III SA/WA 628/04

III SA/Wa 628/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-12-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Sylwester Golec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Asesor WSA Sylwester Golec, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi P.T. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie czynności egzekucyjnych oddala skargę
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości P. T. z tytułu podatku od towarów i usług za lata 1998-2001, podatku akcyzowego za lata 1997-2001, podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 1998-2001, tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] Urząd Skarbowy W. dotyczącego zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. oraz tytułu wykonawczego wystawionego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych obejmującego zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okres: styczeń-kwiecień 2001 r.
W toku postępowania egzekucyjnego podjęto szereg czynności w celu wyegzekwowania powyższych należności w wyniku, których pokryta została tylko ich część. W związku z tym protokołami z dnia [...].08.2001 r. oraz [...].08.2001 r. dokonano zajęcia ruchomości zobowiązanego, na które składały się maszyny i urządzenia stanowiące wyposażenie zakładu zobowiązanego, celem wyegzekwowania zobowiązania pieniężnego objętego tytułami wykonawczymi.
W okresie od [...] września do [...] listopada 2001 postępowanie egzekucyjne było wstrzymane na mocy postanowienia Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2001 r. nr [...].
W dniu [...].12.2001 r. oraz w dniu [...].12.2001 r. dokonano odebrania zajętych ruchomości i przekazania Przedsiębiorstwu [...] "A." K.F. - [...], w celu ich sprzedaży na podstawie umowy komisu zawartej w dniu [...].12.2001 r.
Pismem z dnia [...].12.2001 r. uzupełnionym pismem z dnia [...].02.2002 r. P. T. wystąpił do Izby Skarbowej ze skargą zatytułowaną "Wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego wraz z prośbą o uchylenie wykonań decyzji egzekucyjnych poborcy skarbowego Urzędu Skarbowego w L. w dniu [...].12.2001 r.". W pismach tych strona zarzuciła:
- naruszenie art. 45 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez
nieodstąpienie od egzekucji ze składnika majątkowego zobowiązanego w sytuacji, gdy
strona w znacznym stopniu wykonała zobowiązanie oraz posiadała inne składniki
majątkowe, z których mogła być prowadzona egzekucja,
- naruszenie art. 100 w/w ustawy, poprzez odebranie ruchomości i nie pozostawienie ich pod dozorem strony,
- zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego,
- nie zapoznanie strony z wyceną odebranych maszyn i urządzeń,
- nie powiadomienie zobowiązanego o sprzedaży ruchomości.
Postanowieniem z dnia [...].03.2002 r. nr [...] Izba Skarbowa w W., na podstawie art. 54 § 1 i 5 ustawy o postępowanie egzekucyjnym w administracji, skargę oddaliła.
Po rozpatrzeniu zażalenia Minister Finansów postanowieniem z dnia [...].04.2003 r. nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Dyrektor Izby Skarbowej w W., oceniając zaskarżoną przez zobowiązanego czynność egzekucyjną, wydał postanowienie z dnia [...].07.2003 r. nr [...], w którym uznał skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. za nieuzasadnioną.
Na przedmiotowe postanowienie P. T. wniósł zażalenie z dnia [...].08.2003 r. W uzasadnieniu zażalenia P. T. zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 7 i 67 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, który uniemożliwia realizację zobowiązań i dalsze prowadzenie działalności. Ponadto strona wskazała na naruszenie art. 8 powołanej ustawy, polegające na nieposzanowaniu minimum egzystencji strony oraz jej pracowników. Zdaniem zobowiązanego, uchybienia dotyczyły również wyceny nieruchomości, co spowodowało naruszenie przepisów art. 98, art. 99 i art. 104 ustawy. Zobowiązany podnosił również, iż w sprawie nie zastosowano przepisów umożliwiających sprzedaż ruchomości w drodze licytacji publicznej, lecz przekazano je do sprzedaży komisowej nieuprawnionemu podmiotowi. Ponadto zobowiązany podnosił, że faktury VAT dokumentujące sprzedaż zajętych rzeczy zostały wystawione w sposób wadliwy.
Minister Finansów, po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do jego zmiany lub uchylenia.
