasuwa także druga część rozstrzygnięcia dotycząca odmowy przyznania dofinansowania. Nie dlatego, że przepis art. 26c ust. 1 pkt 2 ustawy nie daje podstaw do wydania decyzji administracyjnej, ale dlatego, że obowiązujące przepisy nie dają organowi podstaw do wydania takiej decyzji z urzędu. Organ I instancji stwierdził natomiast, że "wniosek o wypłatę dofinansowania za wskazany (...) okres nie został przekazany do dnia sporządzenia niniejszej decyzji". Minister Pracy i Polityki Społecznej przyjął co prawda, że przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji był również złożony po terminie wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania za lipiec i sierpień 2005 r., ale tego rodzaju rozbieżności w zakresie stanu faktycznego sprawy powodują wątpliwości Sądu co do tego, czy została ona należycie rozpoznana. Można się jedynie domyślać, że powołane wyżej stwierdzenie organu I instancji dotyczyło braku wniosku w wersji elektronicznej, ale nie oznacza to, że tego rodzaju nieścisłości dotyczące ustaleń faktycznych można akceptować. Tym bardziej, że nadesłane do Sądu akta sprawy składają się z fotokopii dokumentów. Podkreślenia wymaga, że skarżąca konsekwentnie domagała się merytorycznego rozpatrzenia jej wniosku o przywrócenie wskazanych przez nią terminów.
W związku z powyższym, w ocenie Sądu warto podnieść jeszcze jedną kwestię, dotyczącą akt administracyjnych przekazywanych Sądowi przez organ administracji publicznej wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Akta te powinny być kompletne. Odzwierciedlają bowiem przebieg postępowania administracyjnego. Po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego akta sprawy zwracane są organowi, który je Sądowi przekazał. Wskazane zatem jest, aby akta te składały się z oryginalnych dokumentów, a nie ich kopii, które bywają nieczytelne i utrudniają rozpoznanie sprawy. Mogą niekiedy świadczyć o tym, że w trakcie postępowania administracyjnego nie dokonano szeregu istotnych dla sprawy czynności.
Skoro Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem aktów administracyjnych i ocena ta dokonywana jest na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, to zdaniem Sądu, co do zasady ocena ta dokonywana być powinna na podstawie oryginalnych dokumentów, a nie ich światłokopii.
III. Istota postępowania prowadzonego w trybie art. 138 Kpa polega na ponownym, merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy (w tym przypadku Minister Pracy i Polityki Społecznej) obowiązany jest ponownie rozpatrzyć ją w całości i dokonać oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, po ponownym zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy i dokonaniu jego oceny. Organ odwoławczy musi zatem ocenić, czy na tle określonego stanu faktycznego organ I instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Obowiązany jest nadto odnieść się szczegółowo do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu. Może przy tym prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jeżeli uzna to za konieczne.
W ocenie Sądu, działania Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Prezesa Zarządu PFRON dotknięte są wadą naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 Kpa, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Są one również sprzeczne z zasadą pogłębiania zaufania do organu, wyrażoną w art. 8 Kpa. Prawidłowość uzasadnienia decyzji należy oceniać również w kontekście zawartej w art. 11 Kpa zasady przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Kolejnym naruszeniem przepisów, którego dopatrzył się Sąd w sprawie niniejszej jest niedopełnienie przez organy wymogu zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Wymóg ten ciąży na organach zgodnie z art. 10 § 1 Kpa. Zgodnie z § 2 powyższego przepisu organ może odstąpić od zasady czynnego udziału stron wyłącznie w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, zaś przyczyny tego odstąpienia organ powinien utrwalić w aktach sprawy. W sprawie niniejszej Sąd nie stwierdził, aby którakolwiek z przesłanek odstąpienia od zasady czynnego udziału stron miała miejsce. Żadna taka okoliczność nie została również udokumentowana przez organy.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie tylko nie miała możliwości dokonania i przedstawienia swojej oceny co do kompletności zebranego materiału dowodowego, ale przede wszystkim do zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji. Wypowiedzenie się w kwestii materiału dowodowego wymaga bowiem uprzedniego zapoznania się z nim.
Niewywiązanie się przez organ odwoławczy z obowiązków nałożonych na mocy art. 10 § 1 Kpa mogło mieć wpływ na możliwość uznania podnoszonych przez niego okoliczności faktycznych za udowodnione, a tym samym zasadność oparcia na nich rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 81 Kpa, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 Kpa. W aktach sprawy, stanowiących dla Sądu – zgodnie z art. 133 § 1 u.p.p.s.a. – podstawę rozstrzygnięcia, brak jest informacji o zapoznaniu zobowiązanego z całością materiału zgromadzonego w sprawie. Tym samym Sąd uznał, że naruszona została – zarówno przez organ odwoławczy, jak i przez organ I instancji – jedna z podstawowych zasad postępowania, wyrażona w art. 10 § 1 Kpa, w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a zatem również w tym zakresie wypełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a.
Zdaniem Sądu, naruszenie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przepisów art.105 i art. 107 § 3 Kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 134 § 1, art. 135, art. 152 oraz art. 200 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.