W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów wskazał, iż zaskarżona czynność egzekucyjna, tj. egzekucja z ruchomości dokonana została po wcześniejszym zastosowaniu szeregu innych czynności egzekucyjnych. Dopiero wobec niezadowalającej skuteczności tych środków egzekucyjnych, zajęto ruchomości zobowiązanego – maszyny przemysłowe do produkcji opakowań mleczarskich.
Ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu Minister Finansów wskazał, iż nie można zgodzić się z ze stanowiskiem zobowiązanego zgodnie, z którym, w przedmiotowej sprawie nie było powodów, dla których nie można byłoby sprzedać przedmiotowych ruchomości w drodze licytacji publicznej lub w drodze przetargu ofert. Zdaniem Ministra Finansów, działania organu egzekucyjnego zgodne były z art. 105 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który wskazuje na różne rodzaje sprzedaży egzekucyjnej i w tym zakresie prawo wyboru pozostawia organom egzekucyjnym.
Organ II instancji wskazał również, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niedoręczenia P. T. protokołu zajęcia nieruchomości, zgodnie z art. 98 § 2 powołanej ustawy. Zdaniem Ministra Finansów, zajęcie nieruchomości było skuteczne ponieważ protokoły zajęcia zostały podpisane przez poborcę skarbowego, przy tej czynności obecni byli pracownicy strony, którym pozostawiono przedmiotowe protokoły. Z kolei z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż protokoły te zostały przekazane właścicielowi firmy.
Odnośnie zarzutów dotyczących błędnej wyceny nieruchomości, Minister Finansów stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie powołany został biegły dla oznaczenia wartości szacunkowej ruchomości a wycena ruchomości została doręczona pracownikowi zobowiązanego. Zdaniem organu II instancji, zarzut strony jest bezzasadny, ponieważ przepisy nie przewidywały środków zaskarżenia wyceny dokonanej przez biegłego. Ponadto, zdaniem Ministra Finansów, wbrew twierdzeniom zobowiązanego, nie został naruszony przepis art. 67 b ustawy, dotyczący oszacowania zajętej ruchomości przez biegłego skarbowego, ponieważ przepis ten nie obowiązywał w dniu oszacowania wartości ruchomości.
Według Ministra Finansów za niezasadny należy także uznać zarzut zobowiązanego zgodnie, z którym formy do produkcji nakrętek i butelek powinny zostać mu wydane, ponieważ nie zostały wyszczególnione w protokole zajęcia. Organ II instancji stwierdził, iż zajęte ruchomości tzn. urządzenia do produkcji opakowań mleczarskich oznaczone zostały jako komplety i jako całość stanowiły przedmiot zajęcia.
Odnośnie podnoszonego przez P. T. faktu niedoręczenia mu faktury potwierdzającej dokonanie sprzedaży zajętych ruchomości, a także rażąco naruszającej prawo faktury znajdującej się w aktach sprawy, organ II instancji wskazał, iż zarzuty te nie dotyczą czynności egzekucyjnych podejmowanych w postępowaniu egzekucyjnym.
Pismem z dnia [...] czerwca 2003 r., skierowanym do Prokuratury Rejonowej w L., P. T. złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa polegającego na zaborze w celu przywłaszczenia przez poborców skarbowych Urzędu Skarbowego w L. urządzeń wykorzystywanych przez skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Po przeprowadzeniu w tym zakresie postępowania, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Prokuratura Rejonowa w L. umorzyła śledztwo przeciwko poborcom skarbowym z uwagi na brak danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu zabronionego.
Pismem z dnia [...] stycznia 2004 r. P. T. wniósł skargę skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z dnia [...].12.2003 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...].07.2003 r., o uchylenie czynności egzekucyjnych dokonanych w dniu [...].12.2001 r. oraz w dniu [...].12.2001 r., poprzez uznanie tych czynności za bezprawne oraz o nakazanie zwrotu przez organ egzekucyjny nie zajętych, ale odebranych przez poborcę ośmiu form do produkcji nakrętek i butelek plastikowych.
Skarżący zakwestionował doręczenie wyceny sprzedaży ruchomości wskazując, że wycena ta doręczona została pracownikowi nieupoważnionemu do odbioru korespondencji.
Ponadto, zdaniem skarżącego, wycena ta dokonana została niezgodnie z treścią art. 67b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nakazującym oszacowanie wartości zajętej ruchomości przez biegłego skarbowego, przez co pozbawiła go możliwości domagania się dokonania tej wyceny przez biegłego sądowego na podstawie art. 67d § 2 ustawy. Skarżący wskazał również wcześniej zgłoszone nieprawidłowości, tj. nieuwzględnienie w oznaczeniu wartości szacunkowej ruchomości 8 form do produkcji nakrętek i butelek. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżący powołał się na opinię biegłego sądowego wydaną w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w L. Ponadto w ocenie skarżącego, czynność odebrania i sprzedaży ruchomości była przedwczesna, albowiem w 2001 r. poborca skarbowy wyegzekwował ok. 1 mln. złotych, zatem miał realne możliwości spłacenia należności podatkowych. Skarżący zarzucił, iż pomimo zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności firmy "B." nie zrobiono nic, by wierzytelność tę ściągnąć. Skarżący wskazał również na naruszenie zasady celowości poprzez prowadzenie egzekucji w czasie, gdy toczyło się postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Naruszona też została, w ocenie skarżącego, zasada stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego z uwagi na szkodę, jaką poniósł w wyniku sprzedaży ruchomości. W skardze wskazano także na nieprawidłowości powstałe przy sporządzaniu protokołu odbioru maszyn: brak opisu ich stanu technicznego oraz nieuwzględnienie ośmiu form do produkcji nakrętek i butelek, które są odrębnymi ruchomościami. Ponadto skarżący zarzucił, że nie uczestniczył w tej czynności i nie był o niej powiadomiony. Skarżący podtrzymał także zarzuty sprzedaży tych ruchomości nieuprawnionemu podmiotowi oraz dokonanie sprzedaży komisowej zamiast sprzedaży w drodze przetargu ofert.
W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Pismem z dnia [...].05.2004 r. P. T. złożył uzupełnienie do skargi z dnia [...].12.2003 r. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpoznanie wniesionej skargi w trybie uproszczonym, celem przyśpieszenia wydania orzeczenia.
Minister Finansów ustosunkowując się do wniosku skarżącego, tryb rozpoznania skargi, pozostawił uznaniu Sądu.
W uzupełnieniu skargi skarżący podtrzymał wcześniejsze zarzuty, a ponadto podniósł: brak podstawy prawnej dla dokonania przez poborców podatkowych odebrania ruchomości (form do produkcji nakrętek i butelek), niepowiadomienie strony o terminie odbioru ruchomości, sprzeczność akt postępowania karnego z pozostałym materiałem dowodowym, naruszenie przepisów dotyczących doręczeń poprzez doręczenie wyceny ruchomości nieuprawnionemu pracownikowi, rażące naruszenie przepisów dotyczących sporządzania protokołów odbioru ruchomości (m.in. brak opisu, wartości szacunkowej oraz oceny stanu technicznego ruchomości), niepowołanie rzeczoznawcy przed sprzedażą ruchomości, nieustalenie stron i treści umowy komisu, nieprawidłowości w trakcie sprzedaży dokonanej przez komisanta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
W rozpoznanej sprawie skarżący wskutek dokonanych przez pracowników organu egzekucyjnego czynności odebrania ruchomości w postaci maszyn i urządzeń służących do produkcji opakowań z tworzyw sztucznych i ich sprzedaży wniósł do Izby Skarbowej pismo, w którym działaniom organu egzekucyjnego zarzucał niezgodność z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wniesione przez skarżącego pismo zostało w sposób prawidłowy zakwalifikowane jako skarga, o której mowa w art. 54 § 1 p.e.a. W dacie wniesienia tego pisma skarżącemu nie przysługiwało prawo do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie art. 33 pkt 1-8 p.e.a. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz daty dokonania zajęcia ruchomości, które na podstawie art. 97 § 1 i art. 98 § 1 należy uznawać za daty zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia ruchomości, w rozpoznanej sprawie w dacie złożenia przez skarżącego powołanego pisma upłynął już termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 p.e.a.
Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie należało stwierdzić, że organy zasadnie wywodziły, iż zastosowany w rozpoznanej sprawie środek egzekucyjny w postaci zajęcia i sprzedaży maszyn i urządzeń wchodzących w skład wyposażenia zakładu skarżącego nie mógł być uznany za zbyt uciążliwy. W stosunku do skarżącego toczyło się postępowanie egzekucyjne w toku, którego organ stosował inne środki egzekucyjne w celu uzyskania kwot pieniężnych objętych tytułami wykonawczymi. Z akt sprawy wynika, że skarżący sam dobrowolnie nie wykonywał obowiązków objętych postępowaniem egzekucyjnym. W toku postępowania organ egzekucyjny w drodze zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz wierzytelności przysługujących w skarżącemu w stosunku do nabywców produkowanych przez niego wyrobów, wyegzekwował od skarżącego cześć należności objętych egzekucją. Następnie w okresie, w którym została wstrzymana egzekucja skarżący nadal nie wykonywał ciążącego na nim obowiązku zapłaty kwot objętych egzekucją. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu organ egzekucyjny miał prawo zastosować inny środek egzekucyjny prowadzący do wyegzekwowania kwot należności publicznoprawnych objętych tytułami wykonawczymi. W ocenie Sądu zastosowanie w rozpoznanej sprawie środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z ruchomości wchodzących w skład wyposażenia zakładu zobowiązanego nie mogło być uznane za działanie pochopne prowadzone bez wcześniejszego upewnienia się, że w sprawie nie występuje możliwość zastosowania środków egzekucyjnych mniej uciążliwych. Z tych względów podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 33 pkt 8 i art. 35 p.e.a. należało uznać za bezzasadny.
W rozpoznanej sprawie doszło do zajęcia przez organ egzekucyjny a następnie zbycia rzeczy ruchomych, które nie zostały wymienione w przepisach art. 8 § 1 i 2 p.e.a., a zatem brak było podstaw do twierdzenia, że w sprawie skarżącego w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego naruszony został przepis art. 8 p.e.a. .
Nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 7 p.e.a. Zgodnie z przepisami art. 7 § 1-3 p.e.a. organy egzekucyjne mają obowiązek:
- stosować środki egzekucyjne przewidziane w ustawie
- stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego
- stosować środki egzekucyjnego wyłącznie w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym nie został wykonany albo nie stał się bezprzedmiotowy.
W rozpoznanej sprawie istnienie egzekwowanego obowiązku nie było kwestionowane. Nie podlega żadnej wątpliwości, że w stosunku do skarżącego organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny uregulowany w art. 97 i nast. p.e.a., a zatem nie był to środek nie znany ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wywody skarżącego związane z podnoszonym w skardze zarzutem naruszenia przez organ egzekucyjny przepisu art. 7 p.e.a. według, których przeprowadzona w jego sprawie egzekucja uniemożliwiła mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej i zatrudnianie pracowników, należało zdaniem Sądu oceniać jako argumenty świadczące zdaniem skarżącego o zastosowaniu w jego sprawie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, co jak wykazano powyżej, w rozpoznanej sprawie w ocenie Sądu nie miało miejsca.
Bezzasadny był podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 13 p.e.a.. Przepis ten reguluje możliwość zwolnienia na wniosek zobowiązanego z egzekucji określonych składników jego majątku. Ta kwestia na podstawie art. 13 § 2 p.e.a. rozstrzygana jest w formie postanowienia na które służy zażalenie, a zatem w ocenie Sądu nie może być przedmiotem skargi wniesionej w trybie art. 54 § 1 p.e.a.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skargi, według którego organ egzekucyjny naruszył art. 105 i art. 107a p.e.a. przez nie przeprowadzenie sprzedaży zajętych ruchomości w drodze licytacji publicznej oraz przez przekazanie tych ruchomości do sprzedaży komisowej podmiotowi, który w ocenie skarżącego nie był podmiotem prowadzącym sprzedaż ruchomości tego rodzaju co ruchomości zajęte u skarżącego. Zgodnie z treścią art. 105 § 1 p.e.a. organ egzekucyjny zajęte ruchomości:
1) sprzedaje w drodze licytacji publicznej,
2) sprzedaje po cenie oszacowania podmiotom prowadzącym działalność handlową,
3) przekazuje do sprzedaży podmiotom prowadzącym sprzedaż komisową tego rodzaju ruchomości,
4) sprzedaje w drodze przetargu ofert,
5) sprzedaje z wolnej ręki.
Wzajemne relacje pomiędzy wymienionymi w art. 105 § 1 pkt 1-5 formami sprzedaży ruchomości w ramach egzekucji administracyjnej regulują przepisy art. 107a i art. 108 § 1-3 p.e.a. Zgodnie z art. 107a. § 1 p.e.a. organ egzekucyjny organizuje, za zgodą wierzyciela i zobowiązanego, przetarg ofert, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w wyniku sprzedaży zajętej ruchomości w drodze licytacji publicznej nie uzyska się korzystnej ceny.
Na podstawie przepisów art. 108 p.e.a.:
- zajęte ruchomości, które nie zostały sprzedane w trybie wskazanym w art. 105 § 1 pkt 1-4, a w przypadku sprzedaży licytacyjnej - w drugim jej terminie, organ egzekucyjny sprzedaje z wolnej ręki po cenie określonej przez ten organ, jednak nie niższej od 1/3 ich wartości szacunkowej -§ 1,
- zajęte ruchomości, niesprzedane w trybie § 1, organ egzekucyjny sprzedaje po cenie stosowanej przy skupie przedmiotów używanych lub skupie surowców wtórnych jednostkom organizacyjnym ochrony zdrowia i pomocy społecznej, placówkom oświatowym, instytucjom kultury oraz organizacjom charytatywnym, jeżeli mogą być przez te podmioty wykorzystane przy realizacji ich zadań statutowych - § 2,
- zajęte ruchomości, niesprzedane w trybie § 2, organ egzekucyjny sprzedaje jednostkom prowadzącym skup przedmiotów używanych lub surowców wtórnych - § 3.
Zdaniem Sądu treści powołanych przepisów nie można wywieść wniosku, że licytacja publiczna jest formą sprzedaży, której w postępowaniu egzekucyjnym w administracji przysługuje pierwszeństwo w zastosowaniu, przed sprzedażą za pośrednictwem przedsiębiorstwa prowadzącego sprzedaż komisową. Z akt sprawy wynika, że przedsiębiorstwo, które dokonało na zlecenie organu egzekucyjnego sprzedaży zajętych rzeczy ruchomych stanowiących wyposażenie zakładu skarżącego prowadziło sprzedaż artykułów przemysłowych. Dla oceny działalności tego podmiotu nie może mieć znaczenia treść decyzji w sprawie nadania numeru REGON. Z tego względu zdaniem Sądu brak było podstaw do uznania, że podmiot któremu organ egzekucyjny przekazał do sprzedaży komisowej zajęte ruchomości nie posiadał odpowiednich kwalifikacji do tego rodzaju czynności zwłaszcza, że sprzedaż dokonana przez ten podmiot nastąpiła po cenie oszacowanej przez biegłego powołanego przez organ egzekucyjny.
W rozpoznanej sprawie organy zasadnie nie uwzględniły zarzutów skarżącego, że ustalenie wartości zajętych w jego przedsiębiorstwie rzeczy ruchomych nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. Oceniając zarzuty skargi odnoszące się do sposobu ustalenia wartości zajętych u skarżącego rzeczy ruchomych Sąd zważył, że przedmioty te stanowiły wyposażenie zakładu skarżącego i na podstawie art. 99 § 2 zdanie drugie, oznaczenie ich wartości szacunkowej winno było zostać dokonane przez biegłego. W rozpoznanej sprawie organ egzekucyjny obowiązek ten wykonał. W ocenie Sądu brak było podstaw do uznania, tak jak to wywodził skarżący w skardze, że oszacowanie to zostało dokonane w sposób nierzetelny a w szczególności, że biegły szacując wartość zajętych maszyn i urządzeń nie uwzględnił faktu, że zainstalowane w tych maszynach formy do produkcji opakowań stanowią odrębne urządzenia, których wartość powinna być oszacowane oddzielnie. Zdaniem składu orzekającego w tym zakresie organ egzekucyjny postępował zgodnie z powołanym przepisem i oszacowanie wartości zajętych rzeczy zlecił biegłemu. Z akt sprawy wynika, że osoba, która dokonała oszacowania wartości zajętych rzeczy legitymowała się niezbędnymi uprawnieniami w tym zakresie i w związku z tym organ nie miał podstaw do kwestionowania sposobu przeprowadzonego przez tą osobę oszacowania wartości zajętych rzeczy. Ponadto z akt sprawy wynika, że oszacowaniem objęto wszystkie rzeczy ruchome zajęte w zakładzie skarżącego w tym również przedmiotowe formy. Należy podkreślić, że nawet gdyby podnoszone przez skarżącego okoliczności związane z nieprawidłową wyceną zajętych w jego zakładzie maszyn i urządzeń okazały się prawdziwe to brak byłoby podstaw prawnych do czynienia organowi egzekucyjnemu zarzutów z tego powodu. Biegły rzeczoznawca w postępowaniu prowadzonym przez organ publiczny pełni rolę osoby zaufania publicznego, której rola w postępowaniu polega na dostarczeniu organowi określonych wiadomości potrzebnych do załatwienia sprawy w sposób profesjonalny bezstronny. Organ nie ma obowiązku sprawdzać kwalifikacji zawodowych osób wpisanych na listę biegłych. W związku z tym w ocenie Sądu brak było uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że dokonane w sprawie oszacowanie wartości rzeczy nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu organ egzekucyjny w tym zakresie postępował w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący przy zajęciu przedmiotowych maszyn i urządzeń na podstawie art. 99 § 1 p.e.a. a także później w toku postępowania, miał prawo przedstawić dokumenty mogące mieć wpływ na określenie wartości zajętych rzeczy, skoro jednak skarżący w toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających nierzetelność dokonanego oszacowania, to jego twierdzenia w tym zakresie należało uznać za gołosłowne.
Podnoszony przez skarżącego zarzut oszacowania wartości zajętych rzeczy przez osobę, która nie była biegłym skarbowym, przez co naruszony został art. 67b p.e.a., również należało ocenić jako niezasadny. Przepis art. 67b p.e.a. został dodany do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 1 pkt 55 powołanej ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z dniem 30 listopada 2001 r., jednakże w art. 12 ust. 2 ustawy zmieniającej ustawodawca postanowił, że w okresie pierwszych 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy organ egzekucyjny może zwracać się do biegłych o oszacowanie wartości majątku zobowiązanego na zasadach określonych w dotychczasowych przepisach. W rozpoznanej sprawie oszacowania wartości zajętych ruchomości dokonano przed dniem 30 listopada 2001 r. to jest przed wejściem w życie przepisu art. 67b p.e.a. a zatem przepis ten nie mógł się odnosić do tej czynności. Należy podkreślić, że nawet gdyby czynność ta została dokonana po dniu 30 listopada 2001 r. a przed sprzedażą zajętych rzeczy, która nastąpiła w grudniu 2001 r., to na podstawie art. 12 ust. 2 powołanej ustawy zmieniającej ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należałoby ją uznać za prawidłową.
Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut skarżącego, według którego w jego sprawie doszło do naruszenia przepisów art.104 p.e.a. W art. 104 § 1 p.e.a. ustawodawca stanowi, że sprzedaż zajętych ruchomości nie może nastąpić wcześniej niż siódmego dnia od daty zajęcia. W § 2 tego przepisu wymienione zostały przypadki, w których sprzedaż ruchomości może nastąpić bez zachowania tego terminu. W rozpoznanej sprawie zajęcie ruchomości zostało dokonane w sierpniu 2001 r. a ich sprzedaż w grudniu 2001 r., zatem bez wątpienia termin określony w art. 104 § 1 p.e.a. został dochowany.
Bezzasadny był również podnoszony w skardze zarzut niepowiadomienia skarżącego o terminie odebrania zajętych rzeczy, gdyż przepisy powoływanej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny takiego obowiązku.
W rozpoznanej sprawie organ egzekucyjny naruszył przepis art. 99 § 4 p.e.a., gdyż nie zawiadomił zobowiązanego o terminie oszacowania zajętych rzeczy ruchomych przez biegłego a także nie doręczył skarżącemu protokołu z oszacowania. Protokół ten został doręczony w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego pracownikowi tego przedsiębiorstwa. Doręczenie to naruszało przepis art. 42 § 1, który należy interpretować w ten sposób, że doręczenie pisma osobie fizycznej w miejscu pracy winno zostać dokonane do rąk adresata pisma. Jednakże zważywszy na to, że oszacowania ruchomości dokonano w zakładzie skarżącego w obecności jego pracowników, a ponadto, że ustalenia tego oszacowania doręczono jednemu z pracowników skarżącego, brak było podstaw do uznania, że skarżący nie wiedział o dokonanym oszacowaniu. Skarżący nie podejmował żadnych działań w celu zapoznania się z przedmiotowym oszacowaniem, w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających podejmowanie przez skarżącego działań w celu zapoznania się z wynikami oszacowania dokonanego przez biegłego, a zatem nie mógł być uznany za zasadny zarzut skarżącego, że w toku postępowania odmówiono mu zapoznania się z aktami sprawy zawierającymi wynik oszacowania. Skarżący po zajęciu przedmiotowych ruchomości w okresie, kiedy postępowanie egzekucyjne było wstrzymane, zachowywał zupełnie bierna postawę, a ponadto nie wykonywał obowiązków, które były przedmiotem egzekucji, mimo że z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynikało wprost, że następnym etapem prowadzonego postępowania będzie sprzedaż zajętych rzeczy. Zgodnie z przepisem art. 54 § 6 p.e.a. wniesienie skargi, o której mowa w art. 54 § 1 p.e.a., nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W rozpoznanej sprawie wstrzymanie egzekucji w zakresie przedmiotowych maszyn było niemożliwe, gdyż egzekucja w stosunku do tych przedmiotów zakończyła się z chwilą ich sprzedaży. W ocenie Sądu podstawowym sposobem załatwienia przez organ skargi na czynności wykonawcze postępowania egzekucyjnego jest uchylenie czynności objętej skargą (por. wyrok NSA z dnia 8 sierpnia 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 12 43/96, ONSA 1998/2/66). Z treści art. 58 § 2 p.e.a. wynika, że nie jest możliwe uchylenie czynności egzekucyjnej, jeżeli wskutek tej czynności osoba trzecia nabyła prawo. W tym stanie rzeczy wniesienie skargi na oszacowanie ruchomości po ich sprzedaży przez organ egzekucyjny, należało uznać za działanie spóźnione, które nie mogło skutkować uchyleniem dokonanej czynności egzekucyjnej w postaci sprzedaży rzeczy (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1996 r. sygn. akt I SA/Kr 206/96). Z tych względów powołane przez zobowiązanego w skardze, złożonej na art. 54 § 1 p.e.a. po odebraniu i sprzedaży zajętych rzeczy, nieprawidłowości w zakresie naruszenia art. 99 § 4 p.e.a. należało uznać za naruszenia przepisów postępowania, które nie miały wpływu na wynik sprawy. Z tego względu podnoszone przez skarżącego okoliczności, trafnie zostały uznane w zaskarżonym postanowieniu za zdarzenie, które nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.
Podnoszone we wniesionej do Sądu skardze zarzuty skarżącego dotyczące nieprawidłowości w zakresie udokumentowania fakturami VAT sprzedaży odebranych mu rzeczy jak sam skarżący wskazał w swoim piśmie z dnia [...] maja 2004 r. odnosiły się do naruszenia przez organ egzekucyjny i komisanta przepisów rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) w zakresie obowiązków związanych z dokumentowaniem sprzedaży fakturami VAT. Tego rodzaju zarzuty w ocenie Sądu nie mogły stanowić podstawy do zakwestionowania samych czynności postępowania, które zostały udokumentowane przedmiotowymi fakturami. W tym zakresie wadliwość faktur VAT nie mogła przesądzać o wadliwości czynności postępowania egzekucyjnego, których te faktury dotyczyły, gdyż przepisy o podatku od towarów usług nie regulują praw i obowiązków uczestników postępowania egzekucyjnego w administracji, a jedynie odnoszą się do opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży dokonywanej w toku tego postępowania.
Podnoszone przez skarżącego argumenty związane z toczącym się postępowaniem karnym wszczętym wskutek złożonego przez niego zawiadomienia o przestępstwie popełnionym przez pracowników organu egzekucyjnego w toku prowadzonego w sprawie skarżącego postępowania egzekucyjnego nie mogły być uznane za zasadne, gdyż prokuratura umorzyła to postępowanie wobec braku dostatecznych dowodów uzasadniających popełnienie przez nich czynu zabronionego.
Z tych wszystkich względów należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie naruszało prawa w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygnięto jak w sentencji